Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Το Σπίτι Του Φύλακα της Αλυκής (κάποιες σκέψεις για όσα ζω)

Ανθή Θάνου Αλέξανδρος Μακρής στην παράσταση Ονειρεύομαι στο Σπίτι του Φύλακα 2 Ιουλίου 2020
Γιώργος Ψάλτης, Γιάννης Κουλούσιας, Μάριος Μακρής  με τις ¨Αλμυρισμένες Νότες" στο Σπίτι του Φύλακα 4 Ιουλίου 2020

Λίγες μέρες μετά από τις πρώτες εκδηλώσεις, λίγες μέρες πριν από αυτές που έπονται, ένοιωσα την ανάγκη να καταγράψω τις σκέψεις μου για το εγχείρημα.

αφίσα υπόλοιπων εκδηλώσεων Ιουλίου 2020

Πως ξεκίνησε, που πάει, ποιες ανάγκες καλύπτει, τι ενώνει τόσο κόσμο σε αυτή την όμορφη γωνιά του Θερμαϊκού.

Από το καλοκαίρι του 2018 που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια σαν προσωπικό στοίχημα, συνεχίζει  να είναι μια μοναχική πορεία, τουλάχιστον σε ότι αφορά την προετοιμασία του χώρου και την κάλυψη των αναγκών που υπάρχουν σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, υπάρχουν οι φίλοι ερασιτέχνες φωτογράφοι, όπως ο Τόμμυ Κούρτης, ο Σωτήρης Μουσλόπουλος, ο Δημήτρης Συμεωνίδης κ.α. που και μόνο η παρουσία τους είναι δύναμη μεγάλη. Πολύ περισσότερο η καταγραφή των στιγμών των εκδηλώσεων, που καταγράφονται και μένει το αποτύπωμά τους στο χρόνο να επενεργεί θετικά σε κάθε θεατή.
Αυτό που με κινητοποιεί και υπηρετώ το όνειρο, είναι η προσωπική χαρά από το αποτέλεσμα αυτών των εκδηλώσεων, που πολλαπλασιάζεται από τη χαρά των άλλων, καλλιτεχνών και θεατών - ακροατών, και επενεργεί σαν ελιξήριο ζωής.
Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες  δεν επιτρέπουν να προσβλέπει κανείς σε οικονομικά ανταλλάγματα.
Ένα κουτί στο χώρο για την ενίσχυση των καλλιτεχνών, και ένα δεύτερο, να καταθέσει κανείς ότι προαιρείται  όταν παίρνει ένα νερό, αναψυκτικό ή μπύρα από το "αναψυκτήριο" του συλλόγου, αφού απαγορεύεται - και σωστά - η πώληση τους, είναι ο μοναδικός τρόπος να καλυφθεί η μεγάλη ανάγκη των καλλιτεχνών για να μπορέσουν να επιβιώσουν στις συνθήκες οικονομικής απομόνωσης που βρίσκονται, και ο σύλλογος να βγάλει τα έξοδα του.
Οι υπόλοιπες ανάγκες καλύπτονται από τη χορηγία λίγων επαγγελματιών - εμπόρων της περιοχής μας, που εμπιστεύονται τις προθέσεις μας.
Ο φόβος μου είναι, πως θα μπορέσουμε να κρατήσουμε αυτό χαμηλό προφίλ σε όλες τις εκδηλώσεις και δεν θα χαλάσει από την αθρόα προσέλευση πολλών φίλων σε κάποια εκδήλωση, που θα δημιουργήσει συνθήκες που δεν θα μπορούν να απολαύσουν. Αυτός ο αριθμός δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος από 180 - 200 ανθρώπους.
Επόμενη σκέψη, πως θα μπορέσω μακροπρόθεσμα να πίσω άλλους ανθρώπους να υπηρετήσουν αυτό το όραμα. Για να υπάρχει συνέχεια, θα πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπήσουν και θα υπηρετήσουν έναν σκοπό.
Ο σκοπός αυτού του εγχειρήματος είναι, να αξιοποιήσουμε τις χάρες της φύσης που υπάρχουν, να συντηρήσουμε ένα περιβάλλον δεδομένο ακροβατώντας σε γραφειοκρατικές διαδικασίας, να καλύψουμε την ανάγκη των καλλιτεχνών για χώρο που εμπνέει τη τέχνη τους και των ανθρώπων που αναζητούν τις ομορφιές της φύσης και τις δημιουργίες της ζωής.
Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα δείχνει πως καλύπτονται σε γενικές γραμμές αυτές οι παράμετροι και υπάρχει ένα απτό και όμορφο αποτύπωμα.
Από τη μεριά του δήμου, υπάρχει η ειλικρινής διάθεση του αντιδημάρχου πολιτισμού Παναγιώτη Τροκάνα να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση και τον ευχαριστώ πολύ.
Υπάρχει όμως ακόμη διστακτικότητα από την πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού και των μελών του συλλόγου που είμαι πρόεδρος. Εδώ, κάτι δεν κάνω καλά και θα πρέπει να αναζητήσω τις αιτίες και να αλλάξω την κατάσταση. Για να έχει διάρκεια στο χρόνο ένα εγχείρημα σαν αυτό, θα πρέπει να αγκαλιάζεται από την τοπική κοινωνία. Φέτος είναι η τελευταία μου ευκαιρία για να το κατορθώσω.
Αυτά για την ιστορία, καταγράφονται τούτες τις μέρες που δεν είναι τόσο πιεστικές οι συνθήκες.
Έχω διαπιστώσει πως ωφελούν οι σκέψεις όταν καταγράφονται, γιατί έπεα πτερόεντα... 

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ



«Μήτε νέος τις ων μελέττω φιλοσοφείν, μήτε γέρων υπάρχων κοπιάτω φιλοσοφών. Ούτε γαρ άωρος ουδείς  εστίν ούτε πάρωρος προς κατά την ψυχήν υγιαίνον.

Που σημαίνει… Όσο είναι νέος κανείς να μην αργοπορεί να φιλοσοφήσει κι όταν γεράσει να μην καταπονείται φιλοσοφώντας. Γιατί κανείς δεν είναι ανώριμος ούτε υπερώριμος για εκείνο που φέρνει την υγεία της ψυχής.»

Ανακάλυψα τα καλά της Επικούρειας φιλοσοφίας, όντας μεσήλιξ.
Αφού είχα διανύσει μια μεγάλη απόσταση από την ημέρα που γεννήθηκα, υπηρετώντας στόχους και σκοπούς και αναζητώντας το νόημα της ζωής.

