Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

"Η ιδανική αφήγηση είναι κάτι αδύνατο να προγραμματιστεί. Γίνεται τις σπανιότατες φορές που λες το σωστό παραμύθι, στο σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή και ο αποδέκτης του το "παραλαμβάνει" σαν δώρο ζωής"
 Έτσι κλείνει το Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λίλης Λαμπρέλλη.





Σε μια τέτοια σπανιότατη στιγμή, ήμουν ακροατής του 958 της ΕΡΤ3, της εκπομπής Καλημέρα με την Αναστασία Γρηγοριάδου και για άλλη μια φορά μπήκε στην ζωή μου μέσω των ερτζιανών ένας συγγραφέας και με γέμισε φως. ( Η προηγούμενη ήταν ο Γιάννης Καλπούζος, όταν παρουσίασε προ αμνημονεύτων χρόνων το ΙΜΑΡΕΤ και από τότε πολύτιμος φίλος)
Την Λιλή Λαμπρέλλη δεν τη γνωρίζω. Δεν ήξερα καν πως υπάρχει. Ακούγοντας στην εκπομπή αποσπάσματα από το βιβλίο, συντονίστηκα και ταυτίστηκα με πολλά από όσα άκουγα. Αναζήτησα το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία της πόλης, περιπλανήθηκα σε όλα τα μεγάλα και μικρά, δεν το βρήκα διαθέσιμο πουθενά. Μόνο παραγγελία. Στο κάψιμο μου να το παραλάβω άμεσα, πήγα και στο κεντρικότερο όλων - που έχω ορκιστεί να μη πηγαίνω - και το βρήκα. Με επτά ευρώ και έντεκα λεπτά, βρέθηκα στον κόσμο της αφήγησης των παραμυθιών και όσο προχωρούσα τόσο ανακάλυπτα στοιχεία που με αφορούσαν σε κάθε φάση της ζωής μου. Δεν έχω σκοπό να γίνω αφηγητής παραμυθιών και ούτε μου έδωσε κατεύθυνση για κάτι τέτοιο το περιεχόμενο του βιβλίου. Με υποχρέωσε όμως, να γράψω στη πίσω, κενή σελίδα του, τα παρακάτω πριν καν τελειώσω την ανάγνωσή του.

" Σαν ένα σφουγγάρι να καθάρισε τον πίνακα της ζωής μου και τώρα μπορώ να διατυπώσω τις σκέψεις μου από την αρχή. Πιο διάφανες, πιο καθαρές, περισσότερο επικεντρωμένες στην αλήθεια της αγάπης και την γνησιότητα της Ελευθερίας."

Σήμερα που το τελείωσα, έγραψα τα εξής.

"Μάθημα ζωής ήταν η ανάγνωση του βιβλίου Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λιλής Λαμπρέλλη. Δεν είμαι παραμυθάς, όμως  όλοι μας, κάθε μέρα είμαστε αφηγητές ή ακροατές και πλάθουμε τις ιστορίες της ζωής μας. Με τους ήρωες μας, τους πρίγκιπες και τις βασιλοπούλες, τις μάγισσες, τους δράκους μας, τα κάστρα μας και τα ερείπια μας, τις κορυφές μας και τα τάρταρα, τις ήρεμες λίμνες και τους θλιβερούς μας βάλτους, τα δροσερά ρυάκια και τα ορμητικά μας ποτάμια, τις γαληνεμένες θάλασσες και τα αγριεμένα κύματα της ζωής μας. Όλοι μας ξεκινάμε να ανακαλύψουμε το άγνωστο και αφήνουμε πίσω μας ψίχουλα για να διασφαλίσουμε το γνωστό, το οικείο. Και όπως ο παραμυθάς που θέλει να μεταφέρει στους ακροατές του το παραμύθι για να αφοσιωθεί σε αυτό,  για να γίνει μέρος της ιστορίας του, πρέπει να ακολουθήσει όλους αυτούς τους κανόνες που εμπεριέχει το Αλφαβητάρι της Λιλής Λαμπρέλλη, έτσι και όλοι μας, για να ζούμε με πλήρη συναίσθηση, με στόχευση στην αγάπη, την ελευθερία, την ευτυχία, αποδεχόμενοι την ύπαρξη του πόνου και της απώλειας ως κομμάτι της ζωής πρέπει να ακολουθήσουμε τους ίδιους κανόνες της ιδανικής αφήγησης, για να έχουμε ιδανική ζωή."

Για μένα το βιβλίο αυτό είναι οδηγός ζωής και ακολουθώντας την Αραβική παροιμία  "Αν φοβάσαι μη το κάνεις, αν το κάνεις μη φοβάσαι" (που ανακάλυψα στο λήμμα του φόβου) θα το κάνω δίχως φόβο οδηγό μου και είμαι σίγουρος, πως αν τα καταφέρω, η ζωή μου θα μοιάζει με παραμύθι.

