ω λέλε! Βασίλης Νιτσιάκος Σούλης Λιάκος , Μάκης Σεβίλογλου

Μεγάλωσα σε έναν ευλογημένο τόπο σε δίσεκτα χρόνια.

Τ' Ασπρόγεια Φλωρίνης.

Όχι τόσο βαριά δίσεκτα όσο τα χρόνια των προγόνων μου, μα δίσεκτα.
Αν κοιτούσα το βορρά, κύματα έρχονταν στα βλάχικα από το Νυμφαίο.
Αν κοιτούσα το νοτιά, Αρβανίτικα αντηχούσαν από το Λέχοβο.
Άκουγα τη γιαγιά μου, τον παππού μου, ντόπια η λαλιά τους.
Ρίζες αρβανίτικες από τη πλευρά της μιας γιαγιάς, με κρατούσαν κοντά στους Λεχοβίτες.
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο μου το σόι ανέβαινε το δρόμο για το Νυμφαίο, όπου δούλευαν στην αναστήλωση του οικισμού. Κάθε που πήγαινα μαζί τους, αντηχούσε στα αυτιά μου η άγνωστη γλώσσα των Βλάχων.


Στα έντεκα μου και μέχρι τα δεκατέσσερα, στις σχολικές διακοπές, ακολουθούσα τον παππού μου, δύο ώρας δρόμο κάθε πρωί και δυο ώρες η επιστροφή, Ασπρόγεια -Νυμφαίο. Ήταν καλός μάστορας στα καλντερίμια και τις ξερολιθιές και είχε συνεχώς δουλειά για να φτιάχνει τα καλντερίμια και τα ξεροντούβαρα που τα χάλαγε ο χρόνος και ξεκοίλιαζε τις αυλές των σπιτιών.
Λιγοστοί οι κάτοικοι του Νυμφαίου εκείνα τα χρόνια και μόνο το όραμα λίγων ανθρώπων με πρωτεργάτη τον μπάρμπα Γιάννη Μπουτάρη, ανέστησαν ένα εγκαταλελειμμένο  τόπο. Μα θα θυμάμαι σε όλη μου την ζωή τις εκφράσεις, τα λόγια, την υπερήφανη στάση αυτών των λίγων ανθρώπων που παρέμειναν στο τόπο τους και κράτησαν την εστία τους αναμμένη, καθώς τους άκουγα στο καφενείο - μπακάλικο - κουρείο του Ναύαρχου.

Από την μεριά του νοτιά, παραμονές του προφήτη Ηλία ξεκινούσαμε μπουλούκια οι Ασπρογείτες, να βρεθούμε στον εσπερινό του ξωκλησιού στο Λέχοβο.
Στρώναμε τις βελέντζες κατάχαμα και κοιμόμασταν  με ταβάνι τον έναστρο ουρανό. Μιλιούνια ο κόσμος και ανάμικτες οι λαλιές των ανθρώπων προσεύχονταν στο ίδιο Θεό να τους δώσει λύση σε όσα τους βασάνιζαν. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο τους έδινε το χαμόγελο στο σήμερα.  Μετά την πανήγυρη του Αη Λια, παίρναμε το δρόμο της επιστροφής με γέλια και χαρές τα παιδιά, με το βάρος της δουλειάς και των υποχρεώσεων της καθημερινότητας οι μεγάλοι.
Όλα τούτα ήρθαν στη θύμησή μου ακούγοντας τραγούδια που γράφτηκαν τα λόγια από έναν Βλάχο, τον Βασίλη Νιτσιάκο και οι μουσικές από έναν Αρβανίτη, τον Σούλη Λιάκο.
Κοντά τους, με μουσική, ερμηνεία, παραγωγή και ο Μάκης Σεβίλογλου.

Οι τρεις υπέροχοι ! Σούλης Λιάκος, Μάκης Σεβίλογου, Βασίλης Νιτσιάκος

Δεν γνώριζα κανέναν τους , ώσπου άκουσα ένα τραγούδι τους.

Ακούστε το, πριν συνεχίσετε. Από την μαγική φωνή της Μαρίας Δαύκα. (Τραγουδά το ίδιο όμορφα, όπως παίζει Bajan.)

Το άκουγα και ανάβλυζαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ταξίδευα σε χρόνους παλιούς και ξεχασμένους. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα που γράφοντας τούτες τις σκέψεις, ακούω το cd με τα τραγούδια που μιλάνε στο συναίσθημα, μου ξυπνούν μνήμες, σκαλίζουν στάχτες και βρίσκουν κάρβουνα αναμμένα να σπινθηροβολούν και να μου προσφέρουν συγκινήσεις ζεστές και οικίες. 

Έτσι, αναζήτησα τον βασικό υπαίτιο αυτής της γλυκιάς αναστάτωσης, τον Σούλη Λιάκο και του έστειλα το εξής μήνυμα:

"Ευχαριστώ πολύ κύριε Λιάκο! Με μάγεψε το ωχ Λέλε και είπα να έρθω λίγο πιο κοντά σε έναν από τους βασικούς συντελεστές του. Έχω και από παλιότερα τραγούδια σου απωθημένα και είπα να χτυπήσω την πόρτα σου. Καλή συνέχεια σε ότι επιθυμείς να γίνει." 

Ανταλλάσσοντας πληροφορίες, διαπιστώνω πως κατάγεται από το Λέχοβο.

Έτσι, έφτασε η πρόσκληση στην παρουσίαση του δίσκου και της έκδοσης, στην αποθήκη Γ' στο λιμάνι Θεσσαλονίκης.

Πήγα και αντάμωσα κοινούς γνωστούς από πολλές μεριές, γενιές και τόπους. 

Λίγα τα λόγια από τους συντελεστές. Η επιλογή τους να αφήσουν να μιλήσει το έργο τους ήταν σοφή.

Ω λέλε λοιπόν!

Μια έκφραση των ανθρώπων του τόπου μας,  που καλύπτει όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων μας, σε χαρές και σε λύπες, την άκουγες από μικρούς και μεγάλους.

Χτύπησαν φλέβα με τις πρώτες λέξεις του τίτλου της δουλειάς τους.

Ακούω τις λέξεις της Βλάχικης γλώσσας να κυλούν αρμονικά μέσα μου και με όχημα τη μουσική του Σούλη και του Μάκη, να κατασταλάζουν και να αναμοχλεύουν όλες μου τις αγωνίες που καταχώνιασα στην παιδική μου ηλικία.

Καταγράφω την μετάφραση από το 6ο τραγούδι που έχει τίτλο Trup 'lou si suflit 'lu

Σαν η ώρα εκείνη 'ρθει,
η ώρα η κακιά να φύγω,
μη με ψάξεις στα μνήματα,
μη με ψάξεις στους σταυρούς.

Αγέρας, σύννεφο, βροχή λευκή
από τον ουρανό θα έρχομαι
μέρα νύχτα, νύχτα μέρα
μ' ένα αστέρι καρτέρα με.

Το κορμί μη το σκεφτείς,
την ψυχή να ' χεις στο νου σου.
Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Και βρίσκω απαντήσεις και στα λόγια όχι μόνο στην μουσική για όσα ερωτήματα ζητούσαν απαντήσεις. Ακολουθώντας τα βήματα του Επίκουρου, είχα βρει κάποιες, που ήρθε η επιβεβαίωση μέσα από την ποίηση του Βασίλη Νιτσιάκου.
Γι' αυτό έχω την αίσθηση, που τείνει να γίνει βεβαιότητα, πως αυτό το έργο, θα αφήσει το στίγμα του σε μια εποχή που έχει κατακλυστεί από το φαίνεσθαι. Θα δώσει τη δυνατότητα σε ανθρώπους σαν και του λόγου μου, να λυτρωθούν βουτώντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ των δακρύων τους.

Μετά το πέρας της συναυλίας, εκτός της αφεντιάς μου, Μπάμπης Τάσιος φωτογράφος εκ Πολυγύρου,(που μου έδωσε και τις φωτογραφίες), Σούλης Λιάκος συνθέτης και ερμηνευτής, Μάκης Σεβίλογλου συνθέτης, ερμηνευτής και παραγωγός,  και ο βασικός συντελεστής Βασίλης Νιτσιάκος.

