Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το Μεγάλο Σάββατο, λίγο πριν την Ανάσταση,
θα βρεθούν τα πιο αγαπημένα μου βιβλία ποίησης,
σαν έτοιμα φρούτα γινωμένα,
σε περίοπτη θέση σε δέντρα της νέας παραλίας Θεσσαλονίκης.




Θα γευθούν την χαρά της δικής τους Ανάστασης
μετά από μακροχρόνια παραμονή τους
στα ράφια της βιβλιοθήκης μου.



Μαζί τους, θα γευθώ κι εγώ την χαρά
του να ζεις ελεύθερος, δίχως "μου",
δίχως ιδιοκτησιακές αγκυλώσεις.

Φέρνω στο μυαλό μου την έκπληξη
στα μάτια των ανθρώπων,
που θ' απλώσουν το χέρι να τα γευτούν
και μεγαλώνει η χαρά μου.



Μοναδική μου έκκληση, να παραμείνουν ελεύθερα
στην διάθεση και άλλων  συμπολιτών μας
μετά την μελέτη τους από τον κάθε τολμηρό-ή αναγνώστη -τρια.

Μεριμνώ, η συσκευασία τους
να είναι πολλαπλών χρήσεων
και πλήρως προστατευμένα από τις καιρικές συνθήκες.



Γιατί πολύ αγάπησα τα λόγια των ποιητών

Απόστολο Λυκεσά, ΜΟΤΟΡΣΙΠ "ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗΣ"

Δημήτρη Μαστροδήμο, Μα πως να πάψω , Το αγκάθι, Έι, σε σένα μιλώ

Αργύρη Μπαρή, Μνήμες , Οράματα στους δρόμους


Γιάννη Καλπούζο, Έρωτας νυν και αεί , Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών

Γιάννη Καραβίδα, Ο άλλος ήλιος, ένας ήλιος νυκτόβιος, σπορά στην άσφαλτο

Μάρκο Μέσκο, Χαιρετισμοί

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ,  Άδεια φύση

Φώτη Ρούμπο , Στο ημίφως της υπομονής

Άγγελο Αντωνόπουλο, Αφύλακτη διάβαση


Σωκράτη Ξένο, Σημύδες

και θέλω να τα μοιραστώ με κάθε έναν, με κάθε μία,
που θα αναζητούσε ανάμεσα στους στίχους τους
την δική του αλήθεια.

Και αν αυτή την αλήθεια, την αποτύπωνε σαν σχόλιο
στην ειδική σελίδα, συνεισφορά στους επόμενους αναγνώστες,
θα εκπλήρωνε και την άλλη αποστολή του εγχειρήματος.

Να γίνουμε συνδημιουργοί ενός κλίματος, που θα συμβάλει
στην αναζήτηση νέων δρόμων στην ζωή μας.
Μια κοινωνία που θα ενώνεται με τα δεσμά των στίχων ποιημάτων
δεν μπορεί να είναι παρά μόνο, μια κοινωνία της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς.

Δεν χρειάζονται νόμοι και κανόνες σε μια τέτοια κοινωνία.
Αρκεί να αφουγκράζεται κανείς την ποίηση και τα λόγια των ποιητών,
και θα ανυψώνεται πέρα από τους νόμους των ανθρώπων.

Το ξέρω, θα είμαστε λίγοι. Μα ας δώσουμε την δυνατότητα
και σε άλλους. Να γίνουμε περισσότεροι.

Υ.Σ. Κάποια από αυτά, έχουν ιδιόχειρη αφιέρωση από το συγγραφέα, για μένα ήταν τιμή μεγάλη, που με την πράξη μου αυτή, ελπίζω να την μεταβιβάζω και στους επόμενους αναγνώστες.

Καλή ανάγνωση

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ




Πως τα φέρνει η ζωή και τέσσερα χρόνια μετά από την τελευταία μου επίσκεψη στης Ακρόπολης τα μέρη, μία εκπαιδευτική εκδρομή του Αλέξανδρου με το σχολείο του  θα με κάνει να την δω με άλλο μάτι. 
Πέμπτη λοιπόν μεσημέρι ξεκινά η βόλτα μας και θα τελειώσει το Σάββατο το απόγευμα.
Μια καλή ευκαιρία να ανταμώσω φίλους που έχω χρόνια να δω και γιατί όχι, φίλους που δεν έχω δει.
Ότι πιο όμορφο στην ζωή μας η ένωση με ανθρώπους που αισθάνεσαι να σε συνδέουν πολλά.
Συμμερίζομαι την χαρά του Αλέξανδρου και την πολλαπλασιάζω με την δική μου.
Εύχομαι να τα καταφέρουμε να βρεθούμε ταυτόχρονα όσο το δυνατό περισσότεροι διαδικτυακοί  φίλοι.
Αν ταιριάξει...