Ελπίζω να ανταμώσουμε σε αυτόν τον κόσμο των παραμυθιών όπου μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για τον τρόπο που ζούμε, χάνοντας την παιδικότητα μας και απαγορεύοντας να έχουν παιδική ηλικία τα παιδιά μας.
Να πλάσουμε το παραμύθι της ζωής μας από την αρχή. Να μοιάζει λίγο περισσότερο με τα παραμύθια που ξεχάσαμε.
Μπορούμε να το κάνουμε ευκολότερα, αν αγκαλιάσουμε παραμυθάδες σαν την Λίλη Λαμπρέλλη, την Ανθή Θάνου και τόσες, και τόσους άλλους, να  ακούσουμε τα παραμύθια τους, τις ιστορίες τους, να ξαναγίνουμε παιδιά, μήπως και  γαληνέψει το μέσα μας, μήπως και ημερεύσουν οι δράκοι που μας καίνε τα σωθικά.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ




Αν θα με ρωτούσες, ποια είναι η ποιο ευτυχισμένη μικρή στιγμή της καθημερινότητας; Θα σου απαντούσα με την παρακάτω περιγραφή.
Κάθε φορά που βρίσκεται το κεφάλι μου κάτω από τρεχούμενο νερό, αυτόματα έρχονται στο νου και σιγοψιθυρίζονται ξανά και ξανά;

(Ευλογία Κυρίου και έλεος  έλθει εφυμάς*, Ευλογία Κυρίου και έλεος έλθει εφυμάς, Ευλογία Κυρίου και έλεος  έλθει εφυμάς, ασταμάτητα, μέχρι να τελειώσει όλη η διαδικασία. *υμάς και όχι ημάς, όπως θα ήταν και λογικό. Γιατί ποτέ δεν σκέφτομαι το καλό μόνο για τον εαυτό μου.)

Τι οδηγεί τη σκέψη ενός άθρησκου και άθεου ανθρώπου, σε αυτήν την επίκληση;  Ποια ανάγκη τον φέρνει στις παρυφές της θρησκοληψίας;

Το νερό από μόνο του είναι κάθαρση του σώματος. Μπορεί να είναι και της ψυχής; (Σαν φωνή από τα βάθη του χρόνου ακούγεται η φωνή του ποιητή Μαστροδήμου, τι δουλειά έχει ένας Επικούριος με την ψυχή;)  Την ακούω, μα είμαι σε θέση να απαντήσω;

Η λογική λέει πως όσο ζω και αναπνέω, θα υπάρχει και το πνεύμα μου, η ψυχή μου, αυτή η άυλη «ύπαρξη» που εμπεριέχει όλα τα πνευματικά μου κατορθώματα, η στέγη των συναισθημάτων μου, ο κόσμος που χτίζεται μέσα μου με μόνα υλικά την αγάπη και το μίσος που θα τροφοδοτήσω και θα πάρω από αυτόν τον κόσμο που ζω. Όταν το υλικό είναι η αγάπη, τότε είναι διάφανη και χρωματιστή, σαν να περνά το φως μέσα από παράθυρα βιτρό και διαχέεται εντός της. Όταν όμως είναι το μίσος, γίνεται υπόγειος χώρος, σκοτεινός, ανήλιος και αδιαπέραστος από φως. Σκοτάδι μαύρο. Εδώ λοιπόν είναι ο  παράδεισος και η κόλαση. Εντός μου και τον χτίζω κάθε ώρα και κάθε στιγμή με τα χεράκια μου και με τις σκέψεις μου. Και όταν έρθει η ώρα μου να φύγω από αυτή την ζωή, θα χαθεί μαζί με το σώμα.

Και τότε, ποιος είναι αυτός ο Κύριος που επικαλούμαι τόσες φορές, δίχως καμία προεργασία, δίχως σκέψη, δίχως θέληση, απλά με το άγγιγμα του τρεχούμενου νερού στο κεφάλι μου που θα  την ενεργοποιήσει;

Είναι τόση η απόλαυση που προσφέρει το στοιχείο της φύσης - που καταλαμβάνει την πλειοψηφία των  κυττάρων μου – που αυτόματα νοιώθω την επιθυμία να ευχαριστήσω κάποιο ανώτερο ον γι’ αυτό και να παρακαλέσω να μη χαθεί αυτή όσο ζω. Ίσως!

