Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

ω λέλε! Βασίλης Νιτσιάκος Σούλης Λιάκος , Μάκης Σεβίλογλου

Μεγάλωσα σε έναν ευλογημένο τόπο σε δίσεκτα χρόνια.

Τ' Ασπρόγεια Φλωρίνης.



Όχι τόσο βαριά δίσεκτα όσο τα χρόνια των προγόνων μου, μα δίσεκτα.
Αν κοιτούσα το βορρά, κύματα έρχονταν στα βλάχικα από το Νυμφαίο.
Αν κοιτούσα το νοτιά, Αρβανίτικα αντηχούσαν από το Λέχοβο.
Άκουγα τη γιαγιά μου, τον παππού μου, ντόπια η λαλιά τους.
Ρίζες αρβανίτικες από τη πλευρά της μιας γιαγιάς, με κρατούσαν κοντά στους Λεχοβίτες.
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο μου το σόι ανέβαινε το δρόμο για το Νυμφαίο, όπου δούλευαν στην αναστήλωση του οικισμού. Κάθε που πήγαινα μαζί τους, αντηχούσε στα αυτιά μου η άγνωστη γλώσσα των Βλάχων.


Στα έντεκα μου και μέχρι τα δεκατέσσερα, στις σχολικές διακοπές, ακολουθούσα τον παππού μου, δύο ώρας δρόμο κάθε πρωί και δυο ώρες η επιστροφή, Ασπρόγεια -Νυμφαίο. Ήταν καλός μάστορας στα καλντερίμια και τις ξερολιθιές και είχε συνεχώς δουλειά για να φτιάχνει τα καλντερίμια και τα ξεροντούβαρα που τα χάλαγε ο χρόνος και ξεκοίλιαζε τις αυλές των σπιτιών.
Λιγοστοί οι κάτοικοι του Νυμφαίου εκείνα τα χρόνια και μόνο το όραμα λίγων ανθρώπων με πρωτεργάτη τον μπάρμπα Γιάννη Μπουτάρη, ανέστησαν ένα εγκαταλελειμμένο  τόπο. Μα θα θυμάμαι σε όλη μου την ζωή τις εκφράσεις, τα λόγια, την υπερήφανη στάση αυτών των λίγων ανθρώπων που παρέμειναν στο τόπο τους και κράτησαν την εστία τους αναμμένη, καθώς τους άκουγα στο καφενείο - μπακάλικο - κουρείο του Ναύαρχου.

Από την μεριά του νοτιά, παραμονές του προφήτη Ηλία ξεκινούσαμε μπουλούκια οι Ασπρογείτες, να βρεθούμε στον εσπερινό του ξωκλησιού στο Λέχοβο.
Στρώναμε τις βελέντζες κατάχαμα και κοιμόμασταν  με ταβάνι τον έναστρο ουρανό. Μιλιούνια ο κόσμος και ανάμικτες οι λαλιές των ανθρώπων προσεύχονταν στο ίδιο Θεό να τους δώσει λύση σε όσα τους βασάνιζαν. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο τους έδινε το χαμόγελο στο σήμερα.  Μετά την πανήγυρη του Αη Λια, παίρναμε το δρόμο της επιστροφής με γέλια και χαρές τα παιδιά, με το βάρος της δουλειάς και των υποχρεώσεων της καθημερινότητας οι μεγάλοι.
Όλα τούτα ήρθαν στη θύμησή μου ακούγοντας τραγούδια που γράφτηκαν τα λόγια από έναν Βλάχο, τον Βασίλη Νιτσιάκο και οι μουσικές από έναν Αρβανίτη, τον Σούλη Λιάκο.
Κοντά τους, με μουσική, ερμηνεία, παραγωγή και ο Μάκης Σεβίλογλου.


Οι τρεις υπέροχοι ! Σούλης Λιάκος, Μάκης Σεβίλογου, Βασίλης Νιτσιάκος


Δεν γνώριζα κανέναν τους , ώσπου άκουσα ένα τραγούδι τους.

Ακούστε το, πριν συνεχίσετε. Από την μαγική φωνή της Μαρίας Δαύκα. (Τραγουδά το ίδιο όμορφα, όπως παίζει Bajan.)




Το άκουγα και ανάβλυζαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ταξίδευα σε χρόνους παλιούς και ξεχασμένους. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα που γράφοντας τούτες τις σκέψεις, ακούω το cd με τα τραγούδια που μιλάνε στο συναίσθημα, μου ξυπνούν μνήμες, σκαλίζουν στάχτες και βρίσκουν κάρβουνα αναμμένα να σπινθηροβολούν και να μου προσφέρουν συγκινήσεις ζεστές και οικίες. 
Έτσι, αναζήτησα τον βασικό υπαίτιο αυτής της γλυκιάς αναστάτωσης, τον Σούλη Λιάκο και του έστειλα το εξής μήνυμα:
"Ευχαριστώ πολύ κύριε Λιάκο! Με μάγεψε το ωχ Λέλε και είπα να έρθω λίγο πιο κοντά σε έναν από τους βασικούς συντελεστές του. Έχω και από παλιότερα τραγούδια σου απωθημένα και είπα να χτυπήσω την πόρτα σου. Καλή συνέχεια σε ότι επιθυμείς να γίνει." 
Ανταλλάσσοντας πληροφορίες, διαπιστώνω πως κατάγεται από το Λέχοβο.
Έτσι, έφτασε η πρόσκληση στην παρουσίαση του δίσκου και της έκδοσης, στην αποθήκη Γ' στο λιμάνι Θεσσαλονίκης.
Πήγα και αντάμωσα κοινούς γνωστούς από πολλές μεριές, γενιές και τόπους. 
Λίγα τα λόγια από τους συντελεστές. Η επιλογή τους να αφήσουν να μιλήσει το έργο τους ήταν σοφή.
Ω λέλε λοιπόν!

Μια έκφραση των ανθρώπων του τόπου μας,  που καλύπτει όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων μας, σε χαρές και σε λύπες, την άκουγες από μικρούς και μεγάλους.
Χτύπησαν φλέβα με τις πρώτες λέξεις του τίτλου της δουλειάς τους.
Ακούω τις λέξεις της Βλάχικης γλώσσας να κυλούν αρμονικά μέσα μου και με όχημα τη μουσική του Σούλη και του Μάκη, να κατασταλάζουν και να αναμοχλεύουν όλες μου τις αγωνίες που καταχώνιασα στην παιδική μου ηλικία.
Καταγράφω την μετάφραση από το 6ο τραγούδι που έχει τίτλο Trup 'lou si suflit 'lu

Σαν η ώρα εκείνη 'ρθει,
η ώρα η κακιά να φύγω,
μη με ψάξεις στα μνήματα,
μη με ψάξεις στους σταυρούς.

