Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

ΕΥΧΕΣ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΨΕΥΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ


Η αυριανή μέρα, είναι μεγάλη για πολλούς, τους περισσότερους  από εμάς.

Είναι η μέρα που θα μας δώσει την δυνατότητα να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας κυβερνήσουν, ευελπιστώντας  πως θα ανατραπεί το σάπιο καθεστώς της κομματοκρατίας που μας κυβερνούσε από την μεταπολίτευση και μετά.

Ευχή μου, να σπάσει αυτή η νοοτροπία και να αποκλειστεί σαν πρακτική από τους νέους κυβερνήτες.

Ευχή μου, ο καθένας μας να ψηφίσει με γνώμονα το σύνολο και όχι το άτομό του.

Ευχή μου, να επιλέξουμε άτομα για την αξιοσύνη τους και όχι για την αναγνωρισιμότητά τους.

Ευχή μου, η νέα εποχή που θα μας έρθει, να είναι η εποχή της ελπίδας και όχι του φόβου.

Ευχή μου, να επικρατήσει η αξιοκρατία και να κλείσουν τα παραμάγαζα των βολεμένων της εξουσίας.

Ευχή μου, να δώσουμε προοπτική και μέλλον στην ζωή και τα όνειρα των νέων μας

Ευχή μου, να ομονοήσουμε  σαν λαός και να δεχθούμε σαν ισότιμους συμπολίτες, όσους επέλεξαν να ζουν στην χώρα μας εδώ και χρόνια.

Ευχή μου, να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην καλλιέργεια του πνεύματος από την ανάπτυξη της αγοράς.

Ευχή μου, οι δάσκαλοί μας και τα σχολεία μας να είναι πηγές γνώσης και όχι  βαθμοθηρίας.

Ευχή μου, να μη υπάρχει η παραπαιδεία.

Ευχή μου, οι γιατροί μας να συνταγογραφούν τα φάρμακα επειδή είναι χρήσιμα στην αποκατάσταση της υγείας των ασθενών τους και όχι γιατί θα αμειφθούν από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ευχή μου, η υγεία σε αυτή την χώρα να πάψει να παράγει πλούτη για λίγους, στις πλάτες των ασθενών συμπολιτών μας και των οικογενειών τους.

Ευχή μου, να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στην χώρα μου και να είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτή, σε κάθε συμπολίτη μου.

Ευχή μου είναι, να μη υπάρχουν άστεγοι και απόκληροι συνάνθρωποί μου στην χώρα μου.

Ευχή μου είναι, να κατανοήσουμε όλοι μας, πως όλα όσα ευχήθηκα, δεν μπορούν να γίνουν από καμία κυβέρνηση, αν δεν προσπαθήσουμε να τα κάνουμε σαν κοινωνία.

Καλή ψήφο ανατροπής του πολιτικού σάπιου σκηνικού.

Η ώρα της αριστεράς ήρθε και είναι καθοριστική.

Αν το αντιληφθούν  όλες οι δυνάμεις της αριστεράς, -  που χρόνια τώρα τραβούν τον δρόμο τους φορώντας παρωπίδες και δίχως ουσιαστική βοήθεια στην εργατική τάξη για την οποία κόπτονται, - πως αυτή την ώρα, ανεξάρτητα από την αυτοδυναμία ή όχι του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δώσουν τον κοινό αγώνα για το καλό όλων μας, θα πάμε καλά.

Διαφορετικά, θα ζήσουμε και πάλι, τα οικία βέλη  να στοχεύουν κοντύτερα στην καρδιά μας και να χαθεί κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ας προσπαθήσουμε εμείς, οι απλοί πολίτες, να βγάλουμε τις παρωπίδες από όλους αυτούς που βρίσκονται μπροστά στον αγώνα και να απαιτήσουμε την ομόνοια.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου σύμμαχό μας.

Ή τώρα,  ή ποτέ!!!

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΕΥΧΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Το να φοβάσαι να  χάσεις την ζωή, είναι μέσα στην ζωή.


Το να φοβάσαι να χάσεις την αγάπη, είναι μέσα στην αγάπη.



Το να φοβάσαι, είναι ανθρώπινο.



Το να αφήνεις να σε φοβίζουν, είναι τραγικό.



Ας σπάσουμε τον φόβο, αντιμετωπίζοντας ακριβώς αυτό που μας φοβίζει.

Την ζωή, με ζωή.



Την αγάπη, με αγάπη.



Και όλους αυτούς που  προσπαθούν να μας φοβίζουν, αγνοώντας τους.


Καλή χρονιά
Το   2015
Δίχως φόβο
Με ελπίδα

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Κανόνες μιας ακανόνιστης ζωής

Ένα χειροποίητο βιβλίο
Από το περιεχόμενο
Μέχρι το δέσιμο 



και 
Το ξυλόγλυπτο εξώφυλλο





Δώρο στον γιο μου
Τον Αλέξανδρο






Μα πιο πολύ
Αντίδωρο στην ψυχή μου...





