Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Μέρες αγωνίας και προσμονής είναι το τελευταίο δεκαήμερο της ζωής μου, περιμένοντας να περάσω κι επίσημα το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, μόλις κάνει την εμφάνισή της η πρώτη μου εγγονή.
Αύριο είναι η τελευταία μέρα και αν δεν πάρει το θάρρος να βγει, θα την βγάλουμε με το ζόρι.

Όλες αυτές τις μέρες  γινόμουν δέκτης των γεγονότων που θεωρούν άξια σχολιασμού οι εποχούμενοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσά τους κυρίαρχη ήταν η είδηση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά , πριν και μετά


και η σύγκριση που αυτόματα κάνει κανείς με τον μεγάλο Γρηγόρη Μπιθικώτση.



Απ' όσα διάβασα, για άλλη μια φορά βρέθηκε διχασμένη η κοινή γνώμη. Έχει δικαίωμα ένας σύγχρονος καλλιτέχνης της Ελληνικής POP μουσικής σκηνής να ασχοληθεί με τα ιερά και τα όσια της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη  και της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη ή όχι;








Ο ίδιος ο μουσικοσυνθέτης τάχθηκε υπέρ, με το πλέον απλό των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί. Από την απαγόρευση ερμηνείας ενός έργου του, προτιμά μια κακή ερμηνεία. Και πως ο καθένας κρίνεται από αυτό που κάνει από τον ίδιο τον αποδέκτη, τον ακροατή - θεατή.
Οι περισσότεροι από εμάς που κρίνουμε, φοβάμαι πως δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα, μιας και δεν βρισκόμασταν εκεί.
Με τα μικρά αποσπάσματα που είδαμε και ακούσαμε - σαφώς επηρεασμένοι από τα ανάλογα σχόλια που τα συνόδευαν - προσπαθούσε ο καθένας μας να βγάλει το πόρισμά του.


Φοβάμαι πως ελάχιστους ενδιαφέρει η γνώμη μου για το Σάκη Ρουβά  για τον τρόπο που ερμήνευσε ένα από τα μνημειώδη έργα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Γι' αυτό και δεν θα σταθώ σε αυτό.Άλλωστε δεν μπορώ να έχω άποψη, αφού δεν ήμουν παρών στη συναυλία.
Θα σταθώ όμως σε κάτι που διακρίνω να συμβαίνει και με χαροποιεί ιδιαίτερα.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ξαναφέραμε στα χείλη μας τους στίχους του Ελύτη.
Ακούσαμε και πάλι μέσα από το youtube όλες τις παλιές εκτελέσεις, και συγκινηθήκαμε με το μέγεθος της συγκίνησης, που είχαν προσφέρει σε όλους όσους παρακολούθησαν εκείνες τις συναυλίες.

Όμως, είναι άδικο να συγκρίνουμε ανόμοιες εποχές.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, αν και είχε υποπέσει σε σοβαρά παραπτώματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, βρέθηκε και πάλι δίπλα στο τεράστιο Μίκη και άφησε αξεπέραστο το στίγμα του πάνω σε αυτά τα έργα.
Πόσοι από εμάς όμως, όλα αυτά τα χρόνια της καταναλωτικής αποχαύνωσης σκύψαμε από πάνω τους;
Αρκεί άραγε οι επετειακή ενασχόληση κάποιων φιλότιμων δασκάλων για να κρατήσουν τη θέση που τους πρέπει;
Αρκεί για να γνωρίσουν οι ερχόμενες γενιές πως υπάρχει και αυτή η μουσική πρόταση που τους περιμένει να την ανακαλύψουν;
Οι περισσότεροι από εμάς, κουβαλώντας τις μνήμες μας και τα ιερά και όσια μας, θεωρήσαμε ιεροσυλία την προσπάθεια που έγινε στη Νέα Σμύρνη.
Θα πω, ευτυχώς που έγινε.
Είναι ο λόγος που άκουσα και πάλι αυτό το έργο.
Που συγκινήθηκα ξανά - όπως πάντα θα γίνεται - ακούγοντας το " μη λησμονάτε τη χώρα μου".
Είναι ένας τρόπος, να γίνεται επίκαιρο το ευχαριστώ που οφείλουμε σε όλους αυτούς τους μεγάλους δημιουργούς.

                                     


Σήμερα!
Μέσα στη ζωή!
Με νέες προσπάθειες που ανταποκρίνονται στα μεγέθη της εποχής.
Αποφεύγοντας τη σύγκριση με τα ιερά τέρατα, μιας άλλης για πάντα χαμένης εποχής, αφού υπάρχει μόνο μέσα στις μνήμες μας.
Και οι νέες γενιές έχουν δικαίωμα στη ζωή, να αποκτήσουν δικές τους μνήμες - καλές ή κακές θα το κρίνουν οι ίδιοι, δεν θα είμαστε τιμητές των πάντων,  για πάντα - .


Περιμένοντας λοιπόν την εγγόνα μου, αφήνω αυτές τις σκέψεις σαν σχόλιο στα γεγονότα των ημερών.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος να παλέψω με την αγωνία που με κατακλύζει τις περισσότερες ώρες τις ημέρας.



Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΣΤ'




Τα γαβγίσματα ακούστηκαν από μακριά και όσο προχωρούσε ο Τάσος προς το μέρος του κοπαδιού, τόσο και αγρίευαν. Ήταν κομμάτι παράτολμη η απόφασή του να γνωριστεί με το τσομπάνη και το κοπάδι του. Τον τσίγκλισε η κουβέντα που είχε την προηγούμενη μέρα με τον αδελφό του, τον Τάκη και όσα του είπε για την αγριότητα των σκύλων και τον απότομο χαρακτήρα του ιδιοκτήτη τους. Αποφάσισε να το κάνει εν θερμώ  και να βρουν τρόπο να συμβιώσουν δίχως να υπάρχουν εκκρεμότητες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στην ομάδα. Αρκετά είχαν να αντιμετωπίσουν με την παράταση του χειμώνα στην καρδιά της άνοιξης. Έφτασε το Πάσχα και τα χιόνια στα ανήλια θα υποδέχονταν το καλοκαίρι. Ο Χρήστος με το κοπάδι του εδώ και χρόνια ξεκαλοκαιριάζει στα βοσκοτόπια της Περικοπής. Έχει μάθει να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της περιοχής και ίσως να δημιουργούσε προβλήματα η παρουσία της ομάδας στα πόδια του. Τα τσομπανόσκυλα σαν φύλακες του κοπαδιού θα κάνουν τη δουλειά τους. Θα ανιχνεύσουν τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει για το κοπάδι τους, η παρουσία ενός ανθρώπου στα μέρη τους. Με το μπαστούνι στο χέρι ο Τάσος, κάθισε κάτω και τα άφησε να αλυχτούν γύρω του μανιασμένα έξι από αυτά. Το μόνο που έκανε, ήταν να χαράξει ένα κύκλο γύρω του, ένα αόρατο νοητό σύνορο, πιο πολύ για να πιστέψει ο ίδιος πως θα παραμείνουν σε αυτή την απόσταση ασφαλείας και δεν θα του ορμήξουν. Καθισμένος ανακούρκουδα υπέμενε τα γαβγίσματα και η καρδιά του άρχισε να αποκτά σιγά - σιγά τους γνώριμους παλμούς της κατεβάζοντας στροφές, όσο λιγόστευαν τα γαβγίσματα σε ένταση και συχνότητα. Πολλές φορές στο παρελθόν σε εξορμήσεις του στα βουνά, βρέθηκε σε παρόμοια θέση και γνώριζε πως μόνο η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση μπορούσαν να τον γλυτώσουν από τα δόντια τους. Καμία κίνηση να τους επιτεθεί με πέτρες  ή ξύλα. Με αυτοκυριαρχία και με τη γλώσσα του σώματος να συμβάλει στην επικοινωνία με τα σκυλιά, αφού το κάθισμα κάτω, υποδηλώνει την διάθεση να έρθει στο επίπεδό τους και πως δεν έχει σκοπό να επιτεθεί εναντίον τους, κατόρθωνε πάντα, μέσα σε λίγα λεπτά να αποβάλει την ένταση και να γίνεται αποδεκτή η παρουσία του σαν ακίνδυνη. Σε απόσταση ικανή να παρέμβει - όμως δίχως να το κάνει - βρισκόταν ο τσομπάνης με την κάπα του. Στηριζόταν με τα δυο του χέρια πάνω στη γκλίτσα και χαμογελούσε κάτω από τα μουστάκια του.
Ποιος είσαι εσύ μωρέ που δεν κατέχεις από φόβο των σκυλιών;
Αφού συστήθηκα, τον κάλεσα να ρθει το βράδυ να γνωρίσει και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και να πιούμε ένα κρασί. Μου υποσχέθηκε πως θα το κάνει, μόλις αποσώσει τις δουλειές του. Για την ώρα ήρθε μόνο με το βοηθό του, τον Ρετζάι. Η οικογένεια θα καταφτάσει μόλις τελειώσουν τα παιδιά το σχολείο. Τον παρακάλεσα μόνο, να φέρει και τον αρχηγό της αγέλης  μαζί του, να γίνει η γνωριμία με όλη την ομάδα και τον σκύλο μας τον Ρεξ - ένα Βέλγικο ποιμενικό που βρίσκεται στη παρέα μας εδώ και λίγες μέρες - για να έχουμε πιθανότητες να αποφευχθούν στο μέλλον επεισόδια ανάμεσά μας.

Τα στερεότυπα στις ζωές των ανθρώπων χτίζονται με λέξεις και σκέψεις άλλων και καταρρίπτονται μόνο σαν αποφασίσουμε να βρεθούμε ενώπιος ενωπίω με τις καταστάσεις. Να μη αφήσουμε να δημιουργηθούν στο μυαλό μας και κατόπιν να παγιωθούν στη ζωή μας. Η επικοινωνία μεταξύ μας να γίνεται δίχως μεσάζοντες και υπόνοιες επικράτησης ο ένας πάνω στον άλλον. Να επικρατήσει η χαρά της συμβίωσης και όχι η υποψία του κέρδους." Κάποιος θα κερδίσει, κάποιος θα χάσει και εγώ θέλω πάντα να κερδίζω" Είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σύγκρουση. Κι εμείς εδώ ήρθαμε για να ζήσουμε και όχι για να κερδίσουμε. Όταν αυτό γίνεται κατανοητό, τότε καταρρέουν οι άμυνες και αφοπλίζονται τα χέρια.
Τη θέση των όπλων παίρνει μια κούπα με κρασί και το χαμόγελο αντικαθιστά το δάκρυ.

