Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ

Μια συνάντηση, που ετοιμάζει η " Έκκληση της Θεσσαλονίκης", με αφορμή την επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην χώρα μας, στις 24 Ιουλίου, στο πολυχώρο ΤΑΒΥΑ στη Μελενίκου, με έφερε στα λημέρια του.

Ένας από τα μέλη της ομάδας που λειτουργούν τον πολυχώρο, είναι ο Κώστας Ζαμπούνης. Φίλος από τα όμορφα χρόνια, γεμάτα δημιουργικές περιπέτειες στο χώρο του πολιτισμού στον Πολύγυρο. Ο Κώστας, εγώ και ο Κάλιο - που μας αποχαιρέτησε τον περσινό Σεπτέμβρη  και μας σκιτσάρει από ψηλά - είχαμε δημιουργήσει την ομάδα " ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ " στον Πολύγυρο.

Τελευταία μας δράση 27 Αυγούστου το 2011 . Μια ποιητική βραδιά με τους νέους ποιητές Βαλάντη Βορδό και Βασίλη Κωστούδα.
Έκτοτε, με όλα όσα συνέβησαν στη ζωή μας, εσίγησαν  τα βήματά μας στο ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ μα δε σταματήσαμε να περιδιαβαίνουμε στους χώρους του πολιτισμού ο καθένας μας χωριστά ώσπου, ο χάρος είπε να μας στερήσει την παρουσία του μικρότερου της παρέας και του πλέον προικισμένου και μας πήρε τον Κάλιο.

Σήμερα λοιπόν, με αφορμή την συνάντησή μας με τον Κώστα, φόρεσα το μπλουζάκι με το σήμα του ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟΥ.


Έφτασα στο ΤΑΒΥΑ κατά τις έντεκα και τέταρτο.
Πάντα όταν μπαίνω σε αυτόν το χώρο, αισθάνομαι σαν να μπαίνω σε κάποιο συγγενικό μου σπίτι και το επισκέπτομαι με αφορμή κάποια γιορτή.


Κάθομαι μπροστά στο μπαρ, μου σερβίρει μια κρύα μπύρα, να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και η ζέστη του Ιουλίου και μου λέει πως έχει κατά νου, να γίνει ένα αφιέρωμα  για τον Παύλο Τάσιο και το έργο του στο ΤΑΒΥΑ και αν ξέρω κάποιον από το χώρο του κινηματογράφου που θα μπορούσε να συνδράμει με τις γνώσεις του.
Αμέσως σκέφτηκα τον άνθρωπο που είναι ιδανικός για κάτι τέτοιο και δεν είναι άλλος από τον Τέλλο Φίλη.
Ο Κώστας, εξυπηρετεί τις παραγγελίες που έρχονται διαρκώς και κάποια στιγμή σταματά δίπλα μου και μου λέει.
- Ρε φίλε, καταλαβαίνεις τι συμβαίνει σήμερα; Μου έβαλες εσύ το μπλουζάκι Τεχνοδρόμιο, έβαλα κι εγώ το μπλουζάκι του Κάλιο, και συζητάμε και πάλι για κάτι που αγαπάμε. Να παράγουμε και να μοιραζόμαστε πράγματα, που αγγίζουν τη ψυχή μας και τις ψυχές όλων αυτών που αγαπούν να ζουν μέσα στον πολιτισμό. Τι λες, δεν διοργανώνουμε μαζί αυτό  το αφιέρωμα;

Και πραγματικά, παρατηρώ με προσοχή το μαύρο του μπλουζάκι, όπου είναι σταμπαρισμένο ένα σκίτσο του κάλιο και φέρει την υπογραφή του και την αγαπημένη του μορφή


Είναι αλήθεια, δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ζεσταθεί η ψυχή του και να νοιώσει και πάλι τη χαρά της δημιουργίας να χτυπά την πόρτα του.
Μια σύμπτωση, μια πρόσκληση και ένα χαμόγελο, αρκούν για να συμβούν όλα αυτά.