Αγέρας, σύννεφο, βροχή λευκή
από τον ουρανό θα έρχομαι
μέρα νύχτα, νύχτα μέρα
μ' ένα αστέρι καρτέρα με.

Το κορμί μη το σκεφτείς,
την ψυχή να ' χεις στο νου σου.
Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Και βρίσκω απαντήσεις και στα λόγια όχι μόνο στην μουσική για όσα ερωτήματα ζητούσαν απαντήσεις. Ακολουθώντας τα βήματα του Επίκουρου, είχα βρει κάποιες, που ήρθε η επιβεβαίωση μέσα από την ποίηση του Βασίλη Νιτσιάκου.
Γι' αυτό έχω την αίσθηση, που τείνει να γίνει βεβαιότητα, πως αυτό το έργο, θα αφήσει το στίγμα του σε μια εποχή που έχει κατακλυστεί από το φαίνεσθαι. Θα δώσει τη δυνατότητα σε ανθρώπους σαν και του λόγου μου, να λυτρωθούν βουτώντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ των δακρύων τους.

Μετά το πέρας της συναυλίας, εκτός της αφεντιάς μου, Μπάμπης Τάσιος φωτογράφος εκ Πολυγύρου,(που μου έδωσε και τις φωτογραφίες), Σούλης Λιάκος συνθέτης και ερμηνευτής, Μάκης Σεβίλογλου συνθέτης, ερμηνευτής και παραγωγός,  και ο βασικός συντελεστής Βασίλης Νιτσιάκος.


Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Γαληνεμένος Τόπος



Κυριακή πρωί βρέθηκα στο Σπίτι της Αλυκής να το χαρώ και πήρα μαζί μου το πλέον κατάλληλο βιβλίο. Το Σιντάρτα του Χέρμαν Έσσε.  
Κάποια στιγμή, σαν γέρος άνθρωπος που πιάστηκε στο καθισιό, αποφάσισα να δουλέψω λίγο και να λιγοστέψω τους "γερμανούς" που δεν λένε να χαθούν.
Δούλεψα κάμποση ώρα και ομόρφυνε και άλλο ο τόπος. Τόσο που θέλησα να το μοιραστώ με τους φίλους της ομάδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τον φωτογράφησα και μόλις είχα ανεβάσει τη φωτογραφία στη σελίδα της ομάδας με το σχόλιο:
 «Ο γαληνεμένος τόπος μόνο γαλήνη μπορεί να προσφέρει.
Σε ανταπόδοση τον ξαλάφρωσα από τους "γερμανούς" του.
Γαλήνεψε περισσότερο...»
είδα από μακριά να έρχονται προς το Σπίτι δύο γυναίκες. 
Με βήμα αργό, έφτασαν σε απόσταση που μου επέτρεψε να διακρίνω τις πληγές που υπήρχαν στο πονεμένο πρόσωπο της πιο μεγάλης σε ηλικία και το μανταρισμένο χέρι της.
-       Καλημέρα σας! Κοπιάστε. Θα ήταν χαρά μου να μοιραστούμε την ηρεμία αυτού του τόπου.
-       Καλημέρα σας. Ευχαριστούμε πολύ. Άλλωστε για αυτό το λόγο ήρθαμε. Μου απαντά η νεότερη κυρία.
Κάθισαν στο προσήλιο και ήταν φανερό, πως περισσότερο από τα σημάδια και τις πληγές, διέκρινα τον ψυχικό πόνο στα μάτια αυτής της όμορφης γυναίκας στα πρώτα χρόνια των γηρατειών της.
-       Είναι πολύ πρόσφατο το ατύχημα που είχαμε και είχε σαν αποτέλεσμα να τραυματιστώ και να χάσω τον άνθρωπό μου, το παλληκάρι μου, ούτε εξήντα εννέα χρονών δεν ήταν.
Είπε, καθώς ζήτησε από την κόρη της να αλλάξουν στασίδι και να κάτσουν από την άλλη πλευρά. Είναι ενοχλητικός ακόμη ο ήλιος του Οκτώβρη και δεν αντέχεται.
-       Ωραίο βιβλίο διαβάζετε, έχω να το διαβάσω από τα νιάτα μου.
Είπε η κόρη, και μου πρόσφερε ένα κομμάτι πίτα και αμύγδαλα.
Αφού σχολιάσαμε διάφορα θέματα που πραγματεύεται ο Έσσε, - δεν είναι της παρούσης να σας παραθέσω – φτάσαμε τη συζήτηση του, πως έφτασαν εδώ.
Είναι η πρώτη έξοδος της κυρίας Μ. μετά το ατύχημα και την μεγάλη απώλεια. Έχασε τον σύντροφο της ζωής της που την συντρόφευε για σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Πέτρωσαν τα δάκρυά της και δεν μπορεί να θρηνήσει. Δεν μπορεί να διαχειριστεί τον πόνο της. Τόσα παιδιά και εγγόνια γύρω της, δεν αρκούν. Δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της απώλειας από πάνω της. Είναι και διπλός ο πόνος της. Πονά η ψυχή της, πονά και το σώμα της. Άραγε, ωφελεί αυτή η ισορροπία του πόνου; Ή επιβαρύνει ακόμη περισσότερο;
Η απάντηση της κόρης ως ειδικός ψυχικής υγείας, με έπεισε πως ισχύει το πρώτο.
Με πολύ μεγάλη τρυφερότητα την αγκαλιάζει και την περιποιείται  η Ζ. και μου απαντά στο ερώτημα πως έμαθαν για αυτό το μέρος.
Κάποιος κοινός μας γνωστός, της μίλησε για αυτόν το γαλήνιο τόπο και έτσι αποφάσισε να είναι και η πρώτη έξοδος της πονεμένης μάνας εδώ.
Με συγκίνησε βαθιά αυτή η απάντηση και δεν τόλμησα να της δείξω το σχόλιο που συνόδεψε τη φωτογραφία λίγο πριν έλθουν.
Φοβήθηκα μήπως χαλάσω τη στιγμή που αναζητούσαν.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές λίγες μέρες μετά, Παραθέτω τις παρακάτω σκέψεις μου.
Κάτι όμορφο διαχέεται στην ατμόσφαιρα που υπάρχει σε αυτό το κομμάτι γης, που βρίσκεται ανάμεσα στην θάλασσα και τις λίμνες της αλυκής. Ίσως η δύναμη του αλατιού που εκτός από τη νοστιμιά της ζωής μας, λειτουργεί και σαν τέλειο συντηρητικό πολλών τροφών, να επενεργεί στις αισθήσεις μας και επηρεάζει το κέντρο της ύπαρξής μας.