Η προσπάθεια της ομάδας να προετοιμάσει το έδαφος και να υποδεχτεί και τα υπόλοιπα μέλη προχωρά με σοβαρά εμπόδια από τον καιρό. Ο φετινός χειμώνας άργησε να ξεκινήσει και δεν λέει να το κουνήσει ρούπι. Χόρτασε η γη νερό. Βροχή -  χιόνι, χιόνι - βροχή, και δώστου από την αρχή!
Το σπορείο εδώ και καιρό έχει μπει, με την μέθοδο της βαργίας, όπως την έκαναν οι γιαγιάδες παλιά.
Σκάψιμο βαθύ στο σημείο που θα γίνει. Μια καλή στρώση κοπριά για να κρατά την ζέστη από κάτω, κατόπιν καλά ανακατεμένο χώμα με χωνεμένη κοπριά, κοσκίνισμα, ανακάτεμα τα σπόρια με ποταμίσια άμμο και σπορά με διακριτά τα σύνορα από είδος σε είδος. Κλαδιά ξερά από πάνω - δίχως να ακουμπούν στο χώμα που έχει σπαρθεί, - και αφού έχουμε τη πολυτέλεια του πλαστικού, σκέπασμα και πέτρες γύρω - γύρω να μείνει στη θέση του μέχρι να σκάσουν μύτη τα φυτά και να γίνει η μεταφύτευση. Σπόρους, με την ευγενική χορηγία του Πελίτη της περιοχής. Ο Νίκος από τη Πτολεμαΐδα και η ομάδα του ανταποκρίθηκαν στο αίτημά μας και κάλυψαν πλήρως όλες μας τις ανάγκες. Το μόνο σίγουρο είναι, πως δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο η προσπάθειά μας και στέκονται στο πλευρό μας με την πρώτη κουβέντα.
Είπαμε! Μεγάλη υπόθεση η αλληλεγγύη στον άνθρωπο!
Εκ περιτροπής, κάθε σαββατοκύριακο κάποιοι κατεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και εκτός από την ανάγκη τους να δουν αγαπημένα πρόσωπα, συγκεντρώνουν όσα καταγράφονται στη λίστα αναγκών στη διάρκεια της εβδομάδας. Η ομάδα έχει αποκτήσει ένα ρυθμό που δείχνει να ικανοποιεί τις
επιθυμίες του καθενός κι έτσι συνεχίζει δίχως άλλα απρόοπτα - πέρα τα του καιρού - τη πορεία της.
Σύντομα θα είναι σε θέση να ξεκινήσει την ανακατασκευή του πρώτου σπιτιού που θα υποδεχθεί τους υπόλοιπους.
Σε πολιτικό επίπεδο, όλα δείχνουν πως σύντομα θα αποδειχτεί σωτήρια η απόφασή τους να ζήσουν με αυτόν τον τρόπο, σε αυτόν τον τόπο.


Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Ε' μέρος

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ


Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες και ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς. Οι άνθρωποι, για αιώνες εναρμονίστηκαν με αυτούς και προσαρμόστηκαν σε παντός είδους συνθήκες. Στην εποχή μας όμως, οι μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ζει σε μεγάλα ή μικρά αστικά κέντρα, προσαρμοσμένη σε μια μορφή ζωής μακριά από την φύση και τους κανόνες της, είναι δύσκολο να κατανοήσει, δίχως να καταβάλει ιδιαίτερο μόχθο, πως η υπομονή είναι βασικό στοιχείο στην προσπάθεια να ανακαλύψει κανείς την ηρεμία και το δρόμο προς την ολοκλήρωση και την ευτυχία.
Οι φίλοι που βρέθηκαν αποκλεισμένοι από το χιόνι δίχως να έχουν εμπειρίες από παρόμοιες καταστάσεις στην ζωή τους, με μοναδική εξαίρεση τον Τάσο λόγω καταγωγής, άρχισαν να χάνουν την ψυχραιμία τους. Εξατμίστηκε σαν το νερό στο γκιούμη* που βράζει ολημερίς πάνω στη σόμπα ο αρχικός ενθουσιασμός. Βλέποντας ο Τάσος τις παρενέργειες του αποκλεισμού, στη ψυχική διάθεση των συντρόφων του, αποφάσισε να το αντιμετωπίσει στα ίσα και με σοβαρότητα πριν είναι αργά.
Τέταρτη μέρα δίχως κανένα σημάδι πως υπάρχει ήλιος πάνω από αυτό το γκρίζο ουρανό. Το χιόνι έχει φτάσει μέχρι την μέση και ο αγώνας να διατηρήσουν την πρόσβαση στο υπόστεγο με τα ξύλα και τα υπόλοιπα εργαλεία είναι μεγάλος και συνεχής. Τους βρήκε απροετοίμαστους, στο ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας και τους γονάτισε.
Τα πρώτα συμπτώματα πανικού εμφανίστηκαν στον Άκη.
Ο νοτιάς έφερνε ξεψυχισμένους τους ήχους της καμπάνας από τ’ Ασπρόγεια. Κυριακή πρωί, φαίνεται πως ο παπά Δαμασκηνός θα κάνει την λειτουργία για τους λιγοστούς κατοίκους του χωριού. Για πρώτη φορά εδώ και μέρες, έφτασε στις αισθήσεις τους κάποιος ήχος από ανθρώπινη δραστηριότητα. Και λειτούργησε σαν καταλύτης στα σπασμένα νεύρα του φωτογράφου της ομάδας. Βρισκόταν μαζί με τον Κώστα, τον Τάσο και τον Σάκη στο υπόστεγο και προσπαθούσαν ν’ ανασύρουν από τα χιόνια τις τελευταίες παλέτες και να ολοκληρώσουν την κατασκευή των κρεβατιών τους.
Ρε παιδιά, είμαστε σίγουροι για αυτό που πάμε να κάνουμε; Αν Μάρτιο μήνα ζούμε τέτοια κατάσταση, στην καρδιά του χειμώνα πως θα τα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα; Αναρωτήθηκε ο Άκης και με τα λόγια του, συμφωνούσε και ολόκληρο το σώμα του. Αφού οι κινήσεις ήταν σπασμωδικές και ασύμβατες με όσα είχε δείξει τις προηγούμενες μέρες. Πάντα έβρισκε τον τρόπο να ξεγλιστρά από την δουλειά και σηκώνοντας το φακό να αποθανατίζει τους υπόλοιπους και το έργο τους. Σήμερα από το πρωί, φωνάζει ολόκληρο το είναι του πως έφτασε στα όρια.
Νίκοοοο, Μήτσοοο, ελάτε έξω! Έβαλε μια φωνή ο Τάσος.
Σήμερα είναι η μέρα που θα αναμετρηθούμε με τις σκέψεις  μας. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας για να τα καταφέρουμε. Νίκο, αφήνεις κατά μέρος ότι κάνεις και βοηθάς τον Μητσάρα να ετοιμάσει ένα τραπέζι Κυριακάτικο σαν να ήταν Πάσχα. Άκη, Κώστα, Σάκη, ένα μικρό κουράγιο να τελειώσουμε τη δουλειά για να έχει ο καθένας το γιατάκι του. Στο μεταξύ, αφήστε το μυαλό σας να δουλέψει τις ανησυχίες που εξέφρασε ο Άκης. Θ’ αφιερώσουμε το υπόλοιπο της ημέρας μετά το φαγητό, στη συζήτηση. Θα βάλουμε κάτω τα ερωτηματικά μας και θα ψάξουμε γι’ απαντήσεις.
Το «καλογερικό» στρώθηκε με όλη τη καλή διάθεση, για να φτιάξει την διάθεση!
Ο μάγειρας της παρέας ετοίμασε ένα χοιρινό με πρασοσέλινο, πατατοσαλάτα με μπόλικο κρεμμύδι, λάχανο τουρσί με μπούκουβο  και τυρί ψημένο στη λαδόκολλα. Το χιόνι στάθηκε πολύτιμος σύμμαχος στη διατήρηση των ευπαθών τροφίμων σε καλή κατάσταση. Ανάμεσα σε άχυρα και χιόνι μπήκαν τα μεταλλικά δοχεία με τα κρέατα, τα τυριά και το βούτυρο, που λειτούργησε σαν αυτοσχέδιο ψυγείο.
Αν και η εντολή ήταν για πασχαλιάτικο, τα υλικά που βρίσκονταν στη διάθεσή τους, το έκαναν χριστουγεννιάτικο. Άλλωστε και ο καιρός συνηγορούσε σε αυτό.
Λοιπόν, ας αναζητήσουμε το νόημα της ζωής!  Ξεκίνησε ο Τάσος.
Τι μας οδήγησε σε αυτόν τον τόπο και τι περιμένουμε από αυτόν;
Το ότι μας υποδέχθηκε με το πιο σκληρό πρόσωπο, για μένα ήταν μια ευχή που πραγματοποιήθηκε. Γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα, με ξεκάθαρο τρόπο να δούμε τις συνθήκες που επικρατούν κάποιες μέρες του χρόνου και να προετοιμαστούμε κατάλληλα ώστε να ανταπεξέλθουμε δίχως κινδύνους και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Ο κάθε άνθρωπος έχει κάποιες ικανότητες, κάποιες δεξιότητες και με την κατάλληλη εκπαίδευση τις εμπλουτίζει και μπορεί να παράγει πολύ περισσότερο έργο από κάποιον άλλο.
 Όταν βρίσκεται κοντά στη φύση, κρατά μια ισορροπία και για να επιβιώσει υποχρεωτικά γίνεται αγρότης, κτηνοτρόφος, χτίστης, μαθαίνει να μετατρέπει το μαλλί σε κλωστή, τη κλωστή να την υφάνει, το δέρμα να το επεξεργαστεί, το ξύλο να το πελεκήσει και με φυσικά μέσα να καλύψει κάθε του ανάγκη και να βελτιώσει τη ζωή του. Όταν χρειαστεί, βάζει ένα χέρι και βοηθά το διπλανό του και σαν έρθει η ώρα να ζητήσει με τη σειρά του βοήθεια, τη βρίσκει. 
 Στις κοινωνίες αστικού τύπου, ο καθένας εγκλωβίζεται στην ανάγκη μεγαλύτερης εξειδίκευσης και χάνει την επαφή με τη φύση. Γίνεται γρανάζι μιας μηχανής που δεν μπορεί να δουλέψει αν όλα τα μέρη δεν λειτουργούν όπως πρέπει. Από αυτάρκης άνθρωπος γίνεται καταναλωτής και εξουσιάζεται από τις ίδιες του τις επιθυμίες και από τα αντικείμενα που υποτίθεται πως τα έχει για να βελτιώσουν τη ζωή του. Πουλά τις γνώσεις του, τις ικανότητές του και με το αντίτιμο που εισπράττει αγοράζει υπηρεσίες και προϊόντα. Όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, και η μηχανή της οποίας είναι γρανάζι αποδίδει, τότε πλεονάζει το χρήμα και το εμπιστεύεται σε τράπεζες ή σε επιχειρήσεις και περιμένει να αυγατίσει κι άλλο μέσα από τους τόκους και από τα κέρδη. Και αγωνιά γι’ αυτό πολλές φορές περισσότερο και από την ίδια του τη ζωή.
Για πολλά χρόνια, η πλειοψηφία των γραναζιών σταμάτησε να δουλεύει και να παράγει έργο, γιατί ζούσε από το πλεόνασμα του χρήματος που είχε επενδύσει και ζούσε δίχως σχεδιασμό, δίχως λογική και δίχως να ενδιαφέρετε για το σύνολο. Και χάλασε η μηχανή και κινδυνεύει πια και το ίδιο το γρανάζι, πως έχει χάσει τη δύναμη να ξαναγίνει άνθρωπος, αφού δεν έχει τη γνώση να επιβιώσει σαν άνθρωπος.
Βρισκόμαστε εδώ, γιατί θέλουμε, επιθυμούμε, να επανασυνδεθούμε με τη φύση. Να παλέψουμε για την ελευθερία μας και να δώσουμε νόημα στη ζωή μας. Σα γρανάζια μιας χαλασμένης μηχανής, δεν είχαμε ούτε ελπίδα, ούτε προοπτική. Καθόμασταν απραγείς και σκουριάζαμε περιμένοντας τη θεία πρόνοια να βάλει το χέρι της, μήπως και δουλέψει το σύστημα και φτιάξει η μηχανή.
Αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη δική μας μονάδα, να γίνουμε γρανάζια μέσα στα όρια που επιτρέπει η φύση να είναι ελέγξιμα από εμάς τους ίδιους και εύκολα διαχειρίσιμα. Το μόνο που θέλει είναι προγραμματισμό, συνεννόηση, δουλειά και όλα αυτά με καλή διάθεση και χαμόγελο. Σήμερα πια, σε σχέση με το παρελθόν, έχουμε τη γνώση και την τεχνολογία στη διάθεσή μας. Κρατάμε όσα δεν μας περιορίζουν στο φυσικό τρόπο ζωής και αφήνουμε στην άκρη όσα είναι κατάλοιπα ενός αρρωστημένου τρόπου ζωής.   Αναθεωρήσαμε πολλά ως προς τις προτεραιότητες που είχαμε.
Βρισκόμαστε τέσσερις μέρες μακριά, από αυτό που θεωρούμε πολιτισμό, και δημιουργούμε κάτι νέο που θα στεγάσει τα όνειρά μας, θα γίνει το εφαλτήριο για μια νέα εποχή στις ζωές μας. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη γη ζουν σε παρόμοιες συνθήκες σαν αυτές που επικρατούν τις τελευταίες μέρες εδώ. Έχουν μάθει να ζουν σε αυτές τις συνθήκες και να απολαμβάνουν τη ζωή και τις ομορφιές τις σε τέτοιο περιβάλλον. Είμαστε στην αρχή της προσπάθειας και θα πρέπει να καταλάβουμε, πως οτιδήποτε προέρχεται από τη φύση είναι απολύτως σεβαστό και το μόνο που επιβάλλεται να κάνουμε, είναι να την παρακολουθούμε με σεβασμό και να προετοιμαζόμαστε για να είμαστε αυτάρκεις στις χειρότερες συνθήκες που θα μπορούσαν να προκύψουν σαν απόρροια φυσικών φαινομένων.
Σε ότι με αφορά, τούτες τις μέρες που συμβιώνουμε και δουλεύουμε γι’ αυτό το σκοπό, τις μετρώ σαν τις ευτυχέστερες της ζωής μου. Το μόνο που τολμώ να ζητήσω από τον καθένα ξεχωριστά,  είναι να μη ξεχνούμε πως είμαστε ομάδα. Αν ένας από εμάς έχει πρόβλημα, έχουμε όλοι μας. Αν ένας απ’ όλους μας είναι προβληματισμένος, είμαστε όλοι μας. Κατανοώ τις ανησυχίες του Άκη και θέλω να τον διαβεβαιώσω πως πάντα μετά τη νύχτα, έρχεται η μέρα. Πάντα μετά το χειμώνα έρχεται η άνοιξη. Και ο δικός μας χειμώνας τελείωσε, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας σε τούτο τον τόπο και ας έχει ένα μέτρο χιόνι.
Δεν πρόλαβε να σώσει την κουβέντα του ο Τάσος και ακούστηκε από έξω ο θόρυβος μιας μηχανής που αγκομαχώντας έφτασε έξω από τη πόρτα της αυλής. Πετάχτηκαν όλοι έξω και χαμογέλασαν πλατιά σαν αντίκρισαν ένα JCB να έχει ανοίξει τον δρόμο από τα χιόνια, ερχόμενο από το Νυμφαίο.
Οι δυνάμεις του ανθρώπου πολλαπλασιάζονται, όταν συνδράμουν στη δυσκολία του, άνθρωποι και υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν για να υπηρετούν το κοινό καλό.
Ο οδηγός που έφτασε και εισέπραξε τις ευχαριστίες και τη χαρά έξη ανθρώπων, ήταν υπάλληλος του δήμου Αμυνταίου, με αρμοδιότητα να κρατά – στο μέτρο του δυνατού - τους δρόμους του δήμου ανοιχτούς κατά τη διάρκεια χιονοπτώσεων και αφού βρίσκονταν νέοι κάτοικοι στη Περικοπή, ήταν υποχρέωση και χαρά του να φτάσει ως εκεί.

