Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

Σκέψεις, δράσεις και αποτελέσματα από το εγχείρημα 'Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής"


Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αποκατάσταση του Σπιτιού της Αλυκής Αγγελοχωρίου.
Ένα τόπο εγκατάλειψης και εναπόθεσης σκουπιδιών, θέλησα να τον καθαρίσω και να γίνει χώρος επισκέψιμος και λειτουργικός για δράσεις πολιτισμού.



Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου, ποια σκέψη με οδήγησε σε αυτή την απόφαση και δεν βρίσκω.
Ήταν και συνεχίζει να είναι ένα εγχείρημα που προϋποθέτει, χρόνο, κόπο και χρήμα. Και αν βρήκα το χρόνο, δεν δίστασα μπροστά στον κόπο, δίχως το χρήμα δεν μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο βήμα.
Με την άδεια του υπεύθυνου της Αλυκής, Πασχάλη Χατζηγεωργίου και την αμέριστη βοήθειά του, την άδεια του Δημάρχου Γιάννη Μαυρομάτη, ξεκίνησα μόνος και με ατομικά μέσα την προσπάθεια και σε λιγότερο από ένα μήνα, πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Έτσι μπορέσαμε και κάναμε την πρώτη μας εκδήλωση.

Πέρυσι, στις 23 Αυγούστου, φιλοξένησε την βραδιά αφήγησης " Παραμύθια για το αλάτι" με την Ανθή Θάνου και τον Αλέξανδρο Μακρή.


Αυτή είναι η σημερινή του εικόνα.


Έγινε και το γεφυράκι για να είναι εύκολη η πρόσβαση στο χώρο.


Φέτος ξεκινήσαμε με τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Θάλασσας υπό την αιγίδα του ΔΗΠΠΑΚΥΘ και την εποπτεία της Ανδρονίκης Ράπτη, στις 25 Μαίου. Πάνω από 200 ζωγραφιές παιδιών έξη σχολείων του δήμου μας συμμετείχαν στην έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη θάλασσα. Συμμετοχή είχε και η ομάδα φωτογραφίας του Μορφωτικού μας συλλόγου με την Λουλουδιά Γρέδη δασκάλα και ψυχή της ομάδας των παιδιών.




Στις 20 Ιουλίου, ένα πιάνο ήρθε στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής και μάγεψε όσους τόλμησαν να έρθουν, ο Πέτρος Σατραζάνης. Συμμετείχε στα κρουστά ο Γιώργος Γεωργιάδης.
Ειδική μνεία στην επιχείρηση μεταφοράς του πιάνου στους Δάνη Παπαχρήστου, Χρήστο Πάνου, Γιώργο Γεωργιάδη και Κώστα Γιαννακίδη για τους ιμάντες μεταφοράς.
Ένας να έλειπε δεν θα γινόταν.


Στις 25 Ιουλίου μια κιθάρα και ένα ακορντεόν ήταν αρκετά για να γεμίσει με νότες, μουσικές και τραγούδια από τους Γιώργο Γελαράκη και Σοφία Βουλγαρίδου.


Στις 21 Αυγούστου μεγάλωσε η παρέα κατά πολύ. Μια καταπληκτική ομάδα εκπαιδευτικών με το όνομα "Τα Πάντα Ρει" μας ταξίδεψε για τρεις ώρες σε όλο το σύμπαν των άστρων και σε αυτό του Ελληνικού τραγουδιού.


Στις 5 Σεπτεμβρίου μας ήρθαν οι "Γυρολόγοι" με ρεμπέτικα και λαϊκά , μαζί τους και το επίτιμο μέλος, ο Χάρης με το ακορντεόν. Και μεγάλωσε η παρέα, αφού ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν η Στέλλα Γιαλτζή και η Σοφία Γεωργαντζή. Το γλέντι κράτησε ως τις τρεις τα ξημερώματα. Αλησμόνητο!



και στις 6 του μηνός περιηγηθήκαμε στο γαλαξιακό μας ορίζοντα με τα τηλεσκόπια του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης.

φωτό sotirios lando

Στις 11 Σεπτεμβρίου ημέρα Τετάρτη, οι Los Rebellos, δλδ ο Χρήστος Μίχος κιθάρα φωνή και ο Σάκης Μυρίσας μπουζούκι φωνή, έκλεισαν αυτή την σειρά εκδηλώσεων με τον καλύτερο τρόπο. Όμορφο ντουέτο, με αγάπη και σεβασμό στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι. (φωτό σε λίγο)


Κάθε φορά, σε κάθε εκδήλωση, αυτό που έβλεπα στα μάτια του κόσμου και των μουσικών, ήταν αρκετό για να καλύψει κάθε ερώτημα που είχα όλο το διάστημα που προετοίμαζα το χώρο για τις εκδηλώσεις. Κάθε σταγόνα ιδρώτα αποζημιώθηκε με ένα χαμόγελο.
Και δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από το να βιώνεις την ευτυχία στα μάτια των ανθρώπων.
Ένας χώρος που ήταν σκουπιδότοπος και απομονωμένος από την καθημερινότητα των επισκεπτών της παραλίας, λόγω της εγκατάλειψης, με λίγα χρήματα που διέθεσε ο Μορφωτικός Πολιτιστικός σύλλογος Αγγελοχωρίου - δεν ξεπέρασαν τα 500 ευρώ, για αγορά κυρίως εργαλείων και υλικών - πολλές ώρες αφοσιωμένης προσπάθειας και αυτοσχεδιασμού, έφεραν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα και μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν αυτές οι δράσεις πολιτισμού.
Στόχος και μέλημα να βρεθεί τρόπος χρηματοδότησης και να