Και έτσι, έχω την χαρά, να σας ανακοινώσω, πως το ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ αποκτά και πάλι ζωή και σύντομα θα σας ενημερώσω με περισσότερες λεπτομέρειες για όλα όσα θα μπορέσουμε να μοιραστούμε και να ομορφύνουμε τη ζωή μας. 

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Πάει και αυτό!

Πανηγυρίζοντες και μη, και πάλι από την αρχή στους δύσκολους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Από την εβδομάδα που πέρασε, θα κρατήσω το μεγαλύτερο κέρδος της Ελληνικής κοινωνίας.
Τη νηφαλιότητα και τη ψυχραιμία που επέδειξε, εν μέσω ενός απίστευτου σκηνικού τεχνητής πόλωσης από τα ΜΜΕ και τους υποστηρικτές που με φανατισμό υποστήριζαν τη μια ή την άλλη πλευρά.
Δημοψήφισμα, με κλειστές τις τράπεζες και φήμες για κούρεμα με το άνοιγμα, θα περίμενε κανείς διαδηλώσεις και αντιδράσεις ανάλογες σε αυτές τις πρωτοφανείς συνθήκες.
Διασχίζοντας όλες αυτές τις μέρες την πόλη με τα λεωφορεία, μεγάλες ή μικρές ουρές μπροστά στα ΑΤΜ ανανεώνονταν διαρκώς δίχως παρατράγουδα.
Οι εποχούμενοι των λεωφορείων, συνέχιζαν να ακυρώνουν τα εισιτήριά τους κανονικά, αν και δεν διαπίστωσα όλη την εβδομάδα κανένα συνεργείο ελέγχου σε καμία γραμμή.
Μετά την παρεκτροπή των πρώτων ημερών, στα S/M δεν παρατήρησα τον ίδιο πανικό. Ίσως να είχαν στερέψει και τα χρήματα.
Η τροφοδοσία καυσίμων, δίχως απολύτως κανένα πρόβλημα.

Διαπίστωσα μια αντίφαση, ανάμεσα στον κόσμο της πραγματικής ζωής και στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η πόλωση που υπήρχε στα γραπτά σχόλια και αναρτήσεις όσων χρησιμοποίησαν  τα ΜΚΔ, δεν μεταφέρθηκε στην καθημερινότητα  της πραγματικής ζωής.

Στη κεντρική πολιτική σκηνή, για πρώτη φορά στα χρονικά, μια κυβέρνηση, ανέτρεψε την αντιπολίτευση.
Προς τιμή του Τσίπρα, δεν εκμεταλλεύτηκε τη πανωλεθρία του μπλοκ του ΝΑΙ και με συμβολικές κινήσεις έδειξε σε όλες τις κατευθύνσεις τις γραμμές που θα ακολουθήσει.
Μετά την παραίτηση Σαμαρά, ζήτησε και πήρε - δίχως αντιστάσεις και προς τιμήν του - την παραίτηση του ΥΠΟΙΚ Γιάνη Βαρουφάκη, συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών και το κοινό ανακοινωθέν, πλην ΚΚΕ -  έχω την αίσθηση - πως του δίνει μεγαλύτερη ισχύ στη διαπραγματευτική του προσπάθεια.
Στο σημείο αυτό, έχω την επιθυμία να καταθέσω τις σκέψεις μου για όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει εντός των τειχών, όμως κρύφτηκαν μπροστά στην διαπραγματευτική καταιγίδα με τους θεσμούς.
Έχω την αίσθηση, πως όλοι όσοι κυβέρνησαν από την επιβολή των μνημονίων και μετά, το μόνο που έκαναν ήταν να ρουφήξουν κάθε ικμάδα ενεργητικότητας και ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα.
Με κάποια λανθασμένα μέτρα, με τα οποία κινήθηκε κατά των πλέον αδύναμων του δημοσίου τομέα η κυβέρνηση Σαμαρά - Βανιζέλου - Κουβέλη, απολύοντας καθαρίστριες, σχολικούς φύλακες και με το κλείσιμο της ΕΡΤ, μόνο μέτρα περιορισμού του κράτους δεν ήταν.
Η επίθεση στους συνταξιούχους, περιορίστηκε στα κατώτερα στρώματα και ελάχιστα ενόχλησε τους πολυσυνταξιούχους και τα ρετιρέ τους.
Μια κυβέρνηση και μάλιστα με το μεγάλο της  ποσοστό προερχόμενο από την αριστερά, που θέλει να δείξει πως έχει σκοπό να σώσει την χώρα και τους πολίτες της, θα έπρεπε να δείξει πραγματικό ενδιαφέρον για την ισότητα των πολιτών και τον περιορισμό των ανισοτήτων.
Περιορίστηκε στα αυτοκίνητα των βουλευτών και αυτά μετά το τέλος της υπάρχουσας σύμβασης.
Θα περίμενα να ακούσω πως οι αμοιβές , μιας και υπάρχει αδυναμία εξεύρεσης πόρων, δεν θα υπερβαίνουν στο δημόσιο (Πρόεδρος Δημοκρατίας, πρωθυπουργός,  υπουργοί, βουλευτές, δικαστές, πρόεδροι δημοσίων οργανισμών και κάθε διορισμένος από την κυβέρνηση σε υπηρεσία δημοσίου συμφέροντος)  , το ποσό των 3000 ευρώ. Αυτό να είναι η οροφή. Και να αυξηθούν τα κατώτατα όρια των απασχολουμένων στο δημόσιο.

