Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Μια γέννα, ένας τοκετός...



Μια γέννα, ένας τοκετός συντελέστηκε εχθές το βράδυ, από τους συντελεστές της παράστασης «Το Κάψιμο του Χορτιάτη στον Ουρανό Πηδούν Φωτιές».


Οι ωδίνες ξεκίνησαν κάπου το μεσημέρι, συνέχισαν σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας και κορυφώθηκαν με την καθυστέρηση των επισήμων γύρω στις εννιά και δέκα.


Με το άνοιγμα των φώτων, ξεπρόβαλαν οι πρώτες λέξεις, οι πρώτες φράσεις και ακούστηκε να πέφτουν τα πρώτα βουβά δάκρυα από κάποιους εκ των επιζώντων, να προσφέρουν την λύτρωση και στο τέλος την χαρά της ικανοποίησης, πως και μόνο γι’ αυτό, άξιζε που αφιερώσαμε αυτό το καλοκαίρι στην προετοιμασία της.


Νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη προς όλους για όσα έζησα εχθές.
Και υπόσχομαι, πως αν και βρεθήκαμε σε απάνεμο λιμάνι, θα συνεχίσω να παλεύω σα να είμαστε σε ανοιχτό πέλαγος για να φτάσει το έργο μας από την βρεφική του ηλικία στην ενηλικίωση.






Υ.Σ. δεν μπορώ να μη σταθώ σε κάτι που με συγκλόνισε. 
Ο Γεράσιμος, λίγες ώρες πριν την παράσταση, προσέτρεξε για βοήθεια και συμπαράσταση στο δράμα συναδέλφου γιατρού, που βρήκε τον σαρανταεξάχρονο άνδρα της νεκρό στο σπίτι. 
Και μετά από τρίωρη πάλη με τα συναισθήματα που προκαλούν παρόμοιες καταστάσεις στη ψυχοσύνθεσή μας, βρήκε τη δύναμη και το κουράγιο να ανταπεξέλθει στο ρόλο του Σουμπερίτη. Υποκλίνομαι. 
Τίποτε άλλο.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

"Το Κάψιμο Του Χορτιάτη Στον Ουρανό Πηδούν Φωτιές"




Σαν από μηχανής θεός, βρέθηκε στη ζωή μου ο ρόλος του "σκηνοθέτη", στη θεατρική παράσταση της Χαρούλας Αποστολίδου σε σκηνοθεσία Βούλας Γεωργιάδου.
Πριν λίγα χρόνια, βρέθηκα με τον ρόλο του αφηγητή, στο "Κοίτα να αντέξεις τις Σιωπές" και σήμερα, τώρα, στα βαθιά, σ' ένα έργο δύσκολο, απαιτητικό, γεμάτο συγκινήσεις ,μνήμες και ερωτηματικά.
Κάθε πρόβα κι ένα βήμα στην ιστορία. Κάθε σκηνή, κάθε ήχος, ένα ξύπνημα των αισθήσεων που δεν έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα, αλλά με το συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας.
Τί είναι αυτό που κρατά τις Λάμιες του αίματος ολοζώντανες και τα ουρλιαχτά τους να συνεχίζουν να ακούγονται όλο και πιό κοντά μας;
Τίποτα δεν μας δίδαξε η αγριότητα του παρελθόντος;
Προσκαλώντας φίλες, φίλους και γνωστούς να έρθουν στη παράσταση, να τολμήσουν αυτό το ταξίδι στο Χορτιάτη, τους διαβεβαιώνω πως θα νοιώσουν όσα νοιώθω κι εγώ κάθε φορά που βρίσκομαι στον τόπο του μαρτυρίου, στην οικία Νταμπούδη,  για πρόβες το τελευταίο δίμηνο. 
Το ταξίδι στο παρελθόν, μου δίνει τη δυνατότητα να ψαχουλέψω στις "μνήμες" "θυτών" και "θυμάτων". 
Να αποκτήσω δικές μου μνήμες, για κάτι τόσο συγκλονιστικό, τόσο πέρα και έξω από κάθε ανθρώπινη συνθήκη, κάθε ανθρώπινο δεδομένο.
Έτσι θα είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε το αύριο, τα μελλούμενα, που δείχνουν να έρχονται με απειλητικές διαθέσεις αν δεν κάνουμε κάτι να αλλάξουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το σήμερα.
Να πάψουν οι Λάμιες του αίματος να φωνάζουν.
Να πάψει ο φασισμός να σηκώνει κεφάλι.


Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ

Μια συνάντηση, που ετοιμάζει η " Έκκληση της Θεσσαλονίκης", με αφορμή την επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην χώρα μας, στις 24 Ιουλίου, στο πολυχώρο ΤΑΒΥΑ στη Μελενίκου, με έφερε στα λημέρια του.

Ένας από τα μέλη της ομάδας που λειτουργούν τον πολυχώρο, είναι ο Κώστας Ζαμπούνης. Φίλος από τα όμορφα χρόνια, γεμάτα δημιουργικές περιπέτειες στο χώρο του πολιτισμού στον Πολύγυρο. Ο Κώστας, εγώ και ο Κάλιο - που μας αποχαιρέτησε τον περσινό Σεπτέμβρη  και μας σκιτσάρει από ψηλά - είχαμε δημιουργήσει την ομάδα " ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ " στον Πολύγυρο.

Τελευταία μας δράση 27 Αυγούστου το 2011 . Μια ποιητική βραδιά με τους νέους ποιητές Βαλάντη Βορδό και Βασίλη Κωστούδα.
Έκτοτε, με όλα όσα συνέβησαν στη ζωή μας, εσίγησαν  τα βήματά μας στο ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ μα δε σταματήσαμε να περιδιαβαίνουμε στους χώρους του πολιτισμού ο καθένας μας χωριστά ώσπου, ο χάρος είπε να μας στερήσει την παρουσία του μικρότερου της παρέας και του πλέον προικισμένου και μας πήρε τον Κάλιο.

Σήμερα λοιπόν, με αφορμή την συνάντησή μας με τον Κώστα, φόρεσα το μπλουζάκι με το σήμα του ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟΥ.


Έφτασα στο ΤΑΒΥΑ κατά τις έντεκα και τέταρτο.
Πάντα όταν μπαίνω σε αυτόν το χώρο, αισθάνομαι σαν να μπαίνω σε κάποιο συγγενικό μου σπίτι και το επισκέπτομαι με αφορμή κάποια γιορτή.


Κάθομαι μπροστά στο μπαρ, μου σερβίρει μια κρύα μπύρα, να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και η ζέστη του Ιουλίου και μου λέει πως έχει κατά νου, να γίνει ένα αφιέρωμα  για τον Παύλο Τάσιο και το έργο του στο ΤΑΒΥΑ και αν ξέρω κάποιον από το χώρο του κινηματογράφου που θα μπορούσε να συνδράμει με τις γνώσεις του.
Αμέσως σκέφτηκα τον άνθρωπο που είναι ιδανικός για κάτι τέτοιο και δεν είναι άλλος από τον Τέλλο Φίλη.
Ο Κώστας, εξυπηρετεί τις παραγγελίες που έρχονται διαρκώς και κάποια στιγμή σταματά δίπλα μου και μου λέει.
- Ρε φίλε, καταλαβαίνεις τι συμβαίνει σήμερα; Μου έβαλες εσύ το μπλουζάκι Τεχνοδρόμιο, έβαλα κι εγώ το μπλουζάκι του Κάλιο, και συζητάμε και πάλι για κάτι που αγαπάμε. Να παράγουμε και να μοιραζόμαστε πράγματα, που αγγίζουν τη ψυχή μας και τις ψυχές όλων αυτών που αγαπούν να ζουν μέσα στον πολιτισμό. Τι λες, δεν διοργανώνουμε μαζί αυτό  το αφιέρωμα;

Και πραγματικά, παρατηρώ με προσοχή το μαύρο του μπλουζάκι, όπου είναι σταμπαρισμένο ένα σκίτσο του κάλιο και φέρει την υπογραφή του και την αγαπημένη του μορφή


Είναι αλήθεια, δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ζεσταθεί η ψυχή του και να νοιώσει και πάλι τη χαρά της δημιουργίας να χτυπά την πόρτα του.
Μια σύμπτωση, μια πρόσκληση και ένα χαμόγελο, αρκούν για να συμβούν όλα αυτά.