Θυμάμαι πως λίγη ώρα αργότερα, όταν η κυρία Μ. ζήτησε από την αγαπημένη της κόρη να επιστρέψουν στο σπίτι τους,  γιατί κουράστηκε και χαιρετηθήκαμε, ήξερα βαθιά μέσα μου πως σήμερα μου αποκαλύφθηκε το μέγεθος της ωφέλειας από την παρέμβασή μου στην αποκατάσταση αυτού του τόπου.
Και γαλήνεψε η ψυχή μου.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ Κ.Τ. από την θεατρική ομάδα Φύρδιν Μίγδην





Άφησα να περάσουν αρκετές ώρες για να κατασταλάξει μέσα μου η αντάρα που δημιούργησε η θέαση αυτής της παράστασης, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου στο θέατρο ΚΑΠΠΑ του δήμου Θερμαϊκού.
Σε όλες αυτές τις ώρες, επιστρέφοντας στους ρυθμούς της καθημερινότητας, συνάντησα φίλους, βρέθηκα  στην 1η μηνιαία συνάντηση του γκρουπ θέραπυ, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, είδα άλλη μια παράσταση, θεατρική παρωδία στη Ν. Μηχανιώνα από την ομάδα ΘΕΑΤΡΑΛΕ, τακτοποίησα λογαριασμούς και υποχρεώσεις του συλλόγου, και παρ’ όλα αυτά, επιμένει η ανάγκη να επικοινωνήσω όλα αυτά που μου προκάλεσε και συνεχίζει να μου προκαλεί η ανάμνηση σκηνών, χορού, τραγουδιών και της ουσίας του έργου «Η Επιστροφή της Κ.Τ.»
Όταν ξεκίνησε η παράσταση  - με αρκετή καθυστέρηση είναι η αλήθεια, που μου προκαλεί πάντα μια αρνητική προδιάθεση για να παρακολουθήσω απρόσκοπτα το έργο – άρχισα να δυσανασχετώ με τα δρώμενα επί σκηνής, να μη βρίσκω κάποια συνοχή και εξέλιξη που θα μου τονώσει το ενδιαφέρον και θα μου δώσει το στίγμα του. Ξάφνου, κάποιες φωνές με συντάραξαν, δύο κορμιά με περίτεχνες κινήσεις μου έδειξαν πως κάτι πολύ όμορφο θα κρύβεται στο βάθος και η αρχική εικόνα, άρχισε σιγά – σιγά, να ανατρέπεται.
Ώσπου, μετά από ένα πεντάλεπτο διάλειμμα, ξεκίνησε το δεύτερο μέρος και άρχισε να τρέχει η πλοκή του και να αποκαλύπτονται τα βαθύτερα νοήματα του έργου, με θεατρικά μέσα που με άφηναν έκπληκτο. 
Οι πολυτάλαντοι νέοι, Χαρίκλεια Ζαγοριανού ως ζωγράφος και με απίστευτης ομορφιάς φωνή και εκπληκτική ερμηνευτική δεινότητα, ο Γιώργος Τσιόλχας και σαν τραγουδιστής και σαν μέλος ενός εκπληκτικού δίδυμου τυφλών  - μαζί με την υπέροχη Νάνσυ Δρούγκα – έδωσαν μια διαφορετική νότα στην παράσταση, όπως επίσης άριστα απέδωσαν τους ρόλους τους, ως παιδιά του Άλφρεντ Ιλλ.
Θα σταθώ στο σκηνοθετικό εύρημα που για μένα ήταν κορυφαίο και ως σύλληψη και ως εκτέλεση. Η επιστροφή στη νιότη των ερωτευμένων ηρώων του έργου, της Κλάρα και του Άλφρεντ, μέσα από τις εκπληκτικής ομορφιάς χορευτικές κινήσεις της Νάνσυ Δρούγκα και του Γιώργου Μπάκα εκτόξευσαν την αλληγορική ομορφιά του έργου και μου χάρισαν ρίγη συγκίνησης σε συνδυασμό με τα τραγούδια και  την πρωτότυπη μουσική της Νόνα Ιωαννίδου και την ερμηνεία της Χαρίκλειας και του Γιώργου.
Έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου αυτές οι σκηνές απίστευτης ομορφιάς, πολυτάλαντων νέων ανθρώπων που υπηρέτησαν με τον καλύτερο τρόπο  από πολλές θέσεις τις ανάγκες του έργου. Αισθάνομαι πως η σκηνοθέτιδα Γιώτα Αλεξοπούλου, θα πρέπει να είναι ευτυχής με τις επιλογές της και τη διανομή.
Η παράσταση αυτή, υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο για τη θεατρική μου παιδεία. Συνειδητοποιώ πως όπως κάθε σοβαρή δουλειά στην ζωή μας – όπως το να ζυμώσεις το ψωμί σου π.χ. – χρειάζεται το χρόνο της για να ωριμάσει και να δώσει το αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Αναγνωρίζω το λάθος μου να κρίνω, πριν «γευθώ» το σύνολο του έργου. Όπως για να ψήσεις το ψωμί πρέπει να προηγηθεί το κουραστικό ζύμωμα, το βαρετό φούσκωμα, για να φτάσεις να δοκιμάσεις τη γεύση του, έτσι και σε αυτή την παράσταση, έπρεπε να περάσει το τραίνο πολλές φορές για να αναδείξει το τέλμα της ζωής των κατοίκων του Γκύλλεν. Μιας κοινωνίας που λιμνάζει στην μιζέρια της ανεργίας και την εσωστρέφεια της φτώχειας. Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει παιχνίδι στα χέρια αδίστακτων ανθρώπων, που αδιαφορώντας για τους άλλους επιβάλλουν τα δικά τους θέλω;
Η Γιώτα Αλεξοπούλου περίτεχνα έπλεξε το γαιτανάκι της μυθοπλασίας και μας παρουσίασε με τον ποιο απτό τρόπο τη δύναμη του χρήματος, και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Την πλεονεξία, την απληστία, το φόβο, την υποκρισία. Αναδεικνύει όλες εκείνες τις κοινωνικές παθογένειες που κρύβονται πίσω από τα κοινωνικά πρότυπα και τα θρησκευτικά σύμβολα.
Η οικονομία  μιας ολόκληρης πόλης άνθισε  με την προοπτική πως κάποιος θα βρεθεί να εκπληρώσει την επιθυμία της κυρίας Κ.Τ. να αποδοθεί «δικαιοσύνη» και να καρπωθεί μια ολόκληρη πόλη και οι κάτοικοί της την υπέρογκη αμοιβή, εκτελώντας τον παλιό της αγαπημένο Άλφρεντ για την προδοσία του που έμεινε ατιμώρητη. Οι κάτοικοι άρχισαν να ικανοποιούν τις πιο τρέλες τους επιθυμίες και να πιστώνουν ο ένας τον άλλον, πιστεύοντας πως κάποιος θα αναλάβει να γίνει ο εκτελεστής του Άλφρεντ. Ένας Άλφρεντ, που αφού ξεπέρασε το φόβο του θανάτου, αποφάσισε να γίνει θυσία στο βωμό της επίπλαστης ευτυχίας των συμπολιτών του, αποδεχόμενος την απόφαση του συμβουλίου της πόλης - όχι για την αμοιβή – αλλά για απόδοση «δικαιοσύνης».
Εξαιρετική από κάθε άποψη η προσέγγιση του έργου , με μια καλοδουλεμένη θεατρική ομάδα, με όλη τη σημασία της λέξης, που πρέπει να έχυσε πολύ ιδρώτα σε πρόβες για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα.
Προσωπικά θα επιθυμούσα  να έχω τη δυνατότητα να ξαναδώ την παράσταση, να τη δουν και άλλοι, και να συζητήσω με όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές της για όλα όσα διακυβεύονται με τη θέασή της.
Υποβάλλω το αίτημα, μαζί με το σεβασμό μου σε όλα τα μέλη της θεατρικής ομάδας «Φύρδιν Μίγδην» και δηλώνω θαυμαστής και πιστός ακόλουθος