Αφορμή για να σας παρουσιάσω τις σκέψεις μου πάνω σε αυτό το ζήτημα, στάθηκε ένα ντοκυμαντέρ του Τσάρλι Τσάπλιν, που γυρίστηκε αρχές και τέλος της δεκαετίας του 1930 στο Μπαλί. 
Κατά την πρώτη του επίσκεψη, ενθουσιασμένος από τον τρόπο ζωής των κατοίκων, παρέτεινε τη διαμονή του κατά πολύ και αποφάσισε να καταγράψει την καθημερινότητά τους.
 Αποικία των Ολλανδών εκείνα τα χρόνια το νησί της Ινδονησίας.
 Η διαπίστωση πως η φτώχεια και η σκληρή καθημερινότητα δεν στερούσε το χαμόγελο από τα χείλη των ανθρώπων. Η γύμνια του σώματος δεν έκανε έκφυλη την ζωή τους. Η συμμετοχή τους σαν χορευτές – τριες, μουσικοί  στις γιορτές ήταν με διάθεση χαράς και όχι γιατί θα έπαιρναν κάποια αμοιβή, τον έβαλαν να αναρωτηθεί, πόσο διαφορετική είναι η ζωή των καλλιτεχνών στη δύση που στο βωμό της φήμης και του κέρδους, έχουν απολέσει το χαμόγελο και το δρόμο προς την ευτυχία. Λίγα χρόνια αργότερα, στη δεύτερη επίσκεψη, όλα είχαν αλλάξει. Ο δυτικός τρόπος ζωής, είχε επιβάλει τους κανόνες του. Οι γύμνια είχε καλυφθεί με ρούχα, το χαμόγελο είχε αντικατασταθεί από την αμοιβή, μιας και οι καλλιτέχνες έγιναν ποια επαγγελματίες, τα αυτοκίνητα που είχαν ξοδέψει μια περιουσία για να αγοράσουν οι Μπαλινέζοι, είχαν γίνει κοτέτσια, αφού δεν είχαν χρήματα για βενζίνη να τα κυκλοφορήσουν.
Ένας άλλος σκοπός είχε κυριεύσει τους ανθρώπους σε αυτό το νησί.
Αυτός που έχουμε και στη δύση. Να κατέχουμε πράματα και να αναζητούμε την ευτυχία στον πλούτο.
Όταν τελείωσε, αναρωτήθηκα ποιος είναι ο δικός μου σκοπός;
Τι με κινητοποιεί στην ζωή;
Ποια από όσα έκανα τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν γιατί το επεδίωξα, δηλαδή στοχευμένα  με προγραμματισμό μακρόπνοο και βασική επιθυμία σαν σκοπό ζωής;
Είχα σκοπό;
Θα μου επιτρέψετε αυτή τη μικρή καταγραφή ως απαραίτητη για να γίνει κατανοητή η σκέψη μου. Και αν φανεί σαν κομπασμός, να με συγχωρέσετε εκ των προτέρων.
Ασφαλιστής άνθρωπος , ηθοποιός δεν το επεδίωξα να γίνω, δεν είχα σκοπό στην ζωή μου να γίνω και όμως έγινα.  Και συμμετείχα σε δύσκολες  παραστάσεις, σε ειδικούς χώρους σαν το Παλιό Σανατόριο στο Ασβεστοχώρι, και στο τόπο μαρτυρίου στο Χορτιάτη, στο Μπεν Σουσάν,  αλλά και σε θεατρικές σκηνές με πλήθος θεατών. 


Ένοιωσα τη χαρά της δημιουργίας και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου.
Πρόεδρος σε πολιτιστικό σύλλογο, ούτε που το φανταζόμουν – βγάζω φλύκταινες στη λέξη πρόεδρος – και όμως έγινα και προσπαθώ  να δώσω πίσω στην κοινωνία που ζω, το ισότιμο αυτού που έχω ωφεληθεί. Και απολαμβάνω καθημερινά τη χαρά από τις δημιουργίες των παιδιών.


Αγαπώ να ακούω μουσική από παθιασμένους ανθρώπους. Όμως να το μοιράζομαι σε ένα φυσικό περιβάλλον όπως το Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής Αγγελοχωρίου, ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου. Έτσι βρέθηκα οικοδεσπότης τόσων καλλιτεχνών και επισκεπτών που μαζί θα έχουμε να θυμόμαστε εξαιρετικές στιγμές, που δεν χρειάστηκε καμιά οικονομική σύμβαση για να γίνουν.


Γιατροπορεύω τις πληγές της ψυχής μου σκαλίζοντας ξύλα και ανοίγοντας πληγές στο σώμα – γιατί τώρα γνωρίζω, πως αυτές που γιατρεύονται δύσκολα είναι της ψυχής. Όλα αυτά τα έργα που προέκυψαν από αυτή μου την ενασχόληση, έγιναν δώρα συμβολικά και πρεσβευτές φιλίας και εκτίμησής μου, άλλων ανθρώπων, που με κάποιον τρόπο με άγγιξαν και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη δική μου ζωή.


Γεύομαι και απολαμβάνω τις χαρές της ζωής μέσα από τη δημιουργία και συμμετοχή στα κοινά και όχι ομφαλοσκοπώντας κατά μόνας.
Κοινό γνώρισμα όλων. Καμιά από αυτές  τις δραστηριότητες δεν είχε σκοπό να ενισχύσει την οικονομική μου κατάσταση. Ίσα – ίσα την επιβάρυνε κιόλας. Καμία από αυτές τις δραστηριότητες δεν προέκυψε επειδή το επεδίωξα. Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα άλλων και δεν αντιστάθηκα αρνούμενος, προβάλλοντας την οικονομική μου κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά και χάρη στη συμμετοχή μου σε όλες αυτές τις προσκλήσεις – προκλήσεις,  νοιώθω πλήρης και ευτυχής.
Αντιλαμβάνομαι πως η  Τετραφάρμακος που μου δόθηκε από τους φίλους και συνοδοιπόρους στον Κήπο Θεσσαλονίκης, όλα αυτά τα χρόνια,  με θωράκισε απέναντι στις μεγάλες αγωνίες της ζωής και αφέθηκα ελεύθερος να αρμενίζω στις μικρές χαρές τις καθημερινότητας.
Αντιλαμβάνομαι επίσης, πως ο σκοπός της ζωής είναι μια προσωπική υπόθεση του κάθε ατόμου. Διαφέρει και προσαρμόζεται στην ηλικία και στο γνωστικό επίπεδο του καθενός, ανάλογα με τον τόπο, το χρόνο, την κοινωνική του ένταξη και το περιβάλλον που ζει.
Έχω την αίσθηση πως όταν εγκλωβιζόμουνα στην επίτευξη κάποιου στόχου, ήταν σαν να μεγάλωναν οι παρωπίδες μου και εστιάζοντας τις προσπάθειες στην επίτευξή του, έχανα το ενδιαφέρον μου από άλλα εξ ίσου πολύτιμα της ζωής μου στοιχεία.
Έτσι, όταν στόχευα να προσφέρω καλύτερο βιοτικό επίπεδο στην οικογένειά μου, στοχεύοντας στην επαγγελματική μου ανέλιξη, το μόνο που κατάφερα ήταν να ανέβω επαγγελματικά και να μην έχω οικογένεια. (Και βέβαια δεν είναι ο κανόνας η περίπτωσή μου, ο κάθε ένας έχει το δικό του τρόπο να αναζητά το νόημα της ζωής.)
Δεν μπορεί στο όποιο επαγγελματικό μέλλον και στο  χτίσιμο καριέρας,  να θυσιάζεται η οικογενειακή ζωή και να απουσιάζει ένας γονιός από την ζωή του παιδιού του. Θα πρέπει να βρει τις ισορροπίες και να ικανοποιήσει και τις δυο πλευρές.
Κάποτε, ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες, επεδίωκα να έχω καλή εξωτερική εμφάνιση, με προσεγμένα ρούχα, κοστούμι, γραβάτα, κτλ. Κυνηγώντας την εφήμερη οικονομική προσέγγιση της ζωής, δεν έμενε χρόνος – ίσως δεν υπήρχε και η γνώση – για να ανακαλύψω νέους τρόπους σκέψης και τον πλούτο της γνώσης τόσων σοφών, που θα μου έδινε ένα διαφορετικό σημείο θέασης της ζωής.
Σίγουρα, η γνώση δεν αποτελεί σκοπό, αλλά είναι το μέσο για την εξασφάλιση του ευ ζην.(Αντισθένης)
Δεν μπορείς να έχεις ισορροπημένη ζωή όταν στοχεύεις στην εξωτερική σου εμφάνιση αδιαφορώντας για την πνευματική σου κατάρτιση και το αντίθετο.
Ο σκοπός της ζωής δεν είναι να πας με την πλειοψηφία, αλλά να ζεις σύμφωνα με τον νόμο του θεού που έχεις μέσα σου και ο οποίος λέγεται συνείδηση.( Μάρκος Αυρήλιος)
Με λίγα λόγια, τόσα ήξερα, αυτά έκανα. Τα λούστηκα, τα γεύτηκα, μα βρήκα τρόπο να αντισταθώ και να βρω το δικό μου δρόμο προς την πληρότητα της ζωής.
Μίλησε μέσα μου και ο λόγος του ποιητή.