Καλή αντάμωση λοιπόν.


Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

ΕΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΖΩΗΣ



Στην ζωή μου, έχω παρατηρήσει, τα πιο όμορφα ξεκινούν από το πουθενά.
Ήρθε μια πρόσκληση από φίλο αγαπημένο να συμμετάσχω σε μια έρευνα και σε μια δεδομένη ερώτηση, έδωσα την παρακάτω απάντηση

Ο κάθε άνθρωπος, χτίζει εντός του - και πολλές φορές εν αγνοία του- την εικόνα για τους ανθρώπους που τον έφεραν στην ζωή. Μια εικόνα που διαμορφώνεται από καταστάσεις που τις περισσότερες φορές αδυνατεί να ελέγξει. Χτίζει μέσα του φυλακές και καταδικάζει στα κάτεργα, δίχως καν να απαγγείλει τις κατηγορίες. Περνά ο καιρός και έκπληκτος διαπιστώνει πως δική του η φυλακή, δικό του και το κρίμα που φόρτωσε στον γονιό του. Το έκανα με τον πατέρα μου γιατί με άφησε όταν έγινε μετανάστης. Θα το υποστώ και από τα παιδιά μου, γιατί δεν άντεξα στο γάμο με την μητέρα τους και αναζήτησα την ευτυχία αλλού.




Μια διαπίστωση που με έβαλε σε σκέψεις, γιατί μου βγήκε αυθόρμητα και από το πουθενά.
Σε μια αναδρομή στην παιδική μου ηλικία, διαπίστωσα πως ήταν συγκεχυμένες οι πληροφορίες για το πότε ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια της μετανάστευσης. Πόσο κρατούσε αυτή η απουσία. Ποιες ήταν οι πραγματικές διαστάσεις των συνεπειών - γιατί στο μυαλό μου ήταν δυσθεόρατες - πότε μεγάλωσε και άλλο η απώλεια όταν πήγε κοντά του και η μητέρα μου με τον ένα από τους δυο δίδυμους, πότε πήγε και ο άλλος δίδυμος κ.ο.κ.





Έχω την χαρά και την ευτυχία να είναι οι γονείς μου στην ζωή. Στο ερώτημα αν θυμάται ο πατέρας μου όλες αυτές τις ημερομηνίες, η απάντηση ήταν αφοπλιστική. Έχω ημερολόγιο από το 1963 που έφυγα μέχρι και το 1982 που γύρισα από την Γερμανία.




Έτσι βρέθηκα χθες στο χωριό μου και κοντά τους, με συγκεκριμένη αποστολή. Να γεμίσω την κενή μου μνήμη και όλα όσα ήταν ένα κουβάρι μπερδεμένο στο μυαλό μου, με  όλα όσα είχαν καταγραφεί από την πένα και τον φωτογραφικό φακό και βρίσκονταν στο αρχείο της οικογένειας.




Όλη αυτή η αναδρομή, η επιστροφή σε ένα κόσμο μακρινό και εν πολύς καταχωνιασμένο στο ασυνείδητο της ύπαρξής μου, είναι η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας για μένα. Το αρχείο που έχω να ερευνήσω, περιλαμβάνει καταγραφές μιας ζωής  του πατέρα μου, με όλες τις μεταβολές στο εργασιακό του περιβάλλον, την υγεία του, τις οικονομικές του συναλλαγές και ένα πλήθος επιστολών  που ανταλλάσσαμε μεταξύ μας όλα αυτά τα χρόνια, 
Κάθε πληροφορία που μου δίνουν αυτές οι καταγραφές, είναι και μια χαμένη μου ανάμνηση που χρειάζεται να την διαχειριστώ και να την κατατάξω κάπου.
Η καταγραφή σκέψεων και εικόνων, από ένα σημείο και μετά, παύει να είναι προσωπικό δεδομένο και εντάσσεται στην σφαίρα της κοινωνιολογικής καταγραφής και ως τέτοια, την καταθέτω σε αυτό το ιστολόγιο.

Μου είναι άγνωστο που θα καταλήξει αυτή η προσπάθεια. 