Και έτσι, έχω την χαρά, να σας ανακοινώσω, πως το ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ αποκτά και πάλι ζωή και σύντομα θα σας ενημερώσω με περισσότερες λεπτομέρειες για όλα όσα θα μπορέσουμε να μοιραστούμε και να ομορφύνουμε τη ζωή μας. 

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Πάει και αυτό!

Πανηγυρίζοντες και μη, και πάλι από την αρχή στους δύσκολους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Από την εβδομάδα που πέρασε, θα κρατήσω το μεγαλύτερο κέρδος της Ελληνικής κοινωνίας.
Τη νηφαλιότητα και τη ψυχραιμία που επέδειξε, εν μέσω ενός απίστευτου σκηνικού τεχνητής πόλωσης από τα ΜΜΕ και τους υποστηρικτές που με φανατισμό υποστήριζαν τη μια ή την άλλη πλευρά.
Δημοψήφισμα, με κλειστές τις τράπεζες και φήμες για κούρεμα με το άνοιγμα, θα περίμενε κανείς διαδηλώσεις και αντιδράσεις ανάλογες σε αυτές τις πρωτοφανείς συνθήκες.
Διασχίζοντας όλες αυτές τις μέρες την πόλη με τα λεωφορεία, μεγάλες ή μικρές ουρές μπροστά στα ΑΤΜ ανανεώνονταν διαρκώς δίχως παρατράγουδα.
Οι εποχούμενοι των λεωφορείων, συνέχιζαν να ακυρώνουν τα εισιτήριά τους κανονικά, αν και δεν διαπίστωσα όλη την εβδομάδα κανένα συνεργείο ελέγχου σε καμία γραμμή.
Μετά την παρεκτροπή των πρώτων ημερών, στα S/M δεν παρατήρησα τον ίδιο πανικό. Ίσως να είχαν στερέψει και τα χρήματα.
Η τροφοδοσία καυσίμων, δίχως απολύτως κανένα πρόβλημα.

Διαπίστωσα μια αντίφαση, ανάμεσα στον κόσμο της πραγματικής ζωής και στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η πόλωση που υπήρχε στα γραπτά σχόλια και αναρτήσεις όσων χρησιμοποίησαν  τα ΜΚΔ, δεν μεταφέρθηκε στην καθημερινότητα  της πραγματικής ζωής.

Στη κεντρική πολιτική σκηνή, για πρώτη φορά στα χρονικά, μια κυβέρνηση, ανέτρεψε την αντιπολίτευση.
Προς τιμή του Τσίπρα, δεν εκμεταλλεύτηκε τη πανωλεθρία του μπλοκ του ΝΑΙ και με συμβολικές κινήσεις έδειξε σε όλες τις κατευθύνσεις τις γραμμές που θα ακολουθήσει.
Μετά την παραίτηση Σαμαρά, ζήτησε και πήρε - δίχως αντιστάσεις και προς τιμήν του - την παραίτηση του ΥΠΟΙΚ Γιάνη Βαρουφάκη, συγκάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών και το κοινό ανακοινωθέν, πλην ΚΚΕ -  έχω την αίσθηση - πως του δίνει μεγαλύτερη ισχύ στη διαπραγματευτική του προσπάθεια.
Στο σημείο αυτό, έχω την επιθυμία να καταθέσω τις σκέψεις μου για όσα θα έπρεπε να έχουν γίνει εντός των τειχών, όμως κρύφτηκαν μπροστά στην διαπραγματευτική καταιγίδα με τους θεσμούς.
Έχω την αίσθηση, πως όλοι όσοι κυβέρνησαν από την επιβολή των μνημονίων και μετά, το μόνο που έκαναν ήταν να ρουφήξουν κάθε ικμάδα ενεργητικότητας και ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα.
Με κάποια λανθασμένα μέτρα, με τα οποία κινήθηκε κατά των πλέον αδύναμων του δημοσίου τομέα η κυβέρνηση Σαμαρά - Βανιζέλου - Κουβέλη, απολύοντας καθαρίστριες, σχολικούς φύλακες και με το κλείσιμο της ΕΡΤ, μόνο μέτρα περιορισμού του κράτους δεν ήταν.
Η επίθεση στους συνταξιούχους, περιορίστηκε στα κατώτερα στρώματα και ελάχιστα ενόχλησε τους πολυσυνταξιούχους και τα ρετιρέ τους.
Μια κυβέρνηση και μάλιστα με το μεγάλο της  ποσοστό προερχόμενο από την αριστερά, που θέλει να δείξει πως έχει σκοπό να σώσει την χώρα και τους πολίτες της, θα έπρεπε να δείξει πραγματικό ενδιαφέρον για την ισότητα των πολιτών και τον περιορισμό των ανισοτήτων.
Περιορίστηκε στα αυτοκίνητα των βουλευτών και αυτά μετά το τέλος της υπάρχουσας σύμβασης.
Θα περίμενα να ακούσω πως οι αμοιβές , μιας και υπάρχει αδυναμία εξεύρεσης πόρων, δεν θα υπερβαίνουν στο δημόσιο (Πρόεδρος Δημοκρατίας, πρωθυπουργός,  υπουργοί, βουλευτές, δικαστές, πρόεδροι δημοσίων οργανισμών και κάθε διορισμένος από την κυβέρνηση σε υπηρεσία δημοσίου συμφέροντος)  , το ποσό των 3000 ευρώ. Αυτό να είναι η οροφή. Και να αυξηθούν τα κατώτατα όρια των απασχολουμένων στο δημόσιο.

