Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ & ΟΧΙ



Βρίσκομαι σε θέση ισχύος τούτες τις μέρες.

Έχω την πολυτέλεια να αντιμετωπίσω τις εξελίξεις με ψύχραιμη σκέψη και καθαρό βλέμμα. 
Τίποτα από όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν μου προκαλούν φόβο και πανικό.

Πέντε χρόνια πριν. θα ήταν αλλιώς. 

Μα αυτά τα πέντε χρόνια, ζω στις συνθήκες που σήμερα διαμορφώνονται για την κοινωνία μας και ζω με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση και απολαμβάνοντας κάθε μέρα.
Έχω ξαναβρεί την επαφή μου με το χρόνο -  που όταν είχα χρήματα, την είχα απολέσει, - έχω μια αίσθηση ανεξαρτησίας απέναντι στα αντικείμενα που με είχαν κάνει υπηρέτη τους.
Η ακίνητη περιουσία μου είναι σε σχολάζουσα κατάσταση και οι πιστωτές μου (τράπεζες και δημόσιο) δεν κάνουν καμία κίνηση για να με απαλλάξουν από το βάρος της.
Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να ζω και να χαμογελώ!

- Δεν έχω τραπεζικούς λογαριασμούς, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν είναι ανοιχτές ή κλειστές οι τράπεζες.

- Δεν έχω αυτοκίνητο, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν υπάρχουν καύσιμα.

- Δεν έχω χρήματα να ψωνίσω, οπότε δεν θα καταναλώσω τα ληγμένα που κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των S/M.

Έχω όμως καλούς φίλους, που μπορώ να κουβεντιάσω για το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου και να παραμείνουμε φίλοι ανεξάρτητα από την επιλογή του καθενός.

Διάλεξα να ζω και να είμαι ευτυχισμένος, με όσα έχω και όχι με όσα θα ήθελα να έχω.

Διάλεξα να ζω με άνθρωπο που κατανοεί την επιλογή μου και την στηρίζει.

Έτσι, δεν μου ήταν δύσκολο να φτάσω στα παρακάτω συμπεράσματα.

Διάλεξα το ΝΑΙ στη ζωή και το ΌΧΙ στην υποταγή κάθε μνημονιακού χωροφύλακα που για να συνεχίσει να δανείζει τη χώρα και να υπάρχει ρευστότητα στις τράπεζες, επιθυμεί την υποδούλωση των πολιτών αυτής της χώρας.

Θα επιλέξω το ΟΧΙ, για να έχω τη δυνατότητα να κοιτάξω τα παιδιά μου και την εγγονή μου στα μάτια, δίχως να σκύψω μετανιωμένος το κεφάλι αύριο.

Θα πω ΌΧΙ στην αποδοχή των όρων της νέας μνημονιακής σύμβασης και ΝΑΙ στη προσπάθεια να αλλάξει εκ βάθρων ο τρόπος λειτουργίας του Ελληνικού κράτους. Να ξανακοιτάξει τους πολίτες σαν ανθρώπινες οντότητες και όχι σαν οικονομικές μονάδες.

Διαλέγω το ΟΧΙ στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών της Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΙ στη Ευρώπη των λαών.

Τέλος, διαλέγω το ΝΑΙ στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που θα υπερασπιστούν την επιλογή τους στο ΝΑΙ με κόσμιο και πολιτισμένο τρόπο και δεν θα με βάλουν απέναντι κουνώντας μου το δάχτυλο.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Πέρασαν κάποια χρόνια από την πρώτη συνάντησή μας με τον Τάσο, στο Πολύγυρο.
Χρειάστηκε να μεσολαβήσει η ποίηση για να ξαναβρεθούμε.
Πρώτα σε ποιητικές συναντήσεις φίλων και νέων ποιητών.
Και να που ήρθε η σειρά της δικής του ποιητικής συλλογής.
ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
να μας φέρει ακόμη πιο κοντά!




Έτσι είναι!
Άνθρωποι που τους μέλει να ανταμώσουν, θα ανταμώσουν.
Με τον Τάσο έχουμε πολλά να πούμε.
Διαβάζοντας και το περιεχόμενο της πρώτης του ποιητικής συλλογής 
θα έχουμε ακόμη περισσότερα.
Καλοτάξιδο φίλε Τάσο
και είθε
να αγγίξει η ευαίσθητη γραφή σου
όσες περισσότερες ψυχές γίνεται.
Γιατί η ποίηση 
σώζει!