Βαγγέλης Μίχος

Η Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην» Συλλόγου Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγ. Τριάδας παρουσιάζει την παράσταση "Η επιστροφή της Κ.Τ." του Φρήντριχ Ντύρενματ (βασισμένο στη έργο «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας»)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία/επιμέλεια: Γιώτα Αλεξοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρίκλεια Ζαγοριανού
Μουσική/σύνθεση: Νόννα Ιωαννίδου
Τσέλο: Αίθρα Ζαγοριανού
Στίχοι τραγουδιών: Χαρά Μαζίδη
Χορογραφίες: Νάνσυ Δρούγκα
Κοστούμια: Δέσποινα Προδρομίδου
Σχεδιασμός σκηνικών: Δέσποινα Τσαλίκη / Γιώτα Αλεξοπούλου
Κατασκευή σκηνικών: Σωτήρης Ρουσάκης
Μάσκες: Ελένη Ματζάρη / Χρυσάνθη Κυριάκου
Βίντεο/Φωτογραφίες: Μαρία Ζουμπουρίδου
Αφίσα/Πρόγραμμα/Τρέιλερ: Μάνος Κανταλάς

Διανομή

Κ.Τ.: Αντιγόνη Μαυρίδου
ΑΛΦΡΕΝΤ ΙΛΛ: Βασίλης Παναγιωτίδης
ΔΗΜΑΡΧΟΣ: Νίκος Κρητικός
ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ: Χαρά Μαζίδη
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Μάνος Κανταλάς
ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ: Βασίλης Ραπτόπουλος
ΓΙΑΤΡΟΣ: Χρήστος Σπυρίδης
ΚΥΡΙΑ ΙΛΛ: Μαρία Καλογήρου
ΚΑΡΛ ΙΛΛ: Γιώργος Τσιολχάς
ΟΤΤΙΛΙΑ ΙΛΛ: Νάνσυ Δρούγκα
ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Χαρίκλεια Ζαγοριανού
ΓΚΥΛΕΝΙΩΤΕΣ: Αναστασία Ιωαννίδου, Σωτηρία Κατούνα, Γιώργος Μπάκας, Θανάσης Ραλλίδης, Χρήστος Σπυρίδης
ΟΔΗΓΟΣ ΤΡΕΝΟΥ: Γιάννης Σιορμανωλάκης
ΚΛΗΤΗΡΑΣ: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΜΠΑΤΛΕΡ: Λεωνίδας Βαγδατζόγλου
ΤΥΦΛΟΙ: Γιώργος Τσιολχάς / Νάνσυ Δρούγκα
ΣΥΖΥΓΟΣ VII: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΣΥΖΥΓΟΣ VIII: Μάνος Κανταλάς
ΜΠΡΑΒΟΣ: Κωνσταντίνος Κουρουτσαλάκης
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σωτηρία Κατούνα
 
Τραγουδούν: Χαρίκλεια Ζαγοριανού / Γιώργος Τσιολχάς
Χορεύουν: Νάνσυ Δρούγκα / Γιώργος Μπάκας

Ιστορικό ομάδας:

Η θεατρική ομάδα «Φύρδην Μίγδην» δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2013, εδρεύει στην Αγία Τριάδα και δραστηριοποιείται στο δήμο Θερμαϊκού και στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Έχει συνεργαστεί με πολλούς φορείς και συλλόγους της πόλης όπως το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, το δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης, το δήμο Θερμαϊκού, το δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη, το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, το Σύλλογο Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγίας Τριάδας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Επανομής και άλλους. Από τον Οκτώβριο του 2018 η ομάδα αποτελεί τμήμα του Συλλόγου Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγίας Τριάδας.
Παραστάσεις της ομάδας: «Ο κύκλος με την κιμωλία» (Μπρεχτ), «Έρωτες των Χριστουγέννων» (Παπαδιαμάντης), «Εκκλησιάζουσες» (Αριστοφάνης), «Ω γλυκύ μου έαρ, μέρα Μαγιού σε χάνω…» (Εγκώμια, Ρίτσος, Θεοδωράκης), «Ω, τι κόσμος μπαμπά!» (Μουρσελάς), «Η λωρίδα της γάζας» (Βενιέρης), «Στον ίσκιο ας είμαι του ναού σου» (αφιέρωμα στην Κοίμηση της Θεοτόκου), «Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη» (Παπαδιαμάντης).

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

Σκέψεις, δράσεις και αποτελέσματα από το εγχείρημα 'Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής"


Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αποκατάσταση του Σπιτιού της Αλυκής Αγγελοχωρίου.
Ένα τόπο εγκατάλειψης και εναπόθεσης σκουπιδιών, θέλησα να τον καθαρίσω και να γίνει χώρος επισκέψιμος και λειτουργικός για δράσεις πολιτισμού.



Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου, ποια σκέψη με οδήγησε σε αυτή την απόφαση και δεν βρίσκω.
Ήταν και συνεχίζει να είναι ένα εγχείρημα που προϋποθέτει, χρόνο, κόπο και χρήμα. Και αν βρήκα το χρόνο, δεν δίστασα μπροστά στον κόπο, δίχως το χρήμα δεν μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο βήμα.
Με την άδεια του υπεύθυνου της Αλυκής, Πασχάλη Χατζηγεωργίου και την αμέριστη βοήθειά του, την άδεια του Δημάρχου Γιάννη Μαυρομάτη, ξεκίνησα μόνος και με ατομικά μέσα την προσπάθεια και σε λιγότερο από ένα μήνα, πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Έτσι μπορέσαμε και κάναμε την πρώτη μας εκδήλωση.