«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις,
Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς,
Μη την εξευτελίζεις μες στην πολύ συνάφεια του κόσμου

Μες στις πολλές κινήσεις και ομιλίες»(Καβάφης) 

 Ανακάλυψα πως η ευτυχία δε βρίσκεται μέσα στα πράματα, στα αντικείμενα (αυτοκίνητα,  σπίτια, κτλ,) αλλά στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που αγγίζουν την ζωή μου και διαμορφώνουν την καθημερινότητά μου. Βρίσκεται στη γνώση των ανθρώπων πως  πρέπει να σκύψω πάνω στα βιβλία για να την κάνω κτήμα μου, διαλέγοντας αυτά που γεμίζουν την ύπαρξή μου και ζυγίζοντας όσα ιντριγκάρουν την σκέψη μου, συζητώντας με ανθρώπους που αναζητούν στην ίδια κατεύθυνση τη δική τους αλήθεια.
Μια τέτοια αλήθεια είναι για μένα και αυτή η σκέψη του Μάξ Στίρνερ
«Εκείνοι που λένε ότι έχουν βάλει ένα ορισμένο σκοπό στην ζωή τους, λένε, χωρίς να το γνωρίζουν, μεγάλη ανοησία, διότι μοναδικός σκοπός της ζωής τους είναι αυτή η ίδια η ζωή.»
Όμως!
Κάπου, πριν από χρόνια είχα διαβάσει. 
« Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να αγαπηθεί. Τα πράματα έγιναν για να χρησιμοποιηθούν. Το ότι βρισκόμαστε σήμερα σε μια χαοτική κατάσταση στις σύγχρονες κοινωνίες, είναι γιατί αγαπήσαμε τα πράματα και χρησιμοποιήσαμε τον άνθρωπο.»
Νοιώθω πως αν βάλω σκοπό της ζωής μου να μη αγαπώ τα πράματα αλλά τους ανθρώπους, και να προσπαθήσω να  αντιστρέψω αυτή την κατάσταση τουλάχιστον στο περιβάλλον που ζω, τότε θα είμαι ευτυχής! Δουλεύοντας για αυτόν το σκοπό θα έχει νόημα η ζωή μου.
Επίσης, αν βάλω σαν σκοπό της ζωής μου να ζω προσπαθώντας να ακολουθήσω τον κανόνα της Επικούρειας φιλοσοφίας, επίσης νοιώθω  υπέροχα μέσα μου. Και στην σκέψη μόνο.
Αν βάλω σκοπό της ζωής μου να αναζητώ τη χαρά στις μικρές στιγμές της ζωής, δηλαδή:
- Να νοιώσω τη δύναμη της φύσης καθώς σκύβω σε μια πηγή να ξεδιψάσω. 
- Καθώς γεύομαι τους καρπούς της.
 - Καθώς ακούω το κελάηδισμα των πουλιών ένα ανοιξιάτικο πρωινό.
- Όταν μυρίζω την πανδαισία των αρωμάτων καθώς μαζεύω τα βοτάνια της
- Όταν βλέπω ένα μανιτάρι να ξεδιπλώνει την ομορφιά του μέσα σε λίγες ώρες.
- Όταν ο ήλιος ανατέλλει πίσω από τον φλεγόμενο Χορτιάτη και ακούω το μουρμουρητό των κοχυλιών στην παραλία του Αγγελοχωρίου.
- Στην αγκαλιά ενός ευχαριστώ.
- Στο χαμογελαστό πρόσωπο ενός παιδιού. 
- Στα μάτια ενός φίλου που του εμπιστεύτηκα κάτι.
- Στο δάκρυ των γονιών την ώρα του αποχωρισμού.
- Στο χάδι του παιδιού μου.
- Στο φιλί της αγαπημένης μου όταν μου λέει καλημέρα, καλή δουλειά.
Διαπιστώνω λοιπόν, πως όταν ο σκοπός της ζωής μου περιλαμβάνει και τους άλλους ανθρώπους, αποκτά νόημα και ουσία η ύπαρξή μου και όταν αφορά μόνο το άτομό μου, είναι μάταιο και ανώφελο να έχω κάποιο  σκοπό.
«Ταύτα ουν και τα τούτοις συγγενή μελέτα προς σε αυτόν ημέρας και νυκτός προς τον όμοιον σεαυτώ, και ουδέποτε ουθ’ ύπαρ ούτ’ όναρ διαταραχθήση, ζήση δε ως θεός εν ανθρώποις. Ουθέν γαρ έοικε θνητώ ζώω  ζων άνθρωπος εν αθανάτοις αγαθοίς….
 Που σημαίνει Αυτές και παρόμοιες σκέψεις να κάνεις μέρα και νύχτα, μόνος σου και με ομοίους σου και ποτέ δε θα ταραχθείς στον ύπνο σου ή στο ξύπνιο σου και θα ζήσεις σαν θεός ανάμεσα στους ανθρώπους. Γιατί διόλου δε μοιάζει με ζώο θνητό ο άνθρωπος που ζει μέσα σε αθάνατα αγαθά.»

