Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Μιχάλης Γκανάς - Τα χέρια

Είχα την χαρά να τον ακούσω να διαβάζει ποιήματα και στίχους τραγουδιών του, στην σκηνή του δημοτικού θεάτρου Καλαμαριάς "Μελίνα Μερκούρη", στα πλαίσια της Λογοτεχνικής σκηνής 2014 που οργάνωσε ο Γιώργος Κορδομενίδης με πολύ μεράκι όπως πάντα.
Ξεκίνησε με τον "Μικρό Τιτανικό" και τελείωσε με αυτό το εκπληκτικό κείμενο.
Θα το ονομάσω "μικρή ιστορία για απόμαχα χέρια"

Είναι να την έχεις την χάρη να ταιριάζεις τις λέξεις. Και ο Μιχάλης Γκανάς, την έχει και με το παραπάνω!
“Κοιτάζει τα χέρια της. Πώς έγιναν έτσι; Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της;
Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν.
Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της –όποτε τύχαινε, μια στις τόσες– κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της “πού τα ‘μαθες αυτά μω γυναίκα;”
Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.
Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και στα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ‘πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της; Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.
Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.
Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δεν λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά, το ένα μέσα στο άλλο, “κοίτα”, λέει, “που μ’ έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα” και γελάει από μέσα της που δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να ‘χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα.”
(Από το βιβλίο “Γυναικών – μικρές και πολύ μικρές ιστορίες, εκδ. Μελάνι”)

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ - ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ



Ένα απόσπασμα από το πολύτιμο βιβλίο του Ρούσσου Βρανά, Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ, είναι η αιτία αυτής της ανάρτησης και είναι το παρακάτω:

"Αυτή η φθορά της σάρκας και του πνεύματος, η αίσθηση πως δεν φτάνει ο χρόνος, βαραίνει και στο διάβασμα. Σε κάποια ηλικία, το βιβλίο παύει πια να είναι ένα "μαγικό κουτί" και γίνεται απλώς ένα άλλο βιβλίο. Ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, αν το διαβάσεις στα δεκαεννιά σου. Μα στα πενήντα σου, κανένα μυθιστόρημα, καμία βιογραφία, κανένα ποίημα δεν πρόκειται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, γιατί έχεις κιόλας γίνει αυτό που είσαι - ένα βιβλίο μπορεί να σε βυθίσει ακόμη πιο βαθιά σε αυτό."

Πολύ θα ήθελα να βρίσκεται κοντά μας ο Ρούσσος Βρανάς για να του εκφράσω τον αντίλογό μου σε αυτή την θέση του.
Όμως θα το κάνω, γιατί έχω την αίσθηση πως θα το ήθελε και ο ίδιος.
Στα πενήντα μου ακριβώς, γνώρισα ένα διαφορετικό κόσμο, μέσα από την ποίηση του Αργύρη Μπαρή.
Ίσως δεν ήταν μόνο η ποίηση.
Ίσως να ήταν και οι άνθρωποι που γνώρισα με αφορμή αυτή την ποίηση, όπως ή Ασπασία Καρρά, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Δημήτρης Μαστροδήμος, ο Γιάννης Καραβίδας, η Χαρούλα Αποστολίδου, ο Γεράσιμος Μπαμίχας και τόσοι άλλοι που θα αδικήσω κάποιον αν προσπαθήσω να τους ονοματίσω όλους.
Από τότε και μετά, άλλαξε η κοσμοθεωρία μου. Ο τρόπος να αντιλαμβάνομαι τα πράματα και ο τρόπος να αντιδρώ.
Ίσως να έχει δίκιο πως πολλές φορές με παίρνει ο ύπνος καθώς διαβάζω,  μα ακόμη και τότε, επηρεάζει τα όνειρά μου.
Απολαυστικός κατά τα άλλα σε αυτό του το έργο, το οποίο με αναγκάζει κάθε τόσο να κρατώ σημειώσεις και να ανατρέχω στις παραπομπές του.
Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από την έκδοσή του, και αισθάνομαι την φρεσκάδα της σκέψης του σαν να γράφτηκε για το σημερινό του χρονογράφημα.
Ίσως και να είναι ο λόγος που κρατά τόσο ψηλά την τιμή πώλησης σε τόσο δύσκολους καιρούς.


Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Περί μέθης - Κωστής Παπαγεώργης





Μία είναι η αναπνοή που μας ζει, 
ένας ο θάνατος που μας πεθαίνει.
Μέσα σε αυτό το ένα υπάρχει ο δρόμος της περίφοβης αυτοσυντήρησης, 
της φτηνής τόλμης, 
της πλεονεξίας που δεν τρώει τα σκατά της, 
της άλογης υπερβολής, 
του σοφά εκλεγμένου θανάτου.
Μάτια που αποφεύγουν  και μάτια που ζητάνε να δουν. 
Μέσα από τις άπειρες διαφορές το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο.
Άπαξ και ανάψει, 
το κερί αρχίζει να σώνεται.
Άλλοι το ανάβουν από την μία μεριά, 
άλλοι κι από τις δύο.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

Χένρυ Μίλλερ

... Η ζωή για τον άνθρωπο δεν ξεκινά από την νίκη πάνω στον εχθρό, ούτε και οι ατέλειωτες θεραπείες εξασφαλίζουν την υγεία. Η χαρά της ζωής έρχεται με την ειρήνη, που δεν είναι στατική, μα δυναμική.Κανένας ,άνθρωπος δεν μπορεί να παινευτεί πως ξέρει τι είναι η χαρά αν δεν έχει ζήσει την ειρήνη. Και χωρίς χαρά, δεν υπάρχει ζωή, κι ας έχεις μια ντουζίνα αυτοκίνητα,,υπηρέτες, πύργους, δικιά σου εκκλησία και γερό καταφύγιο για τις μπόμπες. 
Η αρρώστια μας είναι οι δεσμοί μας, ας λέγονται συνήθειες, ιδεολογίες, ιδανικά, αρχές, αποκτήματα,φοβίες, θεοί, λατρείες, θρησκείες, κι ότι άλλο θέλεις. Ένας καλός μισθός είναι το ίδιο αρρώστια όσο κι ένας κακός. Η σχόλη είναι το ίδιο αρρώστια μεγάλη όσο και η δουλειά. Σ'  οτιδήποτε  γαντζωνόμαστε απάνω , κι ας είναι ελπίδα ή πίστη, μπορεί να είναι το κακό που θα μας παρασύρει. Η υποταγή δεν πρέπει να είναι απόλυτη, αν προσκολληθείς στο παραμικρό, θα θρέψεις το σπέρμα που θα σε καταβροχθίσει. Όσο για να προσκολληθείς στο Θεό, ο Θεός από καιρό μας έχει εγκαταλείψει, για να μπορέσουμε να νοιώσουμε την χαρά, το πως φτάσαμε μόνοι μας στην θεότητα....

...Το να επιθυμείς, δεν είναι μόνο το να εύχεσαι.
Το να επιθυμείς, είναι να γίνεις αυτό που ουσιαστικά είσαι.


...Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο πλήρεις, τόσο πλούσιοι, που δίνονται τόσο απόλυτα, ώστε κάθε φορά που τους αφήνεις νιώθεις ότι δεν έχει σημασία αν χωρίζεστε για μια μέρα ή για πάντα.Έρχονται κοντά σου ξεχειλίζοντας και σε ξεχειλίζουν κι εσένα. Δε σου ζητάνε τίποτε εκτός από τη συμμετοχή σου στη δική τους υπεράφθονη χαρά της ζωής

Διάλεξα τα παραπάνω αποσπάσματα από το έργο του Χένρι Μίλλερ "Ο κολοσσός του Μαρουσιού"  σε μετάφραση Ανδρέα Καραντώνη.
Είναι μια έκδοση των εκδόσεων ΠΛΕΙΑΣ του 1983  της σειράς Ο Καθρέφτης Της Σύγχρονης Λογοτεχνίας. δρχ 150.


Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

                  



Έτοιμο πια, να παρουσιαστεί και να βρει την θέση του, να στεγάσει βιβλία που θέλουν να τινάξουν από πάνω τους την σκόνη των ραφιών της βιβλιοθήκης μου.

Το σπίτι του βιβλίου

 φιλοδοξεί:

-να στεγάζει βιβλία που αφού διαβάστηκαν και αγαπήθηκαν από τους αναγνώστες τους, απέκτησαν το δικαίωμα να βρουν την ελευθερία τους και να συναντήσουν και άλλους.

-να γίνει σημείο διανομής έργων ιδιωτικής έκδοσης,ποιητών και συγγραφέων, που επιθυμούν να μοιραστούν τις συλλογές τους και τα βιβλία τους με το αναγνωστικό κοινό και να συστηθούν . Αν αξίζουν, θα βρουν το δρόμο τους.

- να γίνει ζώνη απελευθέρωσης, όλων των φίλων που συμμετέχουν στο κίνημα του  bookcrossing.
Πληροφορίες για αυτό, θα βρείτε στον εξαιρετικό οδηγό, εδώ.
Σύντομα θα είμαι σε θέση να ανακοινώσω το σημείο που θα τοποθετηθεί.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για το αποτέλεσμα.


Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ



Ξύπνησα πριν το χάραμα, με την αγωνία για την τύχη του Σπιτιού του Βιβλίου, που το άφησα έξω στην ύπαιθρο, για πρώτη φορά, να δοκιμάσω τις αντοχές του και να αντιμετωπίσω τα τυχόν ελαττώματά του απέναντι στα στοιχεία της φύσης.
Είχα την φαεινή ιδέα, να ακούσω μουσική και επέλεξα το ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΊ, έτσι όπως το παρουσίασαν οι συντελεστές του, στις 28 Αυγούστου 1977 στο θέατρο Λυκαβηττού.
Κάποιες στιγμές φαντάζουν ευλογημένες, γιατί από το πουθενά, έμπλεος συναισθημάτων και πλήρους ευδαιμονίας, νοιώθω τυχερός που έχω την δυνατότητα μέσα από την ποίηση και την μουσική, να γεμίζω χαρά την ζωή μου.

Θα μου πεις, χαρά από κάτι, που περιγράφει τις δυσκολότερες ώρες του ανθρώπινου γένους;

Απαντώ, ναι! Γιατί, ο τρόπος που έρχεται αυτή η γνώση μέσα μου, απαλύνεται από τον τρόπο και την πηγή. Έχει εξαγνιστεί από την ποίηση του Ελύτη και την ευλογημένη από τους θεούς συναισθηματική μουσική ευφυΐα του Θεοδωράκη.

Και ας μετριάζεται αυτή η χαρά από την ανάγνωση των σχολίων στο βίντεο και από όσα διάβασα  εδώ αναζητώντας πληροφορίες για την συγκεκριμένη συναυλία.

Άξιον Εστί!!!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Κάπου το φετινό μας Πάσχα, έκανα κάτι που καιρό το σκεφτόμουν και αφού ωρίμασε, ήρθε η ώρα να γίνει. Έτσι, έκανα την πρώτη μου κίνηση και μοίρασα τα πρώτα μου βιβλία ποίησης στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κρεμώντας τα βιβλία στα δένδρα.




 Αυτή η ενέργεια, είχε και ωφέλιμες παρενέργειες. 
Μια καλή φίλη, ένας ωραίος, νέος άνθρωπος, η Αλς , σε απάντηση  μιας ελεγχόμενης απελευθέρωσης, έκανε μια ανάρτηση, η οποία περιελάμβανε την παρακάτω φωτογραφία.



Μου έκανε τόσο εντύπωση, που αμέσως σκέφτηκα να κάνω κάτι παρόμοιο και να το στήσω στην παραλία της πόλης, ελπίζοντας πως θα πάρω την άδεια από τον δήμο και να μου υποδείξουν το κατάλληλο μέρος γι' αυτό τον σκοπό.

Μετά από δύο μήνες, η όμορφη ιδέα βρίσκεται σε ένα στάδιο, που όπως θα δείτε και στις φωτό που ακολουθούν, σύντομα θα είναι έτοιμο να παρουσιαστεί και να εγκατασταθεί.





Όπως είναι σήμερα 31 07 2014.





 01 Αυγούστου 2014



04 Αυγούστου 2014


Τα δέκα πιο αγαπημένα μου βιβλία, στηρίζουν το σπίτι.



9 Αυγούστου
Τέλος και το Θεό δόξα!


Η πόρτα, είναι αποτέλεσμα της δουλειάς, μιας αγαπημένης μου οικογένειας.
Οικογένεια Πάσχου.
Τους ευχαριστώ πολύ και ειδικά την Χαρά, για την πολύτιμη βοήθειά της.



Η τροφοδοσία του , για όσο αντέχει η βιβλιοθήκη μου, θα γίνεται από μένα. 
Ελπίζω μόνο, πως όσοι διαβάσουν τα βιβλία, θα έχουν την επιθυμία να τα μοιραστούν και με άλλους φίλους και φίλες.




Θα ενδιαφερθούν δηλαδή, κάποια στιγμή, να επιστρέψουν, αν όχι το ίδιο, κάποιο άλλο βιβλίο και να τροφοδοτείται με αυτό τον τρόπο συνεχώς, από όσους αγαπήσουν αυτήν την κίνηση.
Για να υπάρχει η δυνατότητα διαδικτυακής επικοινωνίας, η κίνηση αυτή, θα ενταχθεί στο boocrossing και θα είναι κοινή με όλους τους φίλους και τις φίλες που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια αυτής της οργανωμένα - ανοργάνωτης κίνησης, που ξεδιπλώνει κάποιες όμορφες πτυχές της προσωπικότητας των ανθρώπων.

Αλς, όπως βλέπεις, δεν χρειαζόμαστε και πολλά για να πούμε πως η ζωή δεν έχει τον τρόπο της να γίνεται ευχάριστη και δημιουργική.
Έβαλες την ιδέα, έβαλα το μεράκι και να...