Πέρυσι, στις 23 Αυγούστου, φιλοξένησε την βραδιά αφήγησης " Παραμύθια για το αλάτι" με την Ανθή Θάνου και τον Αλέξανδρο Μακρή.


Αυτή είναι η σημερινή του εικόνα.


Έγινε και το γεφυράκι για να είναι εύκολη η πρόσβαση στο χώρο.


Φέτος ξεκινήσαμε με τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Θάλασσας υπό την αιγίδα του ΔΗΠΠΑΚΥΘ και την εποπτεία της Ανδρονίκης Ράπτη, στις 25 Μαίου. Πάνω από 200 ζωγραφιές παιδιών έξη σχολείων του δήμου μας συμμετείχαν στην έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη θάλασσα. Συμμετοχή είχε και η ομάδα φωτογραφίας του Μορφωτικού μας συλλόγου με την Λουλουδιά Γρέδη δασκάλα και ψυχή της ομάδας των παιδιών.




Στις 20 Ιουλίου, ένα πιάνο ήρθε στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής και μάγεψε όσους τόλμησαν να έρθουν, ο Πέτρος Σατραζάνης. Συμμετείχε στα κρουστά ο Γιώργος Γεωργιάδης.
Ειδική μνεία στην επιχείρηση μεταφοράς του πιάνου στους Δάνη Παπαχρήστου, Χρήστο Πάνου, Γιώργο Γεωργιάδη και Κώστα Γιαννακίδη για τους ιμάντες μεταφοράς.
Ένας να έλειπε δεν θα γινόταν.


Στις 25 Ιουλίου μια κιθάρα και ένα ακορντεόν ήταν αρκετά για να γεμίσει με νότες, μουσικές και τραγούδια από τους Γιώργο Γελαράκη και Σοφία Βουλγαρίδου.


Στις 21 Αυγούστου μεγάλωσε η παρέα κατά πολύ. Μια καταπληκτική ομάδα εκπαιδευτικών με το όνομα "Τα Πάντα Ρει" μας ταξίδεψε για τρεις ώρες σε όλο το σύμπαν των άστρων και σε αυτό του Ελληνικού τραγουδιού.


Στις 5 Σεπτεμβρίου μας ήρθαν οι "Γυρολόγοι" με ρεμπέτικα και λαϊκά , μαζί τους και το επίτιμο μέλος, ο Χάρης με το ακορντεόν. Και μεγάλωσε η παρέα, αφού ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν η Στέλλα Γιαλτζή και η Σοφία Γεωργαντζή. Το γλέντι κράτησε ως τις τρεις τα ξημερώματα. Αλησμόνητο!



και στις 6 του μηνός περιηγηθήκαμε στο γαλαξιακό μας ορίζοντα με τα τηλεσκόπια του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης.

φωτό sotirios lando

Στις 11 Σεπτεμβρίου ημέρα Τετάρτη, οι Los Rebellos, δλδ ο Χρήστος Μίχος κιθάρα φωνή και ο Σάκης Μυρίσας μπουζούκι φωνή, έκλεισαν αυτή την σειρά εκδηλώσεων με τον καλύτερο τρόπο. Όμορφο ντουέτο, με αγάπη και σεβασμό στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι.

φωτό sotirios lando

Κάθε φορά, σε κάθε εκδήλωση, αυτό που έβλεπα στα μάτια του κόσμου και των μουσικών, ήταν αρκετό για να καλύψει κάθε ερώτημα που είχα όλο το διάστημα που προετοίμαζα το χώρο για τις εκδηλώσεις. Κάθε σταγόνα ιδρώτα αποζημιώθηκε με ένα χαμόγελο.
Και δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από το να βιώνεις την ευτυχία στα μάτια των ανθρώπων.
Ένας χώρος που ήταν σκουπιδότοπος και απομονωμένος από την καθημερινότητα των επισκεπτών της παραλίας, λόγω της εγκατάλειψης, με λίγα χρήματα που διέθεσε ο Μορφωτικός Πολιτιστικός σύλλογος Αγγελοχωρίου - δεν ξεπέρασαν τα 500 ευρώ, για αγορά κυρίως εργαλείων και υλικών - πολλές ώρες αφοσιωμένης προσπάθειας και αυτοσχεδιασμού, έφεραν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα και μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν αυτές οι δράσεις πολιτισμού.
Στόχος και μέλημα να βρεθεί τρόπος χρηματοδότησης και να επισκευαστεί η στέγη του σπιτιού και να κλείσει με πόρτες και παράθυρα για να γίνει εντευκτήριο και να φιλοξενεί εκδηλώσεις και εκθέσεις όλο το χρόνο.
Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τις συνθήκες που κάνουν ξεχωριστό αυτόν το χώρο ατόφιες.
Δεν θα συνδεθεί με ρεύμα ηλεκτρικό, για να βιώνουμε κάθε φορά την αθωότητα στην επαφή μας με το φυσικό περιβάλλον.
Μακάρι να βρεθεί τρόπος.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Πέτρος Σατραζάνης - Γιώργος Γεωργιάδης Ανοιχτή πρόβα στο Σπίτι της Αλυκής με ένα πιάνο και κρουστά


Χρειάστηκε να κατέβω από το σύννεφο που βρίσκομαι, από το βράδυ του Σαββάτου, για να σας μεταφέρω εικόνες και εντυπώσεις από μια υπέροχη βραδιά.

Πιάνο στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής (foto: Tommy Kourtis)

Ανέβηκα, μόλις ακουμπήσαμε το πιάνο στη θέση του.
Μόλις ακούστηκαν οι πρώτες νότες, έκανα το δικό μου ουρανό.

Πέτρος Σατραζάνης (φωτό: Tommy Courtis)


Η παρουσία εξήντα περίπου φίλων σε αυτή τη βραδιά, ήταν η απόδειξη πως τα όνειρα μπορεί κανείς να τα μοιραστεί και να τα ζήσει, όταν δεν μεσολαβεί κάποια συνθήκη οικονομικής φύσης που μπορεί να τα διαταράξει.