Βαγγέλης Μίχος
22 Ιανουαρίου 2020


Υ.Σ.1 Η εισαγωγή και ο επίλογος είναι από την επιστολή του Επίκουρου προς Μενοικέα. (Επίκουρος Ηθική σε μετάφραση Γιώργου Ζωγραφίδη, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑ)
Υ.Σ. 2 Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη συμμετοχή μου στο 10ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Επικούρειας φιλοσοφίας, που θα γίνει στην Αθήνα 8 & 9 Φεβρουαρίου.

Από το Σάββατο 6 Ιουνίου, θα υπάρχει και αυτό το βίντεο.


Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2019

Γενέθλιος ημέρα

Το Σώμα

Αργά αργά κατέρχεται του σώματος η παρακμή
τί νόμιζες;
πως θα 'ρχονταν σα γράμμα
κάτι σαν κλήση, σαν εξώδικο,
μια κι έξω να θρηνήσεις το κακό
ή απόπληκτος να πέσεις;
Αργά γίνεται.
Από μια άσπρη τρίχα ξεκινά
που κιόλας στην αρχή την καμαρώνεις.
Από ένα κρέμασμα εδώ κι εκεί
μια χαρακιά δίπλα στο μάτι.
Κι ύστερα να και η φούσκα που σε προδίδει
και βρέχεσαι όταν γελάς
κι ύστερα να το δέρμα ερημώνει,
ας ήταν άσπρες θα πεις, και ας μένανε,
και μετά ετούτο κι εκείνο
που τελειωμό δεν έχουν
μικρά μικρά κάθε φορά,
δεν δίνεις πάντα σημασία
και ίσως αυτό,
ίσως αυτό είναι:
Δεν είναι ύπουλο το γήρας που έρχεται αργά,
σπλαχνικό είναι,
και να βλογάς αυτήν του την υπομονή
που δεν εκδιώκει εκείνο το  μικρό παιδί
που πάντα μένει εντός σου.

Μόντη Κατερίνα


Για να καλοπιάσω το παιδί  που κρύβω μέσα μου, το παρακάτω τραγούδι του αγαπημένου - φίλου πλέον - Σούλη Λιάκου.


Καλώς όρισα στην εφηβεία των γηρατειών!

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

ω λέλε! Βασίλης Νιτσιάκος Σούλης Λιάκος , Μάκης Σεβίλογλου

Μεγάλωσα σε έναν ευλογημένο τόπο σε δίσεκτα χρόνια.

Τ' Ασπρόγεια Φλωρίνης.



Όχι τόσο βαριά δίσεκτα όσο τα χρόνια των προγόνων μου, μα δίσεκτα.
Αν κοιτούσα το βορρά, κύματα έρχονταν στα βλάχικα από το Νυμφαίο.
Αν κοιτούσα το νοτιά, Αρβανίτικα αντηχούσαν από το Λέχοβο.
Άκουγα τη γιαγιά μου, τον παππού μου, ντόπια η λαλιά τους.
Ρίζες αρβανίτικες από τη πλευρά της μιας γιαγιάς, με κρατούσαν κοντά στους Λεχοβίτες.
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, όλο μου το σόι ανέβαινε το δρόμο για το Νυμφαίο, όπου δούλευαν στην αναστήλωση του οικισμού. Κάθε που πήγαινα μαζί τους, αντηχούσε στα αυτιά μου η άγνωστη γλώσσα των Βλάχων.


Στα έντεκα μου και μέχρι τα δεκατέσσερα, στις σχολικές διακοπές, ακολουθούσα τον παππού μου, δύο ώρας δρόμο κάθε πρωί και δυο ώρες η επιστροφή, Ασπρόγεια -Νυμφαίο. Ήταν καλός μάστορας στα καλντερίμια και τις ξερολιθιές και είχε συνεχώς δουλειά για να φτιάχνει τα καλντερίμια και τα ξεροντούβαρα που τα χάλαγε ο χρόνος και ξεκοίλιαζε τις αυλές των σπιτιών.
Λιγοστοί οι κάτοικοι του Νυμφαίου εκείνα τα χρόνια και μόνο το όραμα λίγων ανθρώπων με πρωτεργάτη τον μπάρμπα Γιάννη Μπουτάρη, ανέστησαν ένα εγκαταλελειμμένο  τόπο. Μα θα θυμάμαι σε όλη μου την ζωή τις εκφράσεις, τα λόγια, την υπερήφανη στάση αυτών των λίγων ανθρώπων που παρέμειναν στο τόπο τους και κράτησαν την εστία τους αναμμένη, καθώς τους άκουγα στο καφενείο - μπακάλικο - κουρείο του Ναύαρχου.

Από την μεριά του νοτιά, παραμονές του προφήτη Ηλία ξεκινούσαμε μπουλούκια οι Ασπρογείτες, να βρεθούμε στον εσπερινό του ξωκλησιού στο Λέχοβο.
Στρώναμε τις βελέντζες κατάχαμα και κοιμόμασταν  με ταβάνι τον έναστρο ουρανό. Μιλιούνια ο κόσμος και ανάμικτες οι λαλιές των ανθρώπων προσεύχονταν στο ίδιο Θεό να τους δώσει λύση σε όσα τους βασάνιζαν. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο τους έδινε το χαμόγελο στο σήμερα.  Μετά την πανήγυρη του Αη Λια, παίρναμε το δρόμο της επιστροφής με γέλια και χαρές τα παιδιά, με το βάρος της δουλειάς και των υποχρεώσεων της καθημερινότητας οι μεγάλοι.
Όλα τούτα ήρθαν στη θύμησή μου ακούγοντας τραγούδια που γράφτηκαν τα λόγια από έναν Βλάχο, τον Βασίλη Νιτσιάκο και οι μουσικές από έναν Αρβανίτη, τον Σούλη Λιάκο.
Κοντά τους, με μουσική, ερμηνεία, παραγωγή και ο Μάκης Σεβίλογλου.


Οι τρεις υπέροχοι ! Σούλης Λιάκος, Μάκης Σεβίλογου, Βασίλης Νιτσιάκος


Δεν γνώριζα κανέναν τους , ώσπου άκουσα ένα τραγούδι τους.

Ακούστε το, πριν συνεχίσετε. Από την μαγική φωνή της Μαρίας Δαύκα. (Τραγουδά το ίδιο όμορφα, όπως παίζει Bajan.)




