Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Κάπου το φετινό μας Πάσχα, έκανα κάτι που καιρό το σκεφτόμουν και αφού ωρίμασε, ήρθε η ώρα να γίνει. Έτσι, έκανα την πρώτη μου κίνηση και μοίρασα τα πρώτα μου βιβλία ποίησης στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κρεμώντας τα βιβλία στα δένδρα.




 Αυτή η ενέργεια, είχε και ωφέλιμες παρενέργειες. 
Μια καλή φίλη, ένας ωραίος, νέος άνθρωπος, η Αλς , σε απάντηση  μιας ελεγχόμενης απελευθέρωσης, έκανε μια ανάρτηση, η οποία περιελάμβανε την παρακάτω φωτογραφία.



Μου έκανε τόσο εντύπωση, που αμέσως σκέφτηκα να κάνω κάτι παρόμοιο και να το στήσω στην παραλία της πόλης, ελπίζοντας πως θα πάρω την άδεια από τον δήμο και να μου υποδείξουν το κατάλληλο μέρος γι' αυτό τον σκοπό.

Μετά από δύο μήνες, η όμορφη ιδέα βρίσκεται σε ένα στάδιο, που όπως θα δείτε και στις φωτό που ακολουθούν, σύντομα θα είναι έτοιμο να παρουσιαστεί και να εγκατασταθεί.





Η τροφοδοσία του , για όσο αντέχει η βιβλιοθήκη μου, θα γίνεται από μένα. 
Ελπίζω μόνο, πως όσοι διαβάσουν τα βιβλία, θα έχουν την επιθυμία να τα μοιραστούν και με άλλους φίλους και φίλες.




Θα ενδιαφερθούν δηλαδή, κάποια στιγμή, να επιστρέψουν, αν όχι το ίδιο, κάποιο άλλο βιβλίο και να τροφοδοτείται με αυτό τον τρόπο συνεχώς, από όσους αγαπήσουν αυτήν την κίνηση.
Για να υπάρχει η δυνατότητα διαδικτυακής επικοινωνίας, η κίνηση αυτή, θα ενταχθεί στο boocrossing και θα είναι κοινή με όλους τους φίλους και τις φίλες που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια αυτής της οργανωμένα - ανοργάνωτης κίνησης, που ξεδιπλώνει κάποιες όμορφες πτυχές της προσωπικότητας των ανθρώπων.

Αλς, όπως βλέπεις, δεν χρειαζόμαστε και πολλά για να πούμε πως η ζωή δεν έχει τον τρόπο της να γίνεται ευχάριστη και δημιουργική.
Έβαλες την ιδέα, έβαλα το μεράκι και να...


Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΥ ΚΟΧΛΙΑ



Ανηφορίζοντας προς την δουλειά, μέσα στην κάψα του Ιουλίου, παρατήρησα χιλιάδες μικρά σαλιγκάρια να κρέμονται στα ξερόχορτα στην άκρη του δρόμου.
Αυτόματα ήρθε στην σκέψη μου η επαγγελματική μου κατάσταση και ο δρόμος που έχω πάρει.
Έχω συλλάβει τον εαυτό μου να κατεβαίνει την σπείρα του επαγγελματικού μου κοχλία, και να πλησιάζει στο κέντρο.
Ίσως η διαπίστωση πως δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής από αυτό το σημείο, να μου δώσει την καθαρότητα της σκέψης και την δύναμη για να πάρω ανατρεπτικές αποφάσεις και να βγω από το αδιέξοδο.
Τέσσερα χρόνια τώρα  βρίσκομαι σε αυτήν την διαδικασία της κατάβασης δίχως δυνατότητα αντίδρασης. Αυτοματοποιημένα κατευθύνομαι προς το έσχατο σημείο του μη παρέκει.
Διάφορες στάσεις και μικρές αναλαμπές στα διάσελα του κοχλία μου, δεν ήταν δυνατό να ανατρέψουν την πορεία.
Διαπιστώνω, πως αν δεν φτάσεις στο κέντρο του, στο πλήρες αδιέξοδο, δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής. Τα τοιχώματα διαμορφώθηκαν από όλες εκείνες τις καταστάσεις που χρόνια κτίζανε την φυλακή μου. Το μυαλό εγκλωβισμένο στην καθημερινότητα και στα χιλιάδες μικρο ζητήματα αδυνατούσε να βρει τρόπο αντίδρασης.
Τώρα που η διαπίστωση του αδιέξοδου επιζητεί την λύση, ο μόνος τρόπος είναι να σπάσω το εύθραυστο κέντρο του και να βρεθώ έξω από την ασφάλεια που μου προσφέρει το πολυτελές μου καβούκι.
Οπουδήποτε αλλού αναζητήσω λίγη ελευθερία, θα είναι καλύτερα.
Αρκεί να βρω το θάρρος μιας τόσο σημαντικής αλλαγής.
Αρκεί να πάρω την απόφαση.
Να κατασκευάσω τον καινούριο μου κοχλία....