Είναι ευλογία το νερό για κάθε ύπαρξη σε αυτόν τον πλανήτη και για τον πλανήτη τον ίδιο. Αλήθεια, έχει ψυχή ο πλανήτης; ( Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ναι, έχει ψυχή, όπως έχουν τα ποτάμια, τα βουνά και οι θάλασσες. Ανιμαλιστές θαρρώ τους λένε. Το Anima mundi είναι η έννοια της "ψυχής του κόσμου" που συνδέει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στον πλανήτη Γη, κατά τη Βικιπαίδεια. )

Το έλεος; Που χωρά σε αυτή την ιστορία; Είναι κατάλοιπο της επαφής μου με την ορθόδοξη πίστη και το τυπικό της λατρευτικής ακολουθίας όσων έχουν συνδέσει την ζωή τους με αυτήν; Όμως, πως διατηρείται μέσα μου και παραμένει αναλλοίωτη μετά από τόση σκέψη, περισυλλογή  και αλλαγή πορείας  σε σχέση με όσα από παιδί διδάχτηκα και σε μεγάλο βαθμό υπηρέτησα;  

Και από ποιον το ζητώ;


Ποιος είναι ο Κύριος;


Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΑΤΟ



Τριάντα τρία βήματα χρειάστηκε η Μαρία Τσιμά,  για να περιγράψει τον πόνο και τις εμμονές των ανθρώπων.

Μια να πάω σπίτι με τον ΟΑΣΘ και μια να γυρίσω το πρωί στη δουλειά, ήταν αρκετός χρόνος για να κοινωνήσω τα πάθη της κόρης, της μάνας, να χαθώ με τον χαμό της Ζωής, να πνιγώ με τις θηλιές της κοινωνίας που δένει τις ευαίσθητες ψυχές, να τσουρουφλιστώ με τον παραγκωνισμό του πατέρα, που δεν χωρούσε στη ίδια αγκαλιά ο έρωτας και η μητρική αγάπη.
Ένα  ανθρώπων ψυχογράφημα, που μου αναζωπύρωσε σκέψεις και συναισθήματα.
Και τελικά, αυτό δεν είναι το ζητούμενο σε ένα βιβλίο;
Θερμό το ευχαριστώ στη Ζώγια για την πρόσκληση και για την σύσταση.
Με την Μαρία Τσιμά, άνοιξα λογαριασμούς, που εύχομαι ποτέ να μη τους κλείσω. Να είναι λιθόστρωτος ο δρόμος της και να ακούμε τους ήχους της γραφής της τάκα - τουκ, τάκα τουκ, να μας συνεπαίρνει στον ίδιο ρυθμό.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Εμβολιασμός και κοινωνικός αυτοματισμός

«Πρέπει να έχετε παρατηρήσει, η γηραιά Ευρώπη μας, φιλοσοφεί επιτέλους αξιοπρόσεκτα. Δε λέμε πια, καθώς σε καιρούς αφελείς: «Έτσι πιστεύω. Ποιες είναι οι αντιρρήσεις σας;» Γίναμε  σαφείς. Αντικαταστήσαμε το διάλογο με το ανακοινωθέν: «Αυτή είναι η αλήθεια, λέμε. Μπορείτε πάντα να συζητήσετε, δεν μας ενδιαφέρει. Σε λίγα όμως χρόνια, η αστυνομία θα σας δείξει πως έχω δίκιο»
Αλμπέρ Καμύ  «Η πτώση» μετ. Ιωάννα Ευθυμιάδου, εκδόσεις Γράμματα 1987