Μεγάλη υπόθεση η αλληλεγγύη στον άνθρωπο! 

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Δ' μέρος

 Δ΄





ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΧΙΟΝΙΑΣ

Ήρθε η ώρα να βγουν για ένα τσιγάρο, μετά από τόση κουβέντα ανάμεσά τους για αυτό. Μοιρασμένη η παρέα σε καπνιστές και μη, διευθέτησαν με ηρεμία το ζήτημα του καπνίσματος σε κοινόχρηστους χώρους. Κατανόησαν πλήρως το πρόβλημα υγείας που έχει ο Τάσος σαν ΧΑΠίτης, παλιός καπνιστής και την επιθυμία των μη καπνιστών να ζουν σε καθαρό από δυσάρεστες συνήθειες και μυρωδιές περιβάλλον. Έτσι ο Σάκης, ο Κώστας και ο Μητσάρας έβαλαν τα μπουφάν τους, τα σκουφιά τους, πήραν τα τσιγαράκια που έστριψαν και ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισαν ένα θέαμα που τους έκανε να παγώσουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά!
Το χιόνι μέσα σε λίγη ώρα, είχε καλύψει κάθε σπιθαμή γης που  ήταν ορατή στα μάτια τους. Οι νιφάδες του χόρευαν σ’ έναν πανάρχαιο ρυθμό, που ήταν άγνωστος στα παιδιά της πόλης. Βρέθηκαν στα ορεινά και από την πρώτη τους νύχτα άρχισαν να χορεύουν στα βήματά του. Εξοπλισμένοι πλήρως  με τρόφιμα και τ’ απαραίτητα ξύλα για να κρατήσουν το χώρο τους ζεστό, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας που θα τους στερούσε αυτή τη χαρά, που δίνει το στοιχείο της φύσης, που όλα τα θάβει κάτω από το αθώο του λευκό.
Ξέχασαν και την επιθυμία για τσιγάρο και όσα λογάριαζαν να κάνουν την επόμενη μέρα, θάφτηκαν κάτω από το πέπλο του χιονιά. Τα τρία παράθυρα που θα έδιναν το φως στο χώρο, είναι κλειστά με πρόχειρα παντζούρια που έφτιαξε ο Κώστας για να συγκρατήσει το κρύο. Έτσι δεν είχαν εικόνα για το τι συνέβαινε έξω. Όταν άνοιξαν την πόρτα το πρωί, διαπίστωσαν πως ήταν αδύνατο να κάνουν οποιαδήποτε εξωτερική δουλειά. Στο υπόστεγο που είχαν βάλει τα καυσόξυλα, είχαν αφήσει και τα φτυάρια και όλα τα υλικά που είχαν φέρει με το τρέιλερ. Καθάρισαν την αυλή του σπιτιού για να έχουν τη δυνατότητα να κινηθούν περιμετρικά στο σπίτι και να κρατήσουν σε χαμηλά επίπεδα το χιόνι που συνέχιζε να πέφτει ακατάπαυστα εδώ και ώρες. 
Απαλά, δίχως βιάσει, δίχως αέρα να το παρασέρνει. Βούλιαζε το τοπίο σε μια απέραντη χιονισμένη σιγαλιά. Το βαμβάκι της φύσης, απορρόφησε κάθε θόρυβο. Ο καλλιτέχνης της παρέας δεν χόρταινε να φωτογραφίζει.
Σύντομα, όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή και είναι νομοτελειακός κανόνας, η χαρά αντικαταστάθηκε από τις πρώτες ανησυχητικές σκέψεις και η προσγείωση στην πρακτικότητα της λογικής ήταν απότομη. Όλοι συνειδητοποίησαν πως αυτός ο απρόσμενος χιονιάς, έβαζε φρένο στην προσπάθειά τους να κινηθούν γρήγορα για να προλάβουν το χρονοδιάγραμμα των εργασιών που είχαν προβλέψει.
Ο μάγειρας της παρέας, για να γιορτάσει το γεγονός και να απαλύνει τους προβληματισμούς, έβαλε στη κατσαρόλα του χοιρινό με λάχανο και ξερές πιπεριές Φλωρίνης. Μοσχοβόλησε ο τόπος, σπάσανε το ρουθούνια τους σαν μπήκαν μέσα μούσκεμα από τα χιόνια και απ’ τον ιδρώτα. Είχαν και θέμα για την ώρα με πρακτικά ζητήματα υγιεινής. Δεν πρόλαβαν να φτιάξουν ούτε ένα υποτυπώδες μπάνιο. Όσο για τη σωματική τους ανάγκη, ένας λόγος που χρειαζόταν καθάρισμα η αυλή από το χιόνι, ήταν και αυτός. Η πρόσβαση στην εξωτερική τουαλέτα, χαρακτηριστικό γνώρισμα των παλιών σπιτιών της περιοχής, ήταν μακριά από το σπίτι, στο πλέον απομακρυσμένο σημείο της αυλής.

