Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΛΑΙΚΟ ΣΑΝΑΤΟΡΙΟ ΑΣΒΕΣΤΟΧΩΡΙΟΥ "ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΠΝΟΗ ΧΑΜΕΝΗ" 5ος ΚΥΚΛΟΣ


Σαν ιατρός Επαμεινώνδας Σακελλαρίου θα σας υποδεχτώ, μαζί με τους υπόλοιπους φίλους συντελεστές της υπέροχης παράστασης, που κάθε φορά, μαγεύει τους θεατές της.
Ελπίζω να φανώ αντάξιος και να συμβάλλω στη συνέχιση αυτής της όμορφης προσπάθειας.
Σας περιμένουμε...

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

ΕΠΑΙΝΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ



Θαρρείς και ντρεπόμασταν που θα κάναμε αυτή τη γιορτή στη πόλη μας.
Στα μουλωχτά να μη μας καταλάβουν.
Ίδρωσα να βρω μια αναφορά στο διαδίκτυο για αυτήν και να τη κοινοποιήσω.
Χθες, χάρη στην ΕΡΤ3 και στο σποτάκι του Σάκη Αρναούτογλου ανακάλυψα τη παραπάνω πρόσκληση.
Χολωμένος εμφανίστηκα στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο της ΔΕΘ, μα μόλις είδα  τα γνωστά μου πρόσωπα των γιατρών και νοσηλευτριών του Παπανικολάου να παλεύουν με δεκάδες επαίνους εθελοντών και να προσπαθούν να τους μοιράσουν στους ανθρώπους που είχαν προσκληθεί για να τους τιμήσουν για την προσφορά τους, έχασα κάθε ρανίδα χολής που κουβαλούσα.
Οι άνθρωποι αυτοί, τόσα χρόνια, είναι μπροστάρηδες σε ένα αγώνα διαρκή και άνισο και είναι παράλογο να τους ζητώ ευθύνες που δεν έχουν. Τους ζητώ συγνώμη και μόνο για την σκέψη που έκανα.
Παρέλαβα με τη σειρά μου, από τα χέρια του Γιάννη Κατσαρή τον έπαινό μου και το μετάλλιο  για την "πολυετή μου προσφορά" και μπήκα στην αίθουσα, μαζί με εκατοντάδες άλλους εθελοντές αιμοδότες της πόλης και όχι μόνο.


Μίλησαν οι υπεύθυνοι των υγειονομικών περιφερειών, κύριοι Κύρκος και Πλωμαρίτης, μίλησε και ο εκπρόσωπος του ΕΚΕΑ, τα γνωστά και συνηθισμένα.
Μας τραγούδησαν τα παιδιά από το πολυπολιτισμικό σχολείο Ευόσμου, παρουσιάστηκε ένα πολύ έξυπνο σκετς με τις δικαιολογίες των ανθρώπων που δεν θέλουν να συμμετέχουν στην αιμοδοσία και ξεκίνησε η βράβευση των εθελοντών και των ομάδων που διακρίθηκαν σε κάθε Νοσοκομειακή μονάδα της πόλης.
Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, όταν διαπίστωσα πως ανάμεσα στους προσκεκλημένους, βρίσκονταν άνθρωποι που επιβίωσαν, μετά από δύσκολες μάχες με ασθένειες, που χάρη στην εξέλιξη της ιατρικής, αλλά και στην εθελοντική αιμοδοσία, βρέθηκαν νικητές και συνεχίζουν τον δύσκολο μα και συνάμα όμορφο αγώνα της ζωής.
Ο Απόστολος Χαριτωνίδης, ο Νίκος Κωλλέτης, η Σοφία Αναγνωστάκη, η Κατερίνα από το "Άλμα Ζωής" του Θεαγενείου, και τόσες  - τόσοι άλλοι, μου έδωσαν τη χαρά,   να αισθανθώ πως πήρα απαντήσεις σε κάθε μου ερώτημα, όταν έβλεπα σταγόνα τη σταγόνα να γεμίζει ο ασκός με τα αιμοπετάλια και αναρωτιόμουν, θα σωθεί ο άνθρωπος που θα τα πάρει; Απέκτησαν πρόσωπο οι άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια βρίσκονταν πίσω από έναν αριθμό. Στο πρόσωπο αυτών, είναι όλοι οι άνθρωποι που χαράχτηκε ένα χαμόγελο αισιοδοξίας όταν καλυπτόταν η ανάγκη τους σε αίμα ή αιμοπετάλια.
Τους ευχαριστώ θερμά για το θάρρος τους, να εμφανιστούν και να μας πουν μαζί με το ευχαριστώ, τη ιστορία τους και τον αγώνα τους να ζήσουν.
Και είναι κρίμα που δεν υπήρχε κανένας της δημοσιογραφικής οικογένειας - πλην του συντονιστή δημοσιογράφου της ΕΡΤ3 - να καταγράψει αυτές τις στιγμές. Αν ήταν κάποια συναυλία με  λικνίσματα και  οφθαλμόλουτρο, δεκάδες κάμερες θα είχαν συγκεντρωθεί.
Σαν δεν ντρεπόμαστε...
Κατά τα άλλα, έχουμε βλέψεις να αυξήσουμε την κάλυψη των αναγκών μας σε αίμα, από τους εθελοντές αιμοδότες, σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα του 50 της εκατό που είναι σήμερα.
Εν κατακλείδι, η σημερινή γιορτή για όλους εμάς που κληθήκαμε να βραβευτούμε για την προσφορά μας, ήταν όμορφη και ζεστή. Με λίγη καλή θέληση και καλύτερο συντονισμό και τη βοήθεια όλων μας, θα μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη και να γίνει ένας θεσμός που θα προβάλει τα καλά και πανανθρώπινα ιδεώδη της αιμοδοσίας .
Το αίμα μας ενώνει όλους!

