Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ο φόβος - Λύκος (Οροβάγχη)



Ο φόβος είναι το βασικότερο συστατικό της ανθρώπινης υπόστασης. Βρίσκεται στον πυρήνα των κυττάρων μας και τροφοδοτείται διαρκώς,  - ατομικά και συλλογικά – με νέες απειλές υπαρκτών και ανύπαρκτων κινδύνων.
Είναι ακριβώς το σημείο που εκμεταλλεύονται όσοι διαφεντεύουν τη μοίρα  των ανθρώπων. Χάρη σε αυτόν, κάθε εποχή έχει και τη μαζική της υστερία, που κρατά τους πληθυσμούς πειθήνια όντα στις βουλές των κρατούντων.
Ο ISIS και ισλαμοτρομοκρατία σήμερα, πυρηνικά ολοκαυτώματα σήμερα και χθες, Ναζισμός με τα φασιστοειδή του, προχθές, ο κομουνισμός που γεννά Μακαρθισμούς και ψυχρούς πολέμους αντιπροχθές, και όλα αυτά απλώνονται σαν το ζιζάνιο του λύκου, κίτρινα κόκκινα και μαβιά, πάνω στις ψυχές των ανθρώπων.
Οι θρησκείες και κυρίως οι ονομαζόμενες θρησκείες εξ αποκαλύψεως, όπου η αλήθεια και η γνώση δεν είναι θέματα αναζήτησης και ανάπτυξης αλλά αποκάλυψη άπαξ δια παντός κάποιων μύθων από τον όποιο θεό, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, στηρίχθηκαν σε μια ανοιχτή θέση εξουσίας. Μια εξουσία που πηγάζει από την δαμόκλειο σπάθη της κόλασης και της τιμωρίας όσων δεν συμμορφωθούν  με τις γραφές τους.
Ρίζωσε για τα καλά ο φόβος στη ζωή μας και διασπείρεται όπως ακριβώς το ζιζάνιο του λύκου, παρασιτικά.
Ο λύκος με την επιστημονική ονομασία  Οροβάγχη, δεν έχει χλωροφύλλη, που σημαίνει πως τα θρεπτικά του συστατικά τα προσλαμβάνει από το φυτό ξενιστή και το οδηγεί σε μαρασμό. Όπως ακριβώς ο φόβος τις ψυχές των ανθρώπων.
Κάθε φυτό οροβάγχης, παράγει 100,000 σπόρους οι οποίοι διασπείρονται και περιμένουν για πάνω από δέκα χρόνια το νέο φυτό ξενιστή που θα τους αναστήσει. Σε ένα προσβεβλημένο χωράφι με το ζιζάνιο του λύκου, μόνο η αμειψισπορά  για τρία ή τέσσερα χρόνια με φυτά που δεν προσβάλλονται θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση.
Αν παρέμβει κανείς και καταστρέψει το ζιζάνιο πριν αναπτύξει τους σπόρους, πάντα βοηθά και περιορίζει την εξάπλωση.
Το φόβο όμως των ανθρώπων, μόνο η πορεία προς τη γνώση και η φιλοσοφημένη στάση ζωής μπορεί να τον αποτρέψει.
Όταν γνωρίζεις, μπορεί να φοβάσαι, όμως δεν πανικοβάλλεσαι . Λειτουργείς με περισσότερη ψυχραιμία και έχεις τη δυνατότητα να αντιμετωπίσεις με καθαρό μυαλό την κατάσταση.
Δεν γίνεσαι ένα με το κοπάδι που καθοδηγείται από το φόβο της γκλίτσας του τσομπάνη.
Και όχι!
Μακριά από το μαντρί, δεν σε τρώει ο λύκος.

Μέσα στο μαντρί σε τρώει ο τσομπάνης.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΘΥΜΟΣ - ΤΡΙΒΟΛΙ



Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλείται συνήθως  από κάποια ταραχή, προσβολή, άρνηση. Σπάνια νιώθουμε θυμό δίχως να νιώθουμε πληγωμένοι σε κάποιο βαθμό και σπάνια νιώθουμε πληγωμένοι ψυχικά χωρίς να νιώθουμε θυμό γι’ αυτό που προκάλεσε τον πόνο.
Το σίγουρο είναι πως ο θυμός, πάντα προκαλεί πόνο σε όποιον απευθύνεται, μα κυρίως σε αυτόν που είναι θυμωμένος.
Υπάρχουν μικρά γεγονότα της καθημερινότητας, που αν δεν τα ελέγξουμε και τα αφήσουμε να συσσωρεύονται, θα έρθει η στιγμή της έκρηξης και θα είναι οδυνηρή.  Λειτουργεί όπως ακριβώς αναπτύσσεται το τριβόλι. Αν δεν το ξεριζώσεις νωρίς και το αφήσεις να καρπίσει, τότε σκορπά γύρω του τα αγκάθια και αλλοίμονο σε όποιον τα πατήσει.