Αυτό το απόσπασμα ήρθε στο μυαλό μου, καθώς διάβαζα τις αντιμαχόμενες πλευρές γύρω από την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού ή όχι. Λάβροι υπέρμαχοι και πολέμιοι αντί , διασταυρώνουν τα ξίφη τους πάνω από το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε τελευταία, μετά από τις αποφάσεις κρατών της ΕΕ και όχι μόνο,  για να καταπολεμήσουν την συνεχώς διογκούμενη άρνηση πολλών ανθρώπων να εμβολιάσουν τα παιδιά τους.
Εκ προοιμίου θα πω πως δεν είμαι κατά των εμβολιασμών. Εμβολίασα κανονικά τα παιδιά μου κάθε φορά που ο παιδίατρος μας έκανε την σύσταση. Εμβολιάζομαι κι εγώ κάθε χρόνο κατά της γρίπης λόγω ΧΑΠ.  Δεν θα πάρω όμως θέση υπέρ ή κατά,  γιατί δεν έχω τις γνώσεις να τεκμηριώσω την όποια θέση μου.
Καταγράφω μόνο, την δυσφορία που νοιώθω στο άκουσμα των προτάσεων  «Να αφαιρείται η επιμέλεια των παιδιών από τους γονείς που αρνούνται να τα εμβολιάσουν»  ή « Να μην επιτρέπεται η εγγραφή στα σχολεία, σε όσα παιδιά δεν έχουν εμβολιαστεί όπως ο νόμος προστάζει»  ή «Να φυλακίζονται οι γονείς που πέθανε το παιδί τους από αρρώστιες για τις οποίες υπάρχει εμβόλιο» Και αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο, θα ανακαλύψει ουκ ολίγες προτάσεις σχετικά με το θέμα.
Φοβάμαι πως έχουμε χάσει και σε αυτό το θέμα την ουσία. 
Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, έχει το δικαίωμα να έχει τα δικά του πιστεύω, τις δικές του αντιλήψεις για τόσο σοβαρά ζητήματα. Κανείς δεν επιθυμεί το κακό του παιδιού του. Αντί να σπρώχνουμε με την αδιαλλαξία μας  στις παρυφές της κοινωνίας όσους έχουν διαφορετική άποψη, ας προσπαθήσουμε με άλλη προσέγγιση, να πείσουμε για την ορθότητα του νόμου. Δηλαδή, το επόμενο βήμα πιο θα είναι; Να βάλουμε άστρο στα ρούχα των ανεμβολίαστων συνανθρώπων μας; Να δημιουργήσουμε γκέτο για όσους αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους;  Που θα σταματήσει ο παραλογισμός - προκειμένου να σώσουμε τους «υγιώς» σκεπτόμενους και σύμφωνα με το νόμο -  σε ποια μέτρα θα πούμε φτάνει;
Φοβάμαι πως στην προσπάθεια να αποβάλλουμε τις ασθένειες του σώματος, θα ενισχύσουμε τις ασθένειες του νου και τις ψυχής. Θα δημιουργήσουμε κοινωνίες έτοιμες να ακολουθήσουν κάθε εντολή. Είμαστε ένα βήμα πριν από την επιβολή ολοκληρωτικών καθεστώτων με την άδειά μας.
Αυτό πια δεν θα είναι ζωή, αλλά κόλαση!

Το νου μας λοιπόν.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κάτω Κόσμος - Θέατρο του Άλλοτε


Μόλις επέστρεψα από ένα συγκλονιστικό ταξίδι.
Από αυτά που μόνο το θέατρο μπορεί να με ταξιδέψει.
Η θεατρική ομάδα "Θέατρο Άλλοτε" με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία της Βαρβάρας Δουμανίδου, με οδήγησε σε έναν κόσμο, σε μια εποχή, όπου οι άνθρωποι βίωναν με την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος, τις χαρές και τις λύπες τους.
Γλέντησα με τα τραγούδια τους - αλήθεια, τι όμορφες φωνές, πόσο όμορφα τραγούδια;
Χόρεψα στον ήχο της γκάιντας, του λαούτου  και του κλαρίνου, που αριστοτεχνικά με λίγωσε με τα μοιρολογήματά του.
Έκλαψα με τους θρήνους και τα μοιρολόγια, που πλημμύρισαν την ψυχή μου με το πάθος και τον τρόπο που μας τα μετέφεραν οι ηθοποιοί.
Ένιωσα τόσο μόνος στην εποχή μας, κλεισμένος στο "εγώ" μου, βιώνοντας αυτό το "εμείς" της παράστασης.
Βίωσα και πάλι τον σπαραγμό μέσα από την προσωπική επαφή συγγενών και φίλων του νεκρού μέσα απ' όλη αυτή την ιεροτελεστία, που μέχρι και πριν λίγα χρόνια, ήταν ο κανόνας στην κοινωνία μας, και ένιωσα τόσο οικεία, όσο ανοίκειο μου φαίνεται το σημερινό κατάντημα των γραφείων τελετών.
Θεία έμπνευση είχε η σκηνοθέτης της παράστασης σε πολλά σκηνοθετικά ευρήματα.
Δεν θα τα απαριθμήσω, για να μη "προδώσω" τη μαγεία και το ξάφνιασμα των μελλοντικών θεατών.
Το μόνο που μπορώ να πω, είναι αυτό.
Θα ήταν ευχής έργο να μη σταματήσει εδώ αυτή η παράσταση. Αλλά να συνεχίσει τη πορεία της και να τροφοδοτήσει με όλα αυτά τα ανθρώπινα συναισθήματα, - που τείνουν να εξαλειφθούν ή αντικαθίστανται από τα κονσερβοποιημένα της εποχής που ζούμε - όσους περισσότερους θεατές αναζητούν το αληθινό πρόσωπο της ζωής.
Σίγουρα ο αποκρουστικός Κάτω Κόσμος δεν είναι και το πλέον ευχάριστο θέμα για να διασκεδάσει κανείς στη μαυρίλα των ημερών που διανύουμε,
Μπορεί όμως να είναι αγωγή της ψυχής.
Ψυχαγωγία!
Και να βγεις από το θέατρο με ένα χαμόγελο, κατανοώντας πως η ζωή και ο θάνατος είναι συνυφασμένες έννοιες και όσο πιο γρήγορα το καταλάβει κανείς, τόσο πιο όμορφα θα ζήσει.
Βαρβάρα Δουμανίδου και όλοι όσοι κοπιάσατε για αυτή την παράσταση, μόνο συγχαρητήρια σας πρέπουν.
Σας ευχαριστώ θερμά!