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΤΩΝ ΑΣΠΡΟΓΕΙΩΝ 1970



Αυτή ήταν η εικόνα που έβλεπα κάθε πρωί που έβγαινα από το σπίτι.
Τον παππού Θόδωρο να φτιάχνει ή να επιδιορθώνει σαμάρια.
Στωικός, με το χαμόγελο στα χείλη και ένα καλό λόγο για τον καθένα που θα έλεγε καλημέρα.
Το παράδοξο είναι, πως ο φίλος μου και συγχωριανός μου Πέτρος, που ζει στον Καναδά, μου την έστειλε και πιθανότατα θα είναι και αυτή ένα από τα πολλά διαμάντια που έχει κρατήσει από την πρώτη του επίσκεψη τότε στο χωριό, μετά την μετανάστευση το 1956.
Πολύτιμες μνήμες,
πολύτιμες φιλίες!
Και ας μη έχουμε ανταμώσει ποτέ .
Θερμά τον ευχαριστώ για όλα!


Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

ΛΑΪΚΌ ΣΑΝΑΤΟΡΙΟ ΑΣΒΕΣΤΟΧΩΡΙΟΥ "ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΠΝΟΗ ΧΑΜΕΝΗ" 4ος ΚΥΚΛΟΣ ΜΠΕΝΣΟΥΣΑΝ ΧΑΝ

Τελείωσε χθες το βράδυ, ο τέταρτος κύκλος της παράστασης.

Με πληρότητα, που οριακά ήταν επιτρεπτή η ομαλή διεξαγωγή της, τα 30 - 35 άτομα γίνονταν 50 -55 δίχως δυνατότητα να διώξεις ανθρώπους που ήρθαν με τόση θέρμη για να δουν τη παράσταση.
Η χθεσινή μέρα, ξεκίνησε επεισοδιακά, με ΜΑΤ και κλειστό το κέντρο, λόγω επεισοδίων ανάμεσα σε διαδηλωτές κατά των μεταναστών (οι ίδιοι θα βρίσκονταν απέναντι στους φυματικούς στα χρόνια των διωγμών τους), αντιεξουσιαστές και αστυνομικούς. Μια ομάδα 200 ανθρώπων, έχει τη δυνατότητα να διαλύσει τη ομαλή ζωή στο κέντρο της πόλης μας. 
Με τα πόδια λοιπόν, από την Ευζώνων για τα Λαδάδικα και στα μισά του δρόμου, να σου και το χαλάζι!
Με καθυστέρηση η προσέλευσή μας, στα γρήγορα η προετοιμασία μας και όταν κάτι δεν γίνεται με τους ρυθμούς που έχουμε μάθει, προκύπτει το πρόβλημα. 
Δεν θα σταθώ σε αυτό, γιατί το τελικό αποτέλεσμα, από το σύνολο των παραστάσεων αυτού του κύκλου, ήταν πάρα πολύ θετικό και ενθαρρυντικό. 
Μπορέσαμε και αποδείξαμε - πρώτα στον εαυτό μας - πως το έργο μπορεί να σταθεί και έξω από το φυσικό του χώρο,  την ερειπωμένη 2η πτέρυγα του πέτρινου κτηρίου του πρώην Σανατορίου, όπου θα συνεχίσει την πορεία του το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου.
Η κάθε παράσταση, είχε το δικό της φορτίο, που δημιουργήθηκε μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με τους θεατές. Προσωπικά, με έχει μαγέψει ο τρόπος που συμμετείχαν. 
Θα περιμένω να δω μήπως εμφανιστούν και άλλες καταθέσεις, σαν και αυτή του Θόδωρου που παραθέτω και τον ευγνωμονώ γι' αυτό:

                                                                              
 Ο κόμπος στο λαιμό που είχε καιρό να έρθει,ήρθε...
Καλεσμένος στο διατηρητέο της οδού Εδέσσης 6 από την Θεατρική ομάδα <ΛΗΝΟΣ> ,μόλις έφτασα στο χώρο ένοιωσα πως η βραδιά θα ήταν ξεχωριστή.Οι θεατές αν και έπρεπε να μη ξεπερνούσαν τους 33 για λόγους καλής ακρόασης, μοιραία ήταν 55.Το βασικό θέμα του ΕΡΓΟΥ ήταν η όσο πιο πιστή περιγραφή της κατάστασης που υπήρχε στο σανατόριο Ασβεστοχωρίου στη δεκαετία του ΄30. Είναι το Παπανικολάου που πηγαίνουμε τώρα εμείς πανικόβλητοι μετά από κάποια κρίση άγχους η κάποια έξαρση αλλεργίας...Άνθρωποι βολεμένοι -που επωφελούνται από τη δυστυχία των φυματικών-νομίζουν πως είναι άτρωτοι,αναθεματίζουν τους <χτικιάριδες>. Όχι, το μεταναστευτικό δεν έχει σχέση,μη ταράζεστε.
Οι απλοί μονόλογοι δίνουν με απόλυτη γλαφυρότητα ,την απαξίωση και εκμετάλλευση των ανθρώπων αυτών.Είναι αδύνατον να μη δεις τα δακρυσμένα μάτια του αντικρινού σου.
Ο κόμπος στο λαιμό είναι παρόν.
Όταν οι <άτρωτοι>,παύουν να είναι άτρωτοι και νοσούν,βλέπουν τα πράγματα ,αλλιώς...


                                      
Μια προσωπική μου διαπίστωση. Για την παράσταση αυτή, είχα στείλει προσκλήσεις σε διάφορους διαδικτυακούς και όχι μόνο φίλους. Δεν ανταποκρίθηκε κανείς. Κρίμα, γιατί αυτοί έχασαν...

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ



Πίστευε όπου θες!
Άσε όμως και τον άλλον να πιστεύει εκεί που θέλει.
Ή να μη πιστεύει!
Ο φανατισμός, είναι ο χειρότερος τρόπος να υπηρετείς τον Θεό που πιστεύεις.
Τον όποιο Θεό!
Ειρήνη σε αυτούς που έφυγαν με βάναυσο τρόπο.
Ειρήνη σε αυτούς που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή με τα τραύματά τους.
Ειρήνη σε αυτούς που την αναζητούν.
Ειρήνη σε αυτούς που την πολεμούν.




Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ



Άγγελος Ευθυμιάδης




Ας χαθούν όπως ήρθαν

χωρίς βογγητά,
χωρίς πολλά πολλά, γενικά χωρίς.
Υποψιασμένες.Άφοβες. Βροχερές. Σπάνια ηλιόλουστες.
Κούφιες. Άδειες. Τρύπιες.
Τόσο ίδιες και τόσο ξεχωριστές.
Ας χαθούν όπως ήρθαν.
Τότε που ήρθαν, σε λίγο που θα χαθούν..
Το μεσοδιάστημα. Το μεσοδιάστημα.
Άλλοτε στη μέση του διαστήματος,
άλλοτε στη μέση του πουθενά,
άλλες στο σπάσιμο της μέσης.
Σβήσε ή απομυθοποίησε αυτές τις μέρες.
Καλώς ήρθαν.
Κακώς ζήσαν τόσο.
Ας χαθούν με αυτοπεποίθηση
ακριβώς όπως ήρθαν.

(Δεν θυμάμαι, Ξέχασα σελ. 29)


Απόστολος Λυκεσάς





Χελιδόνια

Αμετανόητοι εμείς.
Θα περάσουμε και φέτος απέναντι
όπου μοσχοβολούν φούλια αράπικα
κι ας αστράφτουν απειλητικά γιορντάνια
από μασέλες ανθρωποφάγων.

(Στυμφαλίδες όρνιθες σελ. 30)

ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΛΗΣ






ΑΔΙΚΑ ΠΑΠΠΟΥ

Σήμερα ήρθα εδώ για να σου πω παππού
ο κόσμος δεν είναι τελικά όπως μου έμαθες
κι εγώ γερνάω

δεν έχω τις ίδιες αντοχές όπως παλιά
που σκαρφαλώναμε τα βράχια στο νησί
κι όποιος ανέβαινε πρώτος κάρφωνε τη σημαία

τα πόδια μου δεν με κρατάνε πια, παππού
κι η αναπνοή βαραίνει
κανείς από τους επόμενους 
γυρνάω να δω και πάλι μονάχος παππού
στο μονοπάτι

τι έγινε
εσύ ποτέ δε μου είπες ψέματα
πως έγινε έτσι ο κόσμος και που ήμουνα εγώ την
     ώρα που άλλαζε
Θα φύγω τώρα
χωρίς απάντηση ούτε ένα σχέδιο επιβίωσης

ήθελα να το ξέρεις
πως ίσως άδικα χάλασες τα κόκκαλά σου εκεί
και το άσθμα σου άδικα κι αυτό
κι εκείνη η πρώτη αγάπη σου που έχασες
όταν σε πρωτοπήραν 
άδικα κι αυτή

οι αδιάφοροι οι εαυτούληδες οι συμφεροντολόγοι
   και οι γλείφτες
επιβιώνουν παππού

κι εγώ απλά γερνάω

κι οι γέροι πεθαίνουνε παππού
δεν κάνουν επανάσταση

(Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα σελ. 27)



Ο χαμένος καιρός δεν χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
κι εμείς πληρώνουμε.