Ο θυμός που έχει θαφτεί μέσα μας, είναι σαν το τριβόλι που σκεπάστηκε από την αγριάδα - εγωισμό. Δεν φαίνεται, όμως είναι εκεί και κάποια στιγμή θα το πατήσουμε και θα υποστούμε τις συνέπειες. Ο θυμός που εκδηλώνουμε ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε θεωρούμε πως το προκάλεσε, δεν έχει συνέπειες μόνο για αυτόν, αλλά και για μας. Μέσα μας γίνεται μια έκρηξη, ο οργανισμός μας βρίσκεται σε επιφυλακή, αναβαίνει το αίμα στο κεφάλι μας και αδυνατούμε να ελέγξουμε τις πράξεις μας. Είναι σαν να πατάμε ξυπόλητοι σε κήπο γεμάτο τριβόλια.
Ο Ιπποκράτης  έλεγε πως οι συγκινήσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με τα συναισθήματα, επιδρούν στη λειτουργία του σώματος και είναι αφετηρία έναρξης πολλών ασθενειών. Από την αρχαιότητα λοιπόν μέχρι και σήμερα γνωρίζουμε πως η έκρηξη θυμού μπορεί να σκοτώσει. Η αδρεναλίνη πιάνει κόκκινο και δρα ανεξέλεγκτη.
Πώς να αναπτυχθεί και να καρπίσει, να ανθοφορήσει ο κήπος της αγάπης, αν αφεθεί ελεύθερα ο θυμός  - τριβόλι να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα;
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε τη δυνατότητα να ξεριζώνουμε όλα τα τριβόλια σε νεαρή ηλικία, και πολλά από αυτά απλώνουν ακτινωτά τα κλαδιά τους γύρω μας, με τα πανέμορφα κίτρινα ανθάκια και τους μυτερούς πολύπλευρους ακάνθους σε απίστευτη ποσότητα. Μπορούμε να εστιάζουμε σε αυτό έγκαιρα, και αντί να τα πατάμε και να πληγώνουμε εαυτούς και αλλήλους, αθώους και ενόχους – πόσες φορές δεν ξεσπάμε στα παιδιά μας, στην οικογένειά μας, γιατί είμαστε εκνευρισμένοι από την δουλειά ή από τις δυσκολίες της ζωής; -  να γνωρίζουμε πως βρίσκεται μπροστά μας, μέσα μας, να το συλλέγουμε και να το κάνουμε βοτάνι το ζιζάνιο.
Όπως το τριβόλι έτσι και ο θυμός, μπορεί να μας αναγεννήσει ερωτικά και να καταπολεμήσει την κατάθλιψη, αν το επεξεργαστούμε κατάλληλα. Αφού το συλλέξουμε, το πλύνουμε, το βράζουμε  και πίνουμε το αφέψημα τρεις φορές την ημέρα. Θα μας θυμίζει πως στο χέρι μας είναι να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας και να εστιάσουμε σε αυτό που μας κάνει να θυμώνουμε δίχως να παίρνει η μπάλα τους πάντες.

Θυμός και εγωισμός πάνε χέρι – χέρι και διαφεντεύουν τις ζωές μας.  Έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο που έχουμε κτίσει τον κοινωνικό μας ιστό και δομήσει την κοινωνία μας. Πίσω από κάθε δυσάρεστη είδηση του κοινού ποινικού δικαίου, που φτάνει μέσα από τα ΜΜΕ στα αυτιά μας, υπάρχει ένας θυμωμένος άνθρωπος.
Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν, για μια ευχάριστη ευδαίμονα ζωή, να μπορούμε να έχουμε υπό έλεγχο το θυμό. Και πως μπορεί να γίνει αυτό;
Για την απάντηση θα δανειστώ τα λόγια του Αριστοτέλη: ‘Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. Αλλά το να θυμώνει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και την σωστή στιγμή, για την σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο’
Αυτό λοιπόν πρέπει να κάνουμε. Να γνωρίζουμε πάντα πως ο θυμός είναι τριβόλι που μπορούμε να ελέγξουμε και πριν ξεσπάσουμε κατά δικαίων και αδίκων, ας κάνουμε την ενσυνείδητη κίνηση να το ξεριζώσουμε, να κερδίσουμε το κατάλληλο χρόνο για να γίνει η αποσυμπίεση μέσα μας και να μπορέσουμε με λογική να στρέψουμε το βλέμμα προς τη βασική αιτία που προκάλεσε τον θυμό.


Η συγχώρεση είναι το μεγάλο φάρμακο κατά του θυμού. Λειτουργεί  κατευναστικά και μακροχρόνια. Μια αγαπημένη φίλη έβαλε στο στόμα κάποιου ήρωα θεατρικού τα εξής λόγια: «Το ασυγχώρητο σε δένει με το παρελθόν. Η αδυναμία της συγχώρεσης δεν έχει παρόν, ούτε μέλλον, μόνο παρελθόν». Σαν τα τριβόλια από το παρελθόν, παραμένει ο θυμός και υποσκάπτει το μέλλον μας. Μόνο αν μπούμε στη διαδικασία να μαζέψουμε τα αγκάθια του, θα συγχωρέσουμε και θα λυτρωθούμε. Θα αντικρίσουμε το σήμερα και το αύριο με καθαρό βλέμμα και ζεστή καρδιά.


Έτσι πάντα θα έχουμε τον κήπο της Αγάπης ολάνθιστο και καρπερό, να ομορφαίνει  και να τροφοδοτεί την ζωή μας με άνθη και καρπούς.

Να ευτυχούμε εμείς και όσοι βρίσκονται γύρω μας.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΖΙΖΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αγάπη!
Τι είναι η Αγάπη;
Είναι το συναίσθημα  που όταν επικρατεί, ζεις σε απόλυτη ευδαιμονία.
Το ευγενέστερο των συναισθημάτων.
Το συναίσθημα έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης.
Στη φιλοσοφία είναι η αρετή που  εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, την αφοσίωση, την συμπόνια, την στοργή.
Στο μυαλό μου υπάρχει σαν ένας κήπος.
Ο κήπος της Αγάπης.
Όπου τα φυτά εκπροσωπούν και κάποιο συναίσθημα.

Υπάρχουν τα ωφέλιμα φυτά – συναισθήματα, που με ιδιαίτερη φροντίδα αποδίδουν καρπούς και άνθη. Ομορφαίνουν την ψυχή, συντηρούν την ζωή, και οδηγούν τη νόηση σε ανώτερα στάδια. Ανάμεσά τους όμως, υπάρχουν και τα συναισθήματα – ζιζάνια, που αν αφεθούν, θα πνίξουν κάθε καλό και ευγενές συναίσθημα και θα γίνει ο κήπος της αγάπης, αλλά και η ζωή μας ρουμάνι αδιαπέραστο και αφιλόξενο.
Στο κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματα, αντιστοιχεί ένα ζιζάνιο που υπάρχει σε κάθε κήπο και λειτουργεί με τους κανόνες της φύσης. Μένει στον καθέναν από εμάς να παρατηρήσει και να διαμορφώσει τη δική του αντιστοίχιση, σύμφωνα με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια.