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ΕΓΩ & Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

ΕΓΩ
 &
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

          Πάει καιρός που σκέφτομαι να δωρίσω το σώμα μου μετά θάνατον, στο ιατρικό τμήμα του ΑΠΘ. Τούτες τις μέρες κουβαλώ τη δήλωση δωρεάς στη τσάντα μου και με τη συνοδεία ενός οικείου μου ανθρώπου να την επικυρώσω σε αστυνομικό τμήμα για να λάβει τέλος αυτή η εκκρεμότητα.
Όλες αυτές τις μέρες, περιμένοντας μιαν απάντηση από τους υπευθύνους της Ιατρικής σχολής – που ήρθε άμεσα και με κάλυψε πλήρως – είχα μια κουβέντα μέσα μου που έχει ενδιαφέρον να την καταγράψω.
Πια είναι η σχέση μου με τον θάνατο και πως ζω, γνωρίζοντας πως θα πεθάνω;
Είναι ανακουφιστικό να πω, πως δεν ένοιωσα ούτε στιγμή απειλούμενος από την σκέψη του θανάτου. Όλα αυτά τα χρόνια, η σχέση μου με την Επικούρεια φιλοσοφία, απέδωσε τα μέγιστα σε αυτό τον τομέα και δεν υπάρχουν εκκρεμότητες. 
Στο πρόσωπό του θανάτου, βλέπω τον λυτρωτή  και όχι τον διώκτη. 
Βλέπω το αναπόφευκτο και όχι τον τιμωρό. 
Βλέπω αυτόν που κλείνει την πόρτα της ζωής, που κάποιος άλλος είχε ανοίξει.
Ερήμην μου το άνοιγμα, ερήμην μου και το κλείσιμο.
Το μεσοδιάστημα που λέμε ζωή κατά τον Καζαντζάκη, και το πώς ακούμπησα τις ζωές των άλλων έχει σημασία.
Κάνοντας αυτόν τον απολογισμό, βλέπω πως αν και σε απόλυτα οικονομικά μεγέθη βγαίνει ελλειμματικός, σε συναίσθημα έχει θετικό πρόσημο. Ίσως να είναι και ο λόγος που νοιώθω άνετος με όλο αυτό.
Πάνε έξη χρόνια από την μέρα που ο πατέρας μου έκλεισε τα ογδόντα και μου ζήτησε να προσεύχομαι να πεθάνει όρθιος. Το κάνω καθημερινά και όσο είναι όρθιος και ζωντανός, μου δίνει χαρά. 
Όμως είμαι έτοιμος να τον αποχαιρετίσω, όταν όντως φύγει;  
Πάει ένας χρόνος που πέρασε και η μάνα μου τα ογδόντα δίχως να μου ζητήσει τίποτα τέτοιο.
Αναλογίζομαι, πόσο έτοιμος είμαι για αποχαιρετισμούς;
Ακούω την καρδιά μου. Καμιά μεταβολή.
Η ζωή μου πρόσφερε τη χαρά να έχω τέσσερα παιδιά και ήδη μια εγγονή και όποτε τα φέρνω στο νου, αυτόματα έρχεται στο νου η ευχή των Κρητών.
 «Να σε νεκροφιλήσουν τα παιδιά σου»
Και ανακουφίζομαι!
Μπορεί να τα έχω βρει με το θάνατο για την ζωή μου και για τους ανιόντες της ζωής μου, αλλά δεν θα τα βρω ποτέ  μαζί του,  για οποιονδήποτε άλλον κάτω από μένα.
Για όποιον διαβάσει τούτες τις αράδες, μπορεί να βαρύνει μέσα  του για το θέμα που διάλεξα να ασχοληθώ. Μα νοιώθω πως θα πρέπει να αποφασίσω αν θα είναι ο θάνατός μου, ίδιος με τη ζωή μου.
Όσο ζω, προσφέρω το αίμα μου και τα παράγωγά του σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. 
Έγινα δότης μυελού των οστών. 
Δότης οργάνων σώματος. 
Είναι καιρός να προβλέψω το σώμα μου, που παίρνει ζωή από την ψυχή μου και δίνει ζωή σε όσους το έχουν ανάγκη, να μη δώσει ζωή σε σκουλήκια , αλλά να γίνει όργανο γνώσης, στα χέρια των ανθρώπων που την αναζητούν, για να προσφέρουν ζωή σε όσους έχουν την ατυχία να προστρέξουν στην φροντίδα τους. Και αφού τελειώσει η αποστολή του, θα έχει κάθε λόγο  να χαθεί στην αιωνιότητα μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους που δεν έβαλαν μια πρόσκαιρη ένδειξη της ύπαρξής τους στον χώρο που τάφηκαν.
Σημασία έχει πως έζησα!
Αν από το σώμα μου που θ’ απομείνει, χαριστεί ζωή.
Και όχι πως πέθανα και που είμαι θαμμένος.
Ο θάνατός μου και η ζωή μου ένα και το αυτό.