Περί αριστείας σκέψεις

Σκέφτομαι, πόσες ζωές πρέπει να έχω για να διαβάσω και να κατανοήσω τόσες απόψεις, για ένα θέμα που σέρνεται στις μέρες μας και ταλαιπωρεί δίχως λόγο και αιτία την κοινωνία μας.
Μιλώ για τον τρόπο επιλογής σημαιοφόρου στα δημοτικά σχολεία. Κλήρωση ανάμεσα στους αριστούχους ή ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της έκτης;
Και τι απάντηση να έχεις για ένα θέμα που θα έπρεπε να είχε λυθεί με την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων!
Όμως έτσι κι αλλιώς, το θέμα της αριστείας στο σχολείο, πάντα θα υπάρχει και θα είναι θέμα συζήτησης ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη. Δάσκαλοι, γονείς, μαθητές, και φυσικά το αρμόδιο υπουργείο.
Η απορία μου ήταν, είναι και φοβάμαι πως θα συνεχίσει να είναι, σε ένα σχολείο όπου τα μέσα διδασκαλίας είναι αναντίστοιχα της εποχής μας, μακριά από τις δυνατότητες των παιδιών, που οι προσλαμβάνουσες που έχουν στη προσχολική ηλικία και έξω από το σχολείο είναι απείρως πιο σύνθετες με αποτέλεσμα να καθιστούν τη διαδικασία εκπαίδευσης βαρετή και άνευ ουσίας. Και να επαφίεται στις δυνατότητες και τη διάθεση του δασκάλου να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τα παιδιά και να αγαπήσουν το σχολείο.

Φοβάμαι όμως πως πολύτιμες δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, με την συναισθηματική του ευφυΐα και με την κοινωνική του ένταξη απουσιάζουν από το οργανόγραμμα του σχολείου και η αξιολόγηση ενός μαθητή γίνεται αναγκαστικά με τα περιορισμένα κριτήρια που καθορίζει η εκάστοτε εγκύκλιος του υπουργείου. Αν προσθέσεις σε αυτά και όλες τις συμβάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στο δάσκαλο, τους γονείς και την κλειστή κοινωνία του σχολείου, τότε η σωστή αξιολόγηση γίνεται ένας γρίφος που απέχει παρασάγγας από την ουσία της, που είναι να αναδείξει την αξία των παιδιών που καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια, το αποτέλεσμα της προσπάθειας να είναι άξιο βράβευσης και να είναι κίνητρο να εντείνουν τις προσπάθειές τους και τα υπόλοιπα παιδιά.
Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Κάθε ένα από αυτά έχει τα ιδιαίτερα χαρίσματα που πρέπει να βρουν διέξοδο και να αναδειχτούν. Δυστυχώς, ο τρόπος που γίνεται η αξιολόγηση είναι ισοπεδωτικός και εξαφανίζει κάθε ιδιαιτερότητα που δεν συμμετέχει στα στενά πλαίσια του σχολικού προγράμματος.
Αυτό φοβάμαι δεν μπορεί να αλλάξει. δίχως την εκπαίδευση των ίδιων των γονιών.
Μα η πλειοψηφία των γονέων απουσιάζει από το σχολείο και δεν συμμετέχει στις δράσεις που οργανώνονται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν μπορείς να εντοπίσεις κανένα πρόβλημα αν δεν είσαι παρών. Δεν μπορείς να δώσεις κάποια λύση, αν δεν συζητήσεις με τους άλλους που βρίσκονται στην ίδια θέση με σένα. Τα σχολεία μας δεν έχουν τα εφόδια που χρειάζονται να προσφέρουν στα παιδιά μας, γιατί εμείς δεν είμαστε εκεί για να τα ζητήσουμε. Να τα απαιτήσουμε. Σε όσα σχολεία υπάρχουν γονείς που συντονίστηκαν και βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους δασκάλους, τα αποτελέσματα είναι θεαματικά
Όλοι μας ρίχνουμε το ανάθεμα για τα κακώς κείμενα της εκπαίδευσης στο σχολείο. Δυσανασχετούμε για την συμπεριφορά των παιδιών μας στο δρόμο, στην αγορά, στα λεωφορεία, στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, απέναντι στους ηλικιωμένους, στα ζώα, στη φύση, απεκδυόμενοι της ευθύνης που βαρύνει εμάς τους ίδιους και τις επιλογές μας για το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με ποιες αξίες και ποια ιδανικά;
Η αριστεία λοιπόν δεν είναι ένα δεκάρι στον έλεγχο του σχολείου, αλλά πόσο ελεύθερο να επιλέξει το δρόμο της ζωής είναι το παιδί μας, με σεβασμό στην παρουσία των άλλων και των κανόνων που ορίσαμε.
Πόσο χαρούμενο και ευτυχισμένο είναι το παιδί μας με όλα αυτά που κάνει.
Πόσο κοντά του είμαστε με πλήρη συναίσθηση της παρουσίας του στη ζωή μας και με ανοιχτά τα αυτιά μας στα πραγματικά θέλω της ψυχής του και όχι στο "πάρε παιχνίδια να παίξεις και άσε με ήσυχο", "δες κινούμενα σχέδια για λίγη ώρα μέχρι να τελειώσω τη δουλειά", "μη βγεις στο δρόμο με τους φίλους σου, είναι επικίνδυνα", "διάβασε γρήγορα, έχουμε την όποια δραστηριότητα μετά" και πάει λέγοντας.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί που δεν θα κλάψει ποτέ γιατί ζήλεψε ένα άλλο παιδί, αλλά θα δακρύσει από συγκίνηση όταν θα αισθανθεί τη χαρά από την προσφορά του σε κάποιον που τον είχε ανάγκη.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί, που θα αγαπά τη διαδικασία της γνώσης και όχι την επιβράβευση για αυτήν την αγάπη.
Αριστεία είναι να αγαπάς το παιδί σου και τα παιδιά όλων σαν να ήταν δικά σου.
Αριστεία είναι να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα όλων και όχι μόνο για την αριστεία του παιδιού σου.
Γιατί η ευτυχία ανθίζει και διαρκεί όταν υπάρχουν οι συνθήκες για πολλούς να είναι ευτυχισμένοι.
'Όταν ανθίζει για έναν είναι εφήμερη.

* η φωτογραφία, είναι εγκατάσταση στο μουσείο σύγχρονης τέχνης "Θεόδωρος Παπαγιάννης" στο Ελληνικό Ιωαννίνων.

ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

"Η ιδανική αφήγηση είναι κάτι αδύνατο να προγραμματιστεί. Γίνεται τις σπανιότατες φορές που λες το σωστό παραμύθι, στο σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή και ο αποδέκτης του το "παραλαμβάνει" σαν δώρο ζωής"
 Έτσι κλείνει το Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λίλης Λαμπρέλλη.

Σε μια τέτοια σπανιότατη στιγμή, ήμουν ακροατής του 958 της ΕΡΤ3, της εκπομπής Καλημέρα με την Αναστασία Γρηγοριάδου και για άλλη μια φορά μπήκε στην ζωή μου μέσω των ερτζιανών ένας συγγραφέας και με γέμισε φως. ( Η προηγούμενη ήταν ο Γιάννης Καλπούζος, όταν παρουσίασε προ αμνημονεύτων χρόνων το ΙΜΑΡΕΤ και από τότε πολύτιμος φίλος)
Την Λιλή Λαμπρέλλη δεν τη γνωρίζω. Δεν ήξερα καν πως υπάρχει. Ακούγοντας στην εκπομπή αποσπάσματα από το βιβλίο, συντονίστηκα και ταυτίστηκα με πολλά από όσα άκουγα. Αναζήτησα το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία της πόλης, περιπλανήθηκα σε όλα τα μεγάλα και μικρά, δεν το βρήκα διαθέσιμο πουθενά. Μόνο παραγγελία. Στο κάψιμο μου να το παραλάβω άμεσα, πήγα και στο κεντρικότερο όλων - που έχω ορκιστεί να μη πηγαίνω - και το βρήκα. Με επτά ευρώ και έντεκα λεπτά, βρέθηκα στον κόσμο της αφήγησης των παραμυθιών και όσο προχωρούσα τόσο ανακάλυπτα στοιχεία που με αφορούσαν σε κάθε φάση της ζωής μου. Δεν έχω σκοπό να γίνω αφηγητής παραμυθιών και ούτε μου έδωσε κατεύθυνση για κάτι τέτοιο το περιεχόμενο του βιβλίου. Με υποχρέωσε όμως, να γράψω στη πίσω, κενή σελίδα του, τα παρακάτω πριν καν τελειώσω την ανάγνωσή του.

" Σαν ένα σφουγγάρι να καθάρισε τον πίνακα της ζωής μου και τώρα μπορώ να διατυπώσω τις σκέψεις μου από την αρχή. Πιο διάφανες, πιο καθαρές, περισσότερο επικεντρωμένες στην αλήθεια της αγάπης και την γνησιότητα της Ελευθερίας."

Σήμερα που το τελείωσα, έγραψα τα εξής.