Να συγχωνευθούν όλες οι συντάξεις  ( υπάρχουν 1,358,979 συνταξιούχοι με πάνω από 1 σύνταξη)  σε μια ή οποία δεν θα μπορεί να είναι πάνω 1500 ευρώ με αύξηση των κατώτερων ορίων στα επιτρεπτά όρια της φτώχειας.(432 ευρώ)

Θυμάμαι, κάπου στο 2012, δικαστές να δικαιώνουν προσφυγές τους για αυξήσεις μισθών και συντάξεων με αναδρομική ισχύ.
Θυμάμαι, βουλευτές να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να ζητούν την επιστροφή στις προ της κρίσεως αποζημιώσεις τους
Θυμάμαι επίσης, το 95% των δικαστικών αποφάσεων να στέφεται κατά του δικαιώματος της απεργίας όλο αυτό το διάστημα.

Εν μέσω αυτής της  βάρβαρης και πρωτοφανούς έντασης επίθεση στα εισοδήματα των πολιτών του ιδιωτικού τομέα - αγροτών, υπαλλήλων, επαγγελματιών, παροχή υπηρεσιών και εμπόρων - οι υψηλότατα αμειβόμενοι του δημοσίου, έχοντας το μαχαίρι (κυβέρνηση) και το πεπόνι (δικαστικές αποφάσεις), έμειναν στο απυρόβλητο καταστρέφοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία της χώρας.
Σήμερα, προσπαθεί η κυβέρνηση Τσίπρα να διαπραγματευτεί ένα νέο μνημόνιο, για να μπορέσει να παραμείνει η χώρα στην τροχιά της Ευρωζώνης και στο Ευρώ δίχως να έχει κάνει το ελάχιστο από μόνη της για να περιορίσει το αδηφάγο κράτος.
Επαναπροσέλαβε όλους τους αδίκως απολυμένους - και καλά έκανε - όμως δεν αναθεώρησε στο ελάχιστο τις αμοιβές  όλου αυτού  του δυσκίνητου  πελατειακού κράτους.
Βρισκόμαστε σε πόλεμο και όσο χύνει αίμα ο ιδιωτικός τομέας, τρέφεται με αυτό ο δημόσιος.
Στερεύει πια το αίμα και αν δεν γίνει κάτι άμεσα και δραστικά,, αλλάζοντας τους υφιστάμενους συσχετισμούς η κυβέρνηση, θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί.
Κανείς δανειστής δεν μπορεί να μας σώσει αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό από μόνοι μας.
Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
Ή θα αλλάξουμε
Ή θα πνιγούμε.
Στο χέρι μας είναι.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ & ΟΧΙ



Βρίσκομαι σε θέση ισχύος τούτες τις μέρες.