(‘Όσοι με έχετε στην έγνοια σας, μη βάλετε κακό στον λογισμό σας. Δεν τρέχει τίποτε σοβαρό. Απλά, κάτι διαδικαστικές εκκρεμότητες για να κοιμάμαι ακόμη πιο  ήσυχος τα βράδια)

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Πρωτοχρονιάτικες ευχές 2017


Αποχαιρετώντας το 2016, προσμένοντας το 2017
πήρα στα χέρια μου την Ευτοπία  στον Κήπο των Επικούρειων,
του Δημήτρη Λιαρμακόπουλου.




Θέλω να ευχηθώ, να βρείτε τη δική σας Ευτοπία και η ευτυχία στη ζωή σας να είναι διαχρονική δίχως να εξαρτάται από γιορτές και οικονομικές κρίσεις.

Σαν την αγαπημένη μου Ασπασία.
Που μοιράζει απλόχερα σε όλους μας χαμόγελα και αισιοδοξία



Καλή χρονιά!

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

ΖΩΗ & ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

"Ελάχιστοι άνθρωποι κάθισαν – έστω μια φορά στη ζωή τους – να σκεφτούν τι εννοούμε όταν λέμε καλό. Καλό για ποιον; Υπάρχει ένα κοινό καλό, που να ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όλες τις φυλές, παντού και πάντα; Ή μήπως αυτό που είναι καλό για μένα είναι κακό για σένα, αυτό που είναι καλό για τον λαό μου είναι κακό για τον λαό σου; Και είναι άραγε αιώνιο το καλό; Μένει το ίδιο στο πέρασμα του χρόνου; Ή μήπως το χθεσινό καλό είναι το σημερινό κακό;
…Βελτίωσαν οι άνθρωποι μέσα στους αιώνες την ιδέα τους για το καλό; Είναι αυτή η ιδέα κοινή σε όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλα τα έθνη, σε όλες τις χώρες, στους Έλληνες και στους Εβραίους, όπως λέει ο Ευαγγελιστής; Και είναι κοινή σε όλα τα ζώα, τα δέντρα, ακόμη και στα βρύα, όπως έλεγε ο Βούδας – ο Βούδας, που έπρεπε να απαρνηθεί τη ζωή προκειμένου να την περιβάλλει με καλοσύνη και αγάπη;
Πέντε αιώνες μετά τον Βούδα, ο χριστιανισμός αποφάσισε πως η ιδέα του καλού μπορεί να εφαρμοστεί, όχι σε κάθε ζωντανό πλάσμα, αλλά μόνο στους ανθρώπους. Το καλό των πρώτων χριστιανών, που είχε αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα, έδωσε τη θέση του σε ένα καθαρά χριστιανικό καλό, εντελώς διαφορετικό από το καλό των μουσουλμάνων.
Ύστερα, το καθαρά χριστιανικό καλό χωρίστηκε στα καλά του καθολικισμού, του προτεσταντισμού, και της ορθοδοξίας. Και το καλό της ορθοδοξίας γέννησε το καλό των παλαιοημερολογιτών και το καλό των κανονικών ορθοδόξων.
Την ίδια στιγμή υπήρχαν το καλό των φτωχών και το καλό των πλουσίων. Επίσης, το καλό της λευκής φυλής, το καλό της μαύρης φυλής, και το καλό της κίτρινης φυλής. Όλο και περισσότερες φατρίες, φυλές, κοινωνικές τάξεις έδιναν σάρκα και οστά στο δικό τους ξεχωριστό καλό. Και χάραξαν μαγικούς κύκλους, έξω από τους οποίους δεν υπήρχαν παρά μόνο κακοί, που έπρεπε να αφανιστούν. Ποτάμια αίμα χύθηκαν στην πάλη του ενός καλού ενάντια σε όλα τα’ άλλα καλά. Οι άνθρωποι το κατάλαβαν αυτό κι έφτασαν στο σημείο να αντιμετωπίσουν την ιδέα του καλού σαν κακό χειρότερο από το κακό το ίδιο.
Στην πραγματικότητα, η ιδέα του καλού είναι σήμερα το άδειο φλούδι ενός ιερού σπόρου που χάθηκε. 
Θα τον αναζητήσει ποτέ ο άνθρωπος; ....