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ

Μια όμορφη ιστορία για την οικονομία σήμερα. Εν ολίγοις εξηγεί με παραστατικό τρόπο το πώς φτάσαμε εδώ πέρα.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ





Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα  γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 500 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 750 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 1000 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά, αφού διαπίστωσε πως στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος, ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι  2000 ευρώ!!!  Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 1500 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 500 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 3 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

 Ένας – ένας λοιπόν, ξαναγόρασαν τα ζώα που λίγες μέρες πριν είχαν πουλήσει για να κερδίσουν χρήματα, υποθηκεύοντας την ζωή τους.
Φυσικά  και  προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη, μιας και ο αγοραστής που τους τα φούσκωσε δεν είχε λόγω να φανεί, κάπου αλλού γλεντούσε τα κέρδη του. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

 Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου!
 
 Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Επιβλήθηκε αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

 Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται  οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

 *(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαιδάρων.)* Μόνο που στη δική μας περίπτωση το παραχέσανε!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Η ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ Σ' ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Μία ιδέα της Μαρίας ξύπνησε μέσα μου μνήμες μιας όμορφης στιγμής της ζωής μου.

Πριν πέντε χρόνια, τέτοιες μέρες, βρισκόμουν σε πυρετώδης προετοιμασίες της ποιητικής βραδιάς αφιερωμένη στον Αργύρη Μπαρή. Ένας ποιητής, που με την ποίησή του, χάραξε ανεξίτηλα την ύπαρξή μου.

Το παρακάτω ποίημα, είναι  το μότο της ζωής μου

Απ' όσα κρατώ,
μονάχα ο ουρανός είναι δικός μου.
Τίποτε άλλο.
Κι αυτός χωρά εσένα
κι όλον τον κόσμο.

Στην παρακάτω διεύθυνση, θα βρείτε το πρώτο μέρος της εκδήλωσης.




Στο βίντεο, εμπεριέχονται μουσικές και τραγούδια που συνόδευσαν αυτή την βραδιά και δεν θα μπορούσα να διαλέξω κάτι άλλο που θα συνόδευε αυτήν την ανάρτηση.

Κάποια στιγμή, ίσως στην φετινή επέτειο της εκδήλωσης, κάνω και τον απολογισμό, κρατώντας την χρονική απόσταση σαν ασπίδα προστασίας.

Διάλεξα την συγκεκριμένη  προτροπή της Μαρίας για έναν και μόνο λόγο.

Φωνές σαν αυτή του Αργύρη Μπαρή, θα πρέπει να συνεχίζουν να ακούγονται στον κόσμο μας και να τον γνωρίσουν και άλλοι.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία, για αυτή την ευκαιρία.

Περισσότερα ποιήματα του Αργύρη Μπαρή, στο ανθολόγιο αυτής της ανάρτησης...

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

χρυσόσκονη στο βελούδο της νύχτας: Πρωτοβουλία, Περιέργεια, Έρωτας.

Αναδημοσιεύω, για να το έχω στα πολύτιμα κείμενα της ζωής μου, αυτό το κείμενο, αυτής της μαθήτριας. Γιατί πέρα από την μεστότητα του λόγου, έχει ιδιαίτερη σημασία και ο λόγος για τον οποίο γράφτηκε Και τα εύσημα απονέμονται στον έξοχο δάσκαλο και φίλο Διονύση Μάνεση.