Και δεν μου λέτε ρε καρντάσια,  τι θα γίνει αν μας πάει έτσι μέρες; Ρώτησε ο Κώστας.
Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε βελτιώσεις εδώ, στο χώρο που ζούμε. Απάντησε ο Τάσος και συνέχισε. Η αλλαγή του καιρού υποχρεωτικά αλλάζει και το προγραμματισμό μας. Ας πάρουμε μέτρα για τα κουφώματα των παραθυριών, να μπορέσουμε να τα φτιάξουμε μια ώρα αρχύτερα να έχουμε τουλάχιστον φως της ημέρας για να μπορέσουμε να δουλέψουμε. Για μένα αυτό προέχει.
Όσο δεν φυσάει, να βγάλουμε τα προστατευτικά παντζούρια και να βάλουμε νάιλον θερμοκηπίου που έχουμε πάρει αρκετό. Το βράδυ, τα ξαναβάζουμε. Να κάνουμε οικονομία και στο καθαρό πετρέλαιο, μη καίμε μέρα νύχτα τις λάμπες και το λουξ!   Συμπλήρωσε ο Νίκος
Πολύ καλή ιδέα ρε φίλε! Τι καθόμαστε στα σκοτάδια με τέτοια ομορφιά γύρω μας! Καταπιαστήκαμε όλοι μας με τα χιόνια και χαθήκαμε.  Αντέτεινε ο Άκης.
Και αμ' έπος , αμ' έργω, έβαλαν μπρος και πριν το φαγητό ήταν έτοιμα τα τελάρα με το νάιλον. Μπήκαν από τη εσωτερική πλευρά των παραθύρων, για να μη εμποδίζουν την επανατοποθέτηση του παντζουριού σε λίγη ώρα που θα έπεφτε η νύχτα. Οι γνώσεις του Κώστα, ξυλουργού της ομάδας, ήταν πολύτιμες για να αντιμετωπιστούν με ταχύτητα και αξιοπιστία τα πρώτα εμπόδια.
Η προβλεπτικότητα ενός ανθρώπου μπορεί να είναι σωτήρια για τέτοιου είδους εγχειρήματα. Έτσι, οι τετράμετρες παλέτες μεταφοράς τζαμιών, από το εργοστάσιο εμπορίας και επεξεργασίας κρυστάλλων ΡΟΜΒΟΣ ΓΚΛΑΣ που έφτασαν λίγες μέρες νωρίτερα, έλυσαν τα χέρια της ομάδας και είχαν την πρώτη ύλη, που ήταν βασική για τις πρώτες κατασκευές ανάπλασης του χώρου. Ο Σάκης με το Νίκο ξήλωναν τα σανίδια και διαχώριζαν τα μεγέθη τους να είναι εύκολα στη διαλογή. Ο Κώστας με τον Τάσο και τον Άκη έστησαν τον πάγκο εργασίας και τοποθέτησαν τα εργαλεία περιμετρικά του. Ο Κώστας έριξε την ιδέα.
Τάσο, δεν κάνουμε και ένα τραπέζι με πάγκους αντί για καρέκλες, για να τρώμε σαν άνθρωποι;
Έτσι στήθηκε και το καλογερικό! Έτσι το ονόμασε ο Άκης σαν το είδε στημένο σιμά στη κουζίνα όπου έκανε τα δικά του θαύματα ο Μήτσος.
Μεγάλη υπόθεση να υπάρχει τροφοδότης γεύσεων και να σε κρατά σε φόρμα – ψυχικά και σωματικά – μ’ ένα πιάτο φαγητό που μπαίνει μπροστά σου, με την φροντίδα, το μεράκι και την αγάπη ενός φίλου. Παραμερίζει κάθε δυσάρεστη σκέψη και αναπτερώνει το ηθικό όποιου πάει να απογοητευτεί από την πρώτη αναποδιά.
Στην υγεία του Μήτσου ρε παιδιά! Βροντοφώναξαν όλοι μαζί και απόσωσε η μέρα.


Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Γ' μέρος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’


Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Η παρέα των έξη φίλων, με οδηγό ενός αγροτικού τζιπ Land Rover με βαρυφορτωμένο τρέιλερ τον Τάσο Βέρνη,  δεν μπορεί να συγκρατήσει τη χαρά και τον ενθουσιασμό της από την θέα που ξεπροβάλλει απ’ όλες τις γραμμές του ορίζοντα καθώς στριφογυρίζει το αυτοκίνητο στο φιδωτό ανηφορικό δρόμο, με τις επαναλαμβανόμενες στροφές των 320ο μοιρών. 
Ανατολικά η λίμνη της Βεγορίτιδας και των Πετρών. Μεσολαβούν οι καμινάδες του ΑΗΣ Αμυνταίου και συνεχίζουν  νότια οι λίμνες του Λιμνοχωρίου, του Ζάζαρι με τη Χειμαδίτιδα και πίσω τους οι καμινάδες του ΑΗΣ Πτολεμαΐδας να ξερνοβολούν σύννεφα υδρατμών αλλά και μια λεπτή γραμμή μαύρου καυσαερίου. 
Στο τελείωμα του ασφαλτοστρωμένου οδοστρώματος , αφήνουν στα δεξιά τους τον πανέμορφο οικισμό του Νυμφαίου και παίρνοντας το δασικό δρόμο θα βρεθούν σε λίγο στον προορισμό τους. 
Το νέο τους καταφύγιο, την Περικοπή. 
Τεράστια δένδρα οξιάς αριστερά και δεξιά του δρόμου, τους υπόσχονται πως σύντομα θα πρασινίσουν και θα δώσουν τη νότα μιας νέας ροής, σε αυτό που λέμε κύκλοι της ζωής. Και αυτή η παρέα βρίσκεται στη δική της άνοιξη. Σ’ ένα νέο ξεκίνημα που θα δώσει πνοή στη μουχλιασμένη ανάσα της αστικής τους ζωής.
Ο Άκης Παντολέων με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό του, ετοιμοπόλεμος, δεν χάνει καμία ευκαιρία να συγκρατήσει στη ψηφιακή της μνήμη εκείνες τις στιγμές που θα συνθέσουν το αποτύπωμα του εγχειρήματος. 
Είναι αυτός που έχει αναλάβει μαζί με την Αμάντα τη δημιουργία ενός ντοκυμαντέρ με βασικό περιεχόμενο την πορεία του πειράματος εγκατάστασης και διαβίωσης αυτής της ομάδας στην Περικοπή. Στο μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια του Τάσου όταν φορτώνανε τα εργαλεία και τα υπάρχοντά τους γι’ αυτό το ταξίδι.

-Βρισκόμασταν όλοι μας στο ίδιο τόπο όλ’ αυτά τα χρόνια. Χιλιάδες άνθρωποι ποδοπατούσαμε καθημερινά λίγα μέτρα γης και τη κάναμε βούρκο. Κινούμενη άμμος μας καταβρόχθιζε και δεν υπήρχε τρόπος να χτίσουμε κάτι όμορφο σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. Αλλάζουμε τόπο. Βρίσκουμε στέρεο έδαφος και κάνουμε νέα αρχή. Αυτό να θυμόμαστε και τίποτε δεν θα μας λείψει από τα παλιά.

Πίστευε πως παράλληλα με την ανακατασκευή των οικημάτων που θα στέγαζαν την ύπαρξή τους, ήταν μοναδική ευκαιρία να βάλει σε εφαρμογή ένα όνειρο ζωής. Να προσπαθήσει να συνθέσει ένα έργο που πάντα ονειρευόταν. Το κίνητρό του είναι διπλό και οι εικόνες που περνάν από μπρος του και καταγράφονται στην μηχανή  του σαν φωτογραφία ή βίντεο το επιβεβαιώνουν πως το αποτέλεσμα θα είναι ανάλογο του μεγαλείου της φύσης που βρίσκεται γύρω του.
Με χαμηλή ταχύτητα, συνεχίζουν την πορεία τους αποφεύγοντας λακκούβες, πέτρες και σπασμένα ξερά κλαδιά δένδρων, κατάλοιπα του χειμώνα. Ήταν φανερό πως πρέπει να ήταν ένα από τα  πρώτα οχήματα που έκανε τη διαδρομή μετά το χειμώνα. Σύντομα έφτασαν στο προορισμό τους. 
Ο οικισμός της Περικοπής, με τα περισσότερα σπίτια γκρεμισμένα, διάσπαρτες πληγές στα πλευρά των γύρω λόφων, τους υποδέχτηκε με ένα λαμπρό ανοιξιάτικο ήλιο να δίνει χρώμα στο μουντό τοπίο. Μπορεί να μπήκε η άνοιξη, όμως σε αυτό το υψόμετρο κουμάντο κάνει ακόμη ο χειμώνας.
Το σπίτι που διάλεξαν να αποκαταστήσουν πρώτο και να γίνει κατάλυμα όλης της ομάδας και ορμητήριο εργασιών, ήταν το πλέον κατάλληλο από άποψη μεγέθους και κατάστασης. Είναι πέτρινο με σκεπή από λαμαρίνα μολύβδου, ειδική κατασκευή για να αντέχει το βάρος του χιονιού. Η τοιχοποιία είναι σχετικά σε καλή κατάσταση. Αυτό που πρέπει να ελεγχθεί με προσοχή, είναι η κατάσταση του ξύλινου σκελετού της σκεπής και η εσωτερική τοιχοποιία. Τα πατώματα είναι εμφανέστατα σάπια όπως επίσης τα ξύλινα κουφώματα στα παράθυρα και τις πόρτες. 
Ένα μικρό συμβούλιο, τους οδηγεί στην απόφαση, να διαμορφώσουν τον κάτω χώρο σε κατάλυμά τους αφού δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας για τις γρεδιές που στηρίζουν το πάτωμα. Θα γκρεμίσουν τελείως τα ετοιμόρροπα καλαμωτά χωρίσματα που έχουν ξεγυμνωθεί από τους σοβάδες τους, για να γίνει ενιαίος ο χώρος και σιμά στο τζάκι και στη καμινάδα θα στήσουν την κουζίνα τους και την τραπεζαρία. Σε λίγες ώρες ήταν έτοιμος ο χώρος που θα τους φιλοξενούσε για το πρώτο τους βράδυ και όλα τα επόμενα ώσπου να γίνει το πρώτο σπίτι.
Στην προηγούμενη επίσκεψη, ο Τάσος Βέρνης, ο Σάκης Λένος και η Αμάντα Χαραμίδου, ως εκπρόσωποι της ομάδας, βρέθηκαν με τον πρόεδρο της επιτροπής του δήμου Αμυνταίου και τον Δημήτρη Βαλιανέστη στην Περικοπή, προκειμένου να παραλάβουν τα δέκα σπίτια που είχαν παραχωρηθεί προς αποκατάσταση, για την εγκατάστασή τους. 
Τοποθέτησαν τις πινακίδες του δήμου σε κάθε οικόπεδο που παραλαμβάνουν και μέχρι να έρθουν οι αρμόδιοι του δασαρχείου Φλώρινας να τους υποδείξουν την περιοχή που ορίστηκε για να τους παραδοθεί για καλλιέργεια και εγκατάσταση των στάβλων, έκαναν την πρώτη τους γνωριμία με το χωριό. 
Επισκέφθηκαν την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και κάθισαν να πιουν ένα καφέ που πρόβλεψε να έχει η Αμάντα στο θερμός, στο κιόσκι, που κάποιοι μερακλήδες κάτοικοι του χωριού έφτιαξαν για να φιλοξενεί τους τολμηρούς επισκέπτες. Γιατί όπως τους ενημέρωσε ο υπεύθυνος, υπάρχουν κάτοικοι που τους καλοκαιρινούς μήνες και μέχρι το Σεπτέμβριο μένουν στο χωριό τους και με τους λίγους κτηνοτρόφους που φέρνουν τα κοπάδια τους να βοσκήσουν στα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής, είναι εδώ και χρόνια οι μόνες ανθρώπινες παρουσίες στην Περικοπή.