Το παραπάνω απόσπασμα, από το υπέροχο - εξαιρετικά υπέροχο - έργο του Βασίλι Γκρόσμαν. Ζωή και πεπρωμένο, σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, εκδόσεις Γκοβόστη.
Μέρος 2ο Κεφ. 15ο

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Βόρειο Ιστολόγιο

Το Βόρειο Ιστολόγιο  μπορεί να εσίγησε δια παντός αφού ο Τάκης Πετρίδης  μας αποχαιρέτισε δυο μέρες πριν τη γιορτή του.
Όμως στις σελίδες του έχει πλούτο αναρίθμητο, γνώση αποθηκευμένη που χρειάζεται λίγο κόπο για να τη κάνουμε δική μας.
Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του "ο Θάνατος, οι Θρησκείες και η Ιδεολογία του Φόβου" από τις εκδόσεις Πολύτροπο 2008. (κεφ. η παρηγορία απέναντι στο θάνατο - σελ. 50)

... Η συνέχειά μας μέσα στο χρόνιο δεν γίνεται μόνο άμεσα μέσω των γονιδίων μας και του τυχαίου ανακατώματός τους. Η νόηση και η συνείδηση είναι φαινόμενα του ομιλιακού μας "είναι" και της σχέσης μας με τους άλλους ανθρώπους. Κάθε σκέψη και ιδέα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ανάλογα με την εμβέλειά τους, επηρεάζουν την νόηση και τη συνείδηση των άλλων ανθρώπων. Επιζεί σε αυτούς κι έτσι επιζεί στο χρόνο ο κάθε άνθρωπος, αφήνοντας τα ίχνη του στους άλλους ανθρώπους.....

Μεγάλη παρηγοριά, για  μένα προσωπικά, το απόσπασμα αυτό. Μελετώντας και πάλι όσα πολύτιμα μας έχει αφήσει, αισθάνομαι πως συζητώ μαζί του και τον έχω συντροφιά.

Πάντα κοντά μας όσοι έζησαν αφήνοντας πίσω τους κάτι από τις σκέψεις τους. Μα περισσότερο, αυτοί που έζησαν δίχως να έρχεται σε αντίθεση ο τρόπος που έζησαν, με όσα πρέσβευε η νόησή τους.
Όσοι δηλαδή υπηρέτησαν με πάθος τα πιστεύω και τις ιδέες τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες αυτής τους της επιλογής.
Δείγμα απόλυτο αυτής της κατηγορίας ανθρώπων ο Τάκης Πετρίδης και γι' αυτό Αθάνατος!






Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Η Σκάλα της Ζωής Ένα αντίο στον Αντώνη Σουρούνη



Ήταν 5 Μαρτίου του 2000 όταν διάβασα το χρονογράφημα  "Η Σκάλα της Ζωής" στη τακτική στήλη "Σάββατο βράδυ Κυριακή πρωί" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Έκοψα το απόκομμα και δεκάξι  χρόνια μετά μαθαίνοντας για το θάνατο του Αντώνη Σουρούνη το θυμήθηκα  και το αντιγράφω, μήπως και νιώσω τη ίδια συγκίνηση που μου είχε χαρίσει τότε.