Έχω την πολυτέλεια να αντιμετωπίσω τις εξελίξεις με ψύχραιμη σκέψη και καθαρό βλέμμα. 
Τίποτα από όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν μου προκαλούν φόβο και πανικό.

Πέντε χρόνια πριν. θα ήταν αλλιώς. 

Μα αυτά τα πέντε χρόνια, ζω στις συνθήκες που σήμερα διαμορφώνονται για την κοινωνία μας και ζω με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση και απολαμβάνοντας κάθε μέρα.
Έχω ξαναβρεί την επαφή μου με το χρόνο -  που όταν είχα χρήματα, την είχα απολέσει, - έχω μια αίσθηση ανεξαρτησίας απέναντι στα αντικείμενα που με είχαν κάνει υπηρέτη τους.
Η ακίνητη περιουσία μου είναι σε σχολάζουσα κατάσταση και οι πιστωτές μου (τράπεζες και δημόσιο) δεν κάνουν καμία κίνηση για να με απαλλάξουν από το βάρος της.
Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να ζω και να χαμογελώ!

- Δεν έχω τραπεζικούς λογαριασμούς, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν είναι ανοιχτές ή κλειστές οι τράπεζες. (Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως επιθυμώ να πάψουν να υπάρχουν τράπεζες.)

- Δεν έχω αυτοκίνητο, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν υπάρχουν καύσιμα. ( Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν για όσους τα χρειάζονται)

- Δεν έχω χρήματα να ψωνίσω, οπότε δεν θα καταναλώσω τα ληγμένα που κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των S/M. (Επίσης, δεν σημαίνει  πως επιθυμώ, να μη έχουν και οι άλλοι χρήματα)

Έχω όμως καλούς φίλους, που μπορώ να κουβεντιάσω για το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου και να παραμείνουμε φίλοι ανεξάρτητα από την επιλογή του καθενός.

Διάλεξα να ζω και να είμαι ευτυχισμένος, με όσα έχω και όχι με όσα θα ήθελα να έχω.

Διάλεξα να ζω με άνθρωπο που κατανοεί την επιλογή μου και την στηρίζει.

Έτσι, δεν μου ήταν δύσκολο να φτάσω στα παρακάτω συμπεράσματα.

Διάλεξα το ΝΑΙ στη ζωή και το ΌΧΙ στην υποταγή κάθε μνημονιακού χωροφύλακα που για να συνεχίσει να δανείζει τη χώρα και να υπάρχει ρευστότητα στις τράπεζες, επιθυμεί την υποδούλωση των πολιτών αυτής της χώρας.

Θα επιλέξω το ΟΧΙ, για να έχω τη δυνατότητα να κοιτάξω τα παιδιά μου και την εγγονή μου στα μάτια, δίχως να σκύψω μετανιωμένος το κεφάλι αύριο.

Θα πω ΌΧΙ στην αποδοχή των όρων της νέας μνημονιακής σύμβασης και ΝΑΙ στη προσπάθεια να αλλάξει εκ βάθρων ο τρόπος λειτουργίας του Ελληνικού κράτους. Να ξανακοιτάξει τους πολίτες σαν ανθρώπινες οντότητες και όχι σαν οικονομικές μονάδες.

Διαλέγω το ΟΧΙ στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών της Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΙ στη Ευρώπη των λαών.