foto: Tommy Kourtis


Με παρότρυνση του φίλου Τάσου Ορφανίδη, μια ομάδα φωτογράφων έφτασε στο Σπίτι του Φύλακα και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, άφησε παρακαταθήκη υπέροχες εικόνες μιας καταπληκτική βραδιάς. Είναι οι: Τόμμυ Κούρτης, Άγγελος Αραμπάς, Βίκυ Κεχλιμπάρη Σκούμα, Ντίνα Βαίτση. Ανάμεσά τους και η Ειρήνη Λαρδούτσου Κούρτη που αποτύπωσε με ένα ποιητικό κείμενο όσα μετέφερε ο φωτογραφικός φακός εδώ.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που έγιναν κρίκοι στην αλυσίδα αυτής της εκδήλωσης, που δίχως αυτούς, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
Η απαραίτητη συνθήκη για να γίνει αυτή η βραδιά, ήταν να φτάσει το πιάνο από το σπίτι μας, στο Σπίτι του Φύλακα, σώο και αβλαβές. Όσους υπολόγιζα για βοήθεια, εκείνη τη μέρα ήταν αδύνατο να είναι κοντά μου. 
Η τύχη το έφερε, να έρθει από το Λονδίνο για αυτή τη βραδιά ο Γιώργος Γεωργιάδης, φίλος του Πέτρου, για να τον συνοδέψει με κρουστά και να βιντεοσκοπήσει τη βραδιά. 
Επιστρατεύτηκε ως πρώτος μεταφορέας πιάνου !
Ο Χρήστος, ήρθε από την Άρτα με τη φωτογραφική του μηχανή να ζήσει από κοντά το όνειρό μου.
Επιστρατεύτηκε ως δεύτερος μεταφορέας πιάνου.
Ο Δάνης, γείτονας που ήρθε να βρει την ησυχία του, όντας μηχανικός τη μέρα και μουσικός τις νύχτες, επιστρατεύτηκε όχι μόνο ως τρίτος μεταφορέας πιάνου, αλλά έβαλε και το φορτηγάκι .
Ο Κώστας ο Γιαννακίδης, συμμαθητής από το σχολείο, μας έδωσε τους ιμάντες μεταφοράς και τα καταφέραμε!
Ο Πέτρος Σατραζάνης!
Τι να πω γι' αυτό το παιδί που ζει για τη μουσική .
Άλλωστε, οι δέκα παραστάσεις με τα Κόκκινα φανάρια, - όπου κάθε βράδυ αφουγκραζόταν τις ανάσες μας και τις έκανε νότες - ήταν η αιτία να τον καλέσω και αφού εμπιστεύτηκε το όνειρό μου, το ζήσαμε μαζί και παρασύραμε όσους βρέθηκαν κοντά μας.
Πολύ μεγάλη παρακαταθήκη για το μέλλον αυτή η αρχή και δεν έχω λόγια να τον ευχαριστήσω γι' αυτό.

φωτογραφία: Chris Panoy

Φωτό: Άγγελος Αραμπάς

Φωτό: Βίκυ Κεχλιμπάρη Σκούμα

Στόχος μας ήταν να ζήσει με όλες του τις αισθήσεις και με πλήρη συνείδηση, ο κάθε ένας από όσους συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτή την εκδήλωση.
Να αφουγκραστεί τους φυσικούς ήχους και να απολαύσει κάθε στιγμή.
Η ανταπόκριση, βεβαιώνει πως στόχος επετεύχθη.
Εις άλλα με υγεία!
(Υπάρχουν μικρές όμορφες ιστορίες, που πλέκουν αυτή τη μεγάλη. Κάποια στιγμή θα επανέλθω για αυτές...)

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Μουσική για φίλους στο Σπίτι της Αλυκής


Όταν βρίσκεσαι σε έναν τόπο όπου ΒΔ του, έχει τον Όλυμπο και τα Πιέρια Όρη, ΝΑ του έχει τα τηγάνια της Αλυκής και από τα βόρεια τον φωτίζει ο Φάρος Αγγελοχωρίου.
Όταν έχεις έναν τόπο που η φύση σε περιβάλει με όλες τις ομορφιές της.
Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να τον σεβαστείς και να τον προστατέψεις από κάθε είδους ρύπανση.
Σε αυτό το πνεύμα, θα καλέσουμε φίλους μουσικούς να μοιραστούν μαζί μας, τις μουσικές και  τα τραγούδια που τους εμπνέει το περιβάλλον και η στιγμή.
Τα ήσυχα καλοκαιρινά βράδια θα αποκτήσουν άλλη διάσταση για όλους όσους αναζητήσουν  κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητά τους.
Κάτι διαφορετικό από αυτό που προσφέρεται ως διασκέδαση.
Δίχως τις ανέσεις του πολιτισμού μας.
Δηλαδή, δίχως φως.
Δίχως ενίσχυση του ήχου.
Δίχως τις ανέσεις ενός συναυλιακού χώρου.
Όπου ο ακροατής θα αφοσιωθεί στις νότες της μουσικής, στους στίχους των τραγουδιών, στους ήχους της φύσης, στην αλμύρα της θάλασσας, στον έναστρο ουρανό.
Στις 20 Ιουλίου, ημέρα Σάββατο, θα κουβαλήσουμε ένα πιάνο για χάρη του Πέτρου Σατραζάνη.
Τον κουβαλώ μαζί μου, από εκείνα τα υπέροχα βράδια της θεατρικής παράστασης "Τα Κόκκινα Φανάρια" στο θέατρο  Αυλαία, όπου κάθε βράδυ πριν και κατά τη διάρκεια της παράστασης μας καθοδηγούσε με το πιάνο του και είχε γίνει ο συνδετικός μας κρίκος.
Λατρεύω τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη μουσική και τον τρόπο που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους ακροατές του.
Συνθέτης ο ίδιος, δίνει νέα οντότητα στην ποίηση σημαντικών ποιητών και όχι μόνο. Μια συνέντευξη του πριν από ένα χρόνο περίπου, δίνει το στίγμα του.

Στις  25 Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη θα ακουστούν η κιθάρα και η φωνή του Γιώργου Γελαράκη μαζί με το ακορντεόν της Σοφίας Βουλγαρίδου.
Τον Γιώργο τον γνώρισα κατά την προετοιμασία της καλοκαιρινής γιορτής του συλλόγου μας, με πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Την Σοφία, την ακολουθώ εδώ και λίγα χρόνια, μέσα από το σχήμα της "Μέθωδος των 3" και θαυμάζω την αγάπη της για την μουσική.
Σύντομα θα επανέλθω  προσθέτοντας και άλλους φίλους μουσικούς που θα ήθελαν να παίξουν  "μουσική για φίλους".
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

12η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΩΝ ΧΑΛΚΙΔΑ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019





 ΟΙ ΚΑΘΗΓΕΜΟΝΕΣ  ΤΑ ΕΓΩ  ΚΑΙ ΟΙ ΚΗΠΟΙ

Όχι, δεν κάνω λάθος που βάζω δίπλα στην αφίσα της φετινής μας πανελλήνιας  συνάντησης και αυτήν της περσινής των Τρικάλων.

Με αυτόν τον τρόπο θέλω να τονίσω το χάσμα ανάμεσα στις δυο εκδηλώσεις.