   Όσο βγαίνω από το χωριό, τα σπίτια γίνονται πιο αραιά και, προτού χαθούν τελείως, ακούω τιτιβίσματα παιδιών από το σχολείο. Δεν φαίνονται, ακούγονται μόνο οι φωνές και τα γέλια τους, καθώς παίζουν. Μετά τίποτε, μόνο μερικά μαντριά και κοτέτσια. Περνώντας από μπροστά τους μιμούμαι τη φωνή τους. Τα μεγάλα κατσίκια με κοιτούν απορημένα, τα μικρά όμως ξεγελιούνται και μου απαντούν. Περπατώ και βελάζω δίχως να σταματήσω κι εκείνα αντιχαιρετούν.
  Το τελευταίο κτίριο είναι το γηροκομείο. Δεν βλέπεις τίποτε μέσα, ένας πέτρινος τοίχος δυο φορές σαν το μπόι μου, κρύβει τους γέροντες από τους ελάχιστους διαβάτες  κι εμένα από τους γέροντες. Αν δεν υπήρχε η μικρή ταμπελίτσα, πάνω στη πέτρα, που να λέει πως είναι γηροκομείο, θα αναρωτιόσουν, ποιος τυχερός κατοικεί σε αυτό το ωραίο, μεγάλο σπίτι με θέα στη θάλασσα. Περπατώντας σε χωμάτινο δρόμο μέσα σε απόλυτη ησυχία, ακούγοντας μόνο τις φωνές των ζώων και βλέποντας μόνο πρασινάδες και βράχους, σε τριακόσια, τετρακόσια μέτρα συναντάς την τελευταία κατοικία του χωριού, το νεκροταφείο.
  Το γηροκομείο βρίσκεται στα δεξιά σου, το νεκροταφείο στα αριστερά σου και ψηλότερα, ώστε να βλέπουν οι μεν τους δε και να μη ξεχνιούνται. Πουθενά δεν έχω δει καλύτερη τοποθεσία για νεκρούς - καλά καλά ούτε και για ζωντανούς έχω δει καλύτερη. Καλημερίζω τους πεθαμένους και σταματώ σε ένα παρεκκλήσι είκοσι μέτρα παραπέρα, για να ανάψω το καντήλι του. Τα εκκλησάκια που βρίσκονται στις ερημιές και είναι χαμηλότερα από τους ανθρώπους, είναι για να τα λειτουργούν  οι αμαρτωλοί άνθρωποι,οι εκκλησίες που είναι ψηλότερες και από πολυκατοικίες, είναι για τους παπάδες. Συχνά φυσάει δυνατός βοριάς και δυσκολεύομαι να το ανάψω. Πολλές φορές το παρατώ έτσι, σβηστό και φεύγω. Δεν μπορώ να τα βάλω και με το Θεό. Αν δεν θέλει αναμένω κερί, δεν θέλει. Μια μέρα ήρθε εδώ ο μπάρμπα Κώστας, πήρε το μπουκαλάκι με το λάδι, μαγείρεψε κι όταν πληρώθηκε τη σύνταξή του, έφερε ένα καινούριο και ζήτησε από το Θεό συγνώμη.
  Και μετά αρχίζει ο Παράδεισος. Κολλητά σχεδόν με το παρεκκλήσι είναι το κτήμα του φίλου μου του Βαγγέλη, όπου βόσκουν καμιά πενηνταριά κότες και κοκκόρια, ένας γάιδαρος,μέλισσες,πεταλούδες, σκύλοι, γάτες, μια πάπια και από πάνω τους τριγυρίζει μια γερακίνα περιμένοντας την ευκαιρία να βοσκήσει και αυτή.
  Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα μεγάλα και φαρδιά πέτρινα σκαλιά και περπατάς ανάμεσα σε μαργαρίτες, τσουκνίδες και κάθε λογής χόρτα. Ο πραγματικός Παράδεισος. Από αριστερά και δεξιά κατεβαίνουν τα δυο βουνά, για να ενωθούν στο βάθος με ένα τριγωνικό κομμάτι θάλασσας. Σταματώ και χαζεύω. Είναι σαν να βλέπεις δυο γυναικεία πόδια ορθάνοιχτα από μια κοπέλα, που λιάζεται  ολομόναχη και αμέριμνη στην αμμουδιά.
  Συνεχίζω τον κατήφορό μου Γηροκομείο, νεκροταφείο, Παράδεισος, σκέφτομαι, καθώς βαδίζω, για να ανταμώσω το σημείο εκείνο της θάλασσας. Μπαίνω μέσα αργά αργά σα να βαφτίζομαι.Νιώθω σα να βρίσκομαι στο καθαρτήριο. Όταν βγαίνω, είμαι ξαναγεννημένος από την αρχή. Παίρνω το δρόμο της επιστροφής από την πίσω μεριά του βουνού, από το μονοπάτι πλάι στη θάλασσα. Την βλέπω από ψηλά λαμπερή, πρασινογάλανη, καθαρτήρια και μου γεννιέται η επιθυμία βουτώντας από εκεί πάνω να ξαναγίνω ένα μαζί της. Είναι σα να με καλεί. Κοιτάω από την άλλη μεριά, να μη τη βλέπω και προσπαθώ να μη την ακούω.
  Συνεχίζω το δρόμο μου προς τους ανθρώπους, για να ξανακάνω αύριο τον ίδιο κύκλο με χθες. Σχολείο, γηροκομείο, νεκροταφείο, Παράδεισος, καθαρτήριο, ξανά το ίδιο, και πάλι το ίδιο, ώσπου κάποτε οι δύο τελευταίες λέξεις θα αλλάξουν θέση και αυτόματα θα αλλάξω θέση κι εγώ. Ελπίζω όμως να βλέπω ακριβώς τα ίδια πράματα, να ακούω ακριβώς τα ίδια, να μυρίζω ακριβώς τα ίδια και να έρχομαι σε επαφή ακριβώς με τα ίδια. Αλλιώς ας με αφήσει ο Θεός εδώ που είμαι. Καλά είμαι. Όπως Του κάνω εγώ το χατήρι και δεν Του ανάβω το κερί όταν δεν το θέλει, ας μου κάνει και εκείνος το δικό μου  και να μη μου το ανάψει ποτέ. Καλύτερα από εδώ δεν θάβρω.

Τελικά δεν του έκανε το χατήρι!
Καλό σου ταξίδι Αντώνη. Δεν ξέρω τι βλέπεις από εκεί πάνω, από εδώ κάτω πάντως, θα λήψεις.