Το σίγουρο είναι, πως για το υπόλοιπο χρόνο, ξέρω πως θα περνώ τις ελεύθερες ώρες μου. Αν το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας, έχει να συνεισφέρει κάτι στα κοινά, τότε θα σας το καταθέσω. Αν όχι, θα μείνει μια καταγραφή για να κατανοήσουμε τα μέλη της οικογένειάς μου που ο χρόνος μας κρατά δεμένους - αν και απομακρυσμένους χιλιομετρικά -  και ζωντανούς, τι μας ενώνει μέσα από τόσους χωρισμούς.

Και όλα αυτά, χάρη σε αυτόν που ήταν ο κινητήριος μοχλός όλων μας.
                                                                 
 Ο πατέρας μας.










Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Και αυτό θα περάσει..




Κάποτε ένας μεγάλος βασιλιάς μάζεψε τους σοφούς της αυλής του και τους είπε:
«Φτιάχνω ένα πολύ όμορφο δαχτυλίδι. Έχω το πιο όμορφο διαμάντι του κόσμου. Θέλω όμως να βάλω μέσα στο δαχτυλίδι ένα μήνυμα το οποίο θα μου φανεί χρήσιμο σε καιρό απόλυτης και μεγάλης απελπισίας. Το μήνυμα πρέπει να είναι μικρό για να χωράει κάτω από το διαμάντι».
Ήταν όλοι τους σοφοί και σπουδαίοι επιστήμονες. Έψαξαν τα βιβλία τους , σκέφτηκαν, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν κάτι. O βασιλιάς είχε έναν γέρο υπηρέτη που ήταν σαν πατέρας του. Η μητέρα του βασιλιά πέθανε πολύ νέα κι από τότε τον πρόσεχε ο γέρος αυτός υπηρέτης. Ο βασιλιάς έτρεφε απέραντο σεβασμό και αγάπη γι΄αυτόν. Ο υπηρέτης, λοιπόν, είπε του βασιλιά: 

 «Δεν είμαι σοφός, ούτε επιστήμονας, ούτε καν σπουδαγμένος. Αλλά ξέρω το μήνυμα που ψάχνεις-γιατί υπάρχει μόνο ένα μήνυμα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να στο δώσουν. Μπορεί να σου δοθεί μόνον από έναν μυστικιστή, από έναν άνθρωπο που έχει συνειδητοποιήσει τον εαυτό του. Στην μακρόχρονη παραμονή μου στο παλάτι γνώρισα λογιών λογιών ανθρώπους. Κάποτε ένας τέτοιος φωτισμένος μυστικιστής ήταν προσκαλεσμένος του πατέρα σου και ήμουνα στις διαταγές του όλο το διάστημα που έμεινε εδώ. Όταν έφευγε, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης μου έδωσε αυτό το μήνυμα»,     και ο υπηρέτης το έγραψε σε ένα μικρό κομματάκι χαρτί, το τύλιξε και είπε του βασιλιά:

«Μην το διαβάσεις, μόνο κρύψτο μέσα στο δαχτυλίδι. Άνοιξε το μόνο όταν όλα τα άλλα που έχεις δοκιμάσει έχουν αποτύχει, όταν βλέπεις ότι δεν υπάρχει καμμία άλλη διέξοδος».

Και σύντομα ήρθε για τον βασιλιά μια τέτοια ώρα. Ο βασιλιάς έχανε το βασίλειό του, εχθροί τον κυνηγούσαν κι αυτός κάλπαζε απελπισμένος πάνω στο άλογό του προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του. 
Ήταν μόνος, οι εχθροί πίσω του, αναρίθμητοι. Έφτασε σ΄ ένα μέρος που ήταν αδιέξοδο. Δεν μπορούσε να πάει ούτε μπροστά , ούτε πίσω. Ξαφνικά, θυμήθηκε το δαχτυλίδι. Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί το οποίο απλά έγραφε:

«Και αυτό θα περάσει».

Καθώς διάβαζε, έμεινε σιωπηλός. Όλα σιώπησαν, μέσα του και γύρω του.

«Κι αυτό θα περάσει».

  Και πέρασε. Όλα περνούν, τίποτα δε μένει το ίδιο. Οι εχθροί που τον κυνηγούσαν, πρέπει να χάθηκαν στο δάσος ή να πήραν λάθος κατεύθυνση. Έπαψαν να τον κυνηγούν. Ο βασιλιάς ήταν ευγνώμων και στον υπηρέτη και στον άγνωστο μυστικιστή.
Αυτές οι λίγες λεξούλες αποδείχτηκαν θαυματουργές. Ξανάβαλε το χαρτάκι μέσα στο δαχτυλίδι του, μάζεψε τα στρατεύματά του και κατάφερε να κυριέψει πάλι το βασίλειό του. Όταν έμπαινε θριαμβευτής στην πρωτεύσουσά του, αισθανόταν μεγάλη περηφάνια.
Όλοι γιόρταζαν ανά την επικράτεια, παντού ακούγονταν μουσικές και ο κόσμος χόρευε στους δρόμους. Ο πιστός υπηρέτης περπατούσε δίπλα του ανάμεσα στη συνοδεία του. Του είπε:

«Αυτή η στιγμή είναι επίσης κατάλληλη: ξαναδιάβασε το μήνυμα ».

Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε.
 «Τι εννοείς? Τώρα είμαι νικητής, οι υπήκοοί μου πανηγυρίζουν. Δεν βρίσκομαι σε απόγνωση. Δεν βρίσκομαι σε μια κατάσταση που να μοιάζει αδιέξοδη».

 Ο γέρο-υπηρέτης απάντησε:

«Άκου. Αυτό είπε ο φωτισμένος εκείνος άνθρωπος και σε μένα τότε: αυτό το μήνυμα δεν είναι μόνο για ώρες απόγνωσης και απελπισίας. Δεν είναι μόνο για όταν αισθάνεσαι ή είσαι νικημένος. Είναι, επίσης, και για όταν είσαι θριαμβευτής. Όχι μόνο για όταν είσαι ο τελευταίος αλλά και για όταν είσαι ο πρώτος».

Και ο βασιλιάς άνοιξε το δαχτυλίδι, διάβασε πάλι το μήνυμα. «Και αυτό θα περάσει», και ξαφνικά η ίδια σιωπή μέσα του.
Τα πλήθη εξακολουθούσαν να πανηγυρίζουν και να χορεύουν. Η υπερηφάνεια, η έπαρση, το εγώ του είχε εξαφανιστεί. Όλα περνούν. Ζήτησε από τον υπηρέτη του να έρθει και να καθίσει μαζί του και τον ρώτησε: 

« Υπάρχει τίποτα άλλο?  Όλα περνούν.. Το μήνυμά σου με βοήθησε αφάνταστα».

Ο πιστός υπηρέτης μίλησε ξανά: 

«Το τρίτο πράγμα που ο σοφός εκείνος άνθρωπος είπε ήταν: θυμήσου, κάθε τι περνάει, όλα περνούν.  Μόνο εσύ παραμένεις, εσύ παραμένεις για πάντα ως μάρτυρας, ως παρατηρητής».

Όλα περνούν, εσύ παραμένεις. Εσύ είσαι η πραγματικότητα, όλα τα υπόλοιπα είναι απλά ένα όνειρο, μία ψευδαίσθηση.
Υπάρχουν όμορφα όνειρα, υπάρχουν τρομαχτικοί εφιάλτες..Αλλά δεν έχει σημασία εάν είναι όνειρο ή εφιάλτης. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι αυτός που βλέπει το όνειρο.

Αυτός που βλέπει,
 ο παρατηρητής, είναι η μοναδική πραγματικότητα.

η ανάρτηση αυτή έγινε σαν σχόλιο στην ανάρτηση της        Σοφίας.                                               http://happiness-bonheur.blogspot.gr/2014/02/blog-post_10.html

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕ ΘΛΙΨΗ







Ένα τραγούδι, που μπορεί να με Διασκεδάσει...

μέχρι τα ουράνια να φτάσει η ψυχή μου...


και μια ανθρώπινη φωνή να με προσγειώσει.


"Φτάνει τώρα με αυτά...

τα ψυχοπλακωτικά ...

να πούμε κανένα που να το ξέρουμε κι εμείς...

να διασκεδάσουμε βρε αδελφέ!!!

Ήρθαμε εδώ να γιορτάσουμε μετά από τόσους καρκίνους γύρω μας

και μαύρισε η ψυχή μας από τόσο θλιβερά τραγούδια."


Και κόντεψα να βγάλω το καρκίνο μέσα μου...

Στο τσακ το γλύτωσα χάρη στον Μπλάκυ που απτόητος συνέχισε...

http://youtu.be/Swb_AwWuEhQ

http://youtu.be/7A7O99Tq7Cg

http://youtu.be/f-qeuXD772M

http://youtu.be/9aREsuNoyN4

http://youtu.be/8i4nW4OevR0

Έστω κι έτσι, η θλίψη, παρέμεινε θλίψη...
γιατί όταν ένας δεν περνά καλά στην παρέα,
κανένας δεν περνά καλά...

Μια άλλη φορά...

θα σβήσει η θλίψη...

με μια γιορτή;

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ...