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ & ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ




Άδικα παππού

Σήμερα ήρθα εδώ για να σου πω παππού
ο κόσμος δεν είναι τελικά όπως μου έμαθες
κι εγώ γερνάω

δεν έχω τις ίδιες αντοχές όπως παλιά
που σκαρφαλώναμε τα βράχια στο νησί
κι όποιος ανέβαινε πρώτος κάρφωνε τη σημαία

τα πόδια μου δεν με κρατάνε πια, παππού
κι η αναπνοή βαραίνει
κανείς από τους επόμενους 
γυρνάω να δω και πάλι μονάχος παππού
στο μονοπάτι

τι έγινε
εσύ ποτέ δε μου είπες ψέματα
πως έγινε έτσι ο κόσμος και που ήμουνα εγώ την
     ώρα που άλλαζε
Θα φύγω τώρα
χωρίς απάντηση ούτε ένα σχέδιο επιβίωσης

ήθελα να το ξέρεις
πως ίσως άδικα χάλασες τα κόκκαλά σου εκεί
και το άσθμα σου άδικα κι αυτό
κι εκείνη η πρώτη αγάπη σου που έχασες
όταν σε πρωτοπήραν 
άδικα κι αυτή

οι αδιάφοροι οι εαυτούληδες οι συμφεροντολόγοι
   και οι γλείφτες
επιβιώνουν παππού

κι εγώ απλά γερνάω

κι οι γέροι πεθαίνουνε παππού
δεν κάνουν επανάσταση

Αυτά διάβασα σήμερα το πρωί στη συλλογή ποιημάτων του Τέλλου Φίλη "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα" από τις εκδόσεις ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ και είπα να το παραθέσω σήμερα εδώ, για να "γιορτάσω" τη μη ρήξη, της "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνησης με τους "θεσμούς",για να σώσει  τα κεκτημένα της άρρωστης κοινωνίας μας.

Τον Τέλλο δεν μπορώ να  τον πω γέρο - με τα άσπρα του μαλλιά -. Η νεανική του φλόγα συνεχίζει να σπέρνει το σπόρο της επανάστασης που θα φυτρώσει στις ψυχές των γενεών που ακολουθούν. 
Είναι άλλωστε από τους λίγους σε αυτόν τον τόπο που έχουν βάλει στοίχημα, η ποίηση να γίνει τρόπος ζωής.
Ο τρόπος που εκφράζει τις αγωνίες του, που φωνάζει για τα κακώς κείμενα, που μπολιάζει την ομορφιά στη καθημερινότητα όσων έχουμε τη χαρά να του λέμε μια απλή καλημέρα, είναι απόλυτα ποιητικός και είναι χαρά μου που έχω τη δυνατότητα και εισπράττω κάτι περισσότερο από λέξεις κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά του.

Πάντως, δεν υπάρχει ομορφότερος τρόπος να γλυκάνεις τη πίκρα που βγαίνει από το χάπι της σωτηρίας που μας έδωσαν  - τώρα που τελείωσε η γλυκιά επικάλυψη και έφτασε στο ίδιο δηλητηριώδες συστατικό που μας χορηγούσαν και οι προηγούμενοι κυβερνώντες - από το σχολιασμό της κατάστασης με ένα ποίημα σαν και αυτό του Τέλλου.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ' - ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ



Πόσο απέχει ο θάνατος από την ζωή;
Ζωή, δίχως το θάνατο υπάρχει;
Θάνατος χωρίς ζωή, σίγουρα δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που αγαπούν να αναρωτιούνται  στη ζωή, αισθάνονται συμφιλιωμένοι με το θάνατο. Ο θάνατος είναι μια φυσιολογική εξέλιξη στη πορεία της ζωής. Αρκεί να ακολουθεί τη σειρά που ορίζει ο χρόνος και δε διακόπτεται απότομα και ξαφνικά.
Δυστυχώς όμως, όπως είναι η ζωή γεμάτη απρόοπτα, έτσι απρόοπτα εμφανίζεται ο θάνατος και αφαιρεί τη ζωή δίχως να λογαριάζει τα όνειρα και τις υποχρεώσεις του ανθρώπου, δίχως να δίνει σημασία για  τον πόνο που προξενεί σε αυτούς που μένουν.
Έτσι τα πανηγύρια για τη γέννηση της εγγονής του Τάσου, κόπηκαν εν τη γενέσει τους από την απώλεια του Νίκου.
Την ίδια μέρα, το ίδιο πρωινό, από την κορυφή της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού, στα έγκατα της θλίψης, με την τραγική απώλεια ενός συντρόφου και φίλου.
Οδηγώντας ο Τάσος το αγροτικό τζιπ στο δρόμο της επιστροφής, άρον – άρον πριν προλάβει να χαρεί το νέο βλαστάρι που φύτρωσε στη οικογένειά του, προσπαθεί να συγκεντρώσει το μυαλό του και να τιθασεύσει τα αντικρουόμενα συναισθήματα που σαν έμβολα παλινδρομούν μέσα του.
Είναι ξάγρυπνος, καθώς από τη προηγούμενη μέρα βρίσκονταν σε αναμονή της γέννησης της πρώτης του εγγονής. Τα όνειρα που έκανε όλες αυτές τις ώρες - πιότερο για να τιθασεύσει  την αγωνία του – για όσα θα ζούσε με τους αγαπημένους του ανθρώπους στο δικό του παράδεισο, που με τόσο μεράκι και λαχτάρα ετοίμαζε με τους φίλους του. Χαλάλιζε την κούραση και τον κόπο όλον αυτόν τον καιρό που παλεύουν κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, με τα πενιχρά τους μέσα ,να αναστήσουν ένα τόπο ξεχασμένο από τους ανθρώπους, μα ευτυχώς όχι από τους θεούς,  μπροστά σε αυτά που φανταζόταν πως ζει. Το πουλάρι που κράτησε από τη φοράδα του αδελφού του, ήδη είχε μεγαλώσει στη φαντασία του και έκανε την πρώτη της βόλτα – πριν καν γεννηθεί - στα πανέμορφα μέρη. Τι θέλει ο άνθρωπος για να νοιώθει ευτυχής;
Στο νοσοκομείο της Φλώρινας τον περίμενε όλη η παρέα συντετριμμένη από τη μεγάλη απώλεια. Μια αγκαλιά έγιναν τα σώματά τους. Ένα κουβάρι να κλείσει μέσα του τον πόνο, να πάψει να υφαίνεται στις ψυχές τους και να τους τυλίγει, να μη μπορούν να ανασάνουν.
Γοερό το κλάμα στη θέα του άψυχου κορμιού του Νίκου. Δεν είχε ούτε μια πληγή. Ούτε ένα ίχνος αίματος πάνω του. Πώς να το εξηγήσει κανείς σε όποιον δεν βρισκόταν μπροστά στο τόπο του ατυχήματος; Πώς να εξηγήσει κανείς το αποτέλεσμα από την κοπή ενός δέντρου; Η εμπειρία δεν ήταν αρκετή για να αποτρέψει το μοιραίο. Έτσι το δένδρο, αντί να πέσει στο πλάι, συνέχισε να στέκεται όρθιο και αφού κόπηκε. Το κλαδί που βρισκόταν πάνω από το κεφάλι του Νίκου, τον συνέθλιψε στιγμιαία, τόσο ώστε να σπάσει ο αυχένας και να κόψει την ζωή του. Τόσο ώστε να πάρει το χαμόγελο και τη χαρά από το πρόσωπο μια ομάδας ανθρώπων που αποφάσισε να ζήσει στη φύση. Τόσο ώστε να χρειαστεί να πιάσουν το νήμα της ζωής τους και πάλι από την αρχή.
Κοντινούς συγγενείς δεν είχε ο άτυχος της παρέας για να τους ενημερώσουν και με τον πατέρα του στη Γερμανία δεν είχαν επικοινωνία. Έτσι, το μόνο που έμενε ήταν να τον κρατήσουν κοντά τους, στον τόπο που επέλεξαν να αναστήσουν και να τον κάνουν σπίτι τους. Η αιώνια κατοικία του Νίκου θα ήταν στη Περικοπή, κοντά στο δένδρο που του έκοψε τη ζωή. Τα μνήματα της Περικοπής, μετά από μισό αιώνα εγκατάλειψης, θα «αποκτούσαν» ζωή και θα υποδεχόντουσαν τον πρώτο τους κάτοικο.
Μαζεύτηκε όλη η ομάδα και λιγοστοί φίλοι από τη Θεσσαλονίκη και από τα κοντινά χωριά που έμαθαν για το θάνατό του.
Τι παράξενο πράμα! Το πρώτο αντάμωμα τόσων ανθρώπων σε αυτό τον τόπο, να γίνει για τόσο θλιβερό λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένα αντάμωμα και ήταν η πρώτη φορά που τόσοι άνθρωποι έβλεπαν τις αλλαγές που είχαν συντελεστεί σε αυτό το μέρος, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Και ήταν ένας λόγος παραπάνω να δακρύσουν, αναλογιζόμενοι πως ένας από τους ανθρώπους που μόχθησαν για αυτό, δε θα είχε ποτέ τη χαρά να το ζήσει.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ - 78Ν - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που μπορούν να περιγράψουν τα βαθύτερα συναισθήματα που ριζώνουν, αναπτύσσονται, μεγαλώνουν, μεταλλάσσονται μέσα μας και δεν βρίσκουμε λόγια να τα ορίσουμε.