Η δική μου διαβάθμιση είναι η  παρακάτω:

·         ο εγωισμός - αγριάδα,
·         ο θυμός - τριβόλι,
·         η κακία – γερμανός,
·         η οργή - ήρα,  
·         ο φόβος - λύκος,
·         ο φθόνος - μουχρίτσα,
·         το μίσος - δατούρα,
·         το άγχος - βάτος,
·         η ζήλεια - κολλιτσίδα,
·         η κακεντρέχεια - τσουκνίδα, 
·         η λύπη - αγριομάρουλο,
·         η μοναξιά - αγριοκρέμυδο, 
·         η ντροπή - καλέντουλα,
·         το πάθος - παπαρούνα,
·         ο πανικός - κόνυζα,
·         η ταραχή - αγριοβρώμη,
·         οι τύψεις - γλιστρίδα,
·         η ανασφάλεια - περικοκλάδα,
·         η απογοήτευση – βλίτο,
·         η απομόνωση - μολόχα,
·         η απόρριψη – άγρια αγκινάρα,
·         η ενοχή – κισσός,
·         το ασυγχώρητο – χηνοπόδιο,

Έχω την αίσθηση, πως ενώ η φύση λειτουργεί με αντικειμενικά κριτήρια, εμείς, ως έλλογα όντα που ο καθένας μας έχει τη δική του διαδρομή στη ζωή, έχει τη δυνατότητα να αποδώσει σε κάθε συναίσθημα και διαφορετική υπόσταση. Γι’ αυτό και υποκειμενική.
Άρα, ο καθένας μπορεί να αποδεχθεί τη δική μου σύνδεση ή να διαμορφώσει τη δική του, σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.

Θα προσπαθήσω να στηρίξω την άποψή μου, περιγράφοντας τα αντικειμενικά δεδομένα των ζιζανίων - φυτών και τα υποκειμενικά των ζιζανίων - συναισθημάτων.
Έχοντας μια επιθυμία.
Το καλό που νιώθω πως κουβαλώ μέσα από την ενασχόλησή μου  με αυτήν την ιστορία, να φτάσει στους αναγνώστες που θα έχουν το κουράγιο να το διαβάσουν.


ΑΓΡΙΑΔΑ – ΕΓΩΙΣΜΟΣ



Εγωισμός είναι η τάση να ευνοεί κανείς το προσωπικό του συμφέρον σε βάρος των υπολοίπων. 
Να επιθυμεί να κυριαρχεί η γνώμη του έναντι οποιασδήποτε άλλης. Πολλαπλασιάζεται με τον ίδιο τρόπο, αυτόν  της αγριάδας. Τα ριζώματά του, αναπτύσσονται βαθιά μέσα στο εγώ και το υπέργειο τμήμα του, όσο δεν επεμβαίνει κανείς να το περιορίσει, εξαπλώνεται με απίστευτη ταχύτητα, δημιουργώντας νέα ριζώματα, καταλαμβάνει ζωτικό χώρο άλλων συναισθημάτων. 
Συμβιωτικά μαζί του αναπτύσσεται ο Θυμός - Τριβόλι, το Μίσος – Δατούρα, ο Φόβος – Λύκος, ο Φθόνος –Μουχρίτσα και η Κακία - Περικοκλάδα.  

Ο Εγωισμός, όπως και η αγριάδα δεν καταστρέφεται ποτέ. Ακόμη και αν τον κάψεις και καταστρέψεις το υπέργειο τμήμα του, με το πρώτο δάκρυ που δεν βγαίνει προς τα έξω, να κυλήσει στο μάγουλο αλλά κρατιέται και σταλάζει στην ψυχή, ξαναφυτρώνει και διεκδικεί να διαφεντέψει την ύπαρξή σου. 
Μπορείς να το διατηρήσεις με συχνά κουρέματα και τακτικά ποτίσματα σαν γκαζόν. Μπορείς να παίζεις γκολφ και να χορτάσεις πράσινο, θα στερήσεις όμως από την ζωή σου την πολυχρωμία, την πολλαπλή χρησιμότητα και την ομορφιά ενός κήπου, σαν αυτόν της Αγάπης.
Τρέφει και τρέφεται από το εγώ. Στερεί από όλα τα’ άλλα συναισθήματα ζωτικό χώρο και λειτουργεί αρνητικά σε οποιαδήποτε σχέση. Πολύ περισσότερο στη συμβίωση δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Να τον περιορίσεις μόνο μπορείς.
Καταπολεμάται με την εκρίζωση και την  αγάπη προς τους άλλους, την κατανόηση της διαφορετικότητας, την πραότητα, τη  γνώση, το διαλογισμό και την ενσυναίσθηση. Όσο εξασθενεί ο εγωισμός, τόσο μεγαλώνει η ηρεμία, η αίσθηση ελευθερίας από τα δεσμά του, η ευτυχία να ζεις δίχως τα αρνητικά αποτελέσματα της παρουσίας του.  
Τότε μόνο μπορεί να περιορισθεί και να μετατραπεί σε βοτάνι. Βράζοντας αυτές τις ρίζες, πίνεις το νερό και καταπολεμάς τα προβλήματα του προστάτη, τις πέτρες στα νεφρά, την κυστίτιδα.
Την αγριάδα χρησιμοποιούν οι γάτες και τα σκυλιά σαν φυσικό καθαριστικό για να κατευνάσουν τις πεπτικές τους διαταραχές.
Τον εγωισμό μας, χρησιμοποιούν όσοι γνωρίζουν να χειρίζονται τους ανθρώπους και να μας κατευθύνουν σύμφωνα με το συμφέρον τους.
Έχοντας επίγνωση πως ο εγωισμός  είναι βασικό μας συναίσθημα,  μπορούμε να τον κρατήσουμε σε τέτοια κατάσταση που να μην επηρεάζει την ζωή μας, να τον ξεριζώνουμε, για να μη καταστρέφει τον κήπο της Αγάπης.
Είμαι σίγουρος πως όσοι από εμάς το καταφέρουμε, θα έχουμε τη χαρά να ζήσουμε με πληρότητα και ευδαιμονία, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα ουσιαστικά του πνεύματος και όχι στην επίπλαστη ευδαιμονία της κατανάλωσης.
Ο εγωισμός τρέφεται από την επιθυμία για υλικά αγαθά, ενώ καταστέλλεται από την πνευματική καλλιέργεια. 
Όσο περισσότερα θέλει κανείς, τόσο περισσότερα μέσα θα χρησιμοποιήσει για να τα αποκτήσει. Τόσο περισσότερο θρέφει τον εγωισμό του. Οι απόλυτοι εγωιστές, είναι δυστυχείς άνθρωποι. Μπορεί να έχουν τον κόσμο της ύλης στα χέρια τους και να τον εξουσιάζουν, όμως δεν θα αποκτήσουν ποτέ την ψυχική γαλήνη και την ευτυχία που μόνο η αγάπη μπορεί να προσφέρει, γιατί το ζιζάνιο – εγωισμός, έχει πνίξει κάθε άλλο συναίσθημα που υπάρχει μέσα του και γύρω του.