Τέλος, διαλέγω το ΝΑΙ στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που θα υπερασπιστούν την επιλογή τους στο ΝΑΙ με κόσμιο και πολιτισμένο τρόπο και δεν θα με βάλουν απέναντι κουνώντας μου το δάχτυλο.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Πέρασαν κάποια χρόνια από την πρώτη συνάντησή μας με τον Τάσο, στο Πολύγυρο.
Χρειάστηκε να μεσολαβήσει η ποίηση για να ξαναβρεθούμε.
Πρώτα σε ποιητικές συναντήσεις φίλων και νέων ποιητών.
Και να που ήρθε η σειρά της δικής του ποιητικής συλλογής.
ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
να μας φέρει ακόμη πιο κοντά!




Έτσι είναι!
Άνθρωποι που τους μέλει να ανταμώσουν, θα ανταμώσουν.
Με τον Τάσο έχουμε πολλά να πούμε.
Διαβάζοντας και το περιεχόμενο της πρώτης του ποιητικής συλλογής 
θα έχουμε ακόμη περισσότερα.
Καλοτάξιδο φίλε Τάσο
και είθε
να αγγίξει η ευαίσθητη γραφή σου
όσες περισσότερες ψυχές γίνεται.
Γιατί η ποίηση 
σώζει!

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ & ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ




Άδικα παππού

Σήμερα ήρθα εδώ για να σου πω παππού
ο κόσμος δεν είναι τελικά όπως μου έμαθες
κι εγώ γερνάω

δεν έχω τις ίδιες αντοχές όπως παλιά
που σκαρφαλώναμε τα βράχια στο νησί
κι όποιος ανέβαινε πρώτος κάρφωνε τη σημαία

τα πόδια μου δεν με κρατάνε πια, παππού
κι η αναπνοή βαραίνει
κανείς από τους επόμενους 
γυρνάω να δω και πάλι μονάχος παππού
στο μονοπάτι

τι έγινε
εσύ ποτέ δε μου είπες ψέματα
πως έγινε έτσι ο κόσμος και που ήμουνα εγώ την
     ώρα που άλλαζε
Θα φύγω τώρα
χωρίς απάντηση ούτε ένα σχέδιο επιβίωσης

ήθελα να το ξέρεις
πως ίσως άδικα χάλασες τα κόκκαλά σου εκεί
και το άσθμα σου άδικα κι αυτό
κι εκείνη η πρώτη αγάπη σου που έχασες
όταν σε πρωτοπήραν 
άδικα κι αυτή

οι αδιάφοροι οι εαυτούληδες οι συμφεροντολόγοι
   και οι γλείφτες
επιβιώνουν παππού

κι εγώ απλά γερνάω

κι οι γέροι πεθαίνουνε παππού
δεν κάνουν επανάσταση

Αυτά διάβασα σήμερα το πρωί στη συλλογή ποιημάτων του Τέλλου Φίλη "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα" από τις εκδόσεις ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ και είπα να το παραθέσω σήμερα εδώ, για να "γιορτάσω" τη μη ρήξη, της "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνησης με τους "θεσμούς",για να σώσει  τα κεκτημένα της άρρωστης κοινωνίας μας.

Τον Τέλλο δεν μπορώ να  τον πω γέρο - με τα άσπρα του μαλλιά -. Η νεανική του φλόγα συνεχίζει να σπέρνει το σπόρο της επανάστασης που θα φυτρώσει στις ψυχές των γενεών που ακολουθούν. 
Είναι άλλωστε από τους λίγους σε αυτόν τον τόπο που έχουν βάλει στοίχημα, η ποίηση να γίνει τρόπος ζωής.
Ο τρόπος που εκφράζει τις αγωνίες του, που φωνάζει για τα κακώς κείμενα, που μπολιάζει την ομορφιά στη καθημερινότητα όσων έχουμε τη χαρά να του λέμε μια απλή καλημέρα, είναι απόλυτα ποιητικός και είναι χαρά μου που έχω τη δυνατότητα και εισπράττω κάτι περισσότερο από λέξεις κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά του.