Όλα τελικά
επιστρέφουν σε μας.

Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δεν χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
ζητάει δύναμη για  λύτρα
και εμείς πληρώνουμε.

Όλα τελικά
επιστρέφουν σε μας.

Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
τα λόγια που δεν είπαμε
τα απραγματοποίητα θαύματα
οι γιορτές που αναβλήθηκαν
οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
δεν χάθηκαν.
Κάποιος θεός τα φροντίζει.

Όλα τελικά
επιστρέφουν σε μας

(Σάλια μισόλογα και τρύπιοι στίχοι σελ. 33)




Όσο κι αν κλαίμε
το τρένο θα φύγει ασυγκίνητο.
Ο σταθμός τυλιγμένος,
απ' τους θυμωμένους καπνούς της νιότης
θα ερημώσει.
Το βιβλίο θα πεταχτεί στις λάσπες
και ο αγέρας
θα ξεφυλλίζει αδιάφορα
τις σελίδες του!

(Το αγκάθι σελ. 57)



Άλλη μια μέρα
με τον ήλιο της
που δεν μπορούμε
να τη ζήσουμε
να τη χαρούμε.
Ενώ την έχουμε δική μας
την αγνοούμε
με τον ήλιο μαζί,
την καρτερούμε
σά να ΄ναι ακόμη γύρω μας
η νύχτα.

(Ποιήματα 165 - 1985 σελ. 106)




Τότε, φωνάζω δε θέλω τη νύχτα
καμιά νύχτα
μου φτάνει η μέρα,
ο γαλάζιος ουρανός,
ο ήλιος,
τα μεστωμένα στάχυα,
τα σπαργωμένα μαστάρια της γης
κι οι θρουφαντές κοπέλες.
Μου φτάνουν η αυγινή δροσιά
και η μαγεία του πρωινού,
που μου ξαποσταίνουν.
Μου φτάνουν τα κογχύλια,
τα ξεπλυμένα βότσαλα,
οι αστερίες,
τα κοράλλια,
που μαζεύω για τα παιδιά
και η ψυχή μου ευωδιάζει αρμύρα,
χώμα και χλόη,
πέτρα και ξύλο,
φθορά και αφθαρσία,
γη και ουρανό
ερμηνεύοντας το ανερμήνευτο,
το Θείο,
τ' ανθρώπινο.

(Οράματα στους δρόμους σελ. 33)



Αν

Αν δεν βρήκες καιρό να αφουγκραστείς ένα αηδόνι,
αν δεν προσπάθησες να μάθεις πως λεν τα μυστικά τους τα πουλιά,
πως τη λέξη "σε αγαπώ",
αν αδιάφορος προσπέρασες ένα αγριολούλουδο
που έβαλε τα καλά του κι αρωματίστηκε,
για να αποσπάσει την προσοχή σου,
αν δεν πρόσεξες πως γνέφει καλεστικά η σαύρα,
αν σε άφησαν αδιάφορο τα χερουβικά των εντόμων,
αν ποτέ δεν άπλωσες τις αντένες σου
για τα άπιαστα των ουρανών σήματα,
αν δεν έμαθες να χρησμολογείς,
πώς ελπίζεις να σωθείς απ' το λιμό χαράς
και πώς ν' απαλλαγείς
από το σύμπλεγμα του καταδιωκόμενου;

(Στίχοι πάνω στην άμμο σελ.231)

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΌ ΠΑΝΤΑ





-Δήμητρα σε λέγανε και ήσουν  τροφός, προστάτης  των ανθρώπων.

-Περσεφόνη, μοιράστηκες την νύχτα του Άδη και τη μέρα της ζωής.

-Ελένη, φόρτωσαν στης ομορφιάς σου τη σκιά, τον πόλεμο της Τροίας.

-Ολυμπιάδα,  κυρίευσες τον κόσμο μέσα από τον γιο σου.

-Μαρία, το όνομά σου, στα χείλη των πονεμένων ανθρώπων χαράχθηκε.

-Υπατία, δε σε προστάτεψε η σοφία των μαθηματικών από τα χέρια του όχλου.

-Κασσιανή, υμνωδός μοναχή, αντί για αυτοκράτειρα.

-Μαντώ και Μπουμπουλίνα, της επανάστασης.

-Γυναίκα της Πίνδου, της θυσίας.

- Γυναίκα του εμφυλίου, της καρτερίας.


- Γυναίκα της Ελλάδας, της αγάπης, της προσφοράς,  της υπομονής, των ονείρων Γυναίκα!

Με αφορμή την ομιλία για την ημέρα της Γυναίκας, της αγαπημένης μου συντρόφου, στο Κ.Α.Π.Η  Αγγελοχωρίου. 



Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Γράμμα σε έναν νέο ηθοποιό

Γράμμα σε έναν νέο ηθοποιό



-''Να αγαπάς το σώμα σου, τη στραβή τη μύτη, το πάχος σου, τα μικρά τα μάτια σου, γιατί μόνον έτσι θα φτάσουν όμορφα στη σκηνή, άλλωστε μ' αυτά θα ζήσεις και θ' αποθάνεις. Όσο τα κρύβεις, τόσο τ' ασχημαίνεις. Να αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το κορμί σου και όχι κάποιον άλλο από αυτό.
-Να πληροφορείσαι πριν την ανάγνωση για το έργο, το συγγραφέα, την εποχή του και μετά την ανάγνωση να μηδενίζεις τις πληροφορίες σου. Το μυαλό σου στη διάρκεια της παράστασης και στην ανάπτυξη του ρόλου σου πάνω στη σκηνή να λειτουργεί, να φωτίζει και να ελέγχει πίσω στο βάθος του εγκεφάλου σου, σαν ένα μικρό προβολάκι -ποτέ σαν προβολέας- γιατί θα σου στεγνώσει το αποτέλεσμα και θα σε κάψει.
-Είσαι υποχρεωμένος να αγαπήσεις το συνάδελφό σου πάνω στη σκηνή στη διάρκεια της παράστασης, έστω κι αν πολλές φορές δεν το αξίζει, γιατί μόνον έτσι θα καταφέρεις να κερδίσεις το επιθυμητό κομμάτι της σκηνικής σου σχέσης. Δημιούργησε και διαφύλαξε το καλό κλίμα της πρόβας και τη σχέση σου με τους συναδέλφους. Ποτέ μην ξεχνάς πως πέρα από το δικό σου (ΕΓΩ) υπάρχουν κι άλλοι. Η δουλειά του ηθοποιού στη λειτουργία της ίσως είναι η πιο μοναχική και παράλληλα ομαδική τέχνη. Δε χωράνε απόψεις του τύπου της απόλυτης επάρκειας. Ταλαντούχοι αυριανοί συνάδελφοί σου κατάφεραν να εκποιήσουν το σπουδαίο ταλέντο τους, στα καλντερίμια της μικρότητάς τους και έτσι έγιναν οι επιτυχημένοι μέτριοι. Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και επιεικής για τους άλλους, γιατί τις περισσότερες φορές το χάϊδεμά σου είναι υπεύθυνο για τα λάθη των άλλων. Πρέπει να ξέρεις πως ο καθένας πάνω στην πρόβα και τη σκηνή θέλει τους δικούς του χρόνους να ωριμάσει, αν δεν το λάβεις σοβαρά υπόψη σου αυτό θα έρθει η στιγμή που ο τωρινός ανώριμος στην αυριανή πρόβα-παράσταση θα είναι ωριμότερος από σένα γιατί αυτός έψαχνε, έκανε τις σωστές επιλογές, απέρριπτε, ενώ εσύ είχες ξαπλώσει πάνω στις ευκολίες σου και το εγώ σου. Να αγωνιάς σε όλη σου την καριέρα να κατακτήσεις την εμπιστοσύνη και την καταξίωση ανάμεσα στους συναδέλφους σου, γιατί μόνον τότε αληθινά, θα αποτελέσεις μέλος της ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. Τα καμαρίνια όσο μικρόψυχα κι αν είναι -γιατί είναι- ξέρουν να υποκλίνονται στους άξιους της σκηνής.
-Είσαι αθλητής, αλλά πάντα να επιλέγεις δρόμους μεγάλων αποστάσεων, να έχεις το ρυθμό σου σ' αυτό το μαραθώνιο που διάλεξες, θα δεις να σε προσπερνάνε, μην απογοητευθείς, απλώς αυτοί βιάζονται, δεν ξέρουν να χειριστούν τις αποστάσεις, δε σκέφθηκαν τις ανηφόρες. Εσύ θα προχωράς αδιάκοπα, αυτοί θα έχουν εγκαταλείψει. Μην επαναπαυθείς σ' αυτή τη νίκη σου, γιατί μια ήττα πάντα σε κάθε σου βήμα καραδοκεί.
-Μάθε πως η σοφία στη δουλειά σου, θα είναι το άθροισμα των λαθών σου. Πρόσεχε να είσαι διαθέσιμος … παρθένος στην αντιμετώπιση του ρόλου σου, να ερμηνεύεις τα έργα και τους ρόλους όχι ξεκινώντας με το δέος της μυθολογίας τους, αλλά πάντα με σεβασμό στην αλήθεια του έργου και του ρόλου, αλλιώς κινδυνεύεις να γίνεις μια σκέτη πόζα. Ψάχνε το ρόλο σου, από που έρχεται και τι ζητάει, προτού εμφανιστεί στη σκηνή, στη δράση κι αν αυτό δε δηλώνεται στο έργο, οφείλεις να δημιουργήσεις τη δική σου αλήθεια, γιατί αυτό που πρωταγωνιστεί στη σκηνή είναι αυτό που έχει συμβεί εκτός σκηνής.