"Μάθημα ζωής ήταν η ανάγνωση του βιβλίου Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λιλής Λαμπρέλλη. Δεν είμαι παραμυθάς, όμως  όλοι μας, κάθε μέρα είμαστε αφηγητές ή ακροατές και πλάθουμε τις ιστορίες της ζωής μας. Με τους ήρωες μας, τους πρίγκιπες και τις βασιλοπούλες, τις μάγισσες, τους δράκους μας, τα κάστρα μας και τα ερείπια μας, τις κορυφές μας και τα τάρταρα, τις ήρεμες λίμνες και τους θλιβερούς μας βάλτους, τα δροσερά ρυάκια και τα ορμητικά μας ποτάμια, τις γαληνεμένες θάλασσες και τα αγριεμένα κύματα της ζωής μας. Όλοι μας ξεκινάμε να ανακαλύψουμε το άγνωστο και αφήνουμε πίσω μας ψίχουλα για να διασφαλίσουμε το γνωστό, το οικείο. Και όπως ο παραμυθάς που θέλει να μεταφέρει στους ακροατές του το παραμύθι για να αφοσιωθεί σε αυτό,  για να γίνει μέρος της ιστορίας του, πρέπει να ακολουθήσει όλους αυτούς τους κανόνες που εμπεριέχει το Αλφαβητάρι της Λιλής Λαμπρέλλη, έτσι και όλοι μας, για να ζούμε με πλήρη συναίσθηση, με στόχευση στην αγάπη, την ελευθερία, την ευτυχία, αποδεχόμενοι την ύπαρξη του πόνου και της απώλειας ως κομμάτι της ζωής πρέπει να ακολουθήσουμε τους ίδιους κανόνες της ιδανικής αφήγησης, για να έχουμε ιδανική ζωή."

Για μένα το βιβλίο αυτό είναι οδηγός ζωής και ακολουθώντας την Αραβική παροιμία  "Αν φοβάσαι μη το κάνεις, αν το κάνεις μη φοβάσαι" (που ανακάλυψα στο λήμμα του φόβου) θα το κάνω δίχως φόβο οδηγό μου και είμαι σίγουρος, πως αν τα καταφέρω, η ζωή μου θα μοιάζει με παραμύθι.

Ελπίζω να ανταμώσουμε σε αυτόν τον κόσμο των παραμυθιών όπου μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για τον τρόπο που ζούμε, χάνοντας την παιδικότητα μας και απαγορεύοντας να έχουν παιδική ηλικία τα παιδιά μας.
Να πλάσουμε το παραμύθι της ζωής μας από την αρχή. Να μοιάζει λίγο περισσότερο με τα παραμύθια που ξεχάσαμε.
Μπορούμε να το κάνουμε ευκολότερα, αν αγκαλιάσουμε παραμυθάδες σαν την Λίλη Λαμπρέλλη, την Ανθή Θάνου και τόσες, και τόσους άλλους, να  ακούσουμε τα παραμύθια τους, τις ιστορίες τους, να ξαναγίνουμε παιδιά, μήπως και  γαληνέψει το μέσα μας, μήπως και ημερεύσουν οι δράκοι που μας καίνε τα σωθικά.

Εμβολιασμός και κοινωνικός αυτοματισμός

«Πρέπει να έχετε παρατηρήσει, η γηραιά Ευρώπη μας, φιλοσοφεί επιτέλους αξιοπρόσεκτα. Δε λέμε πια, καθώς σε καιρούς αφελείς: «Έτσι πιστεύω. Ποιες είναι οι αντιρρήσεις σας;» Γίναμε  σαφείς. Αντικαταστήσαμε το διάλογο με το ανακοινωθέν: «Αυτή είναι η αλήθεια, λέμε. Μπορείτε πάντα να συζητήσετε, δεν μας ενδιαφέρει. Σε λίγα όμως χρόνια, η αστυνομία θα σας δείξει πως έχω δίκιο»

Αλμπέρ Καμύ  «Η πτώση» μετ. Ιωάννα Ευθυμιάδου, εκδόσεις Γράμματα 1987

Αυτό το απόσπασμα ήρθε στο μυαλό μου, καθώς διάβαζα τις αντιμαχόμενες πλευρές γύρω από την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού ή όχι. Λάβροι υπέρμαχοι και πολέμιοι αντί , διασταυρώνουν τα ξίφη τους πάνω από το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε τελευταία, μετά από τις αποφάσεις κρατών της ΕΕ και όχι μόνο,  για να καταπολεμήσουν την συνεχώς διογκούμενη άρνηση πολλών ανθρώπων να εμβολιάσουν τα παιδιά τους.

Εκ προοιμίου θα πω πως δεν είμαι κατά των εμβολιασμών. Εμβολίασα κανονικά τα παιδιά μου κάθε φορά που ο παιδίατρος μας έκανε την σύσταση. Εμβολιάζομαι κι εγώ κάθε χρόνο κατά της γρίπης λόγω ΧΑΠ.  Δεν θα πάρω όμως θέση υπέρ ή κατά,  γιατί δεν έχω τις γνώσεις να τεκμηριώσω την όποια θέση μου.

Καταγράφω μόνο, την δυσφορία που νοιώθω στο άκουσμα των προτάσεων  «Να αφαιρείται η επιμέλεια των παιδιών από τους γονείς που αρνούνται να τα εμβολιάσουν»  ή « Να μην επιτρέπεται η εγγραφή στα σχολεία, σε όσα παιδιά δεν έχουν εμβολιαστεί όπως ο νόμος προστάζει»  ή «Να φυλακίζονται οι γονείς που πέθανε το παιδί τους από αρρώστιες για τις οποίες υπάρχει εμβόλιο» Και αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο, θα ανακαλύψει ουκ ολίγες προτάσεις σχετικά με το θέμα.

Φοβάμαι πως έχουμε χάσει και σε αυτό το θέμα την ουσία. 

Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, έχει το δικαίωμα να έχει τα δικά του πιστεύω, τις δικές του αντιλήψεις για τόσο σοβαρά ζητήματα. Κανείς δεν επιθυμεί το κακό του παιδιού του. Αντί να σπρώχνουμε με την αδιαλλαξία μας  στις παρυφές της κοινωνίας όσους έχουν διαφορετική άποψη, ας προσπαθήσουμε με άλλη προσέγγιση, να πείσουμε για την ορθότητα του νόμου. Δηλαδή, το επόμενο βήμα πιο θα είναι; Να βάλουμε άστρο στα ρούχα των ανεμβολίαστων συνανθρώπων μας; Να δημιουργήσουμε γκέτο για όσους αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους;  Που θα σταματήσει ο παραλογισμός - προκειμένου να σώσουμε τους «υγιώς» σκεπτόμενους και σύμφωνα με το νόμο -  σε ποια μέτρα θα πούμε φτάνει;

Φοβάμαι πως στην προσπάθεια να αποβάλλουμε τις ασθένειες του σώματος, θα ενισχύσουμε τις ασθένειες του νου και τις ψυχής. Θα δημιουργήσουμε κοινωνίες έτοιμες να ακολουθήσουν κάθε εντολή. Είμαστε ένα βήμα πριν από την επιβολή ολοκληρωτικών καθεστώτων με την άδειά μας.

Αυτό πια δεν θα είναι ζωή, αλλά κόλαση!

Το νου μας λοιπόν.

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

Πίστευε όπου θες!
Άσε όμως και τον άλλον να πιστεύει εκεί που θέλει.
Ή να μη πιστεύει!
Ο φανατισμός, είναι ο χειρότερος τρόπος να υπηρετείς τον Θεό που πιστεύεις.
Τον όποιο Θεό!
Ειρήνη σε αυτούς που έφυγαν με βάναυσο τρόπο.
Ειρήνη σε αυτούς που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή με τα τραύματά τους.
Ειρήνη σε αυτούς που την αναζητούν.
Ειρήνη σε αυτούς που την πολεμούν.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Πάει και αυτό!

Πανηγυρίζοντες και μη, και πάλι από την αρχή στους δύσκολους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Από την εβδομάδα που πέρασε, θα κρατήσω το μεγαλύτερο κέρδος της Ελληνικής κοινωνίας.
Τη νηφαλιότητα και τη ψυχραιμία που επέδειξε, εν μέσω ενός απίστευτου σκηνικού τεχνητής πόλωσης από τα ΜΜΕ και τους υποστηρικτές που με φανατισμό υποστήριζαν τη μια ή την άλλη πλευρά.
Δημοψήφισμα, με κλειστές τις τράπεζες και φήμες για κούρεμα με το άνοιγμα, θα περίμενε κανείς διαδηλώσεις και αντιδράσεις ανάλογες σε αυτές τις πρωτοφανείς συνθήκες.
Διασχίζοντας όλες αυτές τις μέρες την πόλη με τα λεωφορεία, μεγάλες ή μικρές ουρές μπροστά στα ΑΤΜ ανανεώνονταν διαρκώς δίχως παρατράγουδα.
Οι εποχούμενοι των λεωφορείων, συνέχιζαν να ακυρώνουν τα εισιτήριά τους κανονικά, αν και δεν διαπίστωσα όλη την εβδομάδα κανένα συνεργείο ελέγχου σε καμία γραμμή.
Μετά την παρεκτροπή των πρώτων ημερών, στα S/M δεν παρατήρησα τον ίδιο πανικό. Ίσως να είχαν στερέψει και τα χρήματα.
Η τροφοδοσία καυσίμων, δίχως απολύτως κανένα πρόβλημα.