Πέρυσι ο Αριστοτέλης Κερασοβίτης 
και Κήπος των Τρικάλων διοργάνωσε μια Πανελλήνια συνάντηση που πραγματικά ένιωθα τιμή που βρισκόμουν εκεί και συμμετείχα. 
Ένας καταπληκτικός χώρος μας φιλοξένησε και η όλη οργάνωση εξέπεμπε μια αξιοπρέπεια σπάνιας ομορφιάς. Ακόμη όμως και αυτές οι συνθήκες δεν μπόρεσαν να προστατέψουν την Συνάντησή μας, από την αμετροέπεια των Καθηγεμόνων και τις εγωιστικές αντιδράσεις κάποιων μελών των Κήπων μας.
Πολύ περισσότερο φέτος, που η 12η Πανελλήνια συνάντηση έγινε σε έναν χώρο που αν και φιλόξενος, ήταν ακατάλληλος για τις ανάγκες μας και ξένος ως προς τις πεποιθήσεις μας ως μέλη των Κήπων.
Δεν υπήρξε καμία μέριμνα των διοργανωτών να δημιουργηθούν συνθήκες κατάλληλες όπου θα μπορούσαν 50 - 60 άνθρωποι να συζητήσουν αξιοπρεπώς και να αποφασίσουν για το μέλλον και τις προοπτικές των Κήπων. 
Διέσχισα .όλη την Χαλκίδα για να φτάσω στο χώρο που θα φιλοξενούσε την εκδήλωση και δεν είδα πουθενά μια αφίσα.
Η αίθουσα που φιλοξένησε την 12η  Συνάντηση ανήκει στη Αθλητική Μοτοσυκλετιστική Λέσχη  Χαλκίδας, όμως το κτίριο που στεγάζει τη Λέσχη, δεν αναγράφει πουθενά τα διακριτικά της και έτσι, αν και πέρασα περπατώντας πέντε - έξη φορές από μπροστά, έβλεπα την επιγραφή Πολιτιστικός Σύλλογος Άγιος Ιωάννης Χαλκίδας και μόνο όταν βρήκα κάποιον μηχανόβιο που γνώριζε την ύπαρξη της λέσχης την ανακάλυψα κι εγώ. Ένοιωσα σαν να ήμασταν παράνομοι οργάνωση που μαζεύτηκε στην γιάφκα της.
Όταν το πρόγραμμα λέει πως η έναρξη της συνάντησης είναι στις 6 μμ , σημαίνει πως οι διοργανωτές θα είναι εκεί τουλάχιστον από τις 5 για να προετοιμάσουν το χώρο και να υποδεχθούν τους συνέδρους. Στις 5 ήμουν εκεί, όμως οι διοργανωτές έφτασαν στις έξη παρά πέντε και ο χώρος που μας παραχωρήθηκε ευγενικώς μεν, με καμιά μέριμνα δε για να γίνει κατάλληλος, ήταν έτοιμος για να φουρνίσουμε τα παξιμάδια.
Και φουρνιστίκαμε κανονικά και μας ξερόψησε μια μεθοδευμένη εριστική παρουσία του καθηγεμόνος του Κήπου των Αθηνών.

"Γιατί διδάσκεις την αυτάρκεια και την απόρριψη των μη αναγκαίων και μη φυσικών επιθυμιών;" Ρωτά ο Τυνδαρίων τον Επίκουρο.
"Για να μπορεί να  βιώνει ο άνθρωπος των ηδονή, την αταραξία και γενικά για να γίνεται πιο εύκολα ευτυχισμένος"
Απαντά ο Επίκουρος, σε κάποιο απόσπασμα του θεατρικού μας.
Τίποτε από όλα αυτά δεν κατάλαβε ο καθηγεμόνας του Κήπου των Αθηνών, θεωρεί πως είναι ο συνεχιστής του Έρμαρχου και του Ζήνωνος. Παρέλασαν ως να ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία, νέα και παλιά μέλη του Κήπου των Αθηνών, κρατώντας την αγιαστούρα τους και δοξάζοντας τον έναν και μοναδικό κύριο και ποιμένα τους.
Με πρόγραμμα και μέθοδο τέλεια, έριξε την πεπονόφλουδα ξεδιάντροπα μπροστά στα μάτια μας, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως τουλάχιστον δύο από τον Κήπο Θεσσαλονίκης θα την πατήσουν και θα ανταποκριθούν στο κάλεσμά του.
Η εριστική συμπεριφορά που βίωσα στη 11η Συνάντηση των Τρικάλων, έγινε ακόμη πιο έντονη και η βιαιότητά της έγινε ανυπόφορη μέσα σε μια ατμόσφαιρά ήδη τεταμένη λόγω των συνθηκών.
Τι και αν μεσολάβησε το θεατρικό μας και πήραν μια γεύση  οι συμμετέχοντες, από το πως θα μπορούσε η χρήση των τεχνών να γίνει εργαλείο για την μετάδοση των θέσεων της φιλοσοφίας μας!
Ήταν τόσο εμφανής η επιθυμία να δείξει ο καθηγεμόνας πως είναι ο μοναδικός φορέας της Επικούρειας αλήθειας, ώστε δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα και ξεκάθαρα επιζήτησε τη ρήξη και δυστυχώς ανταποκρίθηκαν τόσο ο Κώστας Καλεύρας, όσο και ο Γιώργος Καπλάνης. Και το ευχαριστήθηκαν που ανέβηκαν στο ριγκ της ανούσιας αντιπαράθεσης ξεχνώντας τα πάντα.
Ποιες ρήσεις, ποιες θέσεις και ποια φιλοσοφία μπορεί να μπει ανάχωμα στο υπέρμετρο ΕΓΩ των ανθρώπων που διεκδικούν το δίκιο τους και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο.
Σε αυτή την συνάντηση, κατάλαβα ξεκάθαρα πως άλλος είναι  δρόμος που βαδίζουμε ως Κήπος Θεσσαλονίκης, άλλος, αξιοπρεπής και μοναχικός ο Κήπος των Τρικάλων, άλλος ο της Χαλκίδας και φυσικά, ο ένας, μοναδικός, ακαδημαϊκός, πρώτος των πρώτων και Δοξάστε με Κήπος των Αθηνών, που οπωσδήποτε και καλά πρέπει να μας διδάξει πως κυβερνιούνται οι Κήποι.
Για τον Κήπο που συμμετέχω και μόνο για αυτόν έχω άποψη και είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσει να παράγει έργο και να συντροφεύει τις ζωές μας, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν ανιδιοτελώς αυτό που κάνουν και τολμούν να παραδεχθούν λάθη και παραλείψεις και να στοχεύουν στο αύριο, στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων που τολμούν να αναζητήσουν απαντήσεις για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωή τους, μέσα από την Επικούρεια φιλοσοφία.
Και το μοντέλο μας θα συνεχίσει να λειτουργεί σε πείσμα των καθηγεμόνων.
Είμαι αισιόδοξος!


