Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ συνέχεια



ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ


Ένας μουντός, γκρίζος ορίζοντας, πάνω από το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, έδινε ένα καταθλιπτικό τόνο στο απογευματινό τοπίο.
Ο Τάσος υποδέχτηκε την παρέα στο σπίτι, που είχε γίνει ο παράδεισός του τα δυο προηγούμενα χρόνια. Βρισκόταν σ’ έναν από τους διάσπαρτους οικισμούς του Αγγελοχωρίου, με θέα προς την πόλη της Θεσσαλονίκης. Είχε οργανώσει τη ζωή του, μαζί με τη σύντροφό του σύμφωνα με όσα πίστευε και όριζε ως αξιοπρεπή διαβίωση. Είχαν αυτάρκεια σε μια σειρά από διατροφικά αγαθά. Λίγες κότες, μία κατσίκα κι ένας μικρός μπαξές, κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τις καθημερινές ανάγκες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν έτοιμος για το μεγάλο εγχείρημα. Θα ξεκινούσε αυτός και σύντομα θ’ ακολουθούσε και η σύντροφος, που περιέκλειε όλη τη σημασία της λέξης όταν την αποκαλούσε ‘η σύντροφος της ζωής μου’.
Η σόμπα διέχεε μια όμορφη ζεστασιά που γλύκανε την απογευματινή μουντάδα. Στο τραπέζι βρίσκονταν λίγοι μεζέδες, όμως εκλεκτοί, για να συνοδέψουν το τσίπουρο και την κουβέντα. Τσιγαρίδια, μανιτάρι του βουνού από τον καταψύκτη, τουρσί ντομάτα, μελιτζανάκι τουρσί, ζοχιά και λίγες ελιές με ζυμωτό ψωμί, αρκούσαν για να προϊδεάσουν τα φιλαράκια του για τα μελλούμενα. Σε λιγότερο από μισή ώρα, άπαντες βρίσκονταν στην διάθεσή του και αδημονούσαν για όσα θα τους μετέφερε ο άνθρωπος, που βάλθηκε να τους αλλάξει ρότα.
Ο Τάσος Βέρνης είναι ένας άνθρωπος με μετρημένα λόγια. Σπάνια θα πλατειάσει την κουβέντα του και υποστηρίζει τις ιδέες του με πάθος, μόνο όταν θα είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τις υποστηρίξει με επιχειρήματα. Πολύ περισσότερο τώρα που έχει μπροστά του ανθρώπους που εκτιμά και θέλει να μοιραστεί  μαζί τους κάτι περισσότερο από ιδέες. Την ίδια του τη ζωή. Έτσι λοιπόν, μπήκε κατευθείαν στο θέμα.
-Εκατόν είκοσι χρόνια πριν, η Περικοπή είχε 1200 κατοίκους. Το 1940 είχε 545. Αν εκείνη την εποχή, με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν, μπορούσαν να ζουν τόσες ψυχές σε αυτόν τον οικισμό, σκεφτείτε σήμερα με τα μέσα που διαθέτουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Ξεκίνησε ο Τάσος και συνέχισε. Λίγους μήνες πριν  ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, στα πλαίσια ενός προγράμματος νέων απ’ όλη την Ευρώπη, πρότεινε να γίνει ο οικισμός της Περικοπής, ένας προορισμός για Ευρωπαίους συνταξιούχους, που αναζητούν ένα ομορφότερο περιβάλλον να περνάνε κάποιους μήνες της ζωής τους. Αυτό το πρόγραμμα, ήταν ουσιαστικά και η σπίθα να επιλέξω αυτό το χωριό για τον νέο τόπο, όπου θα μπορούσαμε να το φτιάξουμε ιδανικό τόπο να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Το πείραμά μας, είναι ανεξάρτητο από το αν θα γίνει πράξη αυτή η πρόταση του δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Σας μοιράζω το κείμενο που θα σας διαβάσω για να μπορέσω να αποδώσω δίχως κενά και παραλείψεις όσα κατάφερα να συνθέσω σαν χαρτογράφηση αναγκών και χρονοδιάγραμμα εργασιών για να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο εγχείρημά μας.
«Το Πείραμα της Περικοπής, έχει τα υπέρ και τα κατά.
Θα ξεκινήσω με τα κατά.  
Η απόσταση που βρίσκεται σε σχέση με την τωρινή μας αφετηρία, είναι το μεγαλύτερο για όσους θα έχουν την επιθυμία να επισκέπτονται συχνά τους δικούς τους και να κρατήσουν επαφή. Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης τον χειμώνα και η μεγάλη διάρκειά του, είναι το δεύτερο. Με κατάλληλη προετοιμασία όμως, ίσως να είναι και υπέρ για όσους θα ήθελαν μεγάλη διάρκεια χειμερίας ξεκούρασης και δημιουργίας μέσα από την εσωστρέφεια. Οι ελάχιστες έως και ανύπαρκτες υποδομές του οικισμού σε δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλέφωνο, είναι μια πρόκληση. Για την επιτυχία του εγχειρήματος, θεωρώ δεδομένη την ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας και χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θα εξηγήσω τους λόγους παρακάτω. Αυτό το δεύτερο κατά όμως, είναι και το μεγάλο υπέρ. Διότι θα έχουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εκείνες τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε τον οικισμό μας πρότυπο. Βρίσκεται πολύ κοντά στον παραδοσιακό οικισμό του Νυμφαίου, όπου όλο το χρόνο έχει τουριστικό ενδιαφέρον και προσελκύει αρκετό κόσμο κυρίως από την Ελλάδα. Είναι σε μια γεωγραφική θέση με πολύ καλό προσανατολισμό και υπέροχο κλίμα. Το παρελθόν με την διαβίωση τόσων ανθρώπων, δείχνει πως έχει καλλιεργητική δυνατότητα. Με τις νέες προτάσεις ήπιας εκμετάλλευσης και υγιούς ανάπτυξης θα μας δοθεί η δυνατότητα να έχουμε ένα ικανό εισόδημα για αυτάρκεια στη διαβίωσή μας.
Από την έρευνα που έκανα, οι καλλιέργειες που θα ευδοκιμούσαν δίχως ιδιαίτερο κόπο και κόστος, είναι οι παρακάτω. Το Τσάι του Βουνού,  το Μύρτιλο, το Ιπποφαές, η Αρώνια, η Κρανιά, η φλαμουριά, το υπερικό, σε συνδυασμό με τα άγρια κορόμηλα, τις μηλιές, τις κυδωνιές, τις γκορτσιές και σε λίγο χαμηλότερο υψόμετρο, προς τον οικισμό των Ασπρογείων, κάστανα, φουντούκια και καρύδια, μαζί με την καλλιέργεια Τρούφας, είναι ένας άριστος συνδυασμός εναλλακτικής καλλιέργειας με πολλές προοπτικές. Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες προτάσεις που ενδεχομένως να μου διέφυγαν της προσοχής, όμως εδώ είμαστε να συμπληρώσουμε τον κατάλογο. Για να υπηρετήσουμε τη διατροφική μας αλυσίδα, θα πρέπει να ασχοληθούμε και με τη καλλιέργεια πατάτας, φασολιών, καλαμποκιού, και όσων ζαρζαβατικών μας επιτρέπει το υψόμετρο.
Για τις ανάγκες κάλυψης του ζωικού κεφαλαίου που θα έχουμε για τις καθημερινές μας ανάγκες σε γάλα, τυροκομικά, αυγά, κρέας, θα πρέπει να προβλέψουμε καλλιέργεια σιτηρών σε όλη την κλίμακα. Σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη. Χρειαζόμαστε μια μελέτη για τον αριθμό των ζώων που θα επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες μας όχι μόνο τις διατροφικές, αλλά και άλογα, μουλάρια και όνους που πάντα ήταν πολύτιμοι βοηθοί σε όλες τις κοινωνίες ανθρώπων και από αυτό θα εξαρτηθεί και η ποσότητα των δημητριακών που θα πρέπει να καλλιεργήσουμε. Στον αριθμό των κατοίκων του οικισμού, θα πρέπει να προβλέψουμε εκτός από εμάς και διπλάσιο αριθμό επισκεπτών που θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα για φιλοξενία και διατροφή τους. Είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του αυτό.
Βασικές προτεραιότητες, τα πρώτα μας βήματα για την εγκατάστασή μας, θα πρέπει να είναι τα παρακάτω. Αφού πάρουμε τα έγγραφα παραχώρησης χρήσης των ακινήτων που θα αναλάβουμε να αποκαταστήσουμε και να εγκατασταθούμε από την αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αφού μας ορίσουν τις εκτάσεις που θα έχουμε τη δυνατότητα να καλλιεργήσουμε, το πρώτο μας μέλημα είναι να διαμορφώσουμε, το πλέον καλά διατηρημένο οίκημα, σε χώρο υποδοχής μας, όπου θα μείνουμε οι πρώτοι από εμάς που θα αναλάβουμε να δημιουργήσουμε τις υποδομές μόνιμης εγκατάστασης της ομάδας.
Κατασκευή μεγάλου φούρνου και κουζίνας με κτιστό μαγειρείο που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της καθημερινής σίτισης της ομάδας και των επισκεπτών. Διαμόρφωση των χώρων για κατάλυμα του καθενός ξεχωριστά, μέχρι να κατασκευαστεί το προσωπικό οίκημα του, σε βάθος χρόνου και ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Κατασκευή λουτρών και χώρων υγιεινής με την απαραίτητη υποδομή για την υποδοχή των αποβλήτων δίχως συνέπειες για το περιβάλλον. Η κατασκευή απομακρυσμένου βόθρου με εκμετάλλευση της βιομάζας  μεθανίου σε συνδυασμό με τα λύματα των στάβλων, είναι η ενδεικνυόμενη λύση. Η μελέτη της Ανάβρας θα είναι ο οδηγός μας σε αυτό.
Η κατασκευή στάβλων για την στέγαση των ζώων μας θα πρέπει να είναι η επόμενη προτεραιότητα. Θα εξαρτηθεί το μέγεθος και από την μελέτη κάλυψης που θα εκπονηθεί άμεσα από φίλο της κτηνιατρικής σχολής του ΑΠΘ. Θα είναι καλό, να είναι μακριά από τον οικισμό μας και πολύ κοντά σε τρεχούμενο νερό που υπάρχει άφθονο.
Όπου χρειαστεί να κάνουμε εκτενείς παρεμβάσεις με εκσκαφές, πχ  βόθρου λυμάτων, δικτύου απορροών αποβλήτων, θα έχουμε τη βοήθεια από τη νεοσύστατη  ΜΟΜΑ με μηχανήματα του στρατού. Τα υλικά της υποδομής αποχέτευσης, καθώς επίσης και για το δίκτυο ύδρευσης του οικισμού, θα μας τα καλύψει η περιφέρεια ως έχουσα υποχρέωση από το πρόγραμμα εγκατάστασης μας.
Σπορείο και κατασκευή μικρού και ανθεκτικού θερμοκηπίου και χώρους αποθήκευσης τροφίμων και γεωργικής παραγωγής, σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις αποξήρανσης είναι το τρίτο βήμα. Στις άμεσες προτεραιότητες θα είναι η αγορά ενός γεωργικού ελκυστήρα με τα εξαρτήματά του και ενός αγροτικού φορτηγού για τη μεταφορά υλικών. Μια επίσκεψη σε ΟΔΔΥ  για να δούμε τι υπάρχει σε κατασχεμένα και φθηνά θα είναι το πρώτο βήμα. Από τον ίδιο χώρο, θα προμηθευτούμε και μια γεννήτρια παραγωγής ηλεκτρισμού για τις άμεσες ανάγκες φόρτισης ηλεκτρονικών συσκευών και χρήσης εργαλείων σε όλη τη διάρκεια της κατασκευής και αναστύλωσης του οικισμού μας.
Φίλος γεωπόνος από την Καστοριά, θα μας συνδράμει στην προσπάθεια επιλογής σε πιο χωράφι, πια καλλιέργεια. Επίσης στον εμβολιασμό ικανού αριθμού άγριων οπωροφόρων για άμεση απόδοση φρούτων. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη πιθανότητα, να γίνει νόμιμη η καλλιέργεια ινδικής κάνναβης, αυτού του θαυματουργού φυτού, όχι τόσο για τη χρήση ως  μέσου ψυχικής εφορίας δια του καπνίσματος, όσο για τις χιλιάδες άλλες ωφέλειες που έχει ως φυτό. Είναι κάτι που θέλει διερεύνηση και ως προς την καταλληλότητα του τοπίου, λόγω υψομέτρου.
Όλοι μας λίγο – πολύ έχουμε κάποια εργαλεία. Ένας κατάλογος το τι έχουμε στην κατοχή μας θα είναι χρήσιμος, για να συμπληρώσουμε όσα μας λείπουν, είτε με αγορά, είτε με παραχώρηση από φίλους και γνωστούς που έχουν διπλά και θα ήθελαν να μας βοηθήσουν με την παραχώρησή τους.
Αυτά όσον αφορά στο τεχνικό κομμάτι του πειράματος.
Υπάρχει όμως και το φιλοσοφικό και η αναγκαιότητα, το πρακτικό να υπηρετήσει τους υψηλούς μας στόχους για το πνευματικό. Το ορεινό μας καταφύγιο να γίνει ορμητήριο για διάφορες δράσεις όλων μας και χώρος υποδοχής φίλων και μη που θα αναζητούν ένα διαφορετικό τρόπο να γεμίσουν τη ψυχή τους.  Εδώ ακουμπά και η ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο και τα social media, για να κρατάμε επαφή με όσους θα ήθελαν να βρίσκονται κοντά μας.
Είναι νωρίς για να ορίσουμε τον αριθμό των ανθρώπων που θα μπορούμε να φιλοξενούμε και να εξυπηρετήσουμε, καθώς επίσης και  τι αντίτιμο θα ορίσουμε για να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες μας και στα έξοδά μας. Πάντως αυτή θα είναι η στόχευσή μας. Αυτάρκεια διατροφικών ειδών και κάλυψη των υπολοίπων αναγκών με χρήματα από ανθρώπους που θα αναζητήσουν ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής για λίγο. Δεν στοχεύουμε στον πλουτισμό, αλλά στην αέναη ανάπτυξη του οικισμού προς όφελος μόνιμων κατοίκων και παραθεριστών.
Αν συμφωνείτε, δεν έχετε παρά να υποβάλετε τις προτάσεις για τη σύσταση του καταστατικού λειτουργίας του συνεταιρισμού μας, τους όρους συμβίωσης και τις δυνατότητες του καθενός ξεχωριστά για τους τομείς που θα μπορούσε να συμβάλει προσφέροντας την εργασία του, τις γνώσεις καθώς επίσης και για τις καλλιτεχνικές ανησυχίες και όνειρα που θα ήθελε να εκπληρώσει.
Έτσι κι αλλιώς, όλοι μας θα είμαστε παντού. Απλά, κάποιοι θα αναλάβουν και την ευθύνη λειτουργίας και το συντονισμό μιας δράσης, τόσο στη προσπάθεια διαμόρφωσης του οικισμού, όσο και στις ανάγκες της καθημερινότητας σε τροφή και ένδυση. Είναι ένα τεράστιο εγχείρημα, μια πραγματική επανάσταση στη ζωή μας. Χρειάζεται πριν από την αποδοχή, να σταθμίσει ο καθένας και η κάθε μία από εμάς  τις δυσκολίες του και πως κάθε υπαναχώρηση μετά το ξεκίνημα, μόνο κακό θα μπορούσε να κάνει στους υπόλοιπους.

Το πείραμα της Περικοπής ξεκινά με μοναδικό σκοπό την ευτυχία όλων μας, δίχως δυσάρεστες παρενέργειες σε κανέναν από εμάς.»

Συνέχεια...

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Το πείραμα της Περικοπής

Το πείραμα της Περικοπής

Πρόλογος

Φλεβάρης του 2015

Η ψυχολογία του πληθυσμού σε όλη την Ελληνική επικράτεια έχει μεταμορφωθεί μέσα σε λίγες μέρες ως δια μαγείας, από ένα πολιτικό γεγονός. Οι εκλογές έφεραν την ανατροπή και για πρώτη φορά στα χρονικά θα υπήρχε μια κυβέρνηση με αριστερές καταβολές. Ένα σαθρό και άρρωστο καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα, από τους δανειστές και με την άβουλη αποδοχή από μέρους των κυβερνώντων, βρέθηκε επιτέλους μακριά από την εξουσία και οι πάτρωνες τους, που όλα αυτά τα χρόνια, είχαν βρει τρόπο να κυβερνούν κινώντας τα νήματα πίσω από την κουρτίνα, ξαφνικά βρέθηκαν δίχως τις μαριονέτες τους. Ο λαός με την τόλμη του, βρήκε τον τρόπο να απαντήσει στους δυνάστες του και να αναζητήσει νέους δρόμους να πορευτεί.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, μια ομάδα ανθρώπων θα είναι οι ήρωες της ιστορίας μας. Θα είναι οι πρωταγωνιστές του πειράματος της Περικοπής. Ένα πείραμα που θα προσπαθήσει να αποδείξει πως η δύναμη των ανθρώπων δεν έχει όρια και αρκεί μια σπίθα για να ανάψει και πάλι η φλόγα της δημιουργίας. Η ίσκα της ζωής δεν σβήνει, όσο  υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν και όχι να φυτοζωούν.





 Ο Τάσος Βέρνης κρατούσε στα χέρια του τις σελίδες από ένα άρθρο που διάβασε στο διαδίκτυο και είχε σκοπό να το διαβάσει στην παρέα του. Ήταν Κυριακή πρωί, όταν βρέθηκαν για το συνηθισμένο καφέ στ’ «Ανατολικό» της Καλαμαριάς. Η παρέα των φίλων που εδώ και χρόνια κρατά κάποιες συνήθειες παλιές, σαν σανίδα σωτηρίας στις ανατροπές της ζωής τους, επαναστάτησε όταν άκουσε τα παρακάτω λόγια που διάβασε ο Τάσος, από το άρθρο του Σαράντη Καργάκου, με τίτλο 

                                               «Το κηφηνείον η Ελλάς»

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ.
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η  εργασία.
Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει,  επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων». Παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε.
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.
Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers».
Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!
Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.
Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά.
Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια.
Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής - βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς».
Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.
Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό.
Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα - απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας - πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές - που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία - θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου  «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου!
Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε . αγροτικό!
Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων.
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.
Όταν μικροί - ακόμη στο Δημοτικό - μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους.
«Αισχρόν γαρ δη τούτο. κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν. Ελλάδα.
Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια».
Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Η επανάστασή τους, προέκυψε από την υποψία πως δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα  όσα διατυπώθηκαν από τον συγγραφέα. Αλλά παρ’ όλα αυτά αισθάνθηκαν απολογούμενοι για όσα καταλογίζει στη γενιά τους ο συγγραφέας κι ας μη βρίσκονται στο κάδρο της περιγραφής με τον τρόπο που έζησαν μέχρι σήμερα.
Ο Άκης Παντολέων, στα είκοσι οχτώ του χρόνια, άνεργος τα τελευταία τρία, καθώς η τέχνη του να βάφει κουμπιά είναι στα αζήτητα με την κατρακύλα της βιοτεχνίας ενδυμάτων στην πόλη, ήταν ο πρώτος που πήρε το λόγο.
-Τάσο, γροθιά στο στομάχι τα όσα διάβασες. Δεν θα τολμήσω να απορρίψω την άποψη του Καργάκου, γιατί δεν έχω αντίθετα επιχειρήματα. Θέλω όμως να πω, πως φτάνει η μοιρολατρία και η προσπάθεια να κρυβόμαστε πίσω από τις καταστάσεις της που διαμορφώνονται ερήμην μας. Πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε, πως θα ανατρέψουμε αυτή την εικόνα που σχηματίσαμε ως γενιά. Πρέπει να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας δίχως να περιμένουμε βοήθεια από καμιά πολιτεία. Αν έχει να δώσει καλώς. Αν δεν έχει, να βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Δεν αντέχω άλλο να ζω από τη σύνταξη της μάνας μου.
Ο Θοδωρής Λένος, ζωγράφος και συντηρητής  έργων τέχνης, αφού σπούδασε στην Ιταλία, για λίγα χρόνια εργάστηκε με συμβάσεις ορισμένου χρόνου στην εφορία Βυζαντινών αρχαιοτήτων της Θεσσαλονίκης. Έκανε κάποιες πολύ όμορφες προσπάθειες να παρουσιάσει την δουλειά του με εκθέσεις ζωγραφικής και βιοπορίστηκε με αυτό τον πρώτο καιρό. Όμως, εδώ και λίγα χρόνια, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ήταν αδύνατο να τα καταφέρει, καθώς οι πρώτοι που δέχτηκαν τα πλήγματα της έλλειψης ρευστότητας ήταν οι εικαστικοί. Σ’ ένα περιβάλλον οικονομικής αστάθειας και δυσπραγίας, όπου απουσιάζει η διάθεση για επενδύσεις  στην τέχνη, δεν μπορείς να έχεις προσδοκίες πως θα επιβιώσεις προσμένοντας εισοδήματα από την τέχνη σου. Πήρε με τη σειρά του το λόγο και συμπλήρωσε:
-Έχεις δίκιο φίλε! Όλα αυτά τα χρόνια, λίγο ή πολύ ο καθένας μας βρέθηκε να συμμετέχει σε αυτό που ονομάζουμε ζωή με δανεικά. Δεν εννοώ πως δανειστήκαμε χρήματα για να ζήσουμε. Απλά ότι χάσαμε την επαφή μας με την ουσία της ζωής. Αποκοπήκαμε από τον ομφάλιο λώρο της μάνας γης και ζούσαμε σαν παράσιτα της φύσης. Απόλυτα εξαρτημένοι από τους νόμους της αγοράς, ξεχάσαμε τους νόμους που απορρέουν από τον τρόπο ζωής των προγόνων μας. Και όταν πάψαμε να έχουμε τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε αυτή την πορεία, βρεθήκαμε εκτεθειμένοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε. Ας μη μας φαίνεται παράξενο λοιπόν διαβάζοντας αυτές τις αλήθειες, να μας δένεται ένας κόμπος στο στομάχι. Ας σκεφτούμε, πόσα χάσαμε σε ζωή όλα αυτά τα χρόνια που αφεθήκαμε να μας υπηρετούν, να προσφέρουν και να ζουν, συνάνθρωποί μας από άλλες χώρες, που ήρθαν να βρουν την τύχη τους στα μέρη μας. Αν λοιπόν αντί για αυτούς, εργαζόμασταν εμείς, θα ήταν διαφορετικά. Θέλω να συμφωνήσω με τον Άκη και να θυμίσω σε όλους, τις προτάσεις που μας έκανε κατά καιρούς ο Τάσος για να ενωθούμε όλοι μαζί και να δημιουργήσουμε ένα κοινό τόπο. Ήρθε νομίζω η ώρα να το ξαναδούμε.
-Ναι συμφωνώ Θοδωρή! Πρέπει να ξεκινήσουμε και να δούμε πολύ πιο ζεστά την πρόταση του Τάσου. Τοποθετήθηκε με τη σειρά της και η Αμάντα Χαραμίδου. Πάνε λίγα χρόνια που ήρθε από τη Σουηδία, όπου έκανε το μεταπτυχιακό της πάνω στη τέχνη της φωτογραφίας. Το μικρό και γουστόζικο φωτογραφείο της, δε στάθηκε ικανό να την κρατήσει οικονομικά αυτόνομη. Τα έξοδα του ΟΑΕΕ, της εφορίας, τα πάγια για να κρατηθεί μια ατομική επιχείρηση, ήταν πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούσε να βγάλει μέσα από τη δουλειά της. Λιγοστοί οι πελάτες που απόμειναν να αναζητούν τις γνώσεις της, και τεράστιος ο ανταγωνισμός από επαγγελματίες ή μη του είδους. Αναγκαστικά λοιπόν και αυτή με τη σειρά της, βρέθηκε στην τεράστια λεκάνη των ανέργων της χώρας, να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει. Η σκέψη της αναχώρησης για άλλη μια φορά για το εξωτερικό, την γυροφέρνει. Μα οι δεσμοί της με την πόλη και την παρέα της, ήταν πιο δυνατοί και είναι ακόμη εδώ.
-Παιδιά, πτυχίο δεν πήρα. Σε σχολικά θρανία δεν κάθισα πέρα από το γυμνάσιο. Δουλεύω από τα δεκαπέντε μου χρόνια στο ξυλουργείο του θείου μου. Έμαθα την τέχνη του ξυλουργού, όμως σε μια κατεστραμμένη οικονομικά κοινωνία, και τέχνη να ξέρεις, δουλειά δεν έχεις. Όταν οι πλειοψηφία του κόσμου βρεθεί στην ανεργία, άνεργος θα είσαι κι εσύ. Κάποτε δημόσιοι υπάλληλοι και γιατροί, δικηγόροι, ήταν οι πελάτες μας. Σήμερα, μέσα στο γενικό χαμό, όπου ο καθένας αισθάνεται επισφαλή τη θέση του, ακόμη και αν έχει χρήματα, δεν τα διαθέτει για ακριβές κατασκευές. Πάει στο ΙΚΕΑ και με το ένα τρίτο της δαπάνης, κάνει τη δουλειά του. Σε μια άρρωστη κοινωνία, δεν υπάρχει υγιές μέλος. Για να μη μολυνθούμε και πάθουμε καμιά γάγγραινα, αντέστε να φεύγουμε από εδώ για να κάνουμε χαΐρι και προκοπή. Οικογένεια κάτω από αυτές τις συνθήκες, ούτε που περνά από το μυαλό μου να κάνω. Έφτασα τα τριάντα δύο και το μόνο που θέλω είναι να βρω μια ρότα που θα με βγάζει σε μέρος ξάστερο. Δεν αντέχω άλλο το αδιέξοδο που ζω. Φτάνει! Και ήταν ευδιάκριτη η ένταση στο πρόσωπο του Κώστα Παπαδέλη, όταν τα έλεγε όλ’ αυτά.
-Ρε παιδιά, έτσι ωραία που τα λέμε, μούρχεται να πάρω το λαούτο και να τραγουδήσω γαμώ το κέρατό μου. Μια ζωή τζίτζικας ήμουν και δεν προσμένω τίποτε περισσότερο από αυτήν. Το μόνο που θέλω, είναι να είμαι με τα φιλαράκια μου, να σας κάνω κάνα μεζεδάκι, να σας λέω κάνα τραγουδάκι, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ότι απόφαση και αν πάρετε, μαζί σας! Είπε ο Μήτσος – Δημήτρης Μπάλος – ο ψυχαγωγός της παρέας. Κάποτε, μπήκε στη δίνη των ουσιών και του αλκοολισμού. Βγήκε μετά κόπων και βασάνων και πάνε λίγα χρόνια που στο στόμα του δεν μπαίνει τίποτε περισσότερο από λεμονάδα. Εκδίκηση για τα δεινά που μου προσέφερε το οινόπνευμα, όπως λέει ο ίδιος. Έχει το χάρισμα να μετατρέπει σε τραγούδι, ακόμη και τον πιο πεζό λόγο. Πραγματικό τζιτζίκι και αγαπητός απ’ όλους στην παρέα. Έχει μάθει να ζει με τα λίγα και αυτή του η αξιοπρέπεια, έχει εκτιμηθεί δεόντως από φίλους και εχθρούς. Πάνε έντεκα χρόνια που απολύθηκε από το στρατό, όπου ορίστηκε βοηθός μαγειρείου του έμεινε όμως η αγάπη για τη μαγειρική. Οι λίγες, όμως βασικές γνώσεις που απέκτησε, του δίνουν τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάζει με τα υλικά που έχει στην διάθεσή του. Ειδικά στην φύση, είναι να τον θαυμάζει κανείς με τις γνώσεις του γύρω από τα αυτοφυή φυτά και τους μύκητες. Χρησιμότατος σε καιρούς χαλεπούς ο Μητσάρας.
-Κανονίστε την πορεία σας κοπρόσκυλα, να βρείτε τρόπο να βάλω σε δουλειά τα χέρια μου, γιατί θα πάθουν αγκύλωση από το καθισιό. Συμπλήρωσε ο οικοδόμος της παρέας. Ο Θανάσης Λένος, αδελφός του Θοδωρή και κατά κάποιον τρόπο, προστάτης του μετά την απώλεια του μεγάλου τους αδελφού πριν κάποια χρόνια σε τροχαίο. Απ’ ότι καταλαβαίνω, μας την άναψε για τα καλά ο Καργάκος και να είναι καλά. Δεν με νοιάζει τίποτε περισσότερο από το να τρίψω στη μούρη όλων αυτών που κάθονται και βλέπουν αφ’ υψηλού την κατάντια μας, και μας δείχνουν με το δάχτυλο την ευθύνη μας. Που ήταν όλοι αυτοί, όταν άλλοι διαμόρφωναν τις συνθήκες για να γίνουμε αυτό που είμαστε; Τι και αν έφαγα τις σόλες των παπουτσιών μου σε πορείες και συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Κανείς δεν μας άκουγε όταν φωνάζαμε πως θα γίνουμε μια χαψιά από τους κεφαλαιοκράτες και τα τσιράκια τους. Όλοι μας κοίταζαν σαν ούφο που χαλάμε την ησυχία τους. Που θα μου πει εμένα, για τους Αλβανούς και τα μεροκάματα της πείνας που έπαιρναν, στερώντας το ψωμί από Ελληνικές οικογένειες. Που ήταν το κράτος  να κάνει τους ελέγχους, για να έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα; Δώσε και στον Αλβανό και σε κάθε ξένο άδεια παραμονής, υποχρέωσε τον εργολάβο να κολλάει ένσημα και σε αυτούς και να δεις αν θα υπάρχει ενδιαφέρον για την δουλειά του οικοδόμου και από Έλληνες. Αλλά που, χάθηκε η κοινή λογική σε αυτή τη χώρα. Σωτηρία δεν υπάρχει.
- Ρε Θανάση, άσε τα κομουνιστικά σου τώρα να δούμε τι θα κάνουμε! Αυτά συνέβησαν και δεν μπορούμε να τα’ αλλάξουμε. Ότι έγινε, έγινε. Τώρα τι κάνουμε! Πετάχτηκε ο τελευταίος της παρέας. Ο Νίκος Σερέτης, ηλεκτρολόγος και στην ίδια μοίρα με τον Θανάση, μιας και η οικοδομή εδώ και μια πενταετία δεν υπάρχει σαν μοχλός οικονομικής ανάπτυξης. Ο Νίκος, παιδί μεταναστών στην Γερμανία, ορφάνεψε μικρός από μάνα και από τότε που ο πατέρας του ξανάφτιαξε τη ζωή του με μια Γερμανίδα, δεν ξαναπάτησε εκεί αφότου απολύθηκε και παρέμεινε μόνος και έρημος στην πόλη που σπούδασε την τέχνη του. Μοναδική του οικογένεια πλέον, τα φιλαράκια του που άνοιξαν την αγκαλιά τους και κράτησαν μια ζεστή γωνιά για την ύπαρξή του. Μεγάλη υπόθεση η φιλιά. Πάντα ήταν, όμως στα μέρες  της ηλεκτρονικής απομόνωσης και της διαδικτυακής «φιλίας» δύσκολα να βρεις πραγματικούς φίλους.
- Σόρυ κιόλας ρε φίλε, αλλά επειδή τα δικά σου θεωρήματα τα έχω φάει στη μάπα τόσα χρόνια και τα έχω εμπεδώσει, θα ήθελα να μας πει ο Τάσος λίγα λόγια για αυτά που έχει στο μυαλό του. Γιατί φαντάζομαι πως μετά την τελευταία φορά που του βάλαμε πάγο, κι επειδή ξέρω τι μαύρο σκυλί είναι, σίγουρα θα έχει βελτιώσει το σχέδιο που μας ενδιαφέρει. Προτείνω να τον ακούσουμε και να αφήσουμε τις θεωρίες μας κατά μέρος. Άλλωστε σαν ο μεγαλύτερος της παρέας, πάντα ήταν η πατρική μας φιγούρα και αναζητούσαμε σε αυτόν τις λύσεις.
-Έχω την εντύπωση, πως επίτηδες μας διάβασες Τάσο αυτό το άρθρο. Σκοπός σου ήταν να μας ξεσηκώσεις και νομίζω πως τον πέτυχες. Συμπλήρωσε ο Θοδωρής Λένος
- Με εντυπωσίασε ο τρόπος που επενέργησε με τα λόγια του ο Καργάκος σε όλους μας! Ναι Θοδωρή μου! Αυτός ήταν ο σκοπός. Ήθελα να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για να σας παρουσιάσω αυτά που έχουν κατασταλάξει σαν ιδέα μέσα μου.
Όλοι σας ξέρετε πως κατάγομαι από ένα χωριό της Φλώρινας. Έχω χρόνια φευγάτος από εκεί και δεν με συνδέει τίποτε περισσότερο με αυτό το χωριό, πέρα από τους γονείς μου, που έχω την χαρά να ζουν ακόμη εκεί. Πρόσφατα επισκέφτηκα ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, λίγα χιλιόμετρα ψηλότερα από το δικό μου στους πρόποδες του Βίτσι. Περπατώντας λοιπόν στους έρημους χορταριασμένους δρόμους, και ανάμεσα στα χαλάσματα των γκρεμισμένων σπιτιών, έφερα στο μυαλό μου την νέα διάταξη που ψηφίστηκε πρόσφατα για αναδιανομή της ακίνητης περιουσίας που δεν έχει δηλωθεί από κανέναν Έλληνα ή ξένο πολίτη, οπότε αυτομάτως περιέρχεται στο δημόσιο και θα διατεθεί με ευθύνη των δήμων σε πολίτες που θα αναλάβουν την αξιοποίηση αυτής της περιουσίας. Δεν ξέρω αν έχει πέσει στη αντίληψή σας, πως για αυτό τον σκοπό, προτεραιότητα θα έχουν μικρές συνεταιριστικές ομάδες, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οι οποίες θα τύχουν και χρηματοδότησης, ανάλογα με το πλάνο που θα υποβάλλουν. Όσο πιο απομακρυσμένες είναι οι περιοχές, τόσο περισσότερο θα χρηματοδοτηθούν από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σκέφτηκα λοιπόν, πως θα μπορούσαμε να αναλάβουμε την αξιοποίηση αυτού του οικισμού, σαν ομάδα. Να συστήσουμε μια μη κερδοσκοπική συνεταιριστική, να απευθυνθούμε στην αρμόδια υπηρεσία του δήμου Αμυνταίου, όπου υπάγεται και να υποβάλλουμε την πρότασή μας. Η πρώτες μου επαφές με τον κοινοτάρχη του χωριού μου, Δημήτριο Βαλιανέστη, έδειξαν πως δεν υπάρχει κάποιος ιδιοκτήτης αυτών των σπιτιών, που θα τον ενδιέφερε να μπλοκάρει μια τέτοια πρόταση και πως θα είναι συμπαραστάτης μιας τέτοιας προσπάθειας.
Σκοπός μας θα είναι να αποκαταστήσουμε τα σπίτια που είναι ακόμη όρθια, να χτίσουμε με τα υπάρχοντα υλικά τα υπόλοιπα και να φτιάξουμε ένα τουριστικό προορισμό για όλο το χρόνο με ήπιες μορφές ανάπτυξης. Θα προσφέρουμε την δουλειά μας, και μοναδικό μας μέλημα θα είναι να στήσουμε τον δικό μας οικισμό, σύμφωνα με τα πρότυπα που μεταξύ μας θα ορίσουμε και να το κάνουμε μόνιμη κατοικία μας. Δεν σας υπόσχομαι πλούτη, παρά μόνο πολύ δουλειά. Όσοι από εμάς αντέξουμε να ζήσουμε σε αυτόν τον οικισμό πάνω από δέκα χρόνια, θα αποκτήσουμε τίτλους κυριότητας στο σπίτι που θα αποκαταστήσουμε και θα το κάνουμε σπίτι μας και ξενώνα υποδοχής επισκεπτών. Τα κεφάλαια για τα υλικά και τα εργαλεία που θα χρειαστούμε, θα τα αντλήσουμε από τη χρηματοδότηση. Όπως καταλαβαίνετε, χρήματα δεν θα πιάσουμε στα χέρια μας, αφού από το λογαριασμό που θα μας πιστωθούν οι επιδοτήσεις, θα εξοφλούνται τα τιμολόγια των εργαλείων και των υλικών. Θέλω πριν πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση, να το σκεφτεί ο καθένας χωριστά, να υποβάλει τις προτάσεις από ιδέες και αντιρρήσεις και να ορίσουμε ένα νέο ραντεβού αύριο το απόγευμα στο σπίτι μου για να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Στην ομάδα μας, χωρούν άλλοι δυο. Καλό θα ήταν αύριο να τους έχουμε. Όποιος έχει να προτείνει κάποια ή κάποιον ως το βράδυ να μου δοθούν τα ονόματα και να προσκαλέσουμε τους καταλληλότερους που θα μας δέσουν ακόμη περισσότερο και να πετύχουμε σε αυτό το πείραμα.
-Ας μην αφήσουμε αυτή την εκκρεμότητα, παρενέβη  η Αμάντα. Ας αποφασίσουμε τώρα για το ποιούς θα προσεγγίσουμε να κλείσει η ομάδα. Προσωπικά έχω να προτείνω την Βεατρίκη Καριδοπούλου που έχει εμπειρία από την ενασχόλησή της με το κίνημα σπόρων του Πελίτη και έχω την υποψία πως θα την ενδιέφερε να είναι μαζί μας, αφού έχει γυρίσει όλη τη χώρα μαζεύοντας σπόρους και αναζητεί τόπο να ηρεμήσει.
- Πολύ καλή η πρότασή σου Αμάντα και χρησιμότατες οι γνώσεις της Βεατρίκης αν μας ακολουθήσει, απάντησε ο Τάσος. Άλλος κανείς έχει να προτείνει κάποιον να το κλείσουμε το θέμα άμεσα;
- Θα ήθελα να προτείνω τη σύντροφό μου, τη Χριστίνα Ζάχου μιας και έχουμε συμφωνήσει να πορευτούμε σε αυτή τη ζωή. Δεν είμαστε πολύ καιρό μαζί, όμως πιστεύω πως ταιριάζει με τη φιλοσοφία της ομάδας και μπορεί να προσφέρει από την κατάρτισή της σαν δασκάλα στο απώτερο μέλλον.
- Ωραία! Μακάρι να συμφωνήσουν και οι δυο και να ενταχθούν στην ομάδα. Θα κρατήσουμε και κάποιες ισορροπίες. Οι γυναίκες πάντα έχουν τον τρόπο να βρίσκουν λύσεις σε δύσκολες στιγμές και να κάνουν το κουμάντο καλύτερα από τους άντρες. Έτσι δεν θα αισθάνεται μόνη και η Αμάντα, που θα ήταν μόνος κούκος να προσμένει την άνοιξη.
Αύριο, θα σας παρουσιάσω και τις λεπτομέρειες του πειράματος. Γιατί, για πείραμα πρόκειται κι’ εμείς θα πρέπει να φανούμε δυνατοί και να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες και στα πρωτόγνωρα κοινωνικά και οικονομικά εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε, προκειμένου να πετύχουμε τον στόχο μας. Να φτιάξουμε μια κοινωνία ανθρώπων, σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα.
Βγάλτε από το νου σας την απόσταση.
Βγάλτε από το μυαλό σας τον τρόπο που ζούσαμε.

Και συνθέστε τον κόσμο που θα θέλατε να χτίσουμε μαζί.   

Αυτό είναι το πρώτο μέρος από ένα μυθιστόρημα.που ξεκίνησα.
Μια απόπειρα να κάνω τις προτάσεις μου για ένα διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης της Ελληνικής περιφέρειες και μια διαφορετική πρόταση ζωής.
Ελπίζω να βρει αναγνώστες που θα πάρουν έστω και μια ιδέα να ακολουθήσουν αυτόν το δρόμο.
Σύντομα η συνέχεια...

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

ΑΝΑΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΧΡΕΟΥΣ - ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Μέσα στην δίνη αισιοδοξίας των ημερών και την ψυχική ανάταση της πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, για τη σθεναρή στάση του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάνη Βαρουφάκη στην έναρξη των διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίου εταίρους μας, έχουμε αφήσει την εικόνα καταστροφής που παρουσιάζει η οικονομία της χώρας μας, πίσω από το παραβάν.
Ακόμη και αν όλα πάνε κατ΄ευχή σ' αυτές τις διαπραγματεύσεις, αν δε βρεθούμε με σχέδιο και όραμα να αντιμετωπίσουμε τα κακώς κείμενα σε όλους τους τομείς που είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη, η λύση δε θα είναι αποδοτική και βιώσιμη.
Οι λέξεις στον τόπο μας έχουν κακοπάθει, παρ' όλα αυτά, είμαι υποχρεωμένος να τις χρησιμοποιήσω.
Πρέπει να επανιδρυθεί το κράτος.
Πρέπει να απαιτήσουμε να αλλάξουν όλα τα μέλη της δημόσιας διοίκησης που έχουν σαπίσει και κακοφορμισμένα μεταφέρουν τη σαπίλα σε όλη την κοινωνία.
Υγεία, παιδεία, στρατός, δικαιοσύνη, δυνάμεις ασφαλείας, λειτουργούν κύρια και πρώτιστα  σαν μηχανισμοί αποκατάστασης ημετέρων  και δευτερευόντως σαν υπηρεσίες κοινωνικής προσφοράς και υποστήριξης των δομών του κράτους.
Είναι μια εγκαθιδρυμένη νοοτροπία χρόνων που δε μπορεί να αποβληθεί σε μικρό χρονικό διάστημα και χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια όλων μας για να ανατραπεί.
Έχει διαλυθεί ο πρωτογενής τομέας που είναι ο βασικός πυλώνας ανάπτυξης μιας οικονομίας και οι αδυναμία να επιστρέψουμε ως πολίτες σε αυτή τη παραγωγική διαδικασία είναι εμφανής.
Εκπαιδευτήκαμε να προσφέρουμε υπηρεσίες, να είμαστε γρανάζια του εμπορίου και καταναλωτές φθηνών εισαγόμενων προϊόντων.
 Πολίτες πελάτες και όχι πολίτες παραγωγοί.
Δεν έχω σπουδάσει και δεν έχω τη γνώση που χρειάζεται για να κάνω οικονομική ανάλυση και να προτείνω λύσεις.
Μια απλή διαπίστωση κάνω σαν άνθρωπος που έχω καταναλώσει τις ώρες της ζωής μου μέσα στην αγορά και συναλλάχθηκα με χιλιάδες άλλους όλα αυτά τα χρόνια.
Θυμάμαι τη δεκαετία του 70, χιλιάδες άνθρωποι να ασχολούνται με την κατασκευή ρούχων και υποδημάτων. Υπήρχε μια εύρωστη παραγωγική διαδικασία σε όλους τους τομείς.
Καλλιέργεια και επεξεργασία βάμβακος, κλωστοβιομηχανία, πλεκτήρια, βαφεία, σχεδιαστές ρούχων, βιοτεχνίες με χιλιάδες ανθρώπους να απασχολούνται σε παρεμφερή επαγγέλματα.
Το ίδιο και στην υπόδηση. Εκτροφή ζώων, δέρματα και βυρσοδεψία, υποδηματοποιοί και χιλιάδες ανθρώπους να απασχολούνται και να προοδεύουν.
Χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και παράλληλα και η γνώση που υπήρχε για όλα αυτά.
Αγροτική παραγωγή και ανάπτυξη.
Δημιουργήθηκαν συνεταιρισμοί που αντί να γίνουν μοχλοί ανάπτυξης, έγιναν εστίες μολυσματικής κοινωνικής συμπεριφοράς των αγροτών μας και διέλυσαν την αγροτική οικονομία.
Κατακλύστηκε η Ελληνική επικράτεια με χιλιάδες αγροτικά μηχανήματα που αρκούν να καλλιεργήσουν ολόκληρη την ήπειρο. Ο κάθε ένας που ήθελε να γίνει αγρότης, αντί να συνεταιριστεί με υγιείς συνθήκες, δανειζόταν και αγόραζε εξοπλισμό που δεν έφτανε η ζωή δυο γενεών  να αποπληρώσει τα δάνεια.
Δίχως εθνική πολιτική και προγραμματισμό, γεωργική ανάπτυξη και αποτελεσματικότητα δεν μπορεί να υπάρχει.
Μικρές κοινότητες, με υπόδειγμα την Ανάβρα, μπορούν να κάνουν θαύματα, με την καθοδήγηση των κατάλληλων ανθρώπων.
Μπορούμε να βαδίσουμε στο δρόμο της ανάπτυξης μόνο αν αποβάλλουμε το εγώ και δουλέψουμε με το εμείς.
Σαν κοινωνία, τα μάτια μας δεκατέσσερα μην επιτρέψουμε ποτέ στο μέλλον, την ανάπτυξη κομματικών στρατών που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να βολεύουν τον εαυτό τους και του ομοίους τους σε βάρος της κοινωνίας.
Κριτική σκέψη και συμμετοχή στη διαμόρφωση του πλαισίου πριν τη λήψη αποφάσεων είναι το ζητούμενο.
Να πάψει η εξουσία να βρίσκεται σε αποστειρωμένο περιβάλλον, μακριά από τους πολίτες που υποτίθεται πως υπηρετεί.
Δεν έχουμε τη παιδεία για όλα αυτά, όμως πρέπει να κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία και να το επιδιώξουμε, κινητοποιώντας όλους όσους έχουν τη δυνατότητα, να αποκτήσουν και τη  διάθεση της συμμετοχής και να μας εκπαιδεύουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Εδώ χρειαζόμαστε τους νέους μας που γέμισαν με πτυχία και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.
Τώρα είναι η ώρα να διαμορφώσουν το κόσμο που θέλουν να ζήσουν και να μεγαλώσουν τις οικογένειες που θα φτιάξουν.
Αυτό πρέπει να είναι το διακύβευμα.
Αυτή θα πρέπει να είναι η απαίτησή μας από την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας.


Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Κάποτε τόλμησα να συμμετέχω στην πολιτική ζωή του τόπου, στέλνοντας επιστολές στους κυβερνώντες, σαν κι αυτή εδώ που σας παραθέτω. Φυσικά και δεν είχα την παραμικρή ελπίδα πως θα εισακουσθούν οι απόψεις μου, παρ' όλα αυτά, ένοιωθα πως είχα την υποχρέωση να το κάνω. 
Τότε έκρινα σκόπιμο να μη δημοσιοποιώ αυτές τις επιστολές. 
Σήμερα  όμως, κάτω από τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην χώρα μας, κρίνω σκόπιμο να τις δημοσιοποιήσω και να εκφράσω με αυτόν τον τρόπο τη συμπαράστασή μου στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και να δηλώσω την υποστήριξή μου στη πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει.

            ΣΚΕΨΕΙΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΡΙΣΗ»

                                                                                


                                                       Θεσσαλονίκη  10 /06/2010

Κύριε Παπανδρέου,

Ήρθε η ώρα να αραδιάσω στο χαρτί, όσα έχω πει γι’ αυτό που ονομάζουμε «κρίση» στην χώρα μας.
Με απόλυτη σιγουριά θα πω, πως δεν είναι οικονομική.
Γιατί σαν τέτοια, θα βρίσκαμε κάποιες λύσεις και θα την ξεπερνούσαμε με κάποιο τρόπο.
Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, ζήσαμε σαν να ήταν αυτοσκοπός της ζωής μας το φαγητό και η καλοπέραση.
Διέλαθε της προσοχής μας, πως σε αυτά τα σώματα κατοικούσαν ψυχές, που ήθελαν και αυτές το μερτικό τους.
Ήρθε η ώρα να το διεκδικήσουν.
Το μόνο που με φοβίζει , είναι πως χάλασε η μαγιά που φιλούσαμε και είναι δύσκολο να φουσκώσει το «ψωμί» μας.
Έτσι θα υποχρεωθούμε να το φάμε άζυμο και θα μας κάτσει σαν πέτρα στο στομάχι.
Θα είναι το τίμημα.
Ήρθε η ώρα λοιπόν, να αυτοεξοριστούμε στην έρημο που μόνοι μας δημιουργήσαμε.
Αν το κάνουμε έγκαιρα και με την υπερηφάνεια της επιλογής, θα κατορθώσουμε σύντομα να δημιουργήσουμε οάσεις και να επιβιώσουμε.
Αν το αφήσουμε να μας εξορίσουν οι άλλοι,- γιατί θα συμβεί αργά ή γρήγορα, αφού θα αδυνατούμε να αποπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας,  με την γενική συρρίκνωση της οικονομίας μας, -  θα χάσουμε τον αυτοσεβασμό μας και την δύναμη να παλέψουμε για να φτιάξουμε από την αρχή την ζωή μας.
Υπόδουλοι των δανειστών μας, δεν θα έχουμε ούτε την πνευματική καθαρότητα, ούτε την δύναμη να βρούμε λύσεις και διεξόδους στα αδιέξοδα της ζωής μας.
Να γίνω πιο συγκεκριμένος.
Ζητώ να φύγουμε από τον «παράδεισο» της ευρωζώνης.
Να πάψουμε να λειτουργούμε σαν υποτελείς των δανειστών μας και να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρέπεια την κατάστασή  μας.
Νέο νόμισμα με γενναία υποτίμηση
Νέα κοινωνική συμφωνία για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους για μια νέα αρχή.
Οι συνέπειες , οι ίδιες που θα είναι αρνητικές, συνάμα θα είναι και η ευκαιρία μας να ξεφύγουμε από την άβυσσο.
Στην χώρα μας , ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας μας, δηλαδή η αγροτική παραγωγή, η κτηνοτροφία, η αλιεία , η  εκμετάλλευση  δασών και υπεδάφους , γινόταν κατά το πλείστον  με  χέρια μεταναστών.
Είναι οι δυσκολότερες εργασίες και αποποιηθήκαμε της ενασχόλησή μας με αυτές,
με αποτέλεσμα, ένα σοβαρό κομμάτι του πλούτου που προέκυπτε από αυτήν την δραστηριότητα , να εξάγετε στις χώρες προέλευσης των μεταναστών και ένα δεύτερο στις χώρες που μας προμήθευαν με τα μηχανήματα και τον εξοπλισμό, μια και δεν προβλέψαμε να έχουμε την δυνατότητα κατασκευής τέτοιων μηχανημάτων.
Έτσι, η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, παρείχε υπηρεσίες και εμπορευόταν με κύριο χρηματοδότη, ένα διαρκώς δανειζόμενο σπάταλο κράτος, που αδυνατεί πλέον να επιστρέψει τα χρωστούμενα στους δανειστές του, στον ίδιο βαθμό, που αδυνατούν οι πολίτες του να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους στις τράπεζες, για όσα αγαθά απέκτησαν δανειζόμενοι και υποθηκεύοντας  το μέλλον τους και την ψυχική τους γαλήνη.
Την ώρα λοιπόν, που αφήσαμε στα χέρια των μεταναστών τις βαριές εργασίες, οι περισσότεροι των συμπολιτών μας αλφαδιαστήκαμε στις πανέμορφες καφετερίες σε όλη την επικράτεια, πίνοντας  πανάκριβους καφέδες, καμαρώνοντας  τα πολυτελή αυτοκίνητα που δανειστήκαμε να αγοράσουμε και διπλό παρκάρουμε στους ανύπαρκτους δρόμους μας, φορώντας τα πιο trendy εισαγόμενα ρούχα και απομιμήσεις πανάκριβων αξεσουάρ αγορασμένα από τους άμοιρους μαύρους που κατέφθασαν και αυτοί στο Ελντοράντο να κάνουν την τύχη τους.
Το ερώτημα είναι ένα.
Ξέμεινε κανείς σε αυτόν τον τόπο, που να γνωρίζει πότε και πως κλαδεύονται τα δέντρα;
Πότε και πως καλλιεργούνται τα χωράφια;
Γιατί θα φύγουν οι Πακιστανοί και οι Βούλγαροι και οι Πολωνοί και όλοι όσοι μας φρόντιζαν όλα αυτά τα χρόνια καλλιεργώντας τα χωράφια μας.
Πως είναι να ψαρεύει κανείς, όχι για να βγαίνει φωτογραφίες με την ψαριά του, αλλά επαγγελματικά, όπως όλα αυτά τα χρόνια το έκαναν οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες.
Πως ξυλεύεται ένα δάσος  δίχως να καταστρέφεται, πως χτίζεται η πέτρα με μεράκι και πως σηκώνεται μια οικοδομή.
Γιατί αν θα γίνει υποτίμηση, κανείς μετανάστης δεν θα μείνει εδώ να προσφέρει την εργασία του, γιατί θα του είναι ασύμφορο.
Τότε λοιπόν, θα είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση της σκληρής δουλειάς;
Ή θα αναζητήσουμε την λύση και εμείς σαν μετανάστες , στις γειτονικές μας χώρες.
Γιατί υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο.
Ας προετοιμαστούμε λοιπόν, αναζητώντας τις λύσεις στους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, όσο τους έχουμε ακόμη, να ανασηκώσουμε τα μανίκια και να ριχτούμε στην δουλειά.
Το χρωστάμε στις μελλοντικές γενιές που σπείραμε και πρέπει να τους παραδώσουμε ένα κόσμο καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε.

          Βαγγέλης Μίχος


Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

ΕΥΧΕΣ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΨΕΥΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ


Η αυριανή μέρα, είναι μεγάλη για πολλούς, τους περισσότερους  από εμάς.

Είναι η μέρα που θα μας δώσει την δυνατότητα να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας κυβερνήσουν, ευελπιστώντας  πως θα ανατραπεί το σάπιο καθεστώς της κομματοκρατίας που μας κυβερνούσε από την μεταπολίτευση και μετά.

Ευχή μου, να σπάσει αυτή η νοοτροπία και να αποκλειστεί σαν πρακτική από τους νέους κυβερνήτες.

Ευχή μου, ο καθένας μας να ψηφίσει με γνώμονα το σύνολο και όχι το άτομό του.

Ευχή μου, να επιλέξουμε άτομα για την αξιοσύνη τους και όχι για την αναγνωρισιμότητά τους.

Ευχή μου, η νέα εποχή που θα μας έρθει, να είναι η εποχή της ελπίδας και όχι του φόβου.

Ευχή μου, να επικρατήσει η αξιοκρατία και να κλείσουν τα παραμάγαζα των βολεμένων της εξουσίας.

Ευχή μου, να δώσουμε προοπτική και μέλλον στην ζωή και τα όνειρα των νέων μας

Ευχή μου, να ομονοήσουμε  σαν λαός και να δεχθούμε σαν ισότιμους συμπολίτες, όσους επέλεξαν να ζουν στην χώρα μας εδώ και χρόνια.

Ευχή μου, να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην καλλιέργεια του πνεύματος από την ανάπτυξη της αγοράς.

Ευχή μου, οι δάσκαλοί μας και τα σχολεία μας να είναι πηγές γνώσης και όχι  βαθμοθηρίας.

Ευχή μου, να μη υπάρχει η παραπαιδεία.

Ευχή μου, οι γιατροί μας να συνταγογραφούν τα φάρμακα επειδή είναι χρήσιμα στην αποκατάσταση της υγείας των ασθενών τους και όχι γιατί θα αμειφθούν από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ευχή μου, η υγεία σε αυτή την χώρα να πάψει να παράγει πλούτη για λίγους, στις πλάτες των ασθενών συμπολιτών μας και των οικογενειών τους.

Ευχή μου, να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στην χώρα μου και να είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτή, σε κάθε συμπολίτη μου.

Ευχή μου είναι, να μη υπάρχουν άστεγοι και απόκληροι συνάνθρωποί μου στην χώρα μου.

Ευχή μου είναι, να κατανοήσουμε όλοι μας, πως όλα όσα ευχήθηκα, δεν μπορούν να γίνουν από καμία κυβέρνηση, αν δεν προσπαθήσουμε να τα κάνουμε σαν κοινωνία.

Καλή ψήφο ανατροπής του πολιτικού σάπιου σκηνικού.

Η ώρα της αριστεράς ήρθε και είναι καθοριστική.

Αν το αντιληφθούν  όλες οι δυνάμεις της αριστεράς, -  που χρόνια τώρα τραβούν τον δρόμο τους φορώντας παρωπίδες και δίχως ουσιαστική βοήθεια στην εργατική τάξη για την οποία κόπτονται, - πως αυτή την ώρα, ανεξάρτητα από την αυτοδυναμία ή όχι του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δώσουν τον κοινό αγώνα για το καλό όλων μας, θα πάμε καλά.

Διαφορετικά, θα ζήσουμε και πάλι, τα οικία βέλη  να στοχεύουν κοντύτερα στην καρδιά μας και να χαθεί κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ας προσπαθήσουμε εμείς, οι απλοί πολίτες, να βγάλουμε τις παρωπίδες από όλους αυτούς που βρίσκονται μπροστά στον αγώνα και να απαιτήσουμε την ομόνοια.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου σύμμαχό μας.

Ή τώρα,  ή ποτέ!!!

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΕΥΧΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Το να φοβάσαι να  χάσεις την ζωή, είναι μέσα στην ζωή.


Το να φοβάσαι να χάσεις την αγάπη, είναι μέσα στην αγάπη.



Το να φοβάσαι, είναι ανθρώπινο.



Το να αφήνεις να σε φοβίζουν, είναι τραγικό.



Ας σπάσουμε τον φόβο, αντιμετωπίζοντας ακριβώς αυτό που μας φοβίζει.

Την ζωή, με ζωή.



Την αγάπη, με αγάπη.



Και όλους αυτούς που  προσπαθούν να μας φοβίζουν, αγνοώντας τους.


Καλή χρονιά
Το   2015
Δίχως φόβο
Με ελπίδα

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Κανόνες μιας ακανόνιστης ζωής

Ένα χειροποίητο βιβλίο
Από το περιεχόμενο
Μέχρι το δέσιμο 



και 
Το ξυλόγλυπτο εξώφυλλο





Δώρο στον γιο μου
Τον Αλέξανδρο






Μα πιο πολύ
Αντίδωρο στην ψυχή μου...





Όπως είπε και ο Αύγουστος Κορτώ

Μπαλόνια δένουμε στην πέτρα μπας και σηκωθεί, μπας και πάψει να μας πλακώνει.


=
Καλές γιορτές σε όλους.

Το περιεχόμενο, μπορείτε να το βρείτε  εδώ

https://docs.google.com/document/d/1Y4soAnZBEqqVWChlOcUbNlZjdTJDGftEbilaQR8_iwM/edit