Διαπίστωσα μια αντίφαση, ανάμεσα στον κόσμο της πραγματικής ζωής και στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η πόλωση που υπήρχε στα γραπτά σχόλια και αναρτήσεις όσων χρησιμοποίησαν  τα ΜΚΔ, δεν μεταφέρθηκε στην καθημερινότητα  της πραγματικής ζωής.

Στη κεντρική πολιτική σκηνή, για πρώτη φορά στα χρονικά, μια κυβέρνηση, ανέτρεψε την αντιπολίτευση.
Προς τιμή του Τσίπρα, δεν εκμεταλλεύτηκε τη πανωλεθρία του μπλοκ του ΝΑΙ και με συμβολικές κινήσεις έδειξε σε όλες τις κατευθύνσεις τις γραμμές που θα ακολουθήσει.
Μετά την παραίτηση Σαμαρά, ζήτησε και πήρε - δίχως αντιστάσεις και προς τιμήν του - την παραίτηση του ΥΠΟΙΚ Γιάνη Βαρουφάκη, συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών και το κοινό ανακοινωθέν, πλην ΚΚΕ -  έχω την αίσθηση - πως του δίνει μεγαλύτερη ισχύ στη διαπραγματευτική του προσπάθεια.
Στο σημείο αυτό, έχω την επιθυμία να καταθέσω τις σκέψεις μου για όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει εντός των τειχών, όμως κρύφτηκαν μπροστά στην διαπραγματευτική καταιγίδα με τους θεσμούς.
Έχω την αίσθηση, πως όλοι όσοι κυβέρνησαν από την επιβολή των μνημονίων και μετά, το μόνο που έκαναν ήταν να ρουφήξουν κάθε ικμάδα ενεργητικότητας και ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα.
Με κάποια λανθασμένα μέτρα, με τα οποία κινήθηκε κατά των πλέον αδύναμων του δημοσίου τομέα η κυβέρνηση Σαμαρά - Βανιζέλου - Κουβέλη, απολύοντας καθαρίστριες, σχολικούς φύλακες και με το κλείσιμο της ΕΡΤ, μόνο μέτρα περιορισμού του κράτους δεν ήταν.
Η επίθεση στους συνταξιούχους, περιορίστηκε στα κατώτερα στρώματα και ελάχιστα ενόχλησε τους πολυσυνταξιούχους και τα ρετιρέ τους.
Μια κυβέρνηση και μάλιστα με το μεγάλο της  ποσοστό προερχόμενο από την αριστερά, που θέλει να δείξει πως έχει σκοπό να σώσει την χώρα και τους πολίτες της, θα έπρεπε να δείξει πραγματικό ενδιαφέρον για την ισότητα των πολιτών και τον περιορισμό των ανισοτήτων.
Περιορίστηκε στα αυτοκίνητα των βουλευτών και αυτά μετά το τέλος της υπάρχουσας σύμβασης.
Θα περίμενα να ακούσω πως οι αμοιβές , μιας και υπάρχει αδυναμία εξεύρεσης πόρων, δεν θα υπερβαίνουν στο δημόσιο (Πρόεδρος Δημοκρατίας, πρωθυπουργός,  υπουργοί, βουλευτές, δικαστές, πρόεδροι δημοσίων οργανισμών και κάθε διορισμένος από την κυβέρνηση σε υπηρεσία δημοσίου συμφέροντος)  , το ποσό των 3000 ευρώ. Αυτό να είναι η οροφή. Και να αυξηθούν τα κατώτατα όρια των απασχολουμένων στο δημόσιο.

Να συγχωνευθούν όλες οι συντάξεις  ( υπάρχουν 1,358,979 συνταξιούχοι με πάνω από 1 σύνταξη)  σε μια ή οποία δεν θα μπορεί να είναι πάνω 1500 ευρώ με αύξηση των κατώτερων ορίων στα επιτρεπτά όρια της φτώχειας.(432 ευρώ)

Θυμάμαι, κάπου στο 2012, δικαστές να δικαιώνουν προσφυγές τους για αυξήσεις μισθών και συντάξεων με αναδρομική ισχύ.
Θυμάμαι, βουλευτές να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να ζητούν την επιστροφή στις προ της κρίσεως αποζημιώσεις τους
Θυμάμαι επίσης, το 95% των δικαστικών αποφάσεων να στέφεται κατά του δικαιώματος της απεργίας όλο αυτό το διάστημα.

Εν μέσω αυτής της  βάρβαρης και πρωτοφανούς έντασης επίθεση στα εισοδήματα των πολιτών του ιδιωτικού τομέα - αγροτών, υπαλλήλων, επαγγελματιών, παροχή υπηρεσιών και εμπόρων - οι υψηλότατα αμειβόμενοι του δημοσίου, έχοντας το μαχαίρι (κυβέρνηση) και το πεπόνι (δικαστικές αποφάσεις), έμειναν στο απυρόβλητο καταστρέφοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία της χώρας.
Σήμερα, προσπαθεί η κυβέρνηση Τσίπρα να διαπραγματευτεί ένα νέο μνημόνιο, για να μπορέσει να παραμείνει η χώρα στην τροχιά της Ευρωζώνης και στο Ευρώ δίχως να έχει κάνει το ελάχιστο από μόνη της για να περιορίσει το αδηφάγο κράτος.
Επαναπροσέλαβε όλους τους αδίκως απολυμένους - και καλά έκανε - όμως δεν αναθεώρησε στο ελάχιστο τις αμοιβές  όλου αυτού  του δυσκίνητου  πελατειακού κράτους.
Βρισκόμαστε σε πόλεμο και όσο χύνει αίμα ο ιδιωτικός τομέας, τρέφεται με αυτό ο δημόσιος.
Στερεύει πια το αίμα και αν δεν γίνει κάτι άμεσα και δραστικά,, αλλάζοντας τους υφιστάμενους συσχετισμούς η κυβέρνηση, θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί.
Κανείς δανειστής δεν μπορεί να μας σώσει αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό από μόνοι μας.
Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
Ή θα αλλάξουμε
Ή θα πνιγούμε.
Στο χέρι μας είναι.

ΝΑΙ & ΟΧΙ

Βρίσκομαι σε θέση ισχύος τούτες τις μέρες.

Έχω την πολυτέλεια να αντιμετωπίσω τις εξελίξεις με ψύχραιμη σκέψη και καθαρό βλέμμα. 
Τίποτα από όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν μου προκαλούν φόβο και πανικό.

Πέντε χρόνια πριν. θα ήταν αλλιώς. 

Μα αυτά τα πέντε χρόνια, ζω στις συνθήκες που σήμερα διαμορφώνονται για την κοινωνία μας και ζω με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση και απολαμβάνοντας κάθε μέρα.
Έχω ξαναβρεί την επαφή μου με το χρόνο -  που όταν είχα χρήματα, την είχα απολέσει, - έχω μια αίσθηση ανεξαρτησίας απέναντι στα αντικείμενα που με είχαν κάνει υπηρέτη τους.
Η ακίνητη περιουσία μου είναι σε σχολάζουσα κατάσταση και οι πιστωτές μου (τράπεζες και δημόσιο) δεν κάνουν καμία κίνηση για να με απαλλάξουν από το βάρος της.
Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να ζω και να χαμογελώ!

- Δεν έχω τραπεζικούς λογαριασμούς, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν είναι ανοιχτές ή κλειστές οι τράπεζες. (Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως επιθυμώ να πάψουν να υπάρχουν τράπεζες.)

- Δεν έχω αυτοκίνητο, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν υπάρχουν καύσιμα. ( Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν για όσους τα χρειάζονται)

- Δεν έχω χρήματα να ψωνίσω, οπότε δεν θα καταναλώσω τα ληγμένα που κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των S/M. (Επίσης, δεν σημαίνει  πως επιθυμώ, να μη έχουν και οι άλλοι χρήματα)

Έχω όμως καλούς φίλους, που μπορώ να κουβεντιάσω για το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου και να παραμείνουμε φίλοι ανεξάρτητα από την επιλογή του καθενός.

Διάλεξα να ζω και να είμαι ευτυχισμένος, με όσα έχω και όχι με όσα θα ήθελα να έχω.

Διάλεξα να ζω με άνθρωπο που κατανοεί την επιλογή μου και την στηρίζει.

Έτσι, δεν μου ήταν δύσκολο να φτάσω στα παρακάτω συμπεράσματα.

Διάλεξα το ΝΑΙ στη ζωή και το ΌΧΙ στην υποταγή κάθε μνημονιακού χωροφύλακα που για να συνεχίσει να δανείζει τη χώρα και να υπάρχει ρευστότητα στις τράπεζες, επιθυμεί την υποδούλωση των πολιτών αυτής της χώρας.