Πάντως, δεν υπάρχει ομορφότερος τρόπος να γλυκάνεις τη πίκρα που βγαίνει από το χάπι της σωτηρίας που μας έδωσαν  - τώρα που τελείωσε η γλυκιά επικάλυψη και έφτασε στο ίδιο δηλητηριώδες συστατικό που μας χορηγούσαν και οι προηγούμενοι κυβερνώντες - από το σχολιασμό της κατάστασης με ένα ποίημα σαν και αυτό του Τέλλου.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ' - ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ



Πόσο απέχει ο θάνατος από την ζωή;
Ζωή, δίχως το θάνατο υπάρχει;
Θάνατος χωρίς ζωή, σίγουρα δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που αγαπούν να αναρωτιούνται  στη ζωή, αισθάνονται συμφιλιωμένοι με το θάνατο. Ο θάνατος είναι μια φυσιολογική εξέλιξη στη πορεία της ζωής. Αρκεί να ακολουθεί τη σειρά που ορίζει ο χρόνος και δε διακόπτεται απότομα και ξαφνικά.
Δυστυχώς όμως, όπως είναι η ζωή γεμάτη απρόοπτα, έτσι απρόοπτα εμφανίζεται ο θάνατος και αφαιρεί τη ζωή δίχως να λογαριάζει τα όνειρα και τις υποχρεώσεις του ανθρώπου, δίχως να δίνει σημασία για  τον πόνο που προξενεί σε αυτούς που μένουν.
Έτσι τα πανηγύρια για τη γέννηση της εγγονής του Τάσου, κόπηκαν εν τη γενέσει τους από την απώλεια του Νίκου.
Την ίδια μέρα, το ίδιο πρωινό, από την κορυφή της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού, στα έγκατα της θλίψης, με την τραγική απώλεια ενός συντρόφου και φίλου.
Οδηγώντας ο Τάσος το αγροτικό τζιπ στο δρόμο της επιστροφής, άρον – άρον πριν προλάβει να χαρεί το νέο βλαστάρι που φύτρωσε στη οικογένειά του, προσπαθεί να συγκεντρώσει το μυαλό του και να τιθασεύσει τα αντικρουόμενα συναισθήματα που σαν έμβολα παλινδρομούν μέσα του.
Είναι ξάγρυπνος, καθώς από τη προηγούμενη μέρα βρίσκονταν σε αναμονή της γέννησης της πρώτης του εγγονής. Τα όνειρα που έκανε όλες αυτές τις ώρες - πιότερο για να τιθασεύσει  την αγωνία του – για όσα θα ζούσε με τους αγαπημένους του ανθρώπους στο δικό του παράδεισο, που με τόσο μεράκι και λαχτάρα ετοίμαζε με τους φίλους του. Χαλάλιζε την κούραση και τον κόπο όλον αυτόν τον καιρό που παλεύουν κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, με τα πενιχρά τους μέσα ,να αναστήσουν ένα τόπο ξεχασμένο από τους ανθρώπους, μα ευτυχώς όχι από τους θεούς,  μπροστά σε αυτά που φανταζόταν πως ζει. Το πουλάρι που κράτησε από τη φοράδα του αδελφού του, ήδη είχε μεγαλώσει στη φαντασία του και έκανε την πρώτη της βόλτα – πριν καν γεννηθεί - στα πανέμορφα μέρη. Τι θέλει ο άνθρωπος για να νοιώθει ευτυχής;
Στο νοσοκομείο της Φλώρινας τον περίμενε όλη η παρέα συντετριμμένη από τη μεγάλη απώλεια. Μια αγκαλιά έγιναν τα σώματά τους. Ένα κουβάρι να κλείσει μέσα του τον πόνο, να πάψει να υφαίνεται στις ψυχές τους και να τους τυλίγει, να μη μπορούν να ανασάνουν.
Γοερό το κλάμα στη θέα του άψυχου κορμιού του Νίκου. Δεν είχε ούτε μια πληγή. Ούτε ένα ίχνος αίματος πάνω του. Πώς να το εξηγήσει κανείς σε όποιον δεν βρισκόταν μπροστά στο τόπο του ατυχήματος; Πώς να εξηγήσει κανείς το αποτέλεσμα από την κοπή ενός δέντρου; Η εμπειρία δεν ήταν αρκετή για να αποτρέψει το μοιραίο. Έτσι το δένδρο, αντί να πέσει στο πλάι, συνέχισε να στέκεται όρθιο και αφού κόπηκε. Το κλαδί που βρισκόταν πάνω από το κεφάλι του Νίκου, τον συνέθλιψε στιγμιαία, τόσο ώστε να σπάσει ο αυχένας και να κόψει την ζωή του. Τόσο ώστε να πάρει το χαμόγελο και τη χαρά από το πρόσωπο μια ομάδας ανθρώπων που αποφάσισε να ζήσει στη φύση. Τόσο ώστε να χρειαστεί να πιάσουν το νήμα της ζωής τους και πάλι από την αρχή.
Κοντινούς συγγενείς δεν είχε ο άτυχος της παρέας για να τους ενημερώσουν και με τον πατέρα του στη Γερμανία δεν είχαν επικοινωνία. Έτσι, το μόνο που έμενε ήταν να τον κρατήσουν κοντά τους, στον τόπο που επέλεξαν να αναστήσουν και να τον κάνουν σπίτι τους. Η αιώνια κατοικία του Νίκου θα ήταν στη Περικοπή, κοντά στο δένδρο που του έκοψε τη ζωή. Τα μνήματα της Περικοπής, μετά από μισό αιώνα εγκατάλειψης, θα «αποκτούσαν» ζωή και θα υποδεχόντουσαν τον πρώτο τους κάτοικο.
Μαζεύτηκε όλη η ομάδα και λιγοστοί φίλοι από τη Θεσσαλονίκη και από τα κοντινά χωριά που έμαθαν για το θάνατό του.
Τι παράξενο πράμα! Το πρώτο αντάμωμα τόσων ανθρώπων σε αυτό τον τόπο, να γίνει για τόσο θλιβερό λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένα αντάμωμα και ήταν η πρώτη φορά που τόσοι άνθρωποι έβλεπαν τις αλλαγές που είχαν συντελεστεί σε αυτό το μέρος, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Και ήταν ένας λόγος παραπάνω να δακρύσουν, αναλογιζόμενοι πως ένας από τους ανθρώπους που μόχθησαν για αυτό, δε θα είχε ποτέ τη χαρά να το ζήσει.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ - 78Ν - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που μπορούν να περιγράψουν τα βαθύτερα συναισθήματα που ριζώνουν, αναπτύσσονται, μεγαλώνουν, μεταλλάσσονται μέσα μας και δεν βρίσκουμε λόγια να τα ορίσουμε.