Μόνο τα σύμφυτα μπορούν να επιβιώσουν σε τέτοιες συνθήκες.  Ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, η κακία και ο φθόνος γιατί, ενώ τα έχουν όλα όσα μπορούν να αγοράσουν με το χρήμα, δεν μπορούν να έχουν όσα κάποιοι άλλοι τα κατέχουν μόνο με την αγάπη.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΡΕΤΣΕΛΙ ΣΥΚΟ



Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που θρέφει τους δώδεκα. 
Κάποτε, οι άνθρωποι που δεν είχαν άλλο τρόπο να ζουν, παρά να αναζητούν στη φύση τα προς το ζην, μάζευαν τα γεννήματά της, τα περισσότερα τα αποξήραναν, κάποια τα έκαναν γλυκό και άλλα τα κονσερβοποιούσαν για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα.
Σήμερα, αναζητούμε στις παραλίες τη δροσιά και κουραζόμαστε περισσότερο ξεκουραζόμενοι. 
Και μένουν οι συκιές φορτωμένες, οι κορομηλιές αμάζευτες, οι βατομουριές ταΐζουν τα πουλιά, οι κρανιές γλυκαίνουν λίγους μερακλήδες,
Αυτές τις μέρες που η ζέστη βαράει κόκκινο, προτίμησα να ιδρώνω μαζεύοντας σύκα και πάνω από την κατσαρόλα να ανακατεύω με τις ώρες, παρά να ιδρώνω καθήμενος.
Το χειμώνα που θα ρθει, θα έχω κάτι να γλυκάνω κάθε πίκρα. να φιλέψω κάθε φίλο, να τρατάρω σαν τα χρόνια τα παλιά.
Με λίγα γίνονται τα ωραία, με ανθρώπους γίνεται η παρέα.
Μέχρι που να ρθουν, έτσι η μοναξιά γίνεται φάρμακο και όχι φαρμάκι.
Καλώς να ορίσουν!


