Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΝΤΟΠΙΟΥ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ (ΝΤΟΠΙΟΥ) ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΠΡΟΓΕΙΑ ΦΛΩΡΙΝΗΣ



Γεννήθηκα, δέκα χρόνια μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου και σαράντα εννέα χρόνια πριν την άσκηση του βέτο στο ΝΑΤΟ .

Νοιώθω την ανάγκη να καταθέσω όλα αυτά που τριγυρίζουν τα τελευταία χρόνια το μυαλό μου και την καρδιά μου για το συγκεκριμένο θέμα. Αυτή η ανάγκη, έγινε επιτακτικότερη από την συνεχόμενη αναφορά πολλών σχολιαστών και δημοσιογράφων, στους ΄ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΄ της Δ. Μακεδονίας.

Θα αρχίσω την περιγραφή της διήγησής μου, προσπαθώντας να ορίσω την έννοια ντόπιος, όπως την βίωσα εγώ.

Η γενιά του πατέρα μου, προέρχεται από τους Σαρακατσάνους της Ηπείρου. Έφτασε στ' Ασπρόγεια όταν αυτά ονομάζονταν Στρέμπενο, κάπου στα 1880 και ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και το κτίσιμο . Η γενιά της γιαγιάς , από την πλευρά του πατέρα μου είχε καταγωγή Αρβανίτικη από το Λέχοβο Φλώρινας.

Η γιαγιά μου η αγαπημένη μου Μάνε πέθανε σε ηλικία 98 ετών . Έμαθε ελάχιστα Ελληνικά. Η γλώσσα που μιλούσε, ήταν αυτό το ιδίωμα που στην Φλώρινα τα λένε ντόπια , καθώς επίσης και τα Αρβανίτικα με τον τρόπο που τα μιλάνε στο Λέχοβο.

Η γενιά της μητέρας μου, έρχεται από την Βόρειο Ήπειρο, παίρνοντας και τ όνομα της περιοχής απ¨ όπου ήρθε ( Κόλ(ι)κας ).Από τα Κόλια .

Η γενιά της γιαγιάς, από την πλευρά της μητέρας μου κατάγεται από τα Άγραφα .
Εδώ θα σταθώ λίγο.
Ο προπάππους μου, καπετάν Αγραφιώτης του Μακεδονικού Αγώνα , Γρηγόρης Βαηνάς κατά την ταυτότητα, είχε την (ατυχία) ο μικρότερος γιος του ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΑΗΝΑΣ να μπει στην διάρκεια της κατοχής -σαν σπουδαστής της σχολής Ευελπίδων -στις τάξεις του ΕΑΜ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα με την λήξη του πολέμου, να μπει στο μάτι των ταγματασφαλιτών και να εκδιωχθεί από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Η οικογένειά του, πέρασε τα πάνδεινα. Ο ίδιος μαζί με άλλους νέους του χωριού - -που κάηκε από τους ταγματασφαλίτες - βγήκαν στο βουνό στο πλευρό των μαχητών του ΕΑΜ ΕΛΑΣ. ΤΟ 1948 τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στην Αλβανία και από εκεί στην Σοβιετική Ένωση. Ο μεγαλύτερός του αδελφός, Βαγγέλης Βαηνάς αναζητώντας τον αδελφό του , βρέθηκε με την λήξη του εμφυλίου πολέμου στα Σκόπια. Έτσι ένας άνθρωπος που πολέμησε για να δει την αγαπημένη του πατρίδα ελεύθερη από τους Βούλγαρους, είδε τα δύο από τα τέσσερα αγόρια του , να ζουν ο ένας στα Σκόπια και ο άλλος στην Βουλγαρία όπου κατέληξε το 1952 με απόφαση του ΚΚ. Μέχρι τον θάνατό του το 1971 δεν τους ξανάδε. Την ημέρα της κηδείας του, τον Βαγγέλη από τα Σκόπια δεν τον άφησαν οι Έλληνες να χαιρετήσει τον πατέρα του. Τον Παντελή από την Σόφια δεν τον άφησαν οι Βούλγαροι διότι είχε καταλάβει την θέση του Διοικητή της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου του Συμφώνου Βαρσοβίας. Έτσι, για ευνόητους λόγους, ο καπετάν Αγραφιώτης έφυγε με τον καημό, ότι ανέθρεψε παιδιά για να υπηρετούν τον εχθρό όπως έλεγε -όχι στην Ελληνική γλώσσα αλλά στα ντόπια, διότι στην ζωή του, που κράτησε 102 χρόνια, δεν έμαθε Ελληνικά , αυτός που πολέμησε για την Ελλάδα στο πλευρό του Παύλου Μελά κατά των Βουλγάρων .

Μεγαλώνοντας με τις γιαγιάδες μου και με τους παππούδες μου μια και οι γονείς μου πήγαν μετανάστες στην Γερμανία έμαθα και εγώ τα ντόπια .

Είδα τους συγγενείς μου που μιλούσαν τα ντόπια να μην μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα στην διάρκεια της χούντας.

Είδα γέρους να σέρνονται στο αστυνομικό τμήμα για τον ίδιο λόγο.