-Από τον Μάη και μετά θα αποκτήσει ζωή το χωριό είπε ο Δημήτρης Βαλιανέστης, πρόεδρος της κοινότητας Ασπρογείων και Περικοπής.
- Πως αντέδρασαν οι κάτοικοι σε αυτή την πρόταση μας για μόνιμη εγκατάσταση ξένων για το χωριό ανθρώπων; Ρώτησε ο Τάσος Βέρνης.
- Όταν πήραμε την απόφαση να συμμετάσχουμε σε αυτό το πρόγραμμα, είχαμε έρθει σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους που νοιάζονται για το χωριό και βρίσκονται εδώ, έστω και για λίγους μήνες. Τους ρωτήσαμε λοιπόν, πια είναι η γνώμη τους για αυτό και όχι μόνο συμφώνησαν, αλλά βοήθησαν και στην καταγραφή των σπιτιών που είναι προς διάθεση και δίχως ενδιαφερόμενους κληρονόμους. Μη σας βάλουμε σε μπελάδες. 
Γιατί εντάξει, μπορεί να σας δώσαμε νομιμοποιητικά έγγραφα, όμως τι να το κάνεις αν έχεις στο κεφάλι σου κάποιον να σου κάνει τη ζωή μαρτύριο πως του έκλεψες την περιουσία, τώρα που την είδε αποκαταστημένη; 
Άλλωστε και ποιος δε θα ήθελε να υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι που θα προσέχουν τα σπίτια τους το χειμώνα; Θα είναι ένα κίνητρο γι’ αυτούς, να έρχονται και το χειμώνα στο χωριό τους. Γιατί κακά τα ψέματα, μόνος ούτε στο παράδεισο.

Ήταν μια κουβέντα που έδιωξε και τα λίγα σύννεφα ανησυχίας που είχαν στο κεφάλι τους και τους έδωσε τη δυνατότητα να επιστρέψουν και να οργανώσουν την ομάδα για την εγκατάστασή της στο χωριό.
Και να που βρίσκονται εδώ, στη Περικοπή, που ελπίζουν να γίνει ο τόπος που θα τους δώσει όσα τους έχει περικόψει από τη ζωή τους η άναρχη και απάνθρωπα δομημένη αστική κοινωνία που ζούσαν. Ευελπιστούν να ανακαλύψουν τη δύναμη που θα τους κρατήσει σε αυτόν τον πανέμορφο όμως άγνωστο σε όλους περιβάλλον. 
Γιατί είναι εύκολο να αποδέχεσαι με ενθουσιασμό τις ιδέες, όμως πολύ δύσκολο να προσπαθήσεις να τις υλοποιήσεις. Και τώρα είναι προ των πυλών της απόλυτης δοκιμασίας. Όμως είναι αποφασισμένοι να κάνουν ότι είναι δυνατό για να πετύχουν. Είναι η δύναμη που αποκτά ο άνθρωπος η οποία πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, όσο είναι ενωμένος μέσα στην ομάδα του, με πνεύμα συνεργασίας δίχως εγωισμούς και κοκορέματα, δίχως το εγώ να διαλύει το εμείς. 
Και αυτή η ομάδα τουλάχιστον αυτό, το έχει καταφέρει.

Λίγο πριν πέσει το σούρουπο, μαζευτήκανε όλοι γύρω από την αναμμένη ξυλόσομπα στην πρόχειρη κουζίνα που φτιάξανε. Στη χύτρα σιγόβραζε η φασολάδα που ετοίμασε με περισσή χαρά και φροντίδα ο Μητσάρας. Ήρθε η ώρα να πιουν το πρώτο κρασί, ξινόμαυρο από τον Άγιο Παντελεήμονα, δώρο του Γιάννη Κιουμουρτζή που χρόνια τώρα τροφοδοτεί την παρέα, μαζί με δέκα λίτρα τσίπουρο γράπα για το καλωσόρισμα. 
Η κούραση της μέρας δεν μπόρεσε να σβήσει το χαμόγελο και τη λάμψη από τα μάτια  τους. Το πρώτο βήμα, η αρχή που είναι το ήμισυ του παντός, έγινε. Αύριο, ξεκινά μια νέα εποχή, όπου η κάθε στιγμή, θα είναι στιγμή δημιουργίας και δεν θα είναι χρόνος χαμένος στο πηγάδι της ανημποριάς. Δεν θα είναι άλλη μια στροφή στον έλικα της βίδας που ακινητοποιούσε την ψυχή του καθενός στο κάθισμα μιας καφετέριας, να προσμένει τη λύση από το υπερπέραν αναπολώντας της όμορφες μέρες της νιότης του ο καθένας ξεχωριστά.

 Όμως να που αντάμα χτίζουν το μέλλον τους χαμογελώντας και μετρώντας τους κάλους στα απαίδευτα χέρια τους.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ συνέχεια



ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ


Ένας μουντός, γκρίζος ορίζοντας, πάνω από το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, έδινε ένα καταθλιπτικό τόνο στο απογευματινό τοπίο.
Ο Τάσος υποδέχτηκε την παρέα στο σπίτι, που είχε γίνει ο παράδεισός του τα δυο προηγούμενα χρόνια. Βρισκόταν σ’ έναν από τους διάσπαρτους οικισμούς του Αγγελοχωρίου, με θέα προς την πόλη της Θεσσαλονίκης. Είχε οργανώσει τη ζωή του, μαζί με τη σύντροφό του σύμφωνα με όσα πίστευε και όριζε ως αξιοπρεπή διαβίωση. Είχαν αυτάρκεια σε μια σειρά από διατροφικά αγαθά. Λίγες κότες, μία κατσίκα κι ένας μικρός μπαξές, κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τις καθημερινές ανάγκες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν έτοιμος για το μεγάλο εγχείρημα. Θα ξεκινούσε αυτός και σύντομα θ’ ακολουθούσε και η σύντροφος, που περιέκλειε όλη τη σημασία της λέξης όταν την αποκαλούσε ‘η σύντροφος της ζωής μου’.
Η σόμπα διέχεε μια όμορφη ζεστασιά που γλύκανε την απογευματινή μουντάδα. Στο τραπέζι βρίσκονταν λίγοι μεζέδες, όμως εκλεκτοί, για να συνοδέψουν το τσίπουρο και την κουβέντα. Τσιγαρίδια, μανιτάρι του βουνού από τον καταψύκτη, τουρσί ντομάτα, μελιτζανάκι τουρσί, ζοχιά και λίγες ελιές με ζυμωτό ψωμί, αρκούσαν για να προϊδεάσουν τα φιλαράκια του για τα μελλούμενα. Σε λιγότερο από μισή ώρα, άπαντες βρίσκονταν στην διάθεσή του και αδημονούσαν για όσα θα τους μετέφερε ο άνθρωπος, που βάλθηκε να τους αλλάξει ρότα.
Ο Τάσος Βέρνης είναι ένας άνθρωπος με μετρημένα λόγια. Σπάνια θα πλατειάσει την κουβέντα του και υποστηρίζει τις ιδέες του με πάθος, μόνο όταν θα είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τις υποστηρίξει με επιχειρήματα. Πολύ περισσότερο τώρα που έχει μπροστά του ανθρώπους που εκτιμά και θέλει να μοιραστεί  μαζί τους κάτι περισσότερο από ιδέες. Την ίδια του τη ζωή. Έτσι λοιπόν, μπήκε κατευθείαν στο θέμα.
-Εκατόν είκοσι χρόνια πριν, η Περικοπή είχε 1200 κατοίκους. Το 1940 είχε 545. Αν εκείνη την εποχή, με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν, μπορούσαν να ζουν τόσες ψυχές σε αυτόν τον οικισμό, σκεφτείτε σήμερα με τα μέσα που διαθέτουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Ξεκίνησε ο Τάσος και συνέχισε. Λίγους μήνες πριν  ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, στα πλαίσια ενός προγράμματος νέων απ’ όλη την Ευρώπη, πρότεινε να γίνει ο οικισμός της Περικοπής, ένας προορισμός για Ευρωπαίους συνταξιούχους, που αναζητούν ένα ομορφότερο περιβάλλον να περνάνε κάποιους μήνες της ζωής τους. Αυτό το πρόγραμμα, ήταν ουσιαστικά και η σπίθα να επιλέξω αυτό το χωριό για τον νέο τόπο, όπου θα μπορούσαμε να το φτιάξουμε ιδανικό τόπο να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Το πείραμά μας, είναι ανεξάρτητο από το αν θα γίνει πράξη αυτή η πρόταση του δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Σας μοιράζω το κείμενο που θα σας διαβάσω για να μπορέσω να αποδώσω δίχως κενά και παραλείψεις όσα κατάφερα να συνθέσω σαν χαρτογράφηση αναγκών και χρονοδιάγραμμα εργασιών για να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο εγχείρημά μας.
«Το Πείραμα της Περικοπής, έχει τα υπέρ και τα κατά.
Θα ξεκινήσω με τα κατά.  
Η απόσταση που βρίσκεται σε σχέση με την τωρινή μας αφετηρία, είναι το μεγαλύτερο για όσους θα έχουν την επιθυμία να επισκέπτονται συχνά τους δικούς τους και να κρατήσουν επαφή. Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης τον χειμώνα και η μεγάλη διάρκειά του, είναι το δεύτερο. Με κατάλληλη προετοιμασία όμως, ίσως να είναι και υπέρ για όσους θα ήθελαν μεγάλη διάρκεια χειμερίας ξεκούρασης και δημιουργίας μέσα από την εσωστρέφεια. Οι ελάχιστες έως και ανύπαρκτες υποδομές του οικισμού σε δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλέφωνο, είναι μια πρόκληση. Για την επιτυχία του εγχειρήματος, θεωρώ δεδομένη την ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας και χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θα εξηγήσω τους λόγους παρακάτω. Αυτό το δεύτερο κατά όμως, είναι και το μεγάλο υπέρ. Διότι θα έχουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εκείνες τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε τον οικισμό μας πρότυπο. Βρίσκεται πολύ κοντά στον παραδοσιακό οικισμό του Νυμφαίου, όπου όλο το χρόνο έχει τουριστικό ενδιαφέρον και προσελκύει αρκετό κόσμο κυρίως από την Ελλάδα. Είναι σε μια γεωγραφική θέση με πολύ καλό προσανατολισμό και υπέροχο κλίμα. Το παρελθόν με την διαβίωση τόσων ανθρώπων, δείχνει πως έχει καλλιεργητική δυνατότητα. Με τις νέες προτάσεις ήπιας εκμετάλλευσης και υγιούς ανάπτυξης θα μας δοθεί η δυνατότητα να έχουμε ένα ικανό εισόδημα για αυτάρκεια στη διαβίωσή μας.
Από την έρευνα που έκανα, οι καλλιέργειες που θα ευδοκιμούσαν δίχως ιδιαίτερο κόπο και κόστος, είναι οι παρακάτω. Το Τσάι του Βουνού,  το Μύρτιλο, το Ιπποφαές, η Αρώνια, η Κρανιά, η φλαμουριά, το υπερικό, σε συνδυασμό με τα άγρια κορόμηλα, τις μηλιές, τις κυδωνιές, τις γκορτσιές και σε λίγο χαμηλότερο υψόμετρο, προς τον οικισμό των Ασπρογείων, κάστανα, φουντούκια και καρύδια, μαζί με την καλλιέργεια Τρούφας, είναι ένας άριστος συνδυασμός εναλλακτικής καλλιέργειας με πολλές προοπτικές. Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες προτάσεις που ενδεχομένως να μου διέφυγαν της προσοχής, όμως εδώ είμαστε να συμπληρώσουμε τον κατάλογο. Για να υπηρετήσουμε τη διατροφική μας αλυσίδα, θα πρέπει να ασχοληθούμε και με τη καλλιέργεια πατάτας, φασολιών, καλαμποκιού, και όσων ζαρζαβατικών μας επιτρέπει το υψόμετρο.
Για τις ανάγκες κάλυψης του ζωικού κεφαλαίου που θα έχουμε για τις καθημερινές μας ανάγκες σε γάλα, τυροκομικά, αυγά, κρέας, θα πρέπει να προβλέψουμε καλλιέργεια σιτηρών σε όλη την κλίμακα. Σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη. Χρειαζόμαστε μια μελέτη για τον αριθμό των ζώων που θα επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες μας όχι μόνο τις διατροφικές, αλλά και άλογα, μουλάρια και όνους που πάντα ήταν πολύτιμοι βοηθοί σε όλες τις κοινωνίες ανθρώπων και από αυτό θα εξαρτηθεί και η ποσότητα των δημητριακών που θα πρέπει να καλλιεργήσουμε. Στον αριθμό των κατοίκων του οικισμού, θα πρέπει να προβλέψουμε εκτός από εμάς και διπλάσιο αριθμό επισκεπτών που θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα για φιλοξενία και διατροφή τους. Είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του αυτό.
Βασικές προτεραιότητες, τα πρώτα μας βήματα για την εγκατάστασή μας, θα πρέπει να είναι τα παρακάτω. Αφού πάρουμε τα έγγραφα παραχώρησης χρήσης των ακινήτων που θα αναλάβουμε να αποκαταστήσουμε και να εγκατασταθούμε από την αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αφού μας ορίσουν τις εκτάσεις που θα έχουμε τη δυνατότητα να καλλιεργήσουμε, το πρώτο μας μέλημα είναι να διαμορφώσουμε, το πλέον καλά διατηρημένο οίκημα, σε χώρο υποδοχής μας, όπου θα μείνουμε οι πρώτοι από εμάς που θα αναλάβουμε να δημιουργήσουμε τις υποδομές μόνιμης εγκατάστασης της ομάδας.
Κατασκευή μεγάλου φούρνου και κουζίνας με κτιστό μαγειρείο που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της καθημερινής σίτισης της ομάδας και των επισκεπτών. Διαμόρφωση των χώρων για κατάλυμα του καθενός ξεχωριστά, μέχρι να κατασκευαστεί το προσωπικό οίκημα του, σε βάθος χρόνου και ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Κατασκευή λουτρών και χώρων υγιεινής με την απαραίτητη υποδομή για την υποδοχή των αποβλήτων δίχως συνέπειες για το περιβάλλον. Η κατασκευή απομακρυσμένου βόθρου με εκμετάλλευση της βιομάζας  μεθανίου σε συνδυασμό με τα λύματα των στάβλων, είναι η ενδεικνυόμενη λύση. Η μελέτη της Ανάβρας θα είναι ο οδηγός μας σε αυτό.
Η κατασκευή στάβλων για την στέγαση των ζώων μας θα πρέπει να είναι η επόμενη προτεραιότητα. Θα εξαρτηθεί το μέγεθος και από την μελέτη κάλυψης που θα εκπονηθεί άμεσα από φίλο της κτηνιατρικής σχολής του ΑΠΘ. Θα είναι καλό, να είναι μακριά από τον οικισμό μας και πολύ κοντά σε τρεχούμενο νερό που υπάρχει άφθονο.
Όπου χρειαστεί να κάνουμε εκτενείς παρεμβάσεις με εκσκαφές, πχ  βόθρου λυμάτων, δικτύου απορροών αποβλήτων, θα έχουμε τη βοήθεια από τη νεοσύστατη  ΜΟΜΑ με μηχανήματα του στρατού. Τα υλικά της υποδομής αποχέτευσης, καθώς επίσης και για το δίκτυο ύδρευσης του οικισμού, θα μας τα καλύψει η περιφέρεια ως έχουσα υποχρέωση από το πρόγραμμα εγκατάστασης μας.
Σπορείο και κατασκευή μικρού και ανθεκτικού θερμοκηπίου και χώρους αποθήκευσης τροφίμων και γεωργικής παραγωγής, σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις αποξήρανσης είναι το τρίτο βήμα. Στις άμεσες προτεραιότητες θα είναι η αγορά ενός γεωργικού ελκυστήρα με τα εξαρτήματά του και ενός αγροτικού φορτηγού για τη μεταφορά υλικών. Μια επίσκεψη σε ΟΔΔΥ  για να δούμε τι υπάρχει σε κατασχεμένα και φθηνά θα είναι το πρώτο βήμα. Από τον ίδιο χώρο, θα προμηθευτούμε και μια γεννήτρια παραγωγής ηλεκτρισμού για τις άμεσες ανάγκες φόρτισης ηλεκτρονικών συσκευών και χρήσης εργαλείων σε όλη τη διάρκεια της κατασκευής και αναστύλωσης του οικισμού μας.
Φίλος γεωπόνος από την Καστοριά, θα μας συνδράμει στην προσπάθεια επιλογής σε ποιο χωράφι, ποια καλλιέργεια. Επίσης στον εμβολιασμό ικανού αριθμού άγριων οπωροφόρων για άμεση απόδοση φρούτων. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη πιθανότητα, να γίνει νόμιμη η καλλιέργεια ινδικής κάνναβης, αυτού του θαυματουργού φυτού, όχι τόσο για τη χρήση ως  μέσου ψυχικής εφορίας δια του καπνίσματος, όσο για τις χιλιάδες άλλες ωφέλειες που έχει ως φυτό. Είναι κάτι που θέλει διερεύνηση και ως προς την καταλληλότητα του τοπίου, λόγω υψομέτρου.
Όλοι μας λίγο – πολύ έχουμε κάποια εργαλεία. Ένας κατάλογος το τι έχουμε στην κατοχή μας θα είναι χρήσιμος, για να συμπληρώσουμε όσα μας λείπουν, είτε με αγορά, είτε με παραχώρηση από φίλους και γνωστούς που έχουν διπλά και θα ήθελαν να μας βοηθήσουν με την παραχώρησή τους.
Αυτά όσον αφορά στο τεχνικό κομμάτι του πειράματος.
Υπάρχει όμως και το φιλοσοφικό και η αναγκαιότητα, το πρακτικό να υπηρετήσει τους υψηλούς μας στόχους για το πνευματικό. Το ορεινό μας καταφύγιο να γίνει ορμητήριο για διάφορες δράσεις όλων μας και χώρος υποδοχής φίλων και μη, που θα αναζητούν ένα διαφορετικό τρόπο να γεμίσουν τη ψυχή τους.  Εδώ ακουμπά και η ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο και τα social media, για να κρατάμε επαφή με όσους θα ήθελαν να βρίσκονται κοντά μας.
Είναι νωρίς για να ορίσουμε τον αριθμό των ανθρώπων που θα μπορούμε να φιλοξενούμε και να εξυπηρετήσουμε, καθώς επίσης και  τι αντίτιμο θα ορίσουμε για να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες μας και στα έξοδά μας. Πάντως αυτή θα είναι η στόχευσή μας. Αυτάρκεια διατροφικών ειδών και κάλυψη των υπολοίπων αναγκών με χρήματα από ανθρώπους που θα αναζητήσουν ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής για λίγο. Δεν στοχεύουμε στον πλουτισμό, αλλά στην αέναη ανάπτυξη του οικισμού προς όφελος μόνιμων κατοίκων και παραθεριστών.
Αν συμφωνείτε, δεν έχετε παρά να υποβάλετε τις προτάσεις για τη σύσταση του καταστατικού λειτουργίας του συνεταιρισμού μας, τους όρους συμβίωσης και τις δυνατότητες του καθενός ξεχωριστά για τους τομείς που θα μπορούσε να συμβάλει προσφέροντας την εργασία του, τις γνώσεις καθώς επίσης και για τις καλλιτεχνικές ανησυχίες και όνειρα που θα ήθελε να εκπληρώσει.
Έτσι κι αλλιώς, όλοι μας θα είμαστε παντού. Απλά, κάποιοι θα αναλάβουν και την ευθύνη λειτουργίας και το συντονισμό μιας δράσης, τόσο στη προσπάθεια διαμόρφωσης του οικισμού, όσο και στις ανάγκες της καθημερινότητας σε τροφή και ένδυση. Είναι ένα τεράστιο εγχείρημα, μια πραγματική επανάσταση στη ζωή μας. Χρειάζεται πριν από την αποδοχή, να σταθμίσει ο καθένας και η κάθε μία από εμάς  τις δυσκολίες του και πως κάθε υπαναχώρηση μετά το ξεκίνημα, μόνο κακό θα μπορούσε να κάνει στους υπόλοιπους.

Το πείραμα της Περικοπής ξεκινά με μοναδικό σκοπό την ευτυχία όλων μας, δίχως δυσάρεστες παρενέργειες σε κανέναν από εμάς.»

Συνέχεια...

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Το πείραμα της Περικοπής

Το πείραμα της Περικοπής

Πρόλογος

Φλεβάρης του 2015

Η ψυχολογία του πληθυσμού σε όλη την Ελληνική επικράτεια έχει μεταμορφωθεί μέσα σε λίγες μέρες ως δια μαγείας, από ένα πολιτικό γεγονός. Οι εκλογές έφεραν την ανατροπή και για πρώτη φορά στα χρονικά θα υπήρχε μια κυβέρνηση με αριστερές καταβολές. Ένα σαθρό και άρρωστο καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα, από τους δανειστές και με την άβουλη αποδοχή από μέρους των κυβερνώντων, βρέθηκε επιτέλους μακριά από την εξουσία και οι πάτρωνες τους, που όλα αυτά τα χρόνια, είχαν βρει τρόπο να κυβερνούν κινώντας τα νήματα πίσω από την κουρτίνα, ξαφνικά βρέθηκαν δίχως τις μαριονέτες τους. Ο λαός με την τόλμη του, βρήκε τον τρόπο να απαντήσει στους δυνάστες του και να αναζητήσει νέους δρόμους να πορευτεί.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, μια ομάδα ανθρώπων θα είναι οι ήρωες της ιστορίας μας. Θα είναι οι πρωταγωνιστές του πειράματος της Περικοπής. Ένα πείραμα που θα προσπαθήσει να αποδείξει πως η δύναμη των ανθρώπων δεν έχει όρια και αρκεί μια σπίθα για να ανάψει και πάλι η φλόγα της δημιουργίας. Η ίσκα της ζωής δεν σβήνει, όσο  υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν και όχι να φυτοζωούν.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α'

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Ο Τάσος Βέρνης κρατούσε στα χέρια του τις σελίδες από ένα άρθρο που διάβασε στο διαδίκτυο και είχε σκοπό να το διαβάσει στην παρέα του. Ήταν Κυριακή πρωί, όταν βρέθηκαν για το συνηθισμένο καφέ στ’ «Ανατολικό» της Καλαμαριάς. Η παρέα των φίλων που εδώ και χρόνια κρατά κάποιες συνήθειες παλιές, σαν σανίδα σωτηρίας στις ανατροπές της ζωής τους, επαναστάτησε όταν άκουσε τα παρακάτω λόγια που διάβασε ο Τάσος, από το άρθρο του Σαράντη Καργάκου, με τίτλο 

                                               «Το κηφηνείον η Ελλάς»