Όπως είπε και ο Αύγουστος Κορτώ

Μπαλόνια δένουμε στην πέτρα μπας και σηκωθεί, μπας και πάψει να μας πλακώνει.


=
Καλές γιορτές σε όλους.

Το περιεχόμενο, μπορείτε να το βρείτε  εδώ

https://docs.google.com/document/d/1Y4soAnZBEqqVWChlOcUbNlZjdTJDGftEbilaQR8_iwM/edit

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Το Πολυτεχνείο ...

Και να που ήρθε πάλι ο καιρός
μανάδες να κλάψουν...
πατεράδες να ραγίσουν...
αδέλφια να ορκιστούν εκδίκηση...
δημαγωγοί να επωφεληθούν την θυσία...
δημοσιογράφοι να λαϊκίσουν...
οράματα νέα να δημιουργηθούν...
πάνω στο αίμα που αχνίζει.
Ένα - δύο - τρία πολλά Πολυτεχνεία...
θα κρύψουν και πάλι
κάτω από το χαλί...
της κοινωνίας μας το χάλι.

Μακάρι να διαψευστούν οι φόβοι μου...
Μα φοβάμαι...
πως πολλοί - πολύ το επιθυμούν να συμβεί.



Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Ημέρα Φιλαναγνωσίας Στο Σπίτι Του Βιβλίου 21 Νοεμβρίου 2014


MediumMediumMedium
                                           


Λίγα λόγια για τις προετοιμασίες που πρέπει να γίνουν για την ημέρα φιλαναγνωσίας στις 
21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  2014
σε συνεργασία με τους δασκάλους του δημοτικού σχολείου του Αγγελοχωρίου και τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου, με αφορμή την επίσκεψη φίλων bookrosser από την Αθήνα και την ενίσχυση με βιβλία της ζώνης απελευθέρωσης  "Το Σπίτι Του Βιβλίου".
Για να κρατηθεί το ενδιαφέρον  των αναγνωστών και ειδικά των παιδιών σε υψηλό επίπεδο, θα πρέπει να ανανεώνονται συνεχώς τα βιβλία. 
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μπουν στην διαδικασία απελευθέρωσης και όσο το δυνατό περισσότεροι αναγνώστες που συμμετέχουν σε αυτή την διαδικασία.
Είναι κάτι που θέλει χρόνο, υπομονή και επιμονή. 
Η παρουσία των φίλων μας από την Αθήνα, μαζί με την προσφορά τους σε βιβλία, μας δίνει ώθηση και τροφοδοτεί με αποθέματα ενέργειας, υλικής και ψυχολογικής, όλους μας.
Γι' αυτό πρέπει να μνημονεύσω για την ώρα, όσους εκδήλωσαν την πρόθεση να μας στείλουν βιβλία όπως την Kermit60 , την TIFFANY1972, τον panost  και φυσικά την taxidiarikopoul  που θα μας τα φέρει και σαν εκπρόσωπος όλων, θα είναι το τιμώμενο πρόσωπο της ημέρας.
Να μη ξεχάσω να ευχαριστήσω την Margo  που ήδη παρέλαβα τα βιβλία της και την Αiναφετς που έχω την ελπίδα να την δω από κοντά και να τα φέρει ιδιοχείρως.

Έτσι, θα έχουμε την "πολυτέλεια" να κεντρίζουμε το ενδιαφέρον των αναγνωστών για μεγάλο χρονικό διάστημα και να μπολιαστούν πολλοί περισσότεροι φίλοι με το μικρόβιο της ανάγνωσης και του μοιράσματος της χαράς από το διάβασμα ενός βιβλίου με άλλους συμπολίτες μας.

Έχω την κρυφή ελπίδα, να βρεθεί κοντά μας ο Δημήτρης Μπασλάμ, αν το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις του από το ανέβασμα με το ΔΗΠΕΘΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ  του νέου του βιβλίου
Τα παπούτσια του Βαρύτονου
Σε περίπτωση απουσίας του, θα δούμε ποιος θα αναπληρώσει αυτό το κενό.

Αυτά σε γενικές γραμμές, είναι που απασχολούν την καθημερινότητά μου αυτόν τον καιρό και με κρατούν όρθιο και δυνατό.


Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Και η Ζωή συνεχίζεται...με το Σπίτι του Βιβλίου

Η κάθε απώλεια, θέλει τον χρόνο της για να λειάνει τις αιχμές τις και να επιτρέψει το μυαλό να ασχοληθεί και πάλι με τα τετριμμένα της καθημερινότητας.
Και η δική μου καθημερινότητα, έχει κάτι πολύ όμορφο και ουσιαστικό. 
Έχει την επίσκεψη στο Σπίτι του Βιβλίου και την επαφή με φίλες, φίλους και παιδιά που έρχονται και αναζητούν απαντήσεις στο ερωτηματικό, τί είναι αυτό;






Έχουν περάσει κάποιες μέρες από τότε που πήρε την θέση του στην πλατεία του Αγγελοχωρίου, μπροστά από το κοινοτικό κατάστημα, το ΚΑΠΗ, το πολιτιστικό κέντρο και δίπλα στην εκκλησία του χωριού.