Τους λέω ποιητές, γιατί έχουν το χάρισμα και τους αναγνωρίζω δίχως να καταβάλω προσπάθεια.
Τους λέω ποιητές, γιατί δίνουν απαντήσεις ακόμη και σε ερωτήματα που δεν έχουν καν τεθεί.
Τους λέω ποιητές, γιατί έχουν τον τρόπο με τις πληγές που ξύνουν μέσα τους, να κλείνουν τις δικές μου.
Τους λέω ποιητές, αφού μπορούν και περιγράφουν με τον ομορφότερο τρόπο, τις δυσκολότερες καταστάσεις. Να χρησιμοποιήσουν τα σκληρότερα λόγια  και να με ξυπνήσουν από το λήθαργο που πολλές φορές αφήνομαι και "ζω". Να δώσουν με ένα στίχο, νόημα σε μια ανούσια μέρα.

Ένας από αυτούς βρέθηκε στο δρόμο μου εδώ και λίγο και καιρό, και έχω τη χαρά να συνδιαλέγομαι μαζί του συχνά - πυκνά.

Είναι ένα παλληκάρι με όνειρα, ανησυχίες , με ιδιαίτερη ματιά για την ζωή και ζεστά μάτια.

Είναι ο Άγγελος Ευθυμιάδης


Παραθέτω μερικά από τα ποιήματα  για να δώσω ένα στίγμα.