Το άκουγα και ανάβλυζαν δάκρυα από τα μάτια μου. Ταξίδευα σε χρόνους παλιούς και ξεχασμένους. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα που γράφοντας τούτες τις σκέψεις, ακούω το cd με τα τραγούδια που μιλάνε στο συναίσθημα, μου ξυπνούν μνήμες, σκαλίζουν στάχτες και βρίσκουν κάρβουνα αναμμένα να σπινθηροβολούν και να μου προσφέρουν συγκινήσεις ζεστές και οικίες. 
Έτσι, αναζήτησα τον βασικό υπαίτιο αυτής της γλυκιάς αναστάτωσης, τον Σούλη Λιάκο και του έστειλα το εξής μήνυμα:
"Ευχαριστώ πολύ κύριε Λιάκο! Με μάγεψε το ωχ Λέλε και είπα να έρθω λίγο πιο κοντά σε έναν από τους βασικούς συντελεστές του. Έχω και από παλιότερα τραγούδια σου απωθημένα και είπα να χτυπήσω την πόρτα σου. Καλή συνέχεια σε ότι επιθυμείς να γίνει." 
Ανταλλάσσοντας πληροφορίες, διαπιστώνω πως κατάγεται από το Λέχοβο.
Έτσι, έφτασε η πρόσκληση στην παρουσίαση του δίσκου και της έκδοσης, στην αποθήκη Γ' στο λιμάνι Θεσσαλονίκης.
Πήγα και αντάμωσα κοινούς γνωστούς από πολλές μεριές, γενιές και τόπους. 
Λίγα τα λόγια από τους συντελεστές. Η επιλογή τους να αφήσουν να μιλήσει το έργο τους ήταν σοφή.
Ω λέλε λοιπόν!

Μια έκφραση των ανθρώπων του τόπου μας,  που καλύπτει όλες τις εκφάνσεις των συναισθημάτων μας, σε χαρές και σε λύπες, την άκουγες από μικρούς και μεγάλους.
Χτύπησαν φλέβα με τις πρώτες λέξεις του τίτλου της δουλειάς τους.
Ακούω τις λέξεις της Βλάχικης γλώσσας να κυλούν αρμονικά μέσα μου και με όχημα τη μουσική του Σούλη και του Μάκη, να κατασταλάζουν και να αναμοχλεύουν όλες μου τις αγωνίες που καταχώνιασα στην παιδική μου ηλικία.
Καταγράφω την μετάφραση από το 6ο τραγούδι που έχει τίτλο Trup 'lou si suflit 'lu

Σαν η ώρα εκείνη 'ρθει,
η ώρα η κακιά να φύγω,
μη με ψάξεις στα μνήματα,
μη με ψάξεις στους σταυρούς.

Αγέρας, σύννεφο, βροχή λευκή
από τον ουρανό θα έρχομαι
μέρα νύχτα, νύχτα μέρα
μ' ένα αστέρι καρτέρα με.

Το κορμί μη το σκεφτείς,
την ψυχή να ' χεις στο νου σου.
Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Η ψυχή κάνει τη ζωή
ζωή όπως πρέπει να 'ναι.

Και βρίσκω απαντήσεις και στα λόγια όχι μόνο στην μουσική για όσα ερωτήματα ζητούσαν απαντήσεις. Ακολουθώντας τα βήματα του Επίκουρου, είχα βρει κάποιες, που ήρθε η επιβεβαίωση μέσα από την ποίηση του Βασίλη Νιτσιάκου.
Γι' αυτό έχω την αίσθηση, που τείνει να γίνει βεβαιότητα, πως αυτό το έργο, θα αφήσει το στίγμα του σε μια εποχή που έχει κατακλυστεί από το φαίνεσθαι. Θα δώσει τη δυνατότητα σε ανθρώπους σαν και του λόγου μου, να λυτρωθούν βουτώντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ των δακρύων τους.

Μετά το πέρας της συναυλίας, εκτός της αφεντιάς μου, Μπάμπης Τάσιος φωτογράφος εκ Πολυγύρου,(που μου έδωσε και τις φωτογραφίες), Σούλης Λιάκος συνθέτης και ερμηνευτής, Μάκης Σεβίλογλου συνθέτης, ερμηνευτής και παραγωγός,  και ο βασικός συντελεστής Βασίλης Νιτσιάκος.


Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Γαληνεμένος Τόπος



Κυριακή πρωί βρέθηκα στο Σπίτι της Αλυκής να το χαρώ και πήρα μαζί μου το πλέον κατάλληλο βιβλίο. Το Σιντάρτα του Χέρμαν Έσσε.  
Κάποια στιγμή, σαν γέρος άνθρωπος που πιάστηκε στο καθισιό, αποφάσισα να δουλέψω λίγο και να λιγοστέψω τους "γερμανούς" που δεν λένε να χαθούν.
Δούλεψα κάμποση ώρα και ομόρφυνε και άλλο ο τόπος. Τόσο που θέλησα να το μοιραστώ με τους φίλους της ομάδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τον φωτογράφησα και μόλις είχα ανεβάσει τη φωτογραφία στη σελίδα της ομάδας με το σχόλιο:
 «Ο γαληνεμένος τόπος μόνο γαλήνη μπορεί να προσφέρει.
Σε ανταπόδοση τον ξαλάφρωσα από τους "γερμανούς" του.
Γαλήνεψε περισσότερο...»
είδα από μακριά να έρχονται προς το Σπίτι δύο γυναίκες. 
Με βήμα αργό, έφτασαν σε απόσταση που μου επέτρεψε να διακρίνω τις πληγές που υπήρχαν στο πονεμένο πρόσωπο της πιο μεγάλης σε ηλικία και το μανταρισμένο χέρι της.
-       Καλημέρα σας! Κοπιάστε. Θα ήταν χαρά μου να μοιραστούμε την ηρεμία αυτού του τόπου.
-       Καλημέρα σας. Ευχαριστούμε πολύ. Άλλωστε για αυτό το λόγο ήρθαμε. Μου απαντά η νεότερη κυρία.
Κάθισαν στο προσήλιο και ήταν φανερό, πως περισσότερο από τα σημάδια και τις πληγές, διέκρινα τον ψυχικό πόνο στα μάτια αυτής της όμορφης γυναίκας στα πρώτα χρόνια των γηρατειών της.
-       Είναι πολύ πρόσφατο το ατύχημα που είχαμε και είχε σαν αποτέλεσμα να τραυματιστώ και να χάσω τον άνθρωπό μου, το παλληκάρι μου, ούτε εξήντα εννέα χρονών δεν ήταν.
Είπε, καθώς ζήτησε από την κόρη της να αλλάξουν στασίδι και να κάτσουν από την άλλη πλευρά. Είναι ενοχλητικός ακόμη ο ήλιος του Οκτώβρη και δεν αντέχεται.
-       Ωραίο βιβλίο διαβάζετε, έχω να το διαβάσω από τα νιάτα μου.
Είπε η κόρη, και μου πρόσφερε ένα κομμάτι πίτα και αμύγδαλα.
Αφού σχολιάσαμε διάφορα θέματα που πραγματεύεται ο Έσσε, - δεν είναι της παρούσης να σας παραθέσω – φτάσαμε τη συζήτηση του, πως έφτασαν εδώ.
Είναι η πρώτη έξοδος της κυρίας Μ. μετά το ατύχημα και την μεγάλη απώλεια. Έχασε τον σύντροφο της ζωής της που την συντρόφευε για σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Πέτρωσαν τα δάκρυά της και δεν μπορεί να θρηνήσει. Δεν μπορεί να διαχειριστεί τον πόνο της. Τόσα παιδιά και εγγόνια γύρω της, δεν αρκούν. Δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της απώλειας από πάνω της. Είναι και διπλός ο πόνος της. Πονά η ψυχή της, πονά και το σώμα της. Άραγε, ωφελεί αυτή η ισορροπία του πόνου; Ή επιβαρύνει ακόμη περισσότερο;
Η απάντηση της κόρης ως ειδικός ψυχικής υγείας, με έπεισε πως ισχύει το πρώτο.
Με πολύ μεγάλη τρυφερότητα την αγκαλιάζει και την περιποιείται  η Ζ. και μου απαντά στο ερώτημα πως έμαθαν για αυτό το μέρος.
Κάποιος κοινός μας γνωστός, της μίλησε για αυτόν το γαλήνιο τόπο και έτσι αποφάσισε να είναι και η πρώτη έξοδος της πονεμένης μάνας εδώ.
Με συγκίνησε βαθιά αυτή η απάντηση και δεν τόλμησα να της δείξω το σχόλιο που συνόδεψε τη φωτογραφία λίγο πριν έλθουν.
Φοβήθηκα μήπως χαλάσω τη στιγμή που αναζητούσαν.
Γράφοντας αυτές τις γραμμές λίγες μέρες μετά, Παραθέτω τις παρακάτω σκέψεις μου.
Κάτι όμορφο διαχέεται στην ατμόσφαιρα που υπάρχει σε αυτό το κομμάτι γης, που βρίσκεται ανάμεσα στην θάλασσα και τις λίμνες της αλυκής. Ίσως η δύναμη του αλατιού που εκτός από τη νοστιμιά της ζωής μας, λειτουργεί και σαν τέλειο συντηρητικό πολλών τροφών, να επενεργεί στις αισθήσεις μας και επηρεάζει το κέντρο της ύπαρξής μας.