Θα επιλέξω το ΟΧΙ, για να έχω τη δυνατότητα να κοιτάξω τα παιδιά μου και την εγγονή μου στα μάτια, δίχως να σκύψω μετανιωμένος το κεφάλι αύριο.

Θα πω ΌΧΙ στην αποδοχή των όρων της νέας μνημονιακής σύμβασης και ΝΑΙ στη προσπάθεια να αλλάξει εκ βάθρων ο τρόπος λειτουργίας του Ελληνικού κράτους. Να ξανακοιτάξει τους πολίτες σαν ανθρώπινες οντότητες και όχι σαν οικονομικές μονάδες.

Διαλέγω το ΟΧΙ στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών της Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΙ στη Ευρώπη των λαών.

Τέλος, διαλέγω το ΝΑΙ στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που θα υπερασπιστούν την επιλογή τους στο ΝΑΙ με κόσμιο και πολιτισμένο τρόπο και δεν θα με βάλουν απέναντι κουνώντας μου το δάχτυλο.

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ & ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Άδικα παππού

Σήμερα ήρθα εδώ για να σου πω παππού

ο κόσμος δεν είναι τελικά όπως μου έμαθες

κι εγώ γερνάω

δεν έχω τις ίδιες αντοχές όπως παλιά

που σκαρφαλώναμε τα βράχια στο νησί

κι όποιος ανέβαινε πρώτος κάρφωνε τη σημαία

τα πόδια μου δεν με κρατάνε πια, παππού

κι η αναπνοή βαραίνει

κανείς από τους επόμενους 

γυρνάω να δω και πάλι μονάχος παππού

στο μονοπάτι

τι έγινε

εσύ ποτέ δε μου είπες ψέματα

πως έγινε έτσι ο κόσμος και που ήμουνα εγώ την

     ώρα που άλλαζε

Θα φύγω τώρα

χωρίς απάντηση ούτε ένα σχέδιο επιβίωσης

ήθελα να το ξέρεις

πως ίσως άδικα χάλασες τα κόκκαλά σου εκεί

και το άσθμα σου άδικα κι αυτό

κι εκείνη η πρώτη αγάπη σου που έχασες

όταν σε πρωτοπήραν 

άδικα κι αυτή

οι αδιάφοροι οι εαυτούληδες οι συμφεροντολόγοι

   και οι γλείφτες

επιβιώνουν παππού

κι εγώ απλά γερνάω

κι οι γέροι πεθαίνουνε παππού

δεν κάνουν επανάσταση

Αυτά διάβασα σήμερα το πρωί στη συλλογή ποιημάτων του Τέλλου Φίλη "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα" από τις εκδόσεις ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ και είπα να το παραθέσω σήμερα εδώ, για να "γιορτάσω" τη μη ρήξη, της "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνησης με τους "θεσμούς",για να σώσει  τα κεκτημένα της άρρωστης κοινωνίας μας.

Τον Τέλλο δεν μπορώ να  τον πω γέρο - με τα άσπρα του μαλλιά -. Η νεανική του φλόγα συνεχίζει να σπέρνει το σπόρο της επανάστασης που θα φυτρώσει στις ψυχές των γενεών που ακολουθούν. 

Είναι άλλωστε από τους λίγους σε αυτόν τον τόπο που έχουν βάλει στοίχημα, η ποίηση να γίνει τρόπος ζωής.

Ο τρόπος που εκφράζει τις αγωνίες του, που φωνάζει για τα κακώς κείμενα, που μπολιάζει την ομορφιά στη καθημερινότητα όσων έχουμε τη χαρά να του λέμε μια απλή καλημέρα, είναι απόλυτα ποιητικός και είναι χαρά μου που έχω τη δυνατότητα και εισπράττω κάτι περισσότερο από λέξεις κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά του.

Πάντως, δεν υπάρχει ομορφότερος τρόπος να γλυκάνεις τη πίκρα που βγαίνει από το χάπι της σωτηρίας που μας έδωσαν  - τώρα που τελείωσε η γλυκιά επικάλυψη και έφτασε στο ίδιο δηλητηριώδες συστατικό που μας χορηγούσαν και οι προηγούμενοι κυβερνώντες - από το σχολιασμό της κατάστασης με ένα ποίημα σαν και αυτό του Τέλλου.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Μέρες αγωνίας και προσμονής είναι το τελευταίο δεκαήμερο της ζωής μου, περιμένοντας να περάσω κι επίσημα το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, μόλις κάνει την εμφάνισή της η πρώτη μου εγγονή.
Αύριο είναι η τελευταία μέρα και αν δεν πάρει το θάρρος να βγει, θα την βγάλουμε με το ζόρι.

Όλες αυτές τις μέρες  γινόμουν δέκτης των γεγονότων που θεωρούν άξια σχολιασμού οι εποχούμενοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσά τους κυρίαρχη ήταν η είδηση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά , πριν και μετά

και η σύγκριση που αυτόματα κάνει κανείς με τον μεγάλο Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Απ' όσα διάβασα, για άλλη μια φορά βρέθηκε διχασμένη η κοινή γνώμη. Έχει δικαίωμα ένας σύγχρονος καλλιτέχνης της Ελληνικής POP μουσικής σκηνής να ασχοληθεί με τα ιερά και τα όσια της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη  και της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη ή όχι;

Ο ίδιος ο μουσικοσυνθέτης τάχθηκε υπέρ, με το πλέον απλό των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί. Από την απαγόρευση ερμηνείας ενός έργου του, προτιμά μια κακή ερμηνεία. Και πως ο καθένας κρίνεται από αυτό που κάνει από τον ίδιο τον αποδέκτη, τον ακροατή - θεατή.
Οι περισσότεροι από εμάς που κρίνουμε, φοβάμαι πως δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα, μιας και δεν βρισκόμασταν εκεί.
Με τα μικρά αποσπάσματα που είδαμε και ακούσαμε - σαφώς επηρεασμένοι από τα ανάλογα σχόλια που τα συνόδευαν - προσπαθούσε ο καθένας μας να βγάλει το πόρισμά του.

Φοβάμαι πως ελάχιστους ενδιαφέρει η γνώμη μου για το Σάκη Ρουβά  για τον τρόπο που ερμήνευσε ένα από τα μνημειώδη έργα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Γι' αυτό και δεν θα σταθώ σε αυτό.Άλλωστε δεν μπορώ να έχω άποψη, αφού δεν ήμουν παρών στη συναυλία.
Θα σταθώ όμως σε κάτι που διακρίνω να συμβαίνει και με χαροποιεί ιδιαίτερα.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ξαναφέραμε στα χείλη μας τους στίχους του Ελύτη.
Ακούσαμε και πάλι μέσα από το youtube όλες τις παλιές εκτελέσεις, και συγκινηθήκαμε με το μέγεθος της συγκίνησης, που είχαν προσφέρει σε όλους όσους παρακολούθησαν εκείνες τις συναυλίες.

Όμως, είναι άδικο να συγκρίνουμε ανόμοιες εποχές.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, αν και είχε υποπέσει σε σοβαρά παραπτώματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, βρέθηκε και πάλι δίπλα στο τεράστιο Μίκη και άφησε αξεπέραστο το στίγμα του πάνω σε αυτά τα έργα.
Πόσοι από εμάς όμως, όλα αυτά τα χρόνια της καταναλωτικής αποχαύνωσης σκύψαμε από πάνω τους;
Αρκεί άραγε οι επετειακή ενασχόληση κάποιων φιλότιμων δασκάλων για να κρατήσουν τη θέση που τους πρέπει;
Αρκεί για να γνωρίσουν οι ερχόμενες γενιές πως υπάρχει και αυτή η μουσική πρόταση που τους περιμένει να την ανακαλύψουν;
Οι περισσότεροι από εμάς, κουβαλώντας τις μνήμες μας και τα ιερά και όσια μας, θεωρήσαμε ιεροσυλία την προσπάθεια που έγινε στη Νέα Σμύρνη.
Θα πω, ευτυχώς που έγινε.
Είναι ο λόγος που άκουσα και πάλι αυτό το έργο.
Που συγκινήθηκα ξανά - όπως πάντα θα γίνεται - ακούγοντας το " μη λησμονάτε τη χώρα μου".
Είναι ένας τρόπος, να γίνεται επίκαιρο το ευχαριστώ που οφείλουμε σε όλους αυτούς τους μεγάλους δημιουργούς.

                                     


Σήμερα!
Μέσα στη ζωή!
Με νέες προσπάθειες που ανταποκρίνονται στα μεγέθη της εποχής.
Αποφεύγοντας τη σύγκριση με τα ιερά τέρατα, μιας άλλης για πάντα χαμένης εποχής, αφού υπάρχει μόνο μέσα στις μνήμες μας.
Και οι νέες γενιές έχουν δικαίωμα στη ζωή, να αποκτήσουν δικές τους μνήμες - καλές ή κακές θα το κρίνουν οι ίδιοι, δεν θα είμαστε τιμητές των πάντων,  για πάντα - .