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ 

"Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά"


ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ "Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά"


«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης
εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985,όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του,από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς».Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος 
με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείςπρέπει να ακολουθήσει κανόνες... συνωμοτικότητας. Ενα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του. 
- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;

«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».

- Γιατί; «Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».

- Τι μπορούμε να κάνουμε; «Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».

- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι...».

- Είστε πολύ σκληρός. «Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση;Με ποια μορφή και πότε;«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».

- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΕΡΙΝΑΣ 
- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Αρα τι προτείνετε; «Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».


Συνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ


Στην προσπάθειά μου να καταλάβω την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, έκανα μια έρευνα στο διαδίκτυο. Φωτογραφίες και σκέψεις καταγράφονται σε αυτή την ανάρτηση. Κάθε αναγνώστης  αυτής θα ήθελα να συνδράμει σε αυτή την προσπάθεια, καταθέτοντας την άποψή του.
Είναι το μόνο εύκολο, να ρίξω το ανάθεμα σε κάποιους, δεχόμενος την μια ή την άλλη πλευρά.
Να καταλάβω προσπαθώ.
Να καταλάβω.
 Τίποτε άλλο.




Ο χάρτης, για να έχω εικόνα του τόπου, όχι μόνο αυτής της τραγωδίας, αλλά και όσων έγιναν στο παρελθόν και όσων γίνουν στο μέλλον. Γιατί όσο θα υπάρχουν εστίες πολέμου στην γη, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα αναζητούν την σωτηρία σε άλλους τόπους.



Εικόνα από σκάφος με μετανάστες, για να έχω την πραγματικότητα της επικινδυνότητας αυτής της απέλπιδης προσπάθειας να φύγουν από τον τόπο τους αναζητώντας την σωτηρία. Πληρώνουν αδρά σε επιτήδειους γι' αυτή την "σωτηρία". Είναι η βαριά βιομηχανία του 21 ου αιώνα. 




Είναι και αυτός ένας τρόπος να σώσεις τον μετανάστη. Να φύγει, να πάει που άραγε από το Φαρμακονήσι, για να  τύχει αυτής της μεταχείρισης..




Τραγική μορφή πατέρα και συζύγου. Έχασε όλη την οικογένεια. Τρία παιδιά και γυναίκα.. Απερίγραπτος πόνος. Αποτυπώνεται στο πρόσωπο και συγκινεί κάθε άνθρωπο.



Διασωθέντες της τραγωδίας. Με διαβατήριο τους 12 νεκρούς συνανθρώπους και συνταξιδευτές μετανάστες, έφθασαν στην ζωή μας μέσα από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο  και μας πλημμύρισαν συγκίνηση, απορίες, ενοχές και προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι έγινε και είχαμε αυτό το τραγικό αποτέλεσμα στην προσπάθεια διάσωσης κατά την κυβέρνηση, αποτυχημένη επαναπροώθηση κατά άλλους. 
Και ένα τεράστιο ερωτηματικό που δημιουργείται εντός μου.
Αν δεχτώ τις κατηγορίες κατά των λιμενικών, τι θα εμπόδιζε κάποιους που πετάν γυναίκα και παιδί στην θάλασσα να πετάξουν και τους υπόλοιπους;



Πως να δεχθώ με καθαρή λογική, οι λιμενικοί, άνθρωποι  που καθημερινά έρχονται σε επαφή με παρόμοιες καταστάσεις, έχουν σώσει χιλιάδες άλλους, να συμπεριφέρονται  με τόση αγριότητα σε αυτούς τους ανθρώπους; 
(η φωτογραφία είναι από την 7η Σεπτεμβρίου 2012. Τραγωδία με 61 νεκρούς  μετανάστες, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά.)

Για όσους θέλουν περισσότερες πληροφορίες ας ανατρέξουν και ΕΔΩ, να διαβάσουν τις καταθέσεις των επιζώντων. 
Προσωπικά, έχω πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο που καταγράφηκαν οι μαρτυρίες τους.
Ίσως στην προσπάθειά τους να καλύψουν λάθη και παραλείψεις και να αποσύρουν ευθύνες από πάνω τους, να μαγειρεύτηκαν. 
Από εκεί όμως, μέχρι την κατηγορίες "πέταξαν την μάνα από την μια μεριά και το παιδί από την άλλη", υπάρχει χαώδης απόσταση.
Ως συνήθως στην χώρα μας καταφέρνουμε να χαθούμε μέσα στην υπερβολή.
Ελπίζω μόνο στην θεία τύχη, να μη ξανασυμβεί παρόμοια τραγωδία σε άλλον άνθρωπο.