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ.
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η  εργασία.
Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει,  επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων». Παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε.
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.
Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers».
Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!
Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.
Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά.
Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια.
Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής - βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς».
Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.
Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό.
Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα - απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας - πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές - που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία - θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου  «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου!
Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε . αγροτικό!
Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων.
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.
Όταν μικροί - ακόμη στο Δημοτικό - μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους.
«Αισχρόν γαρ δη τούτο. κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν. Ελλάδα.
Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια».
Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Η επανάστασή τους, προέκυψε από την υποψία πως δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα  όσα διατυπώθηκαν από τον συγγραφέα. Αλλά παρ’ όλα αυτά αισθάνθηκαν απολογούμενοι για όσα καταλογίζει στη γενιά τους ο συγγραφέας κι ας μη βρίσκονται στο κάδρο της περιγραφής με τον τρόπο που έζησαν μέχρι σήμερα.
Ο Άκης Παντολέων, στα είκοσι οχτώ του χρόνια, άνεργος τα τελευταία τρία, καθώς η τέχνη του να βάφει κουμπιά είναι στα αζήτητα με την κατρακύλα της βιοτεχνίας ενδυμάτων στην πόλη, ήταν ο πρώτος που πήρε το λόγο.
-Τάσο, γροθιά στο στομάχι τα όσα διάβασες. Δεν θα τολμήσω να απορρίψω την άποψη του Καργάκου, γιατί δεν έχω αντίθετα επιχειρήματα. Θέλω όμως να πω, πως φτάνει η μοιρολατρία και η προσπάθεια να κρυβόμαστε πίσω από τις καταστάσεις της που διαμορφώνονται ερήμην μας. Πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε, πως θα ανατρέψουμε αυτή την εικόνα που σχηματίσαμε ως γενιά. Πρέπει να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας δίχως να περιμένουμε βοήθεια από καμιά πολιτεία. Αν έχει να δώσει καλώς. Αν δεν έχει, να βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Δεν αντέχω άλλο να ζω από τη σύνταξη της μάνας μου.
Ο Θοδωρής Λένος, ζωγράφος και συντηρητής  έργων τέχνης, αφού σπούδασε στην Ιταλία, για λίγα χρόνια εργάστηκε με συμβάσεις ορισμένου χρόνου στην εφορία Βυζαντινών αρχαιοτήτων της Θεσσαλονίκης. Έκανε κάποιες πολύ όμορφες προσπάθειες να παρουσιάσει την δουλειά του με εκθέσεις ζωγραφικής και βιοπορίστηκε με αυτό τον πρώτο καιρό. Όμως, εδώ και λίγα χρόνια, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ήταν αδύνατο να τα καταφέρει, καθώς οι πρώτοι που δέχτηκαν τα πλήγματα της έλλειψης ρευστότητας ήταν οι εικαστικοί. Σ’ ένα περιβάλλον οικονομικής αστάθειας και δυσπραγίας, όπου απουσιάζει η διάθεση για επενδύσεις  στην τέχνη, δεν μπορείς να έχεις προσδοκίες πως θα επιβιώσεις προσμένοντας εισοδήματα από την τέχνη σου. Πήρε με τη σειρά του το λόγο και συμπλήρωσε:
-Έχεις δίκιο φίλε! Όλα αυτά τα χρόνια, λίγο ή πολύ ο καθένας μας βρέθηκε να συμμετέχει σε αυτό που ονομάζουμε ζωή με δανεικά. Δεν εννοώ πως δανειστήκαμε χρήματα για να ζήσουμε. Απλά ότι χάσαμε την επαφή μας με την ουσία της ζωής. Αποκοπήκαμε από τον ομφάλιο λώρο της μάνας γης και ζούσαμε σαν παράσιτα της φύσης. Απόλυτα εξαρτημένοι από τους νόμους της αγοράς, ξεχάσαμε τους νόμους που απορρέουν από τον τρόπο ζωής των προγόνων μας. Και όταν πάψαμε να έχουμε τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε αυτή την πορεία, βρεθήκαμε εκτεθειμένοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε. Ας μη μας φαίνεται παράξενο λοιπόν διαβάζοντας αυτές τις αλήθειες, να μας δένεται ένας κόμπος στο στομάχι. Ας σκεφτούμε, πόσα χάσαμε σε ζωή όλα αυτά τα χρόνια που αφεθήκαμε να μας υπηρετούν, να προσφέρουν και να ζουν, συνάνθρωποί μας από άλλες χώρες, που ήρθαν να βρουν την τύχη τους στα μέρη μας. Αν λοιπόν αντί για αυτούς, εργαζόμασταν εμείς, θα ήταν διαφορετικά. Θέλω να συμφωνήσω με τον Άκη και να θυμίσω σε όλους, τις προτάσεις που μας έκανε κατά καιρούς ο Τάσος για να ενωθούμε όλοι μαζί και να δημιουργήσουμε ένα κοινό τόπο. Ήρθε νομίζω η ώρα να το ξαναδούμε.
-Ναι συμφωνώ Θοδωρή! Πρέπει να ξεκινήσουμε και να δούμε πολύ πιο ζεστά την πρόταση του Τάσου. Τοποθετήθηκε με τη σειρά της και η Αμάντα Χαραμίδου. Πάνε λίγα χρόνια που ήρθε από τη Σουηδία, όπου έκανε το μεταπτυχιακό της πάνω στη τέχνη της φωτογραφίας. Το μικρό και γουστόζικο φωτογραφείο της, δε στάθηκε ικανό να την κρατήσει οικονομικά αυτόνομη. Τα έξοδα του ΟΑΕΕ, της εφορίας, τα πάγια για να κρατηθεί μια ατομική επιχείρηση, ήταν πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούσε να βγάλει μέσα από τη δουλειά της. Λιγοστοί οι πελάτες που απόμειναν να αναζητούν τις γνώσεις της, και τεράστιος ο ανταγωνισμός από επαγγελματίες ή μη του είδους. Αναγκαστικά λοιπόν και αυτή με τη σειρά της, βρέθηκε στην τεράστια λεκάνη των ανέργων της χώρας, να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει. Η σκέψη της αναχώρησης για άλλη μια φορά για το εξωτερικό, την γυροφέρνει. Μα οι δεσμοί της με την πόλη και την παρέα της, ήταν πιο δυνατοί και είναι ακόμη εδώ.
-Παιδιά, πτυχίο δεν πήρα. Σε σχολικά θρανία δεν κάθισα πέρα από το γυμνάσιο. Δουλεύω από τα δεκαπέντε μου χρόνια στο ξυλουργείο του θείου μου. Έμαθα την τέχνη του ξυλουργού, όμως σε μια κατεστραμμένη οικονομικά κοινωνία, και τέχνη να ξέρεις, δουλειά δεν έχεις. Όταν οι πλειοψηφία του κόσμου βρεθεί στην ανεργία, άνεργος θα είσαι κι εσύ. Κάποτε δημόσιοι υπάλληλοι και γιατροί, δικηγόροι, ήταν οι πελάτες μας. Σήμερα, μέσα στο γενικό χαμό, όπου ο καθένας αισθάνεται επισφαλή τη θέση του, ακόμη και αν έχει χρήματα, δεν τα διαθέτει για ακριβές κατασκευές. Πάει στο ΙΚΕΑ και με το ένα τρίτο της δαπάνης, κάνει τη δουλειά του. Σε μια άρρωστη κοινωνία, δεν υπάρχει υγιές μέλος. Για να μη μολυνθούμε και πάθουμε καμιά γάγγραινα, αντέστε να φεύγουμε από εδώ για να κάνουμε χαΐρι και προκοπή. Οικογένεια κάτω από αυτές τις συνθήκες, ούτε που περνά από το μυαλό μου να κάνω. Έφτασα τα τριάντα δύο και το μόνο που θέλω είναι να βρω μια ρότα που θα με βγάζει σε μέρος ξάστερο. Δεν αντέχω άλλο το αδιέξοδο που ζω. Φτάνει! Και ήταν ευδιάκριτη η ένταση στο πρόσωπο του Κώστα Παπαδέλη, όταν τα έλεγε όλ’ αυτά.
-Ρε παιδιά, έτσι ωραία που τα λέμε, μούρχεται να πάρω το λαούτο και να τραγουδήσω γαμώ το κέρατό μου. Μια ζωή τζίτζικας ήμουν και δεν προσμένω τίποτε περισσότερο από αυτήν. Το μόνο που θέλω, είναι να είμαι με τα φιλαράκια μου, να σας κάνω κάνα μεζεδάκι, να σας λέω κάνα τραγουδάκι, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ότι απόφαση και αν πάρετε, μαζί σας! Είπε ο Μήτσος – Δημήτρης Μπάλος – ο ψυχαγωγός της παρέας. Κάποτε, μπήκε στη δίνη των ουσιών και του αλκοολισμού. Βγήκε μετά κόπων και βασάνων και πάνε λίγα χρόνια που στο στόμα του δεν μπαίνει τίποτε περισσότερο από λεμονάδα. Εκδίκηση για τα δεινά που μου προσέφερε το οινόπνευμα, όπως λέει ο ίδιος. Έχει το χάρισμα να μετατρέπει σε τραγούδι, ακόμη και τον πιο πεζό λόγο. Πραγματικό τζιτζίκι και αγαπητός απ’ όλους στην παρέα. Έχει μάθει να ζει με τα λίγα και αυτή του η αξιοπρέπεια, έχει εκτιμηθεί δεόντως από φίλους και εχθρούς. Πάνε έντεκα χρόνια που απολύθηκε από το στρατό, όπου ορίστηκε βοηθός μαγειρείου του έμεινε όμως η αγάπη για τη μαγειρική. Οι λίγες, όμως βασικές γνώσεις που απέκτησε, του δίνουν τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάζει με τα υλικά που έχει στην διάθεσή του. Ειδικά στην φύση, είναι να τον θαυμάζει κανείς με τις γνώσεις του γύρω από τα αυτοφυή φυτά και τους μύκητες. Χρησιμότατος σε καιρούς χαλεπούς ο Μητσάρας.