Τους λέω ποιητές, γιατί έχουν το χάρισμα και τους αναγνωρίζω δίχως να καταβάλω προσπάθεια.
Τους λέω ποιητές, γιατί δίνουν απαντήσεις ακόμη και σε ερωτήματα που δεν έχουν καν τεθεί.
Τους λέω ποιητές, γιατί έχουν τον τρόπο με τις πληγές που ξύνουν μέσα τους, να κλείνουν τις δικές μου.
Τους λέω ποιητές, αφού μπορούν και περιγράφουν με τον ομορφότερο τρόπο, τις δυσκολότερες καταστάσεις. Να χρησιμοποιήσουν τα σκληρότερα λόγια  και να με ξυπνήσουν από το λήθαργο που πολλές φορές αφήνομαι και "ζω". Να δώσουν με ένα στίχο, νόημα σε μια ανούσια μέρα.

Ένας από αυτούς βρέθηκε στο δρόμο μου εδώ και λίγο και καιρό, και έχω τη χαρά να συνδιαλέγομαι μαζί του συχνά - πυκνά.

Είναι ένα παλληκάρι με όνειρα, ανησυχίες , με ιδιαίτερη ματιά για την ζωή και ζεστά μάτια.

Είναι ο Άγγελος Ευθυμιάδης


Παραθέτω μερικά από τα ποιήματα  για να δώσω ένα στίγμα.



Κλεισμένοι μέσα στον εαυτό μας ζούμε τις ζωές μας.
Χρωματιστές στιγμές με λεκέδες χαράς και θλίψης
Στους 30βαθμους ανεπάρκειας κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας, 
να καλαριστούμε από τα περιττά να φορέσουμε τα ωραιότερα κουρέλια μας, 
να πιαστούμε χέρι χέρι, καρδιά με καρδιά,
δε γίνεται αλλιώς, δε μπορεί να γίνεται αλλιώς. 
Και να, 
απλωθήκαμε σε ένα σχοινί άχρονο, 
στάζουν κρυστάλλινα τα νερά, 
στεγνώσαμε και σαν πλυμένο ρούχο ψάχνουμε σώμα να μας γεμίσει.


Εφόδια μου κάποιες αδυναμίες μου.

Όλες τόσο δικές μου.

Κάποιες στέκονται ακέραιες και αδήλωτες από χρόνια.

Άλλες πάλι με πατερίτσες έφτιαξαν το καλό τους χαρακτήρα γρήγορα και μεθοδικά.

Αυτές που με τυραννάνε είναι αυτές που αναγνωρίζω.

Τις βλέπω, με θαυμάζουν. Τις χειρίζομαι, γελάνε.

Ψάχνω για γρήγορες λύσεις, για αυτό και συχνά εξαπατούμαι πως βρήκα μια αλήθεια σε  κάποια 

αδυναμία και αυτό είναι ένα βήμα το πόσο τέλειος δε θέλω να γίνω.