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Περί αριστείας σκέψεις




Σκέφτομαι, πόσες ζωές πρέπει να έχω για να διαβάσω και να κατανοήσω τόσες απόψεις, για ένα θέμα που σέρνεται στις μέρες μας και ταλαιπωρεί δίχως λόγο και αιτία την κοινωνία μας.
Μιλώ για τον τρόπο επιλογής σημαιοφόρου στα δημοτικά σχολεία. Κλήρωση ανάμεσα στους αριστούχους ή ανάμεσα σε όλα τα παιδιά της έκτης;
Και τι απάντηση να έχεις για ένα θέμα που θα έπρεπε να είχε λυθεί με την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων!
Όμως έτσι κι αλλιώς, το θέμα της αριστείας στο σχολείο, πάντα θα υπάρχει και θα είναι θέμα συζήτησης ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη. Δάσκαλοι, γονείς, μαθητές, και φυσικά το αρμόδιο υπουργείο.
Η απορία μου ήταν, είναι και φοβάμαι πως θα συνεχίσει να είναι, σε ένα σχολείο όπου τα μέσα διδασκαλίας είναι αναντίστοιχα της εποχής μας, μακριά από τις δυνατότητες των παιδιών, που οι προσλαμβάνουσες που έχουν στη προσχολική ηλικία και έξω από το σχολείο είναι απείρως πιο σύνθετες με αποτέλεσμα να καθιστούν τη διαδικασία εκπαίδευσης βαρετή και άνευ ουσίας. Και να επαφίεται στις δυνατότητες και τη διάθεση του δασκάλου να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τα παιδιά και να αγαπήσουν το σχολείο.
Φοβάμαι όμως πως πολύτιμες δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, με την συναισθηματική του ευφυΐα και με την κοινωνική του ένταξη απουσιάζουν από το οργανόγραμμα του σχολείου και η αξιολόγηση ενός μαθητή γίνεται αναγκαστικά με τα περιορισμένα κριτήρια που καθορίζει η εκάστοτε εγκύκλιος του υπουργείου. Αν προσθέσεις σε αυτά και όλες τις συμβάσεις που διαμορφώνονται ανάμεσα στο δάσκαλο, τους γονείς και την κλειστή κοινωνία του σχολείου, τότε η σωστή αξιολόγηση γίνεται ένας γρίφος που απέχει παρασάγγας από την ουσία της, που είναι να αναδείξει την αξία των παιδιών που καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια, το αποτέλεσμα της προσπάθειας να είναι άξιο βράβευσης και να είναι κίνητρο να εντείνουν τις προσπάθειές τους και τα υπόλοιπα παιδιά.
Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Κάθε ένα από αυτά έχει τα ιδιαίτερα χαρίσματα που πρέπει να βρουν διέξοδο και να αναδειχτούν. Δυστυχώς, ο τρόπος που γίνεται η αξιολόγηση είναι ισοπεδωτικός και εξαφανίζει κάθε ιδιαιτερότητα που δεν συμμετέχει στα στενά πλαίσια του σχολικού προγράμματος.
Αυτό φοβάμαι δεν μπορεί να αλλάξει. δίχως την εκπαίδευση των ίδιων των γονιών.
Μα η πλειοψηφία των γονέων απουσιάζει από το σχολείο και δεν συμμετέχει στις δράσεις που οργανώνονται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν μπορείς να εντοπίσεις κανένα πρόβλημα αν δεν είσαι παρών. Δεν μπορείς να δώσεις κάποια λύση, αν δεν συζητήσεις με τους άλλους που βρίσκονται στην ίδια θέση με σένα. Τα σχολεία μας δεν έχουν τα εφόδια που χρειάζονται να προσφέρουν στα παιδιά μας, γιατί εμείς δεν είμαστε εκεί για να τα ζητήσουμε. Να τα απαιτήσουμε. Σε όσα σχολεία υπάρχουν γονείς που συντονίστηκαν και βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους δασκάλους, τα αποτελέσματα είναι θεαματικά
Όλοι μας ρίχνουμε το ανάθεμα για τα κακώς κείμενα της εκπαίδευσης στο σχολείο. Δυσανασχετούμε για την συμπεριφορά των παιδιών μας στο δρόμο, στην αγορά, στα λεωφορεία, στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, απέναντι στους ηλικιωμένους, στα ζώα, στη φύση, απεκδυόμενοι της ευθύνης που βαρύνει εμάς τους ίδιους και τις επιλογές μας για το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με ποιες αξίες και ποια ιδανικά;
Η αριστεία λοιπόν δεν είναι ένα δεκάρι στον έλεγχο του σχολείου, αλλά πόσο ελεύθερο να επιλέξει το δρόμο της ζωής είναι το παιδί μας, με σεβασμό στην παρουσία των άλλων και των κανόνων που ορίσαμε.
Πόσο χαρούμενο και ευτυχισμένο είναι το παιδί μας με όλα αυτά που κάνει.
Πόσο κοντά του είμαστε με πλήρη συναίσθηση της παρουσίας του στη ζωή μας και με ανοιχτά τα αυτιά μας στα πραγματικά θέλω της ψυχής του και όχι στο "πάρε παιχνίδια να παίξεις και άσε με ήσυχο", "δες κινούμενα σχέδια για λίγη ώρα μέχρι να τελειώσω τη δουλειά", "μη βγεις στο δρόμο με τους φίλους σου, είναι επικίνδυνα", "διάβασε γρήγορα, έχουμε την όποια δραστηριότητα μετά" και πάει λέγοντας.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί που δεν θα κλάψει ποτέ γιατί ζήλεψε ένα άλλο παιδί, αλλά θα δακρύσει από συγκίνηση όταν θα αισθανθεί τη χαρά από την προσφορά του σε κάποιον που τον είχε ανάγκη.
Αριστεία είναι να έχεις ένα παιδί, που θα αγαπά τη διαδικασία της γνώσης και όχι την επιβράβευση για αυτήν την αγάπη.
Αριστεία είναι να αγαπάς το παιδί σου και τα παιδιά όλων σαν να ήταν δικά σου.
Αριστεία είναι να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα όλων και όχι μόνο για την αριστεία του παιδιού σου.
Γιατί η ευτυχία ανθίζει και διαρκεί όταν υπάρχουν οι συνθήκες για πολλούς να είναι ευτυχισμένοι.
'Όταν ανθίζει για έναν είναι εφήμερη.

* η φωτογραφία, είναι εγκατάσταση στο μουσείο σύγχρονης τέχνης "Θεόδωρος Παπαγιάννης" στο Ελληνικό Ιωαννίνων.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

"Η ιδανική αφήγηση είναι κάτι αδύνατο να προγραμματιστεί. Γίνεται τις σπανιότατες φορές που λες το σωστό παραμύθι, στο σωστό πρόσωπο, τη σωστή στιγμή και ο αποδέκτης του το "παραλαμβάνει" σαν δώρο ζωής"
 Έτσι κλείνει το Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λίλης Λαμπρέλλη.





Σε μια τέτοια σπανιότατη στιγμή, ήμουν ακροατής του 958 της ΕΡΤ3, της εκπομπής Καλημέρα με την Αναστασία Γρηγοριάδου και για άλλη μια φορά μπήκε στην ζωή μου μέσω των ερτζιανών ένας συγγραφέας και με γέμισε φως. ( Η προηγούμενη ήταν ο Γιάννης Καλπούζος, όταν παρουσίασε προ αμνημονεύτων χρόνων το ΙΜΑΡΕΤ και από τότε πολύτιμος φίλος)
Την Λιλή Λαμπρέλλη δεν τη γνωρίζω. Δεν ήξερα καν πως υπάρχει. Ακούγοντας στην εκπομπή αποσπάσματα από το βιβλίο, συντονίστηκα και ταυτίστηκα με πολλά από όσα άκουγα. Αναζήτησα το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία της πόλης, περιπλανήθηκα σε όλα τα μεγάλα και μικρά, δεν το βρήκα διαθέσιμο πουθενά. Μόνο παραγγελία. Στο κάψιμο μου να το παραλάβω άμεσα, πήγα και στο κεντρικότερο όλων - που έχω ορκιστεί να μη πηγαίνω - και το βρήκα. Με επτά ευρώ και έντεκα λεπτά, βρέθηκα στον κόσμο της αφήγησης των παραμυθιών και όσο προχωρούσα τόσο ανακάλυπτα στοιχεία που με αφορούσαν σε κάθε φάση της ζωής μου. Δεν έχω σκοπό να γίνω αφηγητής παραμυθιών και ούτε μου έδωσε κατεύθυνση για κάτι τέτοιο το περιεχόμενο του βιβλίου. Με υποχρέωσε όμως, να γράψω στη πίσω, κενή σελίδα του, τα παρακάτω πριν καν τελειώσω την ανάγνωσή του.