Περιμένοντας λοιπόν την εγγόνα μου, αφήνω αυτές τις σκέψεις σαν σχόλιο στα γεγονότα των ημερών.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος να παλέψω με την αγωνία που με κατακλύζει τις περισσότερες ώρες τις ημέρας.

ΑΝΑΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΧΡΕΟΥΣ - ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Μέσα στην δίνη αισιοδοξίας των ημερών και την ψυχική ανάταση της πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, για τη σθεναρή στάση του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάνη Βαρουφάκη στην έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίου εταίρους μας, έχουμε αφήσει την εικόνα καταστροφής που παρουσιάζει η οικονομία της χώρας μας, πίσω από το παραβάν.
Ακόμη και αν όλα πάνε κατ΄ευχή σ' αυτές τις διαπραγματεύσεις, αν δε βρεθούμε με σχέδιο και όραμα να αντιμετωπίσουμε τα κακώς κείμενα σε όλους τους τομείς που είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη, η λύση δε θα είναι αποδοτική και βιώσιμη.
Οι λέξεις στον τόπο μας έχουν κακοπάθει, παρ' όλα αυτά, είμαι υποχρεωμένος να τις χρησιμοποιήσω.
Πρέπει να επανιδρυθεί το κράτος.
Πρέπει να απαιτήσουμε να αλλάξουν όλα τα μέλη της δημόσιας διοίκησης που έχουν σαπίσει και κακοφορμισμένα μεταφέρουν τη σαπίλα σε όλη την κοινωνία.
Υγεία, παιδεία, στρατός, δικαιοσύνη, δυνάμεις ασφαλείας, λειτουργούν κύρια και πρώτιστα  σαν μηχανισμοί αποκατάστασης ημετέρων  και δευτερευόντως σαν υπηρεσίες κοινωνικής προσφοράς και υποστήριξης των δομών του κράτους.
Είναι μια εγκαθιδρυμένη νοοτροπία χρόνων που δε μπορεί να αποβληθεί σε μικρό χρονικό διάστημα και χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια όλων μας για να ανατραπεί.
Έχει διαλυθεί ο πρωτογενής τομέας που είναι ο βασικός πυλώνας ανάπτυξης μιας οικονομίας και οι αδυναμία να επιστρέψουμε ως πολίτες σε αυτή τη παραγωγική διαδικασία είναι εμφανής.
Εκπαιδευτήκαμε να προσφέρουμε υπηρεσίες, να είμαστε γρανάζια του εμπορίου και καταναλωτές φθηνών εισαγόμενων προϊόντων.
 Πολίτες πελάτες και όχι πολίτες παραγωγοί.
Δεν έχω σπουδάσει και δεν έχω τη γνώση που χρειάζεται για να κάνω οικονομική ανάλυση και να προτείνω λύσεις.
Μια απλή διαπίστωση κάνω σαν άνθρωπος που έχω καταναλώσει τις ώρες της ζωής μου μέσα στην αγορά και συναλλάχθηκα με χιλιάδες άλλους όλα αυτά τα χρόνια.
Θυμάμαι τη δεκαετία του 70, χιλιάδες άνθρωποι να ασχολούνται με την κατασκευή ρούχων και υποδημάτων. Υπήρχε μια εύρωστη παραγωγική διαδικασία σε όλους τους τομείς.
Καλλιέργεια και επεξεργασία βάμβακος, κλωστοβιομηχανία, πλεκτήρια, βαφεία, σχεδιαστές ρούχων, βιοτεχνίες με χιλιάδες ανθρώπους να απασχολούνται σε παρεμφερή επαγγέλματα.
Το ίδιο και στην υπόδηση. Εκτροφή ζώων, δέρματα και βυρσοδεψία, υποδηματοποιοί και χιλιάδες ανθρώπους να απασχολούνται και να προοδεύουν.
Χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και παράλληλα και η γνώση που υπήρχε για όλα αυτά.
Αγροτική παραγωγή και ανάπτυξη.
Δημιουργήθηκαν συνεταιρισμοί που αντί να γίνουν μοχλοί ανάπτυξης, έγιναν εστίες μολυσματικής κοινωνικής συμπεριφοράς των αγροτών μας και διέλυσαν την αγροτική οικονομία.
Κατακλύστηκε η Ελληνική επικράτεια με χιλιάδες αγροτικά μηχανήματα που αρκούν να καλλιεργήσουν ολόκληρη την ήπειρο. Ο κάθε ένας που ήθελε να γίνει αγρότης, αντί να συνεταιριστεί με υγιείς συνθήκες, δανειζόταν και αγόραζε εξοπλισμό που δεν έφτανε η ζωή δυο γενεών  να αποπληρώσει τα δάνεια.
Δίχως εθνική πολιτική και προγραμματισμό, γεωργική ανάπτυξη και αποτελεσματικότητα δεν μπορεί να υπάρχει.
Μικρές κοινότητες, με υπόδειγμα την Ανάβρα, μπορούν να κάνουν θαύματα, με την καθοδήγηση των κατάλληλων ανθρώπων.
Μπορούμε να βαδίσουμε στο δρόμο της ανάπτυξης μόνο αν αποβάλλουμε το εγώ και δουλέψουμε με το εμείς.
Σαν κοινωνία, τα μάτια μας δεκατέσσερα μην επιτρέψουμε ποτέ στο μέλλον, την ανάπτυξη κομματικών στρατών που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να βολεύουν τον εαυτό τους και του ομοίους τους σε βάρος της κοινωνίας.
Κριτική σκέψη και συμμετοχή στη διαμόρφωση του πλαισίου πριν τη λήψη αποφάσεων είναι το ζητούμενο.
Να πάψει η εξουσία να βρίσκεται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, μακριά από τους πολίτες που υποτίθεται πως υπηρετεί.
Δεν έχουμε τη παιδεία για όλα αυτά, όμως πρέπει να κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία και να το επιδιώξουμε, κινητοποιώντας όλους όσους έχουν τη δυνατότητα, να αποκτήσουν και τη  διάθεση της συμμετοχής και να μας εκπαιδεύουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Εδώ χρειαζόμαστε τους νέους μας που γέμισαν με πτυχία και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.
Τώρα είναι η ώρα να διαμορφώσουν το κόσμο που θέλουν να ζήσουν και να μεγαλώσουν τις οικογένειες που θα φτιάξουν.
Αυτό πρέπει να είναι το διακύβευμα.
Αυτή θα πρέπει να είναι η απαίτησή μας από την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Κάποτε τόλμησα να συμμετέχω στην πολιτική ζωή του τόπου, στέλνοντας επιστολές στους κυβερνώντες, σαν κι αυτή εδώ που σας παραθέτω. Φυσικά και δεν είχα την παραμικρή ελπίδα πως θα εισακουσθούν οι απόψεις μου, παρ' όλα αυτά, ένοιωθα πως είχα την υποχρέωση να το κάνω. 

Τότε έκρινα σκόπιμο να μη δημοσιοποιώ αυτές τις επιστολές. 

Σήμερα  όμως, κάτω από τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην χώρα μας, κρίνω σκόπιμο να τις δημοσιοποιήσω και να εκφράσω με αυτόν τον τρόπο τη συμπαράστασή μου στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και να δηλώσω την υποστήριξή μου στη πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει.

            ΣΚΕΨΕΙΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΡΙΣΗ»

                                                                                

                                                       Θεσσαλονίκη  10 /06/2010

Κύριε Παπανδρέου,

Ήρθε η ώρα να αραδιάσω στο χαρτί, όσα έχω πει γι’ αυτό που ονομάζουμε «κρίση» στην χώρα μας.

Με απόλυτη σιγουριά θα πω, πως δεν είναι οικονομική.

Γιατί σαν τέτοια, θα βρίσκαμε κάποιες λύσεις και θα την ξεπερνούσαμε με κάποιο τρόπο.

Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, ζήσαμε σαν να ήταν αυτοσκοπός της ζωής μας το φαγητό και η καλοπέραση.

Διέλαθε της προσοχής μας, πως σε αυτά τα σώματα κατοικούσαν ψυχές, που ήθελαν και αυτές το μερτικό τους.

Ήρθε η ώρα να το διεκδικήσουν.

Το μόνο που με φοβίζει , είναι πως χάλασε η μαγιά που φιλούσαμε και είναι δύσκολο να φουσκώσει το «ψωμί» μας.

Έτσι θα υποχρεωθούμε να το φάμε άζυμο και θα μας κάτσει σαν πέτρα στο στομάχι.

Θα είναι το τίμημα.

Ήρθε η ώρα λοιπόν, να αυτοεξοριστούμε στην έρημο που μόνοι μας δημιουργήσαμε.

Αν το κάνουμε έγκαιρα και με την υπερηφάνεια της επιλογής, θα κατορθώσουμε σύντομα να δημιουργήσουμε οάσεις και να επιβιώσουμε.