Χρωστάω στον ουρανό πιο καθαρά βλέμματα.
Εμένα μου οφείλω λιγότερα ψέματα και γενικά λιγότερα.
Κάποιες σιωπές μου ήταν εθελοντικές,
έδειξαν διάθεση να θορυβήσουν για να προκαλέσουν.
Κάποιοι φόβοι μου μεγαλώνουν κάθε μέρα 
και κάθε μέρα τους πνίγω με το καλύτερο τρόπο.
Έχω βάλει σιγαστήρα στο θυμό μου,
ανακυκλώνεται ο θυμός μέσα μου και λέξη δε φωνάζω,
ούτε το χέρι βρίσκει δύναμη να απλωθεί και να χτυπήσει το τραπέζι.
Δε φέρομαι καλά στο σώμα μου
και τους ήλιους που έχω μέσα μου τσαλακωμένους και σκουριασμένους από γουλιές, 
πρέπει να λάμψουν,
να σηκωθούν ψηλά και εγώ να φαίνομαι επιτελούς φωτεινός.
Αυτοί οι ήλιοι ασφυκτιούν, ίδρωσαν, κρύωσαν
και σκοτάδια πολλά γέμισαν.

Πολλά “δεν” ξεκίνησαν μια φράση και πολλά άλλα μια ιδέα.
Οι σιωπές που ήχησαν ήταν λίγες.
Τις υπόλοιπες τις φαντάζομαι.
Δε ξέρω.
Νύχτα και σήμερα να σου πετύχει.
Πουθενά ζωή και ούτε ένας μικρός θάνατος.

Για ώρα κοιτούσα τη θάλασσα ξεχνώντας τι κοιτώ στα αλήθεια.
Δεν ένιωσα ηρεμία ούτε γαλήνη.
Φοβήθηκα μόνο.
Μεγαλώνουμε με φόβο και πεθαίνουμε κάπως έτσι.
Ισορροπώ και παρατηρώ τη ζωή μου.
Δε ποθώ τίποτα. Δε με συγκινεί κάτι.
Φαντάστηκα τη ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα.
Αυτό είναι ένα δείγμα γραφής του Άγγελου. Ευελπιστώ να μοιραστούμε σύντομα ολόκληρη τη ποιητική συλλογή με τίτλο 78 Ν.
Τον ευχαριστώ για την τιμή να είναι φίλος μου.


Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

ΠΑΠΠΟΥΣ

   Μέρες τώρα, ψάχνω να βρω λόγια, να περιγράψω τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν, από τη στιγμή που ήρθε στη ζωή μας αυτό το πλάσμα.

   Οι παλιοί έλεγαν "του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου".
Και είχαν δίκιο!
   Κρατώντας την εγγονούλα στην αγκαλιά μου, κοίταξα τον πατέρα μου και προσπάθησα να καταλάβω τα δικά του συναισθήματα - πρώτο δισέγγονο και για αυτόν - και κατάλαβα πως βρισκόμασταν στον ίδιο παράδεισο.

Αυτόν της Αφροδίτης.

Ευλογημένος από τη ζωή που μου έδωσε πλουσιοπάροχα όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχής.

Και ας απουσιάζει το χρήμα.

Ίσως με αυτή την απουσία να βίωσα στο έπακρο κάθε ανθρώπινη συγκίνηση.

Να ευχηθώ σε κάθε άνθρωπο να το ζήσει.

Καλώς ήρθες στη ζωή μας γλυκύτατο πλάσμα!

Καλώς όρισες Αφροδίτη!

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Μέρες αγωνίας και προσμονής είναι το τελευταίο δεκαήμερο της ζωής μου, περιμένοντας να περάσω κι επίσημα το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, μόλις κάνει την εμφάνισή της η πρώτη μου εγγονή.
Αύριο είναι η τελευταία μέρα και αν δεν πάρει το θάρρος να βγει, θα την βγάλουμε με το ζόρι.

Όλες αυτές τις μέρες  γινόμουν δέκτης των γεγονότων που θεωρούν άξια σχολιασμού οι εποχούμενοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσά τους κυρίαρχη ήταν η είδηση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά , πριν και μετά


και η σύγκριση που αυτόματα κάνει κανείς με τον μεγάλο Γρηγόρη Μπιθικώτση.