" Σαν ένα σφουγγάρι να καθάρισε τον πίνακα της ζωής μου και τώρα μπορώ να διατυπώσω τις σκέψεις μου από την αρχή. Πιο διάφανες, πιο καθαρές, περισσότερο επικεντρωμένες στην αλήθεια της αγάπης και την γνησιότητα της Ελευθερίας."

Σήμερα που το τελείωσα, έγραψα τα εξής.

"Μάθημα ζωής ήταν η ανάγνωση του βιβλίου Μικρό Αλφαβητάρι Αφήγησης της Λιλής Λαμπρέλλη. Δεν είμαι παραμυθάς, όμως  όλοι μας, κάθε μέρα είμαστε αφηγητές ή ακροατές και πλάθουμε τις ιστορίες της ζωής μας. Με τους ήρωες μας, τους πρίγκιπες και τις βασιλοπούλες, τις μάγισσες, τους δράκους μας, τα κάστρα μας και τα ερείπια μας, τις κορυφές μας και τα τάρταρα, τις ήρεμες λίμνες και τους θλιβερούς μας βάλτους, τα δροσερά ρυάκια και τα ορμητικά μας ποτάμια, τις γαληνεμένες θάλασσες και τα αγριεμένα κύματα της ζωής μας. Όλοι μας ξεκινάμε να ανακαλύψουμε το άγνωστο και αφήνουμε πίσω μας ψίχουλα για να διασφαλίσουμε το γνωστό, το οικείο. Και όπως ο παραμυθάς που θέλει να μεταφέρει στους ακροατές του το παραμύθι για να αφοσιωθεί σε αυτό,  για να γίνει μέρος της ιστορίας του, πρέπει να ακολουθήσει όλους αυτούς τους κανόνες που εμπεριέχει το Αλφαβητάρι της Λιλής Λαμπρέλλη, έτσι και όλοι μας, για να ζούμε με πλήρη συναίσθηση, με στόχευση στην αγάπη, την ελευθερία, την ευτυχία, αποδεχόμενοι την ύπαρξη του πόνου και της απώλειας ως κομμάτι της ζωής πρέπει να ακολουθήσουμε τους ίδιους κανόνες της ιδανικής αφήγησης, για να έχουμε ιδανική ζωή."

Για μένα το βιβλίο αυτό είναι οδηγός ζωής και ακολουθώντας την Αραβική παροιμία  "Αν φοβάσαι μη το κάνεις, αν το κάνεις μη φοβάσαι" (που ανακάλυψα στο λήμμα του φόβου) θα το κάνω δίχως φόβο οδηγό μου και είμαι σίγουρος, πως αν τα καταφέρω, η ζωή μου θα μοιάζει με παραμύθι.

Ελπίζω να ανταμώσουμε σε αυτόν τον κόσμο των παραμυθιών όπου μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για τον τρόπο που ζούμε, χάνοντας την παιδικότητα μας και απαγορεύοντας να έχουν παιδική ηλικία τα παιδιά μας.
Να πλάσουμε το παραμύθι της ζωής μας από την αρχή. Να μοιάζει λίγο περισσότερο με τα παραμύθια που ξεχάσαμε.
Μπορούμε να το κάνουμε ευκολότερα, αν αγκαλιάσουμε παραμυθάδες σαν την Λίλη Λαμπρέλλη, την Ανθή Θάνου και τόσες, και τόσους άλλους, να  ακούσουμε τα παραμύθια τους, τις ιστορίες τους, να ξαναγίνουμε παιδιά, μήπως και  γαληνέψει το μέσα μας, μήπως και ημερεύσουν οι δράκοι που μας καίνε τα σωθικά.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ, ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ




Αν θα με ρωτούσες, ποια είναι η ποιο ευτυχισμένη μικρή στιγμή της καθημερινότητας; Θα σου απαντούσα με την παρακάτω περιγραφή.
Κάθε φορά που βρίσκεται το κεφάλι μου κάτω από τρεχούμενο νερό, αυτόματα έρχονται στο νου και σιγοψιθυρίζονται ξανά και ξανά;

(Ευλογία Κυρίου και έλεος  έλθει εφυμάς*, Ευλογία Κυρίου και έλεος έλθει εφυμάς, Ευλογία Κυρίου και έλεος  έλθει εφυμάς, ασταμάτητα, μέχρι να τελειώσει όλη η διαδικασία. *υμάς και όχι ημάς, όπως θα ήταν και λογικό. Γιατί ποτέ δεν σκέφτομαι το καλό μόνο για τον εαυτό μου.)