-Μάθε να είσαι θρήσκος και ιερόσυλος μαζί. Στην τέχνη πρέπει να διακινδυνεύεις, γιατί είναι χρησιμότερο ένα ''ενδιαφέρον λάθος'' από ένα ''αδιάφορο σωστό''. Άμα αισθανθείς πως είσαι επαρκής δύο τινά συμβαίνουν. Ή έχεις αποθάνει ή είσαι ύποπτος. Φίλε, ένας ρόλος μοιάζει με μία ωραία γυναίκα στις ιδιαίτερες στιγμές της. Ε, μη μας τον αποκαλύψεις το ρόλο από την αρχή-σιγά-σιγά, χτίζε αυτό που πρόκειται να συμβεί, κράτα μας ελπίζοντας πως υπάρχει κάτι ακόμα. Δώσε μας την ελπίδα, την ψευδαίσθηση, πως αυτό που γίνεται επί σκηνής, είναι από κοινού παιχνίδι.
-Η σπουδαία στιγμή του ηθοποιού δεν καταγράφεται, μοιάζει με μία πανέμορφη πεταλούδα, που καίγεται την ώρα που κάνει το πρώτο θριαμβευτικό της πέταγμα. Πολλές σπουδαίες στιγμές σου, ακόμα και στην πρόβα δε θα μπορέσεις να τις επαναλάβεις. Στην παράσταση μην προσπαθήσεις γιατί το αποτέλεσμα θα μοιάζει με αντίγραφο, που το ακριβό πρωτότυπο χάθηκε. Κοίταξε να βρεις καινούριους τρόπους, να πιάσεις την αλήθεια της στιγμής. Μην επιτρέψεις σε κανένα να σου επισημαίνει πόσο σπουδαία είπες μια φράση, γιατί σίγουρα όταν θα φθάσει η στιγμή στην επόμενη παράσταση, θα αγωνιάς να επαναλάβεις τον υποκριτικό σου άθλο. Η τέχνη, φίλε μου, μοιάζει με ένα ξεφούσκωτο τόπι, που καλείσαι συνεχώς με το χέρι σου να καλύψεις μία λακκούβα του αλλά μόλις το πετυχαίνεις, διαπιστώνεις ότι στην άλλη μεριά δημιουργήθηκε μια άλλη. Μην ανησυχείς που είσαι ντροπαλός, οι ντροπαλοί ανήκουν στην τέχνη, γιατί είναι υπεύθυνοι, γιατί δε θέλουν να εκθέσουν κάτι, που δεν είναι τόσο σίγουροι. Παντού μέσα τους υπάρχει ένα δημιουργικό εγώ.
-Η τέχνη είναι ανιχνευτής, πάει μπροστά και οι φωτισμένες ηγεσίες ακολουθούν.
-Η τέχνη διαμορφώνει ''πολίτες'' που μπορούν να επιλέγουν τους καλύτερους. Δεν πρέπει να συμπολιτεύεται με κόμματα και εξουσίες. Ο δρόμος της είναι μοναχικός-δημιουργικός. Ο ηθοποιός δεν μπορεί να ζει μέσα σε μία γυάλα. Τα παραθύρια του πρέπει να είναι ορθάνοιχτα στον κόσμο -στην κοινωνία, να πληροφορείται. Πρέπει να πιστεύει πως δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, γιατί το ιδιαίτερο είναι αυτό που βρίσκεται γύρω του, η ζωή, το βρεγμένο χώμα, τα φύλλα στο δρόμο, το χνώτισμα στα τζάμια, ο ίσκιος μας. Η τέχνη του ηθοποιού δεν πρέπει να έχει τίποτα το δεδομένο, η πρώτη αλήθεια κρύβει μία δεύτερη και δεύτερη μία τρίτη και η τέταρτη σε οδηγεί στην πρώτη. Η γοητεία του παραλόγου στο θέατρο, κρύβει το απολύτως λογικό, άλλωστε και η ίδια μας η ζωή δεν είναι άθροισμα από παράλογες συμπεριφορές; Ο έρωτας - το μίσος - ο θάνατος.
-Η κάθε παράστασή σου πρέπει να κρύβει ένα ξεχωριστό ταξίδι, που ξέρεις, έχεις διαβάσει τους χάρτες σου αλλά δεν πρέπει να ξεχάσεις στη διαδρομή σου, να τους πετάξεις μαζί με τις πυξίδες σου και να κρατήσεις μόνο για οδηγό και συντροφιά σου τα άστρα, τους ανέμους που θα συναντήσεις. Τότε θα είσαι δημιουργικός, πειθαρχημένος, απρόβλεπτος. Οι θεατές σου σε κάθε παράσταση είναι άλλοι, έχουν άλλα σχήματα, φιγούρες και ψυχή. Με αυτούς θα συνταξιδέψεις. Η ανάσα τους, το τρίξιμο της πολυθρόνας, ο βήχας τους, η σιωπή τους, ο αγκώνας του ενός πάνω στον άλλο. Αυτό το εκκλησίασμα θα προσπαθήσεις να κατακτήσεις. Υπάρχει πάρε-δώσε και αυτό θα κάνει ενδιαφέρον το άγνωστο και επικίνδυνο ταξίδι της παράστασής σου.
-Να εμπιστεύεσαι περισσότερο το όνειρο παρά τη φαντασία.
Το όνειρο κρύβει αλήθεια.
Η φαντασία τη μίμηση.
Αυτό που ανακαλύπτεις τώρα προϋπήρχε και θα υπάρχει…”

 Γιώργος Μιχαλακόπουλος
10-2-2016



Το κείμενο έφτασε στα χέρια μου από μια ανάρτηση του Τάσου Ιορδανίδη  και του είμαι ευγνώμων για αυτό.