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Ιστορία ενός ξυλόγλυπτου





Τούτο εδώ, είναι μια σχίζα από την  καρδιά ενός κορμού βελανιδιάς που επροορίζετο για καυσόξυλο.
Την ώρα που έφευγα από το χωριό, μου το έδωσε ο αδελφός μου, ο μικρός και ο πλέον αγαπησιάρης της οικογένειας, ο Τάκης, να το σκαλίσω για να θυμάμαι τις ώρες που μας συντάραξαν και άλλαξαν τη ροή της ζωής μας.

Όλα ξεκίνησαν λίγες μέρες πριν από ένα υπογλυκαιμικό επεισόδιο της μάνας μας που μας την άφησε όρθια μεν και ολοζώντανη, δίχως όμως τη λογική επεξεργασία κάποιων βασικών νοητικών λειτουργιών, όπως για παράδειγμα να ξεχωρίσει το κοντρόλ της τηλεόρασης με το ασύρματο τηλέφωνο. Το κουτάλι  ή το πιρούνι  που έχει μπροστά της, να μη το αναγνωρίζει και να αναζητά άλλο. Τη λεκάνη της τουαλέτας να μη την αντιλαμβάνεται και να ουρεί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του χώρου. Να μην έχει την αίσθηση της αιδούς και να αλλάζει εσώρουχα μπροστά σε όλους μας. Το βασικότερο όλων όμως, να μη μπορεί να χειριστεί όπως πριν τα εργαλεία μέτρησης ζακχάρου και λήψης ινσουλίνης. Τη σωστή λήψη των φαρμάκων της.

Και τι τραγική ειρωνεία!
Αναγνωρίζει τους πάντες. Κατανοεί στη συζήτησή μας το πρόβλημα και κάνει χιούμορ με την κατάσταση αυτή. Συζητά στο τηλέφωνο με εγγόνια και συγγενείς και φίλους και τρελαίνομαι, γιατί είναι σαν μην έχει απολύτως τίποτα. Μόλις κλείνει το τηλέφωνο, να μας ρωτά ποιος ήταν στο τηλέφωνο. Για γέλια και για κλάματα.
Ευτυχώς, η συγκίνηση και η φόρτωση του Τάκη, δεν ξεπερνά την γαλήνια ηρεμία του Πατέρα μας.




Που στα 87 του χρόνια, στοιβάζει τα σχισμένα ξύλα στην αυλή και όταν κάτσουμε για φαγητό, αντί να πάρει τα χάπια που έπαιρνε προ δεκαετίας, βάζει λίγο τσίπουρο στο νερό του, ή λίγη κόλα στη ρετσίνα του και πίνει στην υγειά μας.
Στην ερώτηση, τι κάνουμε τώρα; Η απάντηση αφοπλιστική.
Υπομονή και κατανόηση.  Όλα θα πάνε καλά.
Δεν μιλά πολλά. Μα στις λίγες κουβέντες του αναγνωρίζεις τη δύναμη της σκέψης του και την αγαθότητα της ψυχής του. Δύναμη για όλους μας!
"Κάθε δρόμος, κρύβει δυσκολίες και εμπόδια. Δεν μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων ποιες είναι αυτές. Κράτα τη ψυχραιμία σου και όταν τα δεις, κρίνε και πράξε." Σαν να μας λέει, αυτή τη στιγμή η δυσκολία είναι αυτή που έχουμε μπροστά μας. Έχουμε έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα προσέφερε και ήρθε η ώρα να του προσφέρουμε. Τον τρόπο θα τον βρούμε. Έτσι, όμορφα και απλά.

Τούτη την ώρα που αναθυμάμαι και γράφω αυτές τις σκέψεις, με συγκινεί η αγάπη και η τρυφερότητα που έδειχνε ο Τάκης κάθε στιγμή που βρισκόταν δίπλα της. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις της ημέρας του, να ταΐσει τα άλογα και τα υπόλοιπα ζωντανά του, να κόψει τα ξύλα πριν έρθει η βαρυχειμωνιά, να μάθει πως είναι ο μεγάλος, ο Λάζαρος,που μόλις έφυγε στο στρατό, πως περνά ο Μάξιμος που σπουδάζει δουλεύοντας στην Θεσσαλονίκη, πως πάει ο Σωτήρης στο σχολείο, πως θα πάει η γυναίκα του στη ολιγόωρη  εργασία της στο Σκλήθρο, έχει να νοιάζεται για τις ανάγκες της μάνας μας.
Τη μέτρηση του σακχάρου, την ένεση ινσουλίνης, τα χάπια της, το φαγητό της, τη τουαλέτα της, το χάδι της.  Και να μην απαιτεί από τους υπόλοιπους που ζούμε μακριά τους την παρουσία μας, για να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.
Ένα μερίδιο όμως, που η αλήθεια είναι, πως πρέπει να βρούμε τρόπο και να το αναλάβουμε.

 Σήμερα που τα καταγράφω είναι Σάββατο 24 Νοεμβρίου και το απόγευμα θα ανέβει ο Τάσος με τη Φανή στο χωριό. Η αλήθεια είναι πως χρειαζόμαστε πάνω από δύο ώρες από Θεσσαλονίκη και άλλη μια η Φανή από Κασσάνδρα για να είμαστε εκεί και μια δαπάνη σε καύσιμα που ξεπερνά τις δυνατότητες της τσέπης μας. Άλλο ένα εμπόδιο στις επιθυμίες μας να είμαστε εκεί, είναι το οικονομικό. Και φοβάμαι αξεπέραστο.
Που χωρούν όλα τα παραπάνω στην ιστορία ενός ξυλόγλυπτου;
Χωρούν γιατί τα ξυλόγλυπτα, αυτό κάνουν. Κρύβουν ιστορίες του ανθρώπου που αναζητείς μέσα τους τη μορφή που κρύβουν και όση ώρα το σκάβει, το τρίβει, το γυαλίζει, αυτές οι σκέψεις είναι συνδημιουργοί του έργου.
Αυτό εδώ, κρύβει την αγωνία και την ζάλη για το τι μέλει γενέσθαι.
Έχει ακόμη δουλειά βέβαια.
Πάντως με οδηγεί σε κάτι που με εκφράζει και μου δίνει διέξοδο.


Ενημέρωση 8 Δεκεμβρίου 2018. Η ιστορία έχει συνέχεια.
Την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου, θα παραδοθεί στα χέρια του Μάκη Καραγιάννη σαν ευχαριστώ για την γνώση που αποκόμισα, διαβάζοντας το βιβλίο του "Μικρό και αλαζονικό έθνος" εκδόσεις Επίκεντρο.
Αφορμή, η συμμετοχή μου στην παρουσίαση του βιβλίου στην Ζώγια της Σβώλου.
Και η τελική του μορφή