Τι οδηγεί τη σκέψη ενός άθρησκου και άθεου ανθρώπου, σε αυτήν την επίκληση;  Ποια ανάγκη τον φέρνει στις παρυφές της θρησκοληψίας;

Το νερό από μόνο του είναι κάθαρση του σώματος. Μπορεί να είναι και της ψυχής; (Σαν φωνή από τα βάθη του χρόνου ακούγεται η φωνή του ποιητή Μαστροδήμου, τι δουλειά έχει ένας Επικούριος με την ψυχή;)  Την ακούω, μα είμαι σε θέση να απαντήσω;

Η λογική λέει πως όσο ζω και αναπνέω, θα υπάρχει και το πνεύμα μου, η ψυχή μου, αυτή η άυλη «ύπαρξη» που εμπεριέχει όλα τα πνευματικά μου κατορθώματα, η στέγη των συναισθημάτων μου, ο κόσμος που χτίζεται μέσα μου με μόνα υλικά την αγάπη και το μίσος που θα τροφοδοτήσω και θα πάρω από αυτόν τον κόσμο που ζω. Όταν το υλικό είναι η αγάπη, τότε είναι διάφανη και χρωματιστή, σαν να περνά το φως μέσα από παράθυρα βιτρό και διαχέεται εντός της. Όταν όμως είναι το μίσος, γίνεται υπόγειος χώρος, σκοτεινός, ανήλιος και αδιαπέραστος από φως. Σκοτάδι μαύρο. Εδώ λοιπόν είναι ο  παράδεισος και η κόλαση. Εντός μου και τον χτίζω κάθε ώρα και κάθε στιγμή με τα χεράκια μου και με τις σκέψεις μου. Και όταν έρθει η ώρα μου να φύγω από αυτή την ζωή, θα χαθεί μαζί με το σώμα.

Και τότε, ποιος είναι αυτός ο Κύριος που επικαλούμαι τόσες φορές, δίχως καμία προεργασία, δίχως σκέψη, δίχως θέληση, απλά με το άγγιγμα του τρεχούμενου νερού στο κεφάλι μου που θα  την ενεργοποιήσει;

Είναι τόση η απόλαυση που προσφέρει το στοιχείο της φύσης - που καταλαμβάνει την πλειοψηφία των  κυττάρων μου – που αυτόματα νοιώθω την επιθυμία να ευχαριστήσω κάποιο ανώτερο ον γι’ αυτό και να παρακαλέσω να μη χαθεί αυτή όσο ζω. Ίσως!

Είναι ευλογία το νερό για κάθε ύπαρξη σε αυτόν τον πλανήτη και για τον πλανήτη τον ίδιο. Αλήθεια, έχει ψυχή ο πλανήτης; ( Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ναι, έχει ψυχή, όπως έχουν τα ποτάμια, τα βουνά και οι θάλασσες. Ανιμαλιστές θαρρώ τους λένε. Το Anima mundi είναι η έννοια της "ψυχής του κόσμου" που συνδέει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στον πλανήτη Γη, κατά τη Βικιπαίδεια. )

Το έλεος; Που χωρά σε αυτή την ιστορία; Είναι κατάλοιπο της επαφής μου με την ορθόδοξη πίστη και το τυπικό της λατρευτικής ακολουθίας όσων έχουν συνδέσει την ζωή τους με αυτήν; Όμως, πως διατηρείται μέσα μου και παραμένει αναλλοίωτη μετά από τόση σκέψη, περισυλλογή  και αλλαγή πορείας  σε σχέση με όσα από παιδί διδάχτηκα και σε μεγάλο βαθμό υπηρέτησα;  

Και από ποιον το ζητώ;


Ποιος είναι ο Κύριος;


Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΑΤΟ



Τριάντα τρία βήματα χρειάστηκε η Μαρία Τσιμά,  για να περιγράψει τον πόνο και τις εμμονές των ανθρώπων.

Μια να πάω σπίτι με τον ΟΑΣΘ και μια να γυρίσω το πρωί στη δουλειά, ήταν αρκετός χρόνος για να κοινωνήσω τα πάθη της κόρης, της μάνας, να χαθώ με τον χαμό της Ζωής, να πνιγώ με τις θηλιές της κοινωνίας που δένει τις ευαίσθητες ψυχές, να τσουρουφλιστώ με τον παραγκωνισμό του πατέρα, που δεν χωρούσε στη ίδια αγκαλιά ο έρωτας και η μητρική αγάπη.
Ένα  ανθρώπων ψυχογράφημα, που μου αναζωπύρωσε σκέψεις και συναισθήματα.
Και τελικά, αυτό δεν είναι το ζητούμενο σε ένα βιβλίο;
Θερμό το ευχαριστώ στη Ζώγια για την πρόσκληση και για την σύσταση.
Με την Μαρία Τσιμά, άνοιξα λογαριασμούς, που εύχομαι ποτέ να μη τους κλείσω. Να είναι λιθόστρωτος ο δρόμος της και να ακούμε τους ήχους της γραφής της τάκα - τουκ, τάκα τουκ, να μας συνεπαίρνει στον ίδιο ρυθμό.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Εμβολιασμός και κοινωνικός αυτοματισμός

«Πρέπει να έχετε παρατηρήσει, η γηραιά Ευρώπη μας, φιλοσοφεί επιτέλους αξιοπρόσεκτα. Δε λέμε πια, καθώς σε καιρούς αφελείς: «Έτσι πιστεύω. Ποιες είναι οι αντιρρήσεις σας;» Γίναμε  σαφείς. Αντικαταστήσαμε το διάλογο με το ανακοινωθέν: «Αυτή είναι η αλήθεια, λέμε. Μπορείτε πάντα να συζητήσετε, δεν μας ενδιαφέρει. Σε λίγα όμως χρόνια, η αστυνομία θα σας δείξει πως έχω δίκιο»
Αλμπέρ Καμύ  «Η πτώση» μετ. Ιωάννα Ευθυμιάδου, εκδόσεις Γράμματα 1987