Αν το αφήσουμε να μας εξορίσουν οι άλλοι,- γιατί θα συμβεί αργά ή γρήγορα, αφού θα αδυνατούμε να αποπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας,  με την γενική συρρίκνωση της οικονομίας μας, -  θα χάσουμε τον αυτοσεβασμό μας και την δύναμη να παλέψουμε για να φτιάξουμε από την αρχή την ζωή μας.

Υπόδουλοι των δανειστών μας, δεν θα έχουμε ούτε την πνευματική καθαρότητα, ούτε την δύναμη να βρούμε λύσεις και διεξόδους στα αδιέξοδα της ζωής μας.

Να γίνω πιο συγκεκριμένος.

Ζητώ να φύγουμε από τον «παράδεισο» της ευρωζώνης.

Να πάψουμε να λειτουργούμε σαν υποτελείς των δανειστών μας και να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρέπεια την κατάστασή  μας.

Νέο νόμισμα με γενναία υποτίμηση

Νέα κοινωνική συμφωνία για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους για μια νέα αρχή.

Οι συνέπειες , οι ίδιες που θα είναι αρνητικές, συνάμα θα είναι και η ευκαιρία μας να ξεφύγουμε από την άβυσσο.

Στην χώρα μας , ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας μας, δηλαδή η αγροτική παραγωγή, η κτηνοτροφία, η αλιεία , η  εκμετάλλευση  δασών και υπεδάφους , γινόταν κατά το πλείστον  με  χέρια μεταναστών.

Είναι οι δυσκολότερες εργασίες και αποποιηθήκαμε της ενασχόλησή μας με αυτές,

με αποτέλεσμα, ένα σοβαρό κομμάτι του πλούτου που προέκυπτε από αυτήν την δραστηριότητα , να εξάγετε στις χώρες προέλευσης των μεταναστών και ένα δεύτερο στις χώρες που μας προμήθευαν με τα μηχανήματα και τον εξοπλισμό, μια και δεν προβλέψαμε να έχουμε την δυνατότητα κατασκευής τέτοιων μηχανημάτων.

Έτσι, η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, παρείχε υπηρεσίες και εμπορευόταν με κύριο χρηματοδότη, ένα διαρκώς δανειζόμενο σπάταλο κράτος, που αδυνατεί πλέον να επιστρέψει τα χρωστούμενα στους δανειστές του, στον ίδιο βαθμό, που αδυνατούν οι πολίτες του να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους στις τράπεζες, για όσα αγαθά απέκτησαν δανειζόμενοι και υποθηκεύοντας  το μέλλον τους και την ψυχική τους γαλήνη.

Την ώρα λοιπόν, που αφήσαμε στα χέρια των μεταναστών τις βαριές εργασίες, οι περισσότεροι των συμπολιτών μας αλφαδιαστήκαμε στις πανέμορφες καφετερίες σε όλη την επικράτεια, πίνοντας  πανάκριβους καφέδες, καμαρώνοντας  τα πολυτελή αυτοκίνητα που δανειστήκαμε να αγοράσουμε και διπλό παρκάρουμε στους ανύπαρκτους δρόμους μας, φορώντας τα πιο trendy εισαγόμενα ρούχα και απομιμήσεις πανάκριβων αξεσουάρ αγορασμένα από τους άμοιρους μαύρους που κατέφθασαν και αυτοί στο Ελντοράντο να κάνουν την τύχη τους.

Το ερώτημα είναι ένα.

Ξέμεινε κανείς σε αυτόν τον τόπο, που να γνωρίζει πότε και πως κλαδεύονται τα δέντρα;

Πότε και πως καλλιεργούνται τα χωράφια;

Γιατί θα φύγουν οι Πακιστανοί και οι Βούλγαροι και οι Πολωνοί και όλοι όσοι μας φρόντιζαν όλα αυτά τα χρόνια καλλιεργώντας τα χωράφια μας.

Πως είναι να ψαρεύει κανείς, όχι για να βγαίνει φωτογραφίες με την ψαριά του, αλλά επαγγελματικά, όπως όλα αυτά τα χρόνια το έκαναν οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες.

Πως ξυλεύεται ένα δάσος  δίχως να καταστρέφεται, πως χτίζεται η πέτρα με μεράκι και πως σηκώνεται μια οικοδομή.

Γιατί αν θα γίνει υποτίμηση, κανείς μετανάστης δεν θα μείνει εδώ να προσφέρει την εργασία του, γιατί θα του είναι ασύμφορο.

Τότε λοιπόν, θα είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση της σκληρής δουλειάς;

Ή θα αναζητήσουμε την λύση και εμείς σαν μετανάστες , στις γειτονικές μας χώρες.

Γιατί υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο.

Ας προετοιμαστούμε λοιπόν, αναζητώντας τις λύσεις στους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, όσο τους έχουμε ακόμη, να ανασηκώσουμε τα μανίκια και να ριχτούμε στην δουλειά.

Το χρωστάμε στις μελλοντικές γενιές που σπείραμε και πρέπει να τους παραδώσουμε ένα κόσμο καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε.

          Βαγγέλης Μίχος

ΕΥΧΕΣ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΨΕΥΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Η αυριανή μέρα, είναι μεγάλη για πολλούς, τους περισσότερους  από εμάς.

Είναι η μέρα που θα μας δώσει την δυνατότητα να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας κυβερνήσουν, ευελπιστώντας  πως θα ανατραπεί το σάπιο καθεστώς της κομματοκρατίας που μας κυβερνούσε από την μεταπολίτευση και μετά.

Ευχή μου, να σπάσει αυτή η νοοτροπία και να αποκλειστεί σαν πρακτική από τους νέους κυβερνήτες.

Ευχή μου, ο καθένας μας να ψηφίσει με γνώμονα το σύνολο και όχι το άτομό του.

Ευχή μου, να επιλέξουμε άτομα για την αξιοσύνη τους και όχι για την αναγνωρισιμότητά τους.

Ευχή μου, η νέα εποχή που θα μας έρθει, να είναι η εποχή της ελπίδας και όχι του φόβου.

Ευχή μου, να επικρατήσει η αξιοκρατία και να κλείσουν τα παραμάγαζα των βολεμένων της εξουσίας.

Ευχή μου, να δώσουμε προοπτική και μέλλον στην ζωή και τα όνειρα των νέων μας

Ευχή μου, να ομονοήσουμε  σαν λαός και να δεχθούμε σαν ισότιμους συμπολίτες, όσους επέλεξαν να ζουν στην χώρα μας εδώ και χρόνια.

Ευχή μου, να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην καλλιέργεια του πνεύματος από την ανάπτυξη της αγοράς.

Ευχή μου, οι δάσκαλοί μας και τα σχολεία μας να είναι πηγές γνώσης και όχι  βαθμοθηρίας.

Ευχή μου, να μη υπάρχει η παραπαιδεία.

Ευχή μου, οι γιατροί μας να συνταγογραφούν τα φάρμακα επειδή είναι χρήσιμα στην αποκατάσταση της υγείας των ασθενών τους και όχι γιατί θα αμειφθούν από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ευχή μου, η υγεία σε αυτή την χώρα να πάψει να παράγει πλούτη για λίγους, στις πλάτες των ασθενών συμπολιτών μας και των οικογενειών τους.

Ευχή μου, να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στην χώρα μου και να είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτή, σε κάθε συμπολίτη μου.

Ευχή μου είναι, να μη υπάρχουν άστεγοι και απόκληροι συνάνθρωποί μου στην χώρα μου.

Ευχή μου είναι, να κατανοήσουμε όλοι μας, πως όλα όσα ευχήθηκα, δεν μπορούν να γίνουν από καμία κυβέρνηση, αν δεν προσπαθήσουμε να τα κάνουμε σαν κοινωνία.

Καλή ψήφο ανατροπής του πολιτικού σάπιου σκηνικού.

Η ώρα της αριστεράς ήρθε και είναι καθοριστική.

Αν το αντιληφθούν  όλες οι δυνάμεις της αριστεράς, -  που χρόνια τώρα τραβούν τον δρόμο τους φορώντας παρωπίδες και δίχως ουσιαστική βοήθεια στην εργατική τάξη για την οποία κόπτονται, - πως αυτή την ώρα, ανεξάρτητα από την αυτοδυναμία ή όχι του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δώσουν τον κοινό αγώνα για το καλό όλων μας, θα πάμε καλά.

Διαφορετικά, θα ζήσουμε και πάλι, τα οικία βέλη  να στοχεύουν κοντύτερα στην καρδιά μας και να χαθεί κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ας προσπαθήσουμε εμείς, οι απλοί πολίτες, να βγάλουμε τις παρωπίδες από όλους αυτούς που βρίσκονται μπροστά στον αγώνα και να απαιτήσουμε την ομόνοια.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου σύμμαχό μας.

Ή τώρα,  ή ποτέ!!!

Το Πολυτεχνείο ...

Και να που ήρθε πάλι ο καιρός
μανάδες να κλάψουν...
πατεράδες να ραγίσουν...
αδέλφια να ορκιστούν εκδίκηση...
δημαγωγοί να επωφεληθούν την θυσία...
δημοσιογράφοι να λαϊκίσουν...
οράματα νέα να δημιουργηθούν...
πάνω στο αίμα που αχνίζει.
Ένα - δύο - τρία πολλά Πολυτεχνεία...
θα κρύψουν και πάλι
κάτω από το χαλί...
της κοινωνίας μας το χάλι.

Μακάρι να διαψευστούν οι φόβοι μου...
Μα φοβάμαι...
πως πολλοί - πολύ το επιθυμούν να συμβεί.

Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ - ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

Ένα απόσπασμα από το πολύτιμο βιβλίο του Ρούσσου Βρανά, Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ, είναι η αιτία αυτής της ανάρτησης και είναι το παρακάτω:

"Αυτή η φθορά της σάρκας και του πνεύματος, η αίσθηση πως δεν φτάνει ο χρόνος, βαραίνει και στο διάβασμα. Σε κάποια ηλικία, το βιβλίο παύει πια να είναι ένα "μαγικό κουτί" και γίνεται απλώς ένα άλλο βιβλίο. Ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, αν το διαβάσεις στα δεκαεννιά σου. Μα στα πενήντα σου, κανένα μυθιστόρημα, καμία βιογραφία, κανένα ποίημα δεν πρόκειται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, γιατί έχεις κιόλας γίνει αυτό που είσαι - ένα βιβλίο μπορεί να σε βυθίσει ακόμη πιο βαθιά σε αυτό."

Πολύ θα ήθελα να βρίσκεται κοντά μας ο Ρούσσος Βρανάς για να του εκφράσω τον αντίλογό μου σε αυτή την θέση του.
Όμως θα το κάνω, γιατί έχω την αίσθηση πως θα το ήθελε και ο ίδιος.
Στα πενήντα μου ακριβώς, γνώρισα ένα διαφορετικό κόσμο, μέσα από την ποίηση του Αργύρη Μπαρή.
Ίσως δεν ήταν μόνο η ποίηση.
Ίσως να ήταν και οι άνθρωποι που γνώρισα με αφορμή αυτή την ποίηση, όπως ή Ασπασία Καρρά, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Δημήτρης Μαστροδήμος, ο Γιάννης Καραβίδας, η Χαρούλα Αποστολίδου, ο Γεράσιμος Μπαμίχας και τόσοι άλλοι που θα αδικήσω κάποιον αν προσπαθήσω να τους ονοματίσω όλους.
Από τότε και μετά, άλλαξε η κοσμοθεωρία μου. Ο τρόπος να αντιλαμβάνομαι τα πράματα και ο τρόπος να αντιδρώ.
Ίσως να έχει δίκιο πως πολλές φορές με παίρνει ο ύπνος καθώς διαβάζω,  μα ακόμη και τότε, επηρεάζει τα όνειρά μου.
Απολαυστικός κατά τα άλλα σε αυτό του το έργο, το οποίο με αναγκάζει κάθε τόσο να κρατώ σημειώσεις και να ανατρέχω στις παραπομπές του.
Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από την έκδοσή του, και αισθάνομαι την φρεσκάδα της σκέψης του σαν να γράφτηκε για το σημερινό του χρονογράφημα.
Ίσως και να είναι ο λόγος που κρατά τόσο ψηλά την τιμή πώλησης σε τόσο δύσκολους καιρούς.

Περί μέθης - Κωστής Παπαγεώργης

Μία είναι η αναπνοή που μας ζει, 

ένας ο θάνατος που μας πεθαίνει.

Μέσα σε αυτό το ένα υπάρχει ο δρόμος της περίφοβης αυτοσυντήρησης, 

της φτηνής τόλμης, 

της πλεονεξίας που δεν τρώει τα σκατά της, 

της άλογης υπερβολής, 

του σοφά εκλεγμένου θανάτου.

Μάτια που αποφεύγουν  και μάτια που ζητάνε να δουν. 

Μέσα από τις άπειρες διαφορές το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο.

Άπαξ και ανάψει, 

το κερί αρχίζει να σώνεται.

Άλλοι το ανάβουν από την μία μεριά, 

άλλοι κι από τις δύο.

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΥ ΚΟΧΛΙΑ

Ανηφορίζοντας προς την δουλειά, μέσα στην κάψα του Ιουλίου, παρατήρησα χιλιάδες μικρά σαλιγκάρια να κρέμονται στα ξερόχορτα στην άκρη του δρόμου.
Αυτόματα ήρθε στην σκέψη μου η επαγγελματική μου κατάσταση και ο δρόμος που έχω πάρει.
Έχω συλλάβει τον εαυτό μου να κατεβαίνει την σπείρα του επαγγελματικού μου κοχλία, και να πλησιάζει στο κέντρο.
Ίσως η διαπίστωση πως δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής από αυτό το σημείο, να μου δώσει την καθαρότητα της σκέψης και την δύναμη για να πάρω ανατρεπτικές αποφάσεις και να βγω από το αδιέξοδο.
Τέσσερα χρόνια τώρα  βρίσκομαι σε αυτήν την διαδικασία της κατάβασης δίχως δυνατότητα αντίδρασης. Αυτοματοποιημένα κατευθύνομαι προς το έσχατο σημείο του μη παρέκει.
Διάφορες στάσεις και μικρές αναλαμπές στα διάσελα του κοχλία μου, δεν ήταν δυνατό να ανατρέψουν την πορεία.
Διαπιστώνω, πως αν δεν φτάσεις στο κέντρο του, στο πλήρες αδιέξοδο, δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής. Τα τοιχώματα διαμορφώθηκαν από όλες εκείνες τις καταστάσεις που χρόνια κτίζανε την φυλακή μου. Το μυαλό εγκλωβισμένο στην καθημερινότητα και στα χιλιάδες μικρο ζητήματα αδυνατούσε να βρει τρόπο αντίδρασης.
Τώρα που η διαπίστωση του αδιέξοδου επιζητεί την λύση, ο μόνος τρόπος είναι να σπάσω το εύθραυστο κέντρο του και να βρεθώ έξω από την ασφάλεια που μου προσφέρει το πολυτελές μου καβούκι.
Οπουδήποτε αλλού αναζητήσω λίγη ελευθερία, θα είναι καλύτερα.
Αρκεί να βρω το θάρρος μιας τόσο σημαντικής αλλαγής.
Αρκεί να πάρω την απόφαση.
Να κατασκευάσω τον καινούριο μου κοχλία....

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ...

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ 

"Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/06/2010 06:45

«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης
εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985,όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του,από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς».Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος 
με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείςπρέπει να ακολουθήσει κανόνες... συνωμοτικότητας. Ενα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του. 
- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;

«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».

- Γιατί; «Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».

- Τι μπορούμε να κάνουμε; «Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».

- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι...».

- Είστε πολύ σκληρός. «Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση;Με ποια μορφή και πότε;«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».

- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΕΡΙΝΑΣ 

- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Αρα τι προτείνετε; «Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».

Συνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

ΕΥΧΕΣ

Η χρονιά που θα έρθει, να δώσει την ευκαιρία σε όσους δεν μπορούν να δουν το φως στην ζωή, να μη γείρουν τη κεφαλή τους στο σκοτάδι,
Η χρονιά που θα ρθει, να αφήσει χαραμάδες φωτός στο απόλυτο σκοτάδι.
Η χρονιά που θα ρθει, να μη αφήσει αυτούς που διαφεντεύουν την ζωή μας με την απειλή του φόβου της χρεοκοπίας της χώρας, αδιαφορώντας για την χρεοκοπία των πολιτών.
Η χρονιά που θα ρθει, θα έρθει αν θα είμαστε εμείς εδώ! Ζωντανοί! 
Δυνατοί!
Με το χαμόγελο της ζωής στα χείλη!
Γιατί καμιά ευχή δεν μπορεί να πιάσει τόπο, αν δεν  πιστεύουμε εμείς στην ζωή.
Και η ζωή είναι εδώ.
Στην καρδιά και στο μυαλό.
Ας αφήσουμε την αγάπη να φωλιάζει στην καρδιά.
Ας διώξουμε απ' το μυαλό τον φόβο.
Τότε θα νιώσουμε τι είναι ζωή.

Παρακολουθήστε το βίντεο που συνοδεύει αυτή την ανάρτηση. Θα είναι πολύτιμος βοηθός στις μαύρες μέρες που θα κρύβουν την ζωή.




Καλή Χρονιά σε όλους!
Χαρούμενη ζωή σε όσους παλέψουν να την κάνουν χαρούμενη.
Με αγάπη και κατανόηση για όσους δεν μπορούν να το κάνουν...