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

"Να σου δανείσω το παιδί μου;"

Το κείμενο αυτό, γράφτηκε πριν από πέντε χρόνια περίπου. 
Όμως περιγράφει με πολύ γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες που βιώνουμε και σήμερα. 
Προσπάθησα να το κοινοποιήσω από το blog της Αγγελικής Δαρλάση μα ήταν αδύνατο να γίνει αυτοτελής κοινοποίηση. 
Έτσι επέλεξα, δίχως την άδειά της να το επαναδημοσιεύσω εδώ. Να του δώσω μια ευκαιρία να βοηθήσει κι άλλους να χαμογελάσουν μέσα στην μαυρίλα των ημερών. Γιατί, παρά τις παραδοχές που πληγώνουν, βρίσκει τρόπο και τρυπά την συννεφιά και μπαίνουν κάποιες δεσμίδες φωτός στη ζωή μας. 
Εξαιρετική η γραφή της Αγγελικής! Ευκαιρία να αναζητήσω και τα βιβλία της.


"Να σου δανείσω το παιδί μου;"





"Εχθές το απογευματάκι θέλησα να προσποιηθώ ότι όλα ήταν όπως παλιά... σεργιάνισα με αργούς ρυθμούς στους αγαπημένους δρόμους των Εξαρχείων εκεί γύρω από την Ασκληπιού, μπήκα σε βιβλιοπωλεία, χάζεψα βιβλία, μάλιστα αγόρασα και 3!, συνέχισα τη βόλτα μου μέχρι τα Προπύλαια (τίποτα όπως πριν, αλλά εγώ επέμενα να μην κοιτάζω συνέχιζα να προσποιούμαι μια παλιά μου ζωή, πιο ανέμελη)
Έκατσα σ' ένα από τα τοιχάκια της Κοραή για τσιγάρο. Ο ήλιος βοηθούσε να “ξεγελαστείς”.
2-3 μου ζήτησαν τσιγάρο, 2-3 άλλοι ψιλά κι ένας φίλος από τα παλιά, καλή του ώρα, που τυχαία περνούσε από κει, μου ζήτησε... ελπίδα.
- Τι λες; θα τα καταφέρουμε;
- Να καταφέρουμε τι;
- Να ξαναχαμογελάσουμε; Όπως παλιά...Αληθινά.
Κι εγώ τον κοιτούσα προσπαθώντας να μην καταρρεύσω στη μέση μιας πλατείας.
(Ήμουν όλη μέρα νηστική - ακόμη έχω να φάω, δόξα τω θεώ... αλλά δεν ήταν από την πείνα. Όμως κάποιοι δίπλα μας σίγουρα έχουν αρχίσει να πεινάνε αναγκαστικά. Αν κοιτάξεις χωρίς να προσποιείσαι, τους βλέπεις).
Κοιτούσα το φίλο και δεν έλεγα τίποτε...
Τι να πω;
Ο ένας βιβλιοπώλης τα είχε με τις συντεχνίες, ο άλλος με τους πολιτικούς, ο περιπτεράς με τους κουκουλοφόρους, μια ψιλικατζού με τους μπάτσους, ο φίλος μου με τους δημοσίους υπαλλήλους κι εγώ με τον εαυτό μου που τόσα χρόνια επέτρεπα με ευγένεια κι υπομονή σε μεγαλύτερους που έπρεπε να σεβαστώ, σε ανθρώπους από τζάκια, από κόμματα, σε ανθρώπους με καλά "κονέ" και δημόσιες σχέσεις, να με κάνουν πέρα -ίσως τώρα να είχα μια “καλή” δουλειά και να μην ανησυχούσα τόσο...
Όλοι μπορούμε να δούμε κάποιον εχθρό στο πρόσωπο του άλλου... κάποιοι μιλάνε για έναν "νέο εμφύλιο" (ποιοι με ποιους, όλοι με όλους, ο καθείς με τον εαυτό του;).
Μπήκα στο μετρό... και κει τα ίδια πρόσωπα: ανήσυχα, βουβά...
Να συνεχίσω την προσπάθεια να προσποιούμαι;
Άνοιξα ένα από τα βιβλία που είχα αγοράσει... για λίγο ξεχάστηκα, αλλά μετά νάτη πάλι εκείνη η απόγνωση, αυτή τη φορά με τη μορφή ενός ηλικιωμένου που με κοίταξε και τα μάτια του ήταν υγρά...
Δεν μπορούμε εύκολα να ξεχαστούμε πια όταν η πραγματικότητα μας χτυπάει την πόρτα... εδώ και καιρό, χρόνια...
απλά είχαμε επιλέξει κι ακόμη επιλέγουμε “την κουφαμάρα” με την ελπίδα, η πραγματικότητα, να μας προσπεράσει και να πάει να χτυπήσει την πόρτα αλλουνού. Αλλά ακόμη κι αν πάει... στην πόρτα κάποιου άλλου, η πραγματικότητα είναι πια έξω από τις πόρτες, τα σπίτια όλων μας... Είναι εδώ και κυκλοφορεί πεισματικά στις γειτονιές μας, στις πόλεις μας.