Να συγχωνευθούν όλες οι συντάξεις  ( υπάρχουν 1,358,979 συνταξιούχοι με πάνω από 1 σύνταξη)  σε μια ή οποία δεν θα μπορεί να είναι πάνω 1500 ευρώ με αύξηση των κατώτερων ορίων στα επιτρεπτά όρια της φτώχειας.(432 ευρώ)

Θυμάμαι, κάπου στο 2012, δικαστές να δικαιώνουν προσφυγές τους για αυξήσεις μισθών και συντάξεων με αναδρομική ισχύ.
Θυμάμαι, βουλευτές να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να ζητούν την επιστροφή στις προ της κρίσεως αποζημιώσεις τους
Θυμάμαι επίσης, το 95% των δικαστικών αποφάσεων να στέφεται κατά του δικαιώματος της απεργίας όλο αυτό το διάστημα.

Εν μέσω αυτής της  βάρβαρης και πρωτοφανούς έντασης επίθεση στα εισοδήματα των πολιτών του ιδιωτικού τομέα - αγροτών, υπαλλήλων, επαγγελματιών, παροχή υπηρεσιών και εμπόρων - οι υψηλότατα αμειβόμενοι του δημοσίου, έχοντας το μαχαίρι (κυβέρνηση) και το πεπόνι (δικαστικές αποφάσεις), έμειναν στο απυρόβλητο καταστρέφοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία της χώρας.
Σήμερα, προσπαθεί η κυβέρνηση Τσίπρα να διαπραγματευτεί ένα νέο μνημόνιο, για να μπορέσει να παραμείνει η χώρα στην τροχιά της Ευρωζώνης και στο Ευρώ δίχως να έχει κάνει το ελάχιστο από μόνη της για να περιορίσει το αδηφάγο κράτος.
Επαναπροσέλαβε όλους τους αδίκως απολυμένους - και καλά έκανε - όμως δεν αναθεώρησε στο ελάχιστο τις αμοιβές  όλου αυτού  του δυσκίνητου  πελατειακού κράτους.
Βρισκόμαστε σε πόλεμο και όσο χύνει αίμα ο ιδιωτικός τομέας, τρέφεται με αυτό ο δημόσιος.
Στερεύει πια το αίμα και αν δεν γίνει κάτι άμεσα και δραστικά,, αλλάζοντας τους υφιστάμενους συσχετισμούς η κυβέρνηση, θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί.
Κανείς δανειστής δεν μπορεί να μας σώσει αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό από μόνοι μας.
Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
Ή θα αλλάξουμε
Ή θα πνιγούμε.
Στο χέρι μας είναι.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ & ΟΧΙ



Βρίσκομαι σε θέση ισχύος τούτες τις μέρες.

Έχω την πολυτέλεια να αντιμετωπίσω τις εξελίξεις με ψύχραιμη σκέψη και καθαρό βλέμμα. 
Τίποτα από όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου δεν μου προκαλούν φόβο και πανικό.

Πέντε χρόνια πριν. θα ήταν αλλιώς. 