Οι πρώτες εντυπώσεις.
Ευτυχώς διαψεύστηκαν οι κασσάνδρες, πως δεν θα επιβιώσει κάτι τέτοιο στο χωριό, τα βιβλία θα τα καταστρέφουν τα παιδιά, κανείς δεν θα φέρνει βιβλία, μόνο θα παίρνουν και άλλα πολλά ανησυχητικά.
Τίποτε από όλα αυτά.
Και το πιο όμορφο. Τα ίδια τα παιδιά, έχουν γίνει οι προστάτες του.
Καθημερινά πριν ή και μετά το σχολείο,  κάνουν στάση και ψάχνουν κάτι "παιδικό"
Δυστυχώς στην βιβλιοθήκη μου δεν βρίσκονται βιβλία που θα ταίριαζε στην ηλικία τους.
Μέχρι τώρα, έχουν φιλοξενηθεί στο Σπίτι 66 βιβλία, κυρίως λογοτεχνία, ποίηση, φιλοσοφία και δοκίμια.
Μια όμορφη ιστορία που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι αυτή της Καιτούλας.
Χθες το βράδυ, έβαλε στην τσαντούλα της για το νηπιαγωγείο ένα βιβλίο.
Όταν την ρώτησε η μητέρα της τι θα το κάνει, η απάντηση ήταν "θα το πάω στο σπιτάκι με τα βιβλία, να αφήσω αυτό, για να μου φέρει ένα παιδικό".
Έτσι, σήμερα το απόγευμα θα περάσει να πάρει το παιδικό της βιβλίο, προσφορά της Ζωής.
Αυτές οι μικρές - μεγάλες στιγμές, είναι η χαρά  και η ανταμοιβή για τον κόπο και το ξόδι.
Να ευχηθώ, να συνεχίσει αυτή η όμορφη στιγμή της καθημερινότητάς μου.


Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Το αντίο σε ένα φίλο αγαπημένο - Αντίο Kalio!



Ήταν άνοιξη του 2010 όταν τον γνώρισα και παρά την διαφορά ηλικίας, έγινε αμέσως φίλος καρδιακός. Ο Δημήτρης,  γνωστός σε όλους ως Kalio, μαζί με τον Κώστα τον Ζαμπούνη αγκάλιασαν την πρότασή μου για την δημιουργία ενός φορέα πολιτισμού στον Πολύγυρο, δίχως επισημότητες και κρατικοδίαιτους παρεμβατισμούς. Και όταν η ομάδα αυτή μεγάλωσε και στένεψαν τα περιθώρια να συνεχίσει την λειτουργία της με την ίδια φιλοσοφία, ο Kalio ήταν αυτός που αντέδρασε σθεναρά  και έβαλε βέτο.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια και η ζωή μας απομάκρυνε χιλιομετρικά - όμως όχι και ψυχικά. Μόλις χθες ένιωσα την ανάγκη να του στείλω ένα μήνυμα και να επικοινωνήσω μαζί του. Να του πω την ανάγκη μου να δω τους παλιούς μου φίλους.
Και σήμερα, από το πρωί που διάβασα στην ΡΕΣΠεΝΤΖΑ την είδηση, πως ο Kalio έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων, ψάχνω να βρω τρόπο να συμμαζέψω το μυαλό μου.
Ο Δημήτρης δεν είναι πια εδώ.
Ο Kalio δεν θα ξανασχολιάσει την επικαιρότητα με τον δικό του τρόπο.
Μόλις χθες ανάρτησε το τελευταίο του σκίτσο




Μόνο που το "Χ" που κυνήγησε αυτόν, ήταν άλλο...
Κάποια στιγμή, ίσως να εκτιμηθεί η προσφορά του στον χώρο που αγάπησε και προσέφερε ότι είχε και δεν είχε.
Το νεαρό της ηλικίας, και ο τόπος που διάλεξε να ζει, δεν του επέτρεψαν να έχει την σταδιοδρομία που του άξιζε.
Το μέλλον ήταν μπροστά του. Όλοι μας αυτό λέγαμε.
Όχι όμως όλοι. Ο "Χ"άρος είχε άλλη γνώμη.
Και αναρωτιέμαι, που είναι η δύναμη που θα μας  κάνει να καταλάβουμε τον τρόπο που μπορούμε να διαχειριστούμε τέτοιες απώλειες, τέτοιων νέων, ταλαντούχων, χαρισματικών ανθρώπων.
Το post αυτό βγήκε από την ανάγκη μου να διαχειριστώ αυτή την απώλεια.
Να καταλαγιάσω μέσα μου τον πόνο.
Φοβάμαι πως το δάκρυα που κυλάνε από τα μάτια μου δηλώνουν πως αυτό - τουλάχιστον σήμερα - δεν είναι εφικτό.
Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να τον αποχαιρετίσω.
Αντίο καλέ μου φίλε!
Αντίο.