-Κανονίστε την πορεία σας κοπρόσκυλα, να βρείτε τρόπο να βάλω σε δουλειά τα χέρια μου, γιατί θα πάθουν αγκύλωση από το καθισιό. Συμπλήρωσε ο οικοδόμος της παρέας. Ο Θανάσης Λένος, αδελφός του Θοδωρή και κατά κάποιον τρόπο, προστάτης του μετά την απώλεια του μεγάλου τους αδελφού πριν κάποια χρόνια σε τροχαίο. Απ’ ότι καταλαβαίνω, μας την άναψε για τα καλά ο Καργάκος και να είναι καλά. Δεν με νοιάζει τίποτε περισσότερο από το να τρίψω στη μούρη όλων αυτών που κάθονται και βλέπουν αφ’ υψηλού την κατάντια μας, και μας δείχνουν με το δάχτυλο την ευθύνη μας. Που ήταν όλοι αυτοί, όταν άλλοι διαμόρφωναν τις συνθήκες για να γίνουμε αυτό που είμαστε; Τι και αν έφαγα τις σόλες των παπουτσιών μου σε πορείες και συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Κανείς δεν μας άκουγε όταν φωνάζαμε πως θα γίνουμε μια χαψιά από τους κεφαλαιοκράτες και τα τσιράκια τους. Όλοι μας κοίταζαν σαν ούφο που χαλάμε την ησυχία τους. Που θα μου πει εμένα, για τους Αλβανούς και τα μεροκάματα της πείνας που έπαιρναν, στερώντας το ψωμί από Ελληνικές οικογένειες. Που ήταν το κράτος  να κάνει τους ελέγχους, για να έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα; Δώσε και στον Αλβανό και σε κάθε ξένο άδεια παραμονής, υποχρέωσε τον εργολάβο να κολλάει ένσημα και σε αυτούς και να δεις αν θα υπάρχει ενδιαφέρον για την δουλειά του οικοδόμου και από Έλληνες. Αλλά που, χάθηκε η κοινή λογική σε αυτή τη χώρα. Σωτηρία δεν υπάρχει.
- Ρε Θανάση, άσε τα κομουνιστικά σου τώρα να δούμε τι θα κάνουμε! Αυτά συνέβησαν και δεν μπορούμε να τα’ αλλάξουμε. Ότι έγινε, έγινε. Τώρα τι κάνουμε! Πετάχτηκε ο τελευταίος της παρέας. Ο Νίκος Σερέτης, ηλεκτρολόγος και στην ίδια μοίρα με τον Θανάση, μιας και η οικοδομή εδώ και μια πενταετία δεν υπάρχει σαν μοχλός οικονομικής ανάπτυξης. Ο Νίκος, παιδί μεταναστών στην Γερμανία, ορφάνεψε μικρός από μάνα και από τότε που ο πατέρας του ξανάφτιαξε τη ζωή του με μια Γερμανίδα, δεν ξαναπάτησε εκεί αφότου απολύθηκε και παρέμεινε μόνος και έρημος στην πόλη που σπούδασε την τέχνη του. Μοναδική του οικογένεια πλέον, τα φιλαράκια του που άνοιξαν την αγκαλιά τους και κράτησαν μια ζεστή γωνιά για την ύπαρξή του. Μεγάλη υπόθεση η φιλιά. Πάντα ήταν, όμως στα μέρες  της ηλεκτρονικής απομόνωσης και της διαδικτυακής «φιλίας» δύσκολα να βρεις πραγματικούς φίλους.
- Σόρυ κιόλας ρε φίλε, αλλά επειδή τα δικά σου θεωρήματα τα έχω φάει στη μάπα τόσα χρόνια και τα έχω εμπεδώσει, θα ήθελα να μας πει ο Τάσος λίγα λόγια για αυτά που έχει στο μυαλό του. Γιατί φαντάζομαι πως μετά την τελευταία φορά που του βάλαμε πάγο, κι επειδή ξέρω τι μαύρο σκυλί είναι, σίγουρα θα έχει βελτιώσει το σχέδιο που μας ενδιαφέρει. Προτείνω να τον ακούσουμε και να αφήσουμε τις θεωρίες μας κατά μέρος. Άλλωστε σαν ο μεγαλύτερος της παρέας, πάντα ήταν η πατρική μας φιγούρα και αναζητούσαμε σε αυτόν τις λύσεις.
-Έχω την εντύπωση, πως επίτηδες μας διάβασες Τάσο αυτό το άρθρο. Σκοπός σου ήταν να μας ξεσηκώσεις και νομίζω πως τον πέτυχες. Συμπλήρωσε ο Θοδωρής Λένος
- Με εντυπωσίασε ο τρόπος που επενέργησε με τα λόγια του ο Καργάκος σε όλους μας! Ναι Θοδωρή μου! Αυτός ήταν ο σκοπός. Ήθελα να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για να σας παρουσιάσω αυτά που έχουν κατασταλάξει σαν ιδέα μέσα μου.
Όλοι σας ξέρετε πως κατάγομαι από ένα χωριό της Φλώρινας. Έχω χρόνια φευγάτος από εκεί και δεν με συνδέει τίποτε περισσότερο με αυτό το χωριό, πέρα από τους γονείς μου, που έχω την χαρά να ζουν ακόμη εκεί. Πρόσφατα επισκέφτηκα ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, λίγα χιλιόμετρα ψηλότερα από το δικό μου στους πρόποδες του Βίτσι. Περπατώντας λοιπόν στους έρημους χορταριασμένους δρόμους, και ανάμεσα στα χαλάσματα των γκρεμισμένων σπιτιών, έφερα στο μυαλό μου την νέα διάταξη που ψηφίστηκε πρόσφατα για αναδιανομή της ακίνητης περιουσίας που δεν έχει δηλωθεί από κανέναν Έλληνα ή ξένο πολίτη, οπότε αυτομάτως περιέρχεται στο δημόσιο και θα διατεθεί με ευθύνη των δήμων σε πολίτες που θα αναλάβουν την αξιοποίηση αυτής της περιουσίας. Δεν ξέρω αν έχει πέσει στη αντίληψή σας, πως για αυτό τον σκοπό, προτεραιότητα θα έχουν μικρές συνεταιριστικές ομάδες, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οι οποίες θα τύχουν και χρηματοδότησης, ανάλογα με το πλάνο που θα υποβάλλουν. Όσο πιο απομακρυσμένες είναι οι περιοχές, τόσο περισσότερο θα χρηματοδοτηθούν από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σκέφτηκα λοιπόν, πως θα μπορούσαμε να αναλάβουμε την αξιοποίηση αυτού του οικισμού, σαν ομάδα. Να συστήσουμε μια μη κερδοσκοπική συνεταιριστική, να απευθυνθούμε στην αρμόδια υπηρεσία του δήμου Αμυνταίου, όπου υπάγεται και να υποβάλλουμε την πρότασή μας. Η πρώτες μου επαφές με τον κοινοτάρχη του χωριού μου, Δημήτριο Βαλιανέστη, έδειξαν πως δεν υπάρχει κάποιος ιδιοκτήτης αυτών των σπιτιών, που θα τον ενδιέφερε να μπλοκάρει μια τέτοια πρόταση και πως θα είναι συμπαραστάτης μιας τέτοιας προσπάθειας.
Σκοπός μας θα είναι να αποκαταστήσουμε τα σπίτια που είναι ακόμη όρθια, να χτίσουμε με τα υπάρχοντα υλικά τα υπόλοιπα και να φτιάξουμε ένα τουριστικό προορισμό για όλο το χρόνο με ήπιες μορφές ανάπτυξης. Θα προσφέρουμε την δουλειά μας, και μοναδικό μας μέλημα θα είναι να στήσουμε τον δικό μας οικισμό, σύμφωνα με τα πρότυπα που μεταξύ μας θα ορίσουμε και να το κάνουμε μόνιμη κατοικία μας. Δεν σας υπόσχομαι πλούτη, παρά μόνο πολύ δουλειά. Όσοι από εμάς αντέξουμε να ζήσουμε σε αυτόν τον οικισμό πάνω από δέκα χρόνια, θα αποκτήσουμε τίτλους κυριότητας στο σπίτι που θα αποκαταστήσουμε και θα το κάνουμε σπίτι μας και ξενώνα υποδοχής επισκεπτών. Τα κεφάλαια για τα υλικά και τα εργαλεία που θα χρειαστούμε, θα τα αντλήσουμε από τη χρηματοδότηση. Όπως καταλαβαίνετε, χρήματα δεν θα πιάσουμε στα χέρια μας, αφού από το λογαριασμό που θα μας πιστωθούν οι επιδοτήσεις, θα εξοφλούνται τα τιμολόγια των εργαλείων και των υλικών. Θέλω πριν πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση, να το σκεφτεί ο καθένας χωριστά, να υποβάλει τις προτάσεις από ιδέες και αντιρρήσεις και να ορίσουμε ένα νέο ραντεβού αύριο το απόγευμα στο σπίτι μου για να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Στην ομάδα μας, χωρούν άλλοι δυο. Καλό θα ήταν αύριο να τους έχουμε. Όποιος έχει να προτείνει κάποια ή κάποιον ως το βράδυ να μου δοθούν τα ονόματα και να προσκαλέσουμε τους καταλληλότερους που θα μας δέσουν ακόμη περισσότερο και να πετύχουμε σε αυτό το πείραμα.
-Ας μην αφήσουμε αυτή την εκκρεμότητα, παρενέβη  η Αμάντα. Ας αποφασίσουμε τώρα για το ποιούς θα προσεγγίσουμε να κλείσει η ομάδα. Προσωπικά έχω να προτείνω την Βεατρίκη Καριδοπούλου που έχει εμπειρία από την ενασχόλησή της με το κίνημα σπόρων του Πελίτη και έχω την υποψία πως θα την ενδιέφερε να είναι μαζί μας, αφού έχει γυρίσει όλη τη χώρα μαζεύοντας σπόρους και αναζητεί τόπο να ηρεμήσει.
- Πολύ καλή η πρότασή σου Αμάντα και χρησιμότατες οι γνώσεις της Βεατρίκης αν μας ακολουθήσει, απάντησε ο Τάσος. Άλλος κανείς έχει να προτείνει κάποιον να το κλείσουμε το θέμα άμεσα;
- Θα ήθελα να προτείνω τη σύντροφό μου, τη Χριστίνα Ζάχου μιας και έχουμε συμφωνήσει να πορευτούμε σε αυτή τη ζωή. Δεν είμαστε πολύ καιρό μαζί, όμως πιστεύω πως ταιριάζει με τη φιλοσοφία της ομάδας και μπορεί να προσφέρει από την κατάρτισή της σαν δασκάλα στο απώτερο μέλλον.
- Ωραία! Μακάρι να συμφωνήσουν και οι δυο και να ενταχθούν στην ομάδα. Θα κρατήσουμε και κάποιες ισορροπίες. Οι γυναίκες πάντα έχουν τον τρόπο να βρίσκουν λύσεις σε δύσκολες στιγμές και να κάνουν το κουμάντο καλύτερα από τους άντρες. Έτσι δεν θα αισθάνεται μόνη και η Αμάντα, που θα ήταν μόνος κούκος να προσμένει την άνοιξη.
Αύριο, θα σας παρουσιάσω και τις λεπτομέρειες του πειράματος. Γιατί, για πείραμα πρόκειται κι’ εμείς θα πρέπει να φανούμε δυνατοί και να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και στα πρωτόγνωρα κοινωνικά και οικονομικά εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε, προκειμένου να πετύχουμε τον στόχο μας. Να φτιάξουμε μια κοινωνία ανθρώπων, σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα.
Βγάλτε από το νου σας την απόσταση.
Βγάλτε από το μυαλό σας τον τρόπο που ζούσαμε.

Και συνθέστε τον κόσμο που θα θέλατε να χτίσουμε μαζί.   

Αυτό είναι το πρώτο μέρος από ένα μυθιστόρημα.που ξεκίνησα.
Μια απόπειρα να κάνω τις προτάσεις μου για ένα διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης της Ελληνικής περιφέρειες και μια διαφορετική πρόταση ζωής.
Ελπίζω να βρει αναγνώστες που θα πάρουν έστω και μια ιδέα να ακολουθήσουν αυτόν το δρόμο.
Σύντομα η συνέχεια...