χρυσόσκονη στο βελούδο της νύχτας: Πρωτοβουλία, Περιέργεια, Έρωτας.: Θυμόσαστε το θέμα των εξετάσεων της λογοτεχνίας στο παράλληλο κείμενο; Με αφορμή το Επί ασπαλάθων αλλά και τη γνωστή Δήλωση του Σεφέρη κ...

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Λάθε βιώσας

Καταγράφω τις σκέψεις παρορμητικά, για να μπορέσω να περιγράψω την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σήμερα.
Αποφάσισα να δημοσιοποιήσω την κατάστασή μου, κυρίως για να έχω την μαρτυρία, μήπως και χρειαστεί στο μέλλον.
Διανύω το τέταρτο χρόνο δίχως εισόδημα από την επαγγελματική μου ενασχόληση.
Αυτό σημαίνει, πως δηλώνω εισοδήματα τα οποία δεν έχω εισπράξει, μιας και παρακρατούνται στην πηγή τους για εξόφληση οφειλών.
Αυτό σημαίνει, πως τέσσερα χρόνια τώρα, αδυνατώ να εκπληρώσω βασικές μου υποχρεώσεις προς τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, εφορία.
(Το πως ζω, είναι μια άλλη ιστορία που θα πρέπει να καταγραφεί με την σειρά της.)
Εδώ και ένα χρόνο, έχω διαγράψει την ετερόρρυθμο εταιρία μου από το επαγγελματικό επιμελητήριο, και προσπαθώ να διαγραφώ και από την εφορία για να σταματήσει να γράφει το κοντέρ του ΟΑΕΕ και να μπορέσω να βγάλω κάρτα ανεργίας και να βρω μια δουλειά. Το σημαντικότερο όμως είναι, πως θα μπορέσω να καταγραφώ στα επίσημα κιτάπια του κράτους, έτσι όπως ακριβώς είμαι.
Άνεργος και άμισθος και ανέστιος και πένης.
Γιατί μέχρι σήμερα με ξέρει σαν πράκτορα ασφαλειών με εισοδήματα από 60000 ευρώ το 2010 έως 10000 ευρώ το 2013 τα οποία δεν εισέπραττα αφού οι συνεργαζόμενες εταιρίες τα παρακρατούσαν στο σύνολό τους για να εξοφλήσουν την πίστωση - που 20 χρόνια συνεργασίας μας - μου παρείχαν και εν μια νυκτί την μετέτρεψαν σε απολύτου μετρητοίς. .
Με ακίνητη περιουσία που από το 2012 και μετά έμεινε ανεκμετάλλευτη, δίχως ρεύμα και κατασχεμένη από εφορία και τράπεζες.
Σήμερα, που καταγράφω αυτή την κατάσταση, περιμένω τον έφορο να με καλέσει για να κλείσουμε τα βιβλία της εταιρίας και να καταλογιστούν οι φόροι για τις χρήσεις που δεν μπορούσε να υποβάλει δηλώσεις. διότι δεν τις παραλάμβανε η εφορία, αφού δεν υπήρχε η δυνατότητα να πληρωθεί η πρώτη δόση του φόρου που προέκυπτε.
 Το κράτος θα περιμένει να εισπράξει από έναν πολίτη φόρους και πρόστιμα που δεν υπάρχει τρόπος να πληρώσει.
Θα καταγραφώ σαν ένας φοροφυγάς.
Θα είμαι καταζητούμενος από ένα σημείο και μετά, σαν οφειλέτης του δημοσίου, θα καταγραφώ ίσως και σε κάποια λίστα που θα δημοσιοποιηθεί.
Γι' αυτό αν με δείτε σε τέτοια λίστα, να ξέρετε πως δεν είμαι στην ίδια κατηγορία με γιατρούς και δικηγόρους που φοροδιαφεύγουν. Αυτοί, έχουν και δεν δηλώνουν πως έχουν.
Εγώ δηλώνω πως έχω, όμως πραγματικά δεν έχω.
Παράλογο!!!
Και όμως, λογικό.
Έχω την υποψία, πως σαν το δικό μου χρέος, υπάρχουν και προυπολογίζονται  χιλιάδων άλλων φορολογουμένων χρέη και θα περιμένει το υπουργείο οικονομικών να τα δει ζεστό χρήμα στα ταμεία του.
Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.
Και δεν ήταν επιλογή μου, να μην έχω.
Μου επιβλήθηκε με τις πολιτικές των μνημονίων.
Σε ότι με αφορά, δεν το φέρω βαρέως για την μεταβολή που συνέβη στην ζωή μου με αυτές τις ανατροπές. Έχω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί για την έκθεσή μου στο κίνδυνο του υπερδανεισμού.
Έχω αποδεχτεί και συνεχίζω να ζω με τα ελάχιστα και να χαμογελώ γιατί είχα την τύχη να μου σταθούν άνθρωποι.
Δεν πονώ για την απώλεια των περιουσιακών μου στοιχείων, γιατί κατάλαβα πως δεν είναι ικανά για να είμαι ευτυχής.
Την ανασφάλεια του να είμαι ανασφάλιστος, την διαχειρίζομαι, όσο δεν κτυπούν την πόρτα μου σοβαρά προβλήματα της υγείας μου.
Την αδυναμία μου να ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών μου, την αντέχω μέσα από την κατανόησή τους, πως δεν το κάνω κατ' επιθυμία μου, αλλά το επέβαλλαν οι περιστάσεις.
Αυτό που δεν αντέχω όμως, είναι πως δεν μπορώ να προσφύγω σε καμία δημόσια υπηρεσία και να  αναγνωριστεί η πραγματική μου κατάσταση.
Μου έχει επιβληθεί - κατά κάποιο τρόπο -  η προτροπή του Επίκουρου. "Λάθε βιώσας".
Και αυτό, αν δεν το έχουν καταλάβει οι ιθύνοντες που μας κυβερνούν, το ότι δηλαδή, ένα σημαντικό κομμάτι του ενεργού πληθυσμού έχει καταστεί ανενεργό και οδηγείται στο παροπλισμό, μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει.
Γιατί ελάχιστοι έχουν την τύχη να σταθούν στο πλευρό τους, σε τόσο δύσκολες συνθήκες, άνθρωποι από το πουθενά., όπως στάθηκαν σε μένα.
Γι' αυτό και τόσες αυτοκτονίες. Γι' αυτό και τόση μιζέρια γύρω μας.
Αυτά για την ώρα...