Αυτό το απόσπασμα ήρθε στο μυαλό μου, καθώς διάβαζα τις αντιμαχόμενες πλευρές γύρω από την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού ή όχι. Λάβροι υπέρμαχοι και πολέμιοι αντί , διασταυρώνουν τα ξίφη τους πάνω από το μεγάλο ζήτημα που προέκυψε τελευταία, μετά από τις αποφάσεις κρατών της ΕΕ και όχι μόνο,  για να καταπολεμήσουν την συνεχώς διογκούμενη άρνηση πολλών ανθρώπων να εμβολιάσουν τα παιδιά τους.
Εκ προοιμίου θα πω πως δεν είμαι κατά των εμβολιασμών. Εμβολίασα κανονικά τα παιδιά μου κάθε φορά που ο παιδίατρος μας έκανε την σύσταση. Εμβολιάζομαι κι εγώ κάθε χρόνο κατά της γρίπης λόγω ΧΑΠ.  Δεν θα πάρω όμως θέση υπέρ ή κατά,  γιατί δεν έχω τις γνώσεις να τεκμηριώσω την όποια θέση μου.
Καταγράφω μόνο, την δυσφορία που νοιώθω στο άκουσμα των προτάσεων  «Να αφαιρείται η επιμέλεια των παιδιών από τους γονείς που αρνούνται να τα εμβολιάσουν»  ή « Να μην επιτρέπεται η εγγραφή στα σχολεία, σε όσα παιδιά δεν έχουν εμβολιαστεί όπως ο νόμος προστάζει»  ή «Να φυλακίζονται οι γονείς που πέθανε το παιδί τους από αρρώστιες για τις οποίες υπάρχει εμβόλιο» Και αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο, θα ανακαλύψει ουκ ολίγες προτάσεις σχετικά με το θέμα.
Φοβάμαι πως έχουμε χάσει και σε αυτό το θέμα την ουσία. 
Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, έχει το δικαίωμα να έχει τα δικά του πιστεύω, τις δικές του αντιλήψεις για τόσο σοβαρά ζητήματα. Κανείς δεν επιθυμεί το κακό του παιδιού του. Αντί να σπρώχνουμε με την αδιαλλαξία μας  στις παρυφές της κοινωνίας όσους έχουν διαφορετική άποψη, ας προσπαθήσουμε με άλλη προσέγγιση, να πείσουμε για την ορθότητα του νόμου. Δηλαδή, το επόμενο βήμα πιο θα είναι; Να βάλουμε άστρο στα ρούχα των ανεμβολίαστων συνανθρώπων μας; Να δημιουργήσουμε γκέτο για όσους αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους;  Που θα σταματήσει ο παραλογισμός - προκειμένου να σώσουμε τους «υγιώς» σκεπτόμενους και σύμφωνα με το νόμο -  σε ποια μέτρα θα πούμε φτάνει;
Φοβάμαι πως στην προσπάθεια να αποβάλλουμε τις ασθένειες του σώματος, θα ενισχύσουμε τις ασθένειες του νου και τις ψυχής. Θα δημιουργήσουμε κοινωνίες έτοιμες να ακολουθήσουν κάθε εντολή. Είμαστε ένα βήμα πριν από την επιβολή ολοκληρωτικών καθεστώτων με την άδειά μας.
Αυτό πια δεν θα είναι ζωή, αλλά κόλαση!

Το νου μας λοιπόν.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κάτω Κόσμος - Θέατρο του Άλλοτε


Μόλις επέστρεψα από ένα συγκλονιστικό ταξίδι.
Από αυτά που μόνο το θέατρο μπορεί να με ταξιδέψει.
Η θεατρική ομάδα "Θέατρο Άλλοτε" με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία της Βαρβάρας Δουμανίδου, με οδήγησε σε έναν κόσμο, σε μια εποχή, όπου οι άνθρωποι βίωναν με την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος, τις χαρές και τις λύπες τους.
Γλέντησα με τα τραγούδια τους - αλήθεια, τι όμορφες φωνές, πόσο όμορφα τραγούδια;
Χόρεψα στον ήχο της γκάιντας, του λαούτου  και του κλαρίνου, που αριστοτεχνικά με λίγωσε με τα μοιρολογήματά του.
Έκλαψα με τους θρήνους και τα μοιρολόγια, που πλημμύρισαν την ψυχή μου με το πάθος και τον τρόπο που μας τα μετέφεραν οι ηθοποιοί.
Ένιωσα τόσο μόνος στην εποχή μας, κλεισμένος στο "εγώ" μου, βιώνοντας αυτό το "εμείς" της παράστασης.
Βίωσα και πάλι τον σπαραγμό μέσα από την προσωπική επαφή συγγενών και φίλων του νεκρού μέσα απ' όλη αυτή την ιεροτελεστία, που μέχρι και πριν λίγα χρόνια, ήταν ο κανόνας στην κοινωνία μας, και ένιωσα τόσο οικεία, όσο ανοίκειο μου φαίνεται το σημερινό κατάντημα των γραφείων τελετών.
Θεία έμπνευση είχε η σκηνοθέτης της παράστασης σε πολλά σκηνοθετικά ευρήματα.
Δεν θα τα απαριθμήσω, για να μη "προδώσω" τη μαγεία και το ξάφνιασμα των μελλοντικών θεατών.
Το μόνο που μπορώ να πω, είναι αυτό.
Θα ήταν ευχής έργο να μη σταματήσει εδώ αυτή η παράσταση. Αλλά να συνεχίσει τη πορεία της και να τροφοδοτήσει με όλα αυτά τα ανθρώπινα συναισθήματα, - που τείνουν να εξαλειφθούν ή αντικαθίστανται από τα κονσερβοποιημένα της εποχής που ζούμε - όσους περισσότερους θεατές αναζητούν το αληθινό πρόσωπο της ζωής.
Σίγουρα ο αποκρουστικός Κάτω Κόσμος δεν είναι και το πλέον ευχάριστο θέμα για να διασκεδάσει κανείς στη μαυρίλα των ημερών που διανύουμε,
Μπορεί όμως να είναι αγωγή της ψυχής.
Ψυχαγωγία!
Και να βγεις από το θέατρο με ένα χαμόγελο, κατανοώντας πως η ζωή και ο θάνατος είναι συνυφασμένες έννοιες και όσο πιο γρήγορα το καταλάβει κανείς, τόσο πιο όμορφα θα ζήσει.
Βαρβάρα Δουμανίδου και όλοι όσοι κοπιάσατε για αυτή την παράσταση, μόνο συγχαρητήρια σας πρέπουν.
Σας ευχαριστώ θερμά!