Κλεισμένοι μέσα στον εαυτό μας ζούμε τις ζωές μας.
Χρωματιστές στιγμές με λεκέδες χαράς και θλίψης
Στους 30βαθμους ανεπάρκειας κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας, 
να καλαριστούμε από τα περιττά να φορέσουμε τα ωραιότερα κουρέλια μας, 
να πιαστούμε χέρι χέρι, καρδιά με καρδιά,
δε γίνεται αλλιώς, δε μπορεί να γίνεται αλλιώς. 
Και να, 
απλωθήκαμε σε ένα σχοινί άχρονο, 
στάζουν κρυστάλλινα τα νερά, 
στεγνώσαμε και σαν πλυμένο ρούχο ψάχνουμε σώμα να μας γεμίσει.


Εφόδια μου κάποιες αδυναμίες μου.

Όλες τόσο δικές μου.

Κάποιες στέκονται ακέραιες και αδήλωτες από χρόνια.

Άλλες πάλι με πατερίτσες έφτιαξαν το καλό τους χαρακτήρα γρήγορα και μεθοδικά.

Αυτές που με τυραννάνε είναι αυτές που αναγνωρίζω.

Τις βλέπω, με θαυμάζουν. Τις χειρίζομαι, γελάνε.

Ψάχνω για γρήγορες λύσεις, για αυτό και συχνά εξαπατούμαι πως βρήκα μια αλήθεια σε  κάποια 

αδυναμία και αυτό είναι ένα βήμα το πόσο τέλειος δε θέλω να γίνω.


Χρωστάω στον ουρανό πιο καθαρά βλέμματα.
Εμένα μου οφείλω λιγότερα ψέματα και γενικά λιγότερα.
Κάποιες σιωπές μου ήταν εθελοντικές,
έδειξαν διάθεση να θορυβήσουν για να προκαλέσουν.
Κάποιοι φόβοι μου μεγαλώνουν κάθε μέρα 
και κάθε μέρα τους πνίγω με το καλύτερο τρόπο.
Έχω βάλει σιγαστήρα στο θυμό μου,
ανακυκλώνεται ο θυμός μέσα μου και λέξη δε φωνάζω,
ούτε το χέρι βρίσκει δύναμη να απλωθεί και να χτυπήσει το τραπέζι.
Δε φέρομαι καλά στο σώμα μου
και τους ήλιους που έχω μέσα μου τσαλακωμένους και σκουριασμένους από γουλιές, 
πρέπει να λάμψουν,
να σηκωθούν ψηλά και εγώ να φαίνομαι επιτελούς φωτεινός.
Αυτοί οι ήλιοι ασφυκτιούν, ίδρωσαν, κρύωσαν
και σκοτάδια πολλά γέμισαν.

Πολλά “δεν” ξεκίνησαν μια φράση και πολλά άλλα μια ιδέα.
Οι σιωπές που ήχησαν ήταν λίγες.
Τις υπόλοιπες τις φαντάζομαι.
Δε ξέρω.
Νύχτα και σήμερα να σου πετύχει.
Πουθενά ζωή και ούτε ένας μικρός θάνατος.

Για ώρα κοιτούσα τη θάλασσα ξεχνώντας τι κοιτώ στα αλήθεια.
Δεν ένιωσα ηρεμία ούτε γαλήνη.
Φοβήθηκα μόνο.
Μεγαλώνουμε με φόβο και πεθαίνουμε κάπως έτσι.
Ισορροπώ και παρατηρώ τη ζωή μου.
Δε ποθώ τίποτα. Δε με συγκινεί κάτι.
Φαντάστηκα τη ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα.
Αυτό είναι ένα δείγμα γραφής του Άγγελου. Ευελπιστώ να μοιραστούμε σύντομα ολόκληρη τη ποιητική συλλογή με τίτλο 78 Ν.
Τον ευχαριστώ για την τιμή να είναι φίλος μου.