Θυμάμαι πως λίγη ώρα αργότερα, όταν η κυρία Μ. ζήτησε από την αγαπημένη της κόρη να επιστρέψουν στο σπίτι τους,  γιατί κουράστηκε και χαιρετηθήκαμε, ήξερα βαθιά μέσα μου πως σήμερα μου αποκαλύφθηκε το μέγεθος της ωφέλειας από την παρέμβασή μου στην αποκατάσταση αυτού του τόπου.
Και γαλήνεψε η ψυχή μου.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ Κ.Τ. από την θεατρική ομάδα Φύρδιν Μίγδην





Άφησα να περάσουν αρκετές ώρες για να κατασταλάξει μέσα μου η αντάρα που δημιούργησε η θέαση αυτής της παράστασης, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου στο θέατρο ΚΑΠΠΑ του δήμου Θερμαϊκού.
Σε όλες αυτές τις ώρες, επιστρέφοντας στους ρυθμούς της καθημερινότητας, συνάντησα φίλους, βρέθηκα  στην 1η μηνιαία συνάντηση του γκρουπ θέραπυ, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, είδα άλλη μια παράσταση, θεατρική παρωδία στη Ν. Μηχανιώνα από την ομάδα ΘΕΑΤΡΑΛΕ, τακτοποίησα λογαριασμούς και υποχρεώσεις του συλλόγου, και παρ’ όλα αυτά, επιμένει η ανάγκη να επικοινωνήσω όλα αυτά που μου προκάλεσε και συνεχίζει να μου προκαλεί η ανάμνηση σκηνών, χορού, τραγουδιών και της ουσίας του έργου «Η Επιστροφή της Κ.Τ.»
Όταν ξεκίνησε η παράσταση  - με αρκετή καθυστέρηση είναι η αλήθεια, που μου προκαλεί πάντα μια αρνητική προδιάθεση για να παρακολουθήσω απρόσκοπτα το έργο – άρχισα να δυσανασχετώ με τα δρώμενα επί σκηνής, να μη βρίσκω κάποια συνοχή και εξέλιξη που θα μου τονώσει το ενδιαφέρον και θα μου δώσει το στίγμα του. Ξάφνου, κάποιες φωνές με συντάραξαν, δύο κορμιά με περίτεχνες κινήσεις μου έδειξαν πως κάτι πολύ όμορφο θα κρύβεται στο βάθος και η αρχική εικόνα, άρχισε σιγά – σιγά, να ανατρέπεται.
Ώσπου, μετά από ένα πεντάλεπτο διάλειμμα, ξεκίνησε το δεύτερο μέρος και άρχισε να τρέχει η πλοκή του και να αποκαλύπτονται τα βαθύτερα νοήματα του έργου, με θεατρικά μέσα που με άφηναν έκπληκτο. 
Οι πολυτάλαντοι νέοι, Χαρίκλεια Ζαγοριανού ως ζωγράφος και με απίστευτης ομορφιάς φωνή και εκπληκτική ερμηνευτική δεινότητα, ο Γιώργος Τσιόλχας και σαν τραγουδιστής και σαν μέλος ενός εκπληκτικού δίδυμου τυφλών  - μαζί με την υπέροχη Νάνσυ Δρούγκα – έδωσαν μια διαφορετική νότα στην παράσταση, όπως επίσης άριστα απέδωσαν τους ρόλους τους, ως παιδιά του Άλφρεντ Ιλλ.
Θα σταθώ στο σκηνοθετικό εύρημα που για μένα ήταν κορυφαίο και ως σύλληψη και ως εκτέλεση. Η επιστροφή στη νιότη των ερωτευμένων ηρώων του έργου, της Κλάρα και του Άλφρεντ, μέσα από τις εκπληκτικής ομορφιάς χορευτικές κινήσεις της Νάνσυ Δρούγκα και του Γιώργου Μπάκα εκτόξευσαν την αλληγορική ομορφιά του έργου και μου χάρισαν ρίγη συγκίνησης σε συνδυασμό με τα τραγούδια και  την πρωτότυπη μουσική της Νόνα Ιωαννίδου και την ερμηνεία της Χαρίκλειας και του Γιώργου.
Έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου αυτές οι σκηνές απίστευτης ομορφιάς, πολυτάλαντων νέων ανθρώπων που υπηρέτησαν με τον καλύτερο τρόπο  από πολλές θέσεις τις ανάγκες του έργου. Αισθάνομαι πως η σκηνοθέτιδα Γιώτα Αλεξοπούλου, θα πρέπει να είναι ευτυχής με τις επιλογές της και τη διανομή.
Η παράσταση αυτή, υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο για τη θεατρική μου παιδεία. Συνειδητοποιώ πως όπως κάθε σοβαρή δουλειά στην ζωή μας – όπως το να ζυμώσεις το ψωμί σου π.χ. – χρειάζεται το χρόνο της για να ωριμάσει και να δώσει το αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Αναγνωρίζω το λάθος μου να κρίνω, πριν «γευθώ» το σύνολο του έργου. Όπως για να ψήσεις το ψωμί πρέπει να προηγηθεί το κουραστικό ζύμωμα, το βαρετό φούσκωμα, για να φτάσεις να δοκιμάσεις τη γεύση του, έτσι και σε αυτή την παράσταση, έπρεπε να περάσει το τραίνο πολλές φορές για να αναδείξει το τέλμα της ζωής των κατοίκων του Γκύλλεν. Μιας κοινωνίας που λιμνάζει στην μιζέρια της ανεργίας και την εσωστρέφεια της φτώχειας. Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει παιχνίδι στα χέρια αδίστακτων ανθρώπων, που αδιαφορώντας για τους άλλους επιβάλλουν τα δικά τους θέλω;
Η Γιώτα Αλεξοπούλου περίτεχνα έπλεξε το γαιτανάκι της μυθοπλασίας και μας παρουσίασε με τον ποιο απτό τρόπο τη δύναμη του χρήματος, και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Την πλεονεξία, την απληστία, το φόβο, την υποκρισία. Αναδεικνύει όλες εκείνες τις κοινωνικές παθογένειες που κρύβονται πίσω από τα κοινωνικά πρότυπα και τα θρησκευτικά σύμβολα.
Η οικονομία  μιας ολόκληρης πόλης άνθισε  με την προοπτική πως κάποιος θα βρεθεί να εκπληρώσει την επιθυμία της κυρίας Κ.Τ. να αποδοθεί «δικαιοσύνη» και να καρπωθεί μια ολόκληρη πόλη και οι κάτοικοί της την υπέρογκη αμοιβή, εκτελώντας τον παλιό της αγαπημένο Άλφρεντ για την προδοσία του που έμεινε ατιμώρητη. Οι κάτοικοι άρχισαν να ικανοποιούν τις πιο τρέλες τους επιθυμίες και να πιστώνουν ο ένας τον άλλον, πιστεύοντας πως κάποιος θα αναλάβει να γίνει ο εκτελεστής του Άλφρεντ. Ένας Άλφρεντ, που αφού ξεπέρασε το φόβο του θανάτου, αποφάσισε να γίνει θυσία στο βωμό της επίπλαστης ευτυχίας των συμπολιτών του, αποδεχόμενος την απόφαση του συμβουλίου της πόλης - όχι για την αμοιβή – αλλά για απόδοση «δικαιοσύνης».
Εξαιρετική από κάθε άποψη η προσέγγιση του έργου , με μια καλοδουλεμένη θεατρική ομάδα, με όλη τη σημασία της λέξης, που πρέπει να έχυσε πολύ ιδρώτα σε πρόβες για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα.
Προσωπικά θα επιθυμούσα  να έχω τη δυνατότητα να ξαναδώ την παράσταση, να τη δουν και άλλοι, και να συζητήσω με όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές της για όλα όσα διακυβεύονται με τη θέασή της.
Υποβάλλω το αίτημα, μαζί με το σεβασμό μου σε όλα τα μέλη της θεατρικής ομάδας «Φύρδιν Μίγδην» και δηλώνω θαυμαστής και πιστός ακόλουθος

Βαγγέλης Μίχος

Η Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην» Συλλόγου Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγ. Τριάδας παρουσιάζει την παράσταση "Η επιστροφή της Κ.Τ." του Φρήντριχ Ντύρενματ (βασισμένο στη έργο «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας»)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία/επιμέλεια: Γιώτα Αλεξοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Χαρίκλεια Ζαγοριανού
Μουσική/σύνθεση: Νόννα Ιωαννίδου
Τσέλο: Αίθρα Ζαγοριανού
Στίχοι τραγουδιών: Χαρά Μαζίδη
Χορογραφίες: Νάνσυ Δρούγκα
Κοστούμια: Δέσποινα Προδρομίδου
Σχεδιασμός σκηνικών: Δέσποινα Τσαλίκη / Γιώτα Αλεξοπούλου
Κατασκευή σκηνικών: Σωτήρης Ρουσάκης
Μάσκες: Ελένη Ματζάρη / Χρυσάνθη Κυριάκου
Βίντεο/Φωτογραφίες: Μαρία Ζουμπουρίδου
Αφίσα/Πρόγραμμα/Τρέιλερ: Μάνος Κανταλάς

Διανομή

Κ.Τ.: Αντιγόνη Μαυρίδου
ΑΛΦΡΕΝΤ ΙΛΛ: Βασίλης Παναγιωτίδης
ΔΗΜΑΡΧΟΣ: Νίκος Κρητικός
ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ: Χαρά Μαζίδη
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: Μάνος Κανταλάς
ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ: Βασίλης Ραπτόπουλος
ΓΙΑΤΡΟΣ: Χρήστος Σπυρίδης
ΚΥΡΙΑ ΙΛΛ: Μαρία Καλογήρου
ΚΑΡΛ ΙΛΛ: Γιώργος Τσιολχάς
ΟΤΤΙΛΙΑ ΙΛΛ: Νάνσυ Δρούγκα
ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Χαρίκλεια Ζαγοριανού
ΓΚΥΛΕΝΙΩΤΕΣ: Αναστασία Ιωαννίδου, Σωτηρία Κατούνα, Γιώργος Μπάκας, Θανάσης Ραλλίδης, Χρήστος Σπυρίδης
ΟΔΗΓΟΣ ΤΡΕΝΟΥ: Γιάννης Σιορμανωλάκης
ΚΛΗΤΗΡΑΣ: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΜΠΑΤΛΕΡ: Λεωνίδας Βαγδατζόγλου
ΤΥΦΛΟΙ: Γιώργος Τσιολχάς / Νάνσυ Δρούγκα
ΣΥΖΥΓΟΣ VII: Γιάννης Σακελλαρίδης
ΣΥΖΥΓΟΣ VIII: Μάνος Κανταλάς
ΜΠΡΑΒΟΣ: Κωνσταντίνος Κουρουτσαλάκης
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σωτηρία Κατούνα
 
Τραγουδούν: Χαρίκλεια Ζαγοριανού / Γιώργος Τσιολχάς
Χορεύουν: Νάνσυ Δρούγκα / Γιώργος Μπάκας

Ιστορικό ομάδας:

Η θεατρική ομάδα «Φύρδην Μίγδην» δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2013, εδρεύει στην Αγία Τριάδα και δραστηριοποιείται στο δήμο Θερμαϊκού και στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Έχει συνεργαστεί με πολλούς φορείς και συλλόγους της πόλης όπως το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, το δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης, το δήμο Θερμαϊκού, το δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη, το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, το Σύλλογο Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγίας Τριάδας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Επανομής και άλλους. Από τον Οκτώβριο του 2018 η ομάδα αποτελεί τμήμα του Συλλόγου Προσφύγων Ανατολικής Θράκης Αγίας Τριάδας.
Παραστάσεις της ομάδας: «Ο κύκλος με την κιμωλία» (Μπρεχτ), «Έρωτες των Χριστουγέννων» (Παπαδιαμάντης), «Εκκλησιάζουσες» (Αριστοφάνης), «Ω γλυκύ μου έαρ, μέρα Μαγιού σε χάνω…» (Εγκώμια, Ρίτσος, Θεοδωράκης), «Ω, τι κόσμος μπαμπά!» (Μουρσελάς), «Η λωρίδα της γάζας» (Βενιέρης), «Στον ίσκιο ας είμαι του ναού σου» (αφιέρωμα στην Κοίμηση της Θεοτόκου), «Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη» (Παπαδιαμάντης).

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

Σκέψεις, δράσεις και αποτελέσματα από το εγχείρημα 'Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής"


Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αποκατάσταση του Σπιτιού της Αλυκής Αγγελοχωρίου.
Ένα τόπο εγκατάλειψης και εναπόθεσης σκουπιδιών, θέλησα να τον καθαρίσω και να γίνει χώρος επισκέψιμος και λειτουργικός για δράσεις πολιτισμού.



Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου, ποια σκέψη με οδήγησε σε αυτή την απόφαση και δεν βρίσκω.
Ήταν και συνεχίζει να είναι ένα εγχείρημα που προϋποθέτει, χρόνο, κόπο και χρήμα. Και αν βρήκα το χρόνο, δεν δίστασα μπροστά στον κόπο, δίχως το χρήμα δεν μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο βήμα.
Με την άδεια του υπεύθυνου της Αλυκής, Πασχάλη Χατζηγεωργίου και την αμέριστη βοήθειά του, την άδεια του Δημάρχου Γιάννη Μαυρομάτη, ξεκίνησα μόνος και με ατομικά μέσα την προσπάθεια και σε λιγότερο από ένα μήνα, πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Έτσι μπορέσαμε και κάναμε την πρώτη μας εκδήλωση.

Πέρυσι, στις 23 Αυγούστου, φιλοξένησε την βραδιά αφήγησης " Παραμύθια για το αλάτι" με την Ανθή Θάνου και τον Αλέξανδρο Μακρή.


Αυτή είναι η σημερινή του εικόνα.


Έγινε και το γεφυράκι για να είναι εύκολη η πρόσβαση στο χώρο.


Φέτος ξεκινήσαμε με τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Θάλασσας υπό την αιγίδα του ΔΗΠΠΑΚΥΘ και την εποπτεία της Ανδρονίκης Ράπτη, στις 25 Μαίου. Πάνω από 200 ζωγραφιές παιδιών έξη σχολείων του δήμου μας συμμετείχαν στην έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη θάλασσα. Συμμετοχή είχε και η ομάδα φωτογραφίας του Μορφωτικού μας συλλόγου με την Λουλουδιά Γρέδη δασκάλα και ψυχή της ομάδας των παιδιών.




Στις 20 Ιουλίου, ένα πιάνο ήρθε στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής και μάγεψε όσους τόλμησαν να έρθουν, ο Πέτρος Σατραζάνης. Συμμετείχε στα κρουστά ο Γιώργος Γεωργιάδης.
Ειδική μνεία στην επιχείρηση μεταφοράς του πιάνου στους Δάνη Παπαχρήστου, Χρήστο Πάνου, Γιώργο Γεωργιάδη και Κώστα Γιαννακίδη για τους ιμάντες μεταφοράς.
Ένας να έλειπε δεν θα γινόταν.


Στις 25 Ιουλίου μια κιθάρα και ένα ακορντεόν ήταν αρκετά για να γεμίσει με νότες, μουσικές και τραγούδια από τους Γιώργο Γελαράκη και Σοφία Βουλγαρίδου.


Στις 21 Αυγούστου μεγάλωσε η παρέα κατά πολύ. Μια καταπληκτική ομάδα εκπαιδευτικών με το όνομα "Τα Πάντα Ρει" μας ταξίδεψε για τρεις ώρες σε όλο το σύμπαν των άστρων και σε αυτό του Ελληνικού τραγουδιού.


Στις 5 Σεπτεμβρίου μας ήρθαν οι "Γυρολόγοι" με ρεμπέτικα και λαϊκά , μαζί τους και το επίτιμο μέλος, ο Χάρης με το ακορντεόν. Και μεγάλωσε η παρέα, αφού ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν η Στέλλα Γιαλτζή και η Σοφία Γεωργαντζή. Το γλέντι κράτησε ως τις τρεις τα ξημερώματα. Αλησμόνητο!



και στις 6 του μηνός περιηγηθήκαμε στο γαλαξιακό μας ορίζοντα με τα τηλεσκόπια του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης.

φωτό sotirios lando

Στις 11 Σεπτεμβρίου ημέρα Τετάρτη, οι Los Rebellos, δλδ ο Χρήστος Μίχος κιθάρα φωνή και ο Σάκης Μυρίσας μπουζούκι φωνή, έκλεισαν αυτή την σειρά εκδηλώσεων με τον καλύτερο τρόπο. Όμορφο ντουέτο, με αγάπη και σεβασμό στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι.

φωτό sotirios lando

Κάθε φορά, σε κάθε εκδήλωση, αυτό που έβλεπα στα μάτια του κόσμου και των μουσικών, ήταν αρκετό για να καλύψει κάθε ερώτημα που είχα όλο το διάστημα που προετοίμαζα το χώρο για τις εκδηλώσεις. Κάθε σταγόνα ιδρώτα αποζημιώθηκε με ένα χαμόγελο.
Και δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από το να βιώνεις την ευτυχία στα μάτια των ανθρώπων.
Ένας χώρος που ήταν σκουπιδότοπος και απομονωμένος από την καθημερινότητα των επισκεπτών της παραλίας, λόγω της εγκατάλειψης, με λίγα χρήματα που διέθεσε ο Μορφωτικός Πολιτιστικός σύλλογος Αγγελοχωρίου - δεν ξεπέρασαν τα 500 ευρώ, για αγορά κυρίως εργαλείων και υλικών - πολλές ώρες αφοσιωμένης προσπάθειας και αυτοσχεδιασμού, έφεραν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα και μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν αυτές οι δράσεις πολιτισμού.
Στόχος και μέλημα να βρεθεί τρόπος χρηματοδότησης και να επισκευαστεί η στέγη του σπιτιού και να κλείσει με πόρτες και παράθυρα για να γίνει εντευκτήριο και να φιλοξενεί εκδηλώσεις και εκθέσεις όλο το χρόνο.
Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τις συνθήκες που κάνουν ξεχωριστό αυτόν το χώρο ατόφιες.
Δεν θα συνδεθεί με ρεύμα ηλεκτρικό, για να βιώνουμε κάθε φορά την αθωότητα στην επαφή μας με το φυσικό περιβάλλον.
Μακάρι να βρεθεί τρόπος.