Μα αυτά τα πέντε χρόνια, ζω στις συνθήκες που σήμερα διαμορφώνονται για την κοινωνία μας και ζω με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση και απολαμβάνοντας κάθε μέρα.
Έχω ξαναβρεί την επαφή μου με το χρόνο -  που όταν είχα χρήματα, την είχα απολέσει, - έχω μια αίσθηση ανεξαρτησίας απέναντι στα αντικείμενα που με είχαν κάνει υπηρέτη τους.
Η ακίνητη περιουσία μου είναι σε σχολάζουσα κατάσταση και οι πιστωτές μου (τράπεζες και δημόσιο) δεν κάνουν καμία κίνηση για να με απαλλάξουν από το βάρος της.
Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να ζω και να χαμογελώ!

- Δεν έχω τραπεζικούς λογαριασμούς, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν είναι ανοιχτές ή κλειστές οι τράπεζες. (Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως επιθυμώ να πάψουν να υπάρχουν τράπεζες.)

- Δεν έχω αυτοκίνητο, άρα ποσώς με ενδιαφέρει αν υπάρχουν καύσιμα. ( Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν για όσους τα χρειάζονται)

- Δεν έχω χρήματα να ψωνίσω, οπότε δεν θα καταναλώσω τα ληγμένα που κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των S/M. (Επίσης, δεν σημαίνει  πως επιθυμώ, να μη έχουν και οι άλλοι χρήματα)

Έχω όμως καλούς φίλους, που μπορώ να κουβεντιάσω για το ΝΑΙ ή το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου και να παραμείνουμε φίλοι ανεξάρτητα από την επιλογή του καθενός.

Διάλεξα να ζω και να είμαι ευτυχισμένος, με όσα έχω και όχι με όσα θα ήθελα να έχω.

Διάλεξα να ζω με άνθρωπο που κατανοεί την επιλογή μου και την στηρίζει.

Έτσι, δεν μου ήταν δύσκολο να φτάσω στα παρακάτω συμπεράσματα.

Διάλεξα το ΝΑΙ στη ζωή και το ΌΧΙ στην υποταγή κάθε μνημονιακού χωροφύλακα που για να συνεχίσει να δανείζει τη χώρα και να υπάρχει ρευστότητα στις τράπεζες, επιθυμεί την υποδούλωση των πολιτών αυτής της χώρας.

Θα επιλέξω το ΟΧΙ, για να έχω τη δυνατότητα να κοιτάξω τα παιδιά μου και την εγγονή μου στα μάτια, δίχως να σκύψω μετανιωμένος το κεφάλι αύριο.

Θα πω ΌΧΙ στην αποδοχή των όρων της νέας μνημονιακής σύμβασης και ΝΑΙ στη προσπάθεια να αλλάξει εκ βάθρων ο τρόπος λειτουργίας του Ελληνικού κράτους. Να ξανακοιτάξει τους πολίτες σαν ανθρώπινες οντότητες και όχι σαν οικονομικές μονάδες.

Διαλέγω το ΟΧΙ στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών της Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΙ στη Ευρώπη των λαών.

Τέλος, διαλέγω το ΝΑΙ στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που θα υπερασπιστούν την επιλογή τους στο ΝΑΙ με κόσμιο και πολιτισμένο τρόπο και δεν θα με βάλουν απέναντι κουνώντας μου το δάχτυλο.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Πέρασαν κάποια χρόνια από την πρώτη συνάντησή μας με τον Τάσο, στο Πολύγυρο.
Χρειάστηκε να μεσολαβήσει η ποίηση για να ξαναβρεθούμε.
Πρώτα σε ποιητικές συναντήσεις φίλων και νέων ποιητών.
Και να που ήρθε η σειρά της δικής του ποιητικής συλλογής.
ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
να μας φέρει ακόμη πιο κοντά!




Έτσι είναι!
Άνθρωποι που τους μέλει να ανταμώσουν, θα ανταμώσουν.
Με τον Τάσο έχουμε πολλά να πούμε.
Διαβάζοντας και το περιεχόμενο της πρώτης του ποιητικής συλλογής 
θα έχουμε ακόμη περισσότερα.
Καλοτάξιδο φίλε Τάσο
και είθε
να αγγίξει η ευαίσθητη γραφή σου
όσες περισσότερες ψυχές γίνεται.
Γιατί η ποίηση 
σώζει!