Απ' όσα διάβασα, για άλλη μια φορά βρέθηκε διχασμένη η κοινή γνώμη. Έχει δικαίωμα ένας σύγχρονος καλλιτέχνης της Ελληνικής POP μουσικής σκηνής να ασχοληθεί με τα ιερά και τα όσια της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη  και της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη ή όχι;








Ο ίδιος ο μουσικοσυνθέτης τάχθηκε υπέρ, με το πλέον απλό των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί. Από την απαγόρευση ερμηνείας ενός έργου του, προτιμά μια κακή ερμηνεία. Και πως ο καθένας κρίνεται από αυτό που κάνει από τον ίδιο τον αποδέκτη, τον ακροατή - θεατή.
Οι περισσότεροι από εμάς που κρίνουμε, φοβάμαι πως δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα, μιας και δεν βρισκόμασταν εκεί.
Με τα μικρά αποσπάσματα που είδαμε και ακούσαμε - σαφώς επηρεασμένοι από τα ανάλογα σχόλια που τα συνόδευαν - προσπαθούσε ο καθένας μας να βγάλει το πόρισμά του.


Φοβάμαι πως ελάχιστους ενδιαφέρει η γνώμη μου για το Σάκη Ρουβά  για τον τρόπο που ερμήνευσε ένα από τα μνημειώδη έργα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Γι' αυτό και δεν θα σταθώ σε αυτό.Άλλωστε δεν μπορώ να έχω άποψη, αφού δεν ήμουν παρών στη συναυλία.
Θα σταθώ όμως σε κάτι που διακρίνω να συμβαίνει και με χαροποιεί ιδιαίτερα.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ξαναφέραμε στα χείλη μας τους στίχους του Ελύτη.
Ακούσαμε και πάλι μέσα από το youtube όλες τις παλιές εκτελέσεις, και συγκινηθήκαμε με το μέγεθος της συγκίνησης, που είχαν προσφέρει σε όλους όσους παρακολούθησαν εκείνες τις συναυλίες.

Όμως, είναι άδικο να συγκρίνουμε ανόμοιες εποχές.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, αν και είχε υποπέσει σε σοβαρά παραπτώματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, βρέθηκε και πάλι δίπλα στο τεράστιο Μίκη και άφησε αξεπέραστο το στίγμα του πάνω σε αυτά τα έργα.
Πόσοι από εμάς όμως, όλα αυτά τα χρόνια της καταναλωτικής αποχαύνωσης σκύψαμε από πάνω τους;
Αρκεί άραγε οι επετειακή ενασχόληση κάποιων φιλότιμων δασκάλων για να κρατήσουν τη θέση που τους πρέπει;
Αρκεί για να γνωρίσουν οι ερχόμενες γενιές πως υπάρχει και αυτή η μουσική πρόταση που τους περιμένει να την ανακαλύψουν;
Οι περισσότεροι από εμάς, κουβαλώντας τις μνήμες μας και τα ιερά και όσια μας, θεωρήσαμε ιεροσυλία την προσπάθεια που έγινε στη Νέα Σμύρνη.
Θα πω, ευτυχώς που έγινε.
Είναι ο λόγος που άκουσα και πάλι αυτό το έργο.
Που συγκινήθηκα ξανά - όπως πάντα θα γίνεται - ακούγοντας το " μη λησμονάτε τη χώρα μου".
Είναι ένας τρόπος, να γίνεται επίκαιρο το ευχαριστώ που οφείλουμε σε όλους αυτούς τους μεγάλους δημιουργούς.

                                     


Σήμερα!
Μέσα στη ζωή!
Με νέες προσπάθειες που ανταποκρίνονται στα μεγέθη της εποχής.
Αποφεύγοντας τη σύγκριση με τα ιερά τέρατα, μιας άλλης για πάντα χαμένης εποχής, αφού υπάρχει μόνο μέσα στις μνήμες μας.
Και οι νέες γενιές έχουν δικαίωμα στη ζωή, να αποκτήσουν δικές τους μνήμες - καλές ή κακές θα το κρίνουν οι ίδιοι, δεν θα είμαστε τιμητές των πάντων,  για πάντα - .


Περιμένοντας λοιπόν την εγγόνα μου, αφήνω αυτές τις σκέψεις σαν σχόλιο στα γεγονότα των ημερών.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος να παλέψω με την αγωνία που με κατακλύζει τις περισσότερες ώρες τις ημέρας.