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

facebook - Το αποχαιρετώ, πριν να είναι αργά.



Δεν θα καταγράψω τα όποια αρνητικά ή θετικά υπάρχουν, για όσους  από εμάς το χρησιμοποιήσαμε σαν μέσο "κοινωνικής δικτύωσης". Ο καθένας έχει την προσωπική του άποψη και έχουν κατατεθεί άπειρες απόψεις.
Θα πω μόνο πως το αίσθημα λύτρωσης που μου δημιούργησε το πάτημα στο, "απενεργοποίηση". ήταν σαν να βρισκόμουν σε καταναγκαστικά έργα και απαλλάχτηκα.

Εδώ λοιπόν, στην αγαπημένη μου γωνιά θα συνεχίσω να έχω επικοινωνία, με όσους από εσάς το επιθυμείτε.
Από το 2008, τον Απρίλιο θαρρώ,. ξεκίνησα αυτό το ταξίδι. Το απολαμβάνω, και δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να γιορτάσω κάποια επέτειο.
Κάποια στιγμή, ίσως κάνω τον απολογισμό της διατήρησης αυτού του Blog.
Σήμερα απλά θα πω, πως αισθάνομαι σαν το σπίτι μου.
Οικία θαλπωρή με περιβάλει, σαν τον άσωτο υιό που επέστρεψε στο πατρικό του.
Όμορφο συναίσθημα.
Σαν αυτά που σου προσφέρουν τα απλά και γνήσια πράματα της ζωής.
Από εδώ λοιπόν και όπου η ζωή μας βγάλει!