Είδα μαθητές του σχολείου να τιμωρούνται από τους δασκάλους αν μιλούσαν τα ντόπια μεταξύ τους.

Είδα να γίνονται καυγάδες στα πανηγύρια για χορούς που χαρακτηρίζονταν Σκοπιανοί.

Οι μισοί κάτοικοι του χωριού μου με την λήξη του εμφυλίου βρέθηκαν στο ¨παραπέτασμα¨ και όσοι μείνανε άφησαν τα παιδιά στους γέρους και πήραν των οματιών τους στα ξένα να βρουν προκοπή, γιατί με τις συνθήκες που επικρατούσαν, δεν υπήρχε περίπτωση να την βρουν στον τόπο τους.

Το 1975 επιστρέφοντας από ταξίδι στην Γερμανία με την μητέρα μου, βρέθηκα στα Σκόπια να δούμε για πρώτη φορά τους συγγενείς μας . Ο θείος Βαγγέλης, μας περίμενε στον σταθμό και μας οδήγησε σε ένα συγκρότημα πολυκατοικιών κάτι σαν τις εργατικές του Φοίνικα στο χειρότερό τους. Εκεί γνώρισα την γυναίκα του, Ελληνίδα και αυτή που μιλούσε άπταιστα τα Ελληνικά και τα παιδιά τους την Σόνια και τον Γιάντσε, που δεν γνώριζαν λέξη Ελληνικά. Στην ερώτησή μου γιατί δεν έμαθαν Ελληνικά , πήρα την απάντηση ότι η γλώσσα που μιλάνε είναι η γλώσσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου , τα Μακεδονικά και δεν χρειάζεται να μάθουν Ελληνικά. Όπα τι συμβαίνει εδώ? Αναρωτήθηκα. Ρώτησα και άλλους απάντηση δεν πήρα από κανένα . Την Σόνια και τον Γιάννη τους ξανάδα πολλές φορές την δεκαετία του ¨80 .Η στάση τους στο ζήτημα του ποιος είναι τι , είχε γίνει ακόμη σκληρότερη. Σήμερα κοιτώντας πίσω καταλαβαίνω απόλυτα τον λόγο που τους έκανε τόσο απόλυτους . Η διαπαιδαγώγηση που δέχτηκαν, από την δημιουργία της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και εντεύθεν , είχε έναν μόνο σκοπό. Να δημιουργήσει μια νέα εθνικότητα, αγκάθι στο πλευρό των Ελλήνων. Από τους κυβερνήτες μας εκείνης της εποχής, κανείς δεν διέβλεψε τον ερχόμενο κίνδυνο. Αφέθηκε μια ιστορία να σέρνεται ως τις μέρες μας , ενώ θα μπορούσε να σβήσει εν τη γενέσει της.

Το 1984 ο αδελφός μου είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας και μας παρέπεμψαν στο νοσοκομείο της Σόφιας χρησιμοποιώντας την σχέση μας με τον Παντελή Βαηνά. Έτσι είχα την χαρά να γνωρίσω τον άνθρωπο που με τις αποφάσεις του , καθόρισε τις τύχες όλων μας στην οικογένεια. Γνώρισα έναν Έλληνα με όλη την σημασία του όρου. Η γυναίκα του Ελληνίδα επίσης και τα δύο του παιδιά να μιλάνε άψογα τα Ελληνικά. Όσες εντυπώσεις είχα στο μυαλό μου από τα ξαδέλφια των Σκοπίων , καταρρίφθηκαν με τον πιο απόλυτο τρόπο. Δύο αδέλφια με την ίδια αφετηρία, σε διαφορετικό τέλος. Ποιες συνθήκες ήταν αυτές που καθόρισαν αυτή την διαδρομή στο καθένα , με τόσο διαφορετικά αποτελέσματα?

Το 1991 όταν προέκυψε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήμουν πεπεισμένος πως μια ονομασία με χρονικό προσδιορισμό Νέα Μακεδονία πχ θα γινόταν δεκτή από τα δύο μέρη και θα τελείωνε το θέμα εκεί . Δυστυχώς ξεκίνησαν από την πλευρά μας με εθνικιστικές κορώνες και παπαδίστικες προτροπές τα απαράδεκτα εκείνα συλλαλητήρια που είχαν σαν αποτέλεσμα την διαιώνιση του προβλήματος. Έτσι φτάσαμε σήμερα από το -ούτε παράγωγα του όρου Μακεδονία – να παρακαλούμε για το ΑΝΩ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΝΕΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ , και ασκούμε βέτο σε μια συμπεριφορά των Σκοπιανών Ηγετών που σε πολλά θυμίζει την δική μας του 1991.

Αυτά είχα να καταθέσω για την ώρα . εγώ ένας ντόπιος της Φλώρινας που ζώ στη Θεσσαλονίκη από το 1976 και που βρίσκομαι με το ένα πόδι στο παρελθόν ένα στο παρών και το βλέμμα στο μέλλον.

Ελπίζοντας να μη χάσω τον δρόμο μου.
Δημοσίευση σχολίου