Γύρισα σπίτι. Οι δυο μου γιοι έτρεξαν στην αγκαλιά μου και μου χαμογέλασαν και μόνο τότε μπόρεσα να χαμογελάσω - αν και ήθελα να κλάψω, να ξεσπάσω.
Δεν έκλαψα. Φόρεσα το πιο ειλικρινές μου χαμόγελο κι ανταπέδωσα το χαμόγελό τους.

Ναι καλέ μου φίλε... θα ξαναχαμογελάσουμε αληθινά... μόλις καταφέρουμε να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια και θάρρος ένα παιδί, όποιο παιδί - ακόμη κι αν δεν είναι το δικό μας- βαθιά στα μάτια. Μόνο εκεί θα βρούμε ελπίδα. Ακόμη ευτυχώς υπάρχει όλη η ελπίδα του κόσμου αποθηκευμένη στα μάτια ενός παιδιού.
Κι έπειτα ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας: θα δούμε έναν άλλο εαυτό, με περισσότερο κουράγιο, αγωνιστικότητα, αντοχή... κάπως έτσι πορεύτηκαν οι άνθρωποι... Πάντα δύσκολοι ήταν οι καιροί... ακόμη κι αν δεν θέλαμε να τους αναγνωρίσουμε, και προσποιούμασταν και τους ντύναμε με το μανδύα της ευδαιμονίας...
υπάρχει λόγος να χαμογελάμε... γιατί το μέλλον είναι εδώ στις παιδικές χαρές και παίζει αμέριμνο, φωνάζει 'πιάσε με, αν μπορείς", τραγουδάει "ήταν ένα μικρό καράβι" κι έρχεται και σου λέει θες να παίξουμε κρυφτό;
Το να παίζεις κρυφτό με το μέλλον σε μια παιδική χαρά είναι πράξη λυτρωτική. Το να παίζουμε κρυφτό με τους εαυτούς μας είναι παραίτηση. Εγώ από τα δύο προτιμώ τη λύτρωση. Ισως ως γονιός να μην έχω, το ξέρω, κι άλλη επιλογή.
Σου "δανείζω το παιδί μου", φίλε, να παίξεις κρυφτό με το μέλλον σου, μας... όταν φωνάξεις "σε βρήκα" θα μπορείς να χαμογελάσεις πάλι, αληθινά... κι έτσι μαζί πια θα ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να προσποιούμαστε φορώντας παλιές ζωές, άλλες καθημερινότητες.
Η πόλη, η χώρα των νεανικών μας χρόνων δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η πόλη κι η χώρα του μέλλοντος. Κι αν δεν αποφασίσουμε να βάλουμε με όποιο τρόπο μπορούμε καλύτερα το λιθαράκι μας, το μέλλον θα μας τσακίσει χωρίς κανένα οίκτο, - φορώντας την εικόνα που του δώσαμε να φορέσει, εκεί που κανονικά θα ήταν, το πρόσωπο των παιδιών μας.
Αλλιώς θα μας δώσει πίσω το χαμόγελό μας... έστω κι αν είμαστε ηλικιωμένοι τότε...
Τουλάχιστον θα είμαστε ηλικιωμένοι οι οποίοι θα μπορούμε να χαμογελάμε,αληθινά, βαθιά, ικανοποιημένοι, περήφανοι για το αξιοπρεπές μέλλον, αντί να περιφερόμαστε ως γέρικα φαντάσματα μιας πάλαι ποτέ γκλαμουράτης ζωής."


Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Ezio Bosso con 'Following a bird' a Sanremo 2016




Εδώ και ώρες παρακολουθώ και μαγεύομαι με την παρουσία αυτού του ανθρώπου και με την μουσική του ευφυία,  την ενσυναίσθηση του την ώρα που ακουμπά τα δάχτυλά του στα πλήκτρα και βγαίνει αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα.
Ezio Bosso. Μέχρι και χθες αγνοούσα την ύπαρξή του. Από σήμερα και μετά αισθάνομαι πλουσιότερος που τον έχω στην ζωή μου.
Χαρείτε τον!!!

Και αν έχετε προβλήματα να τον ακούσετε στην ανάρτηση, μπείτε σε αυτή τη διεύθυνση

   http://www.rai.tv/dl/RaiTV/programmi/media/ContentItem-306e05f7-a102-42fb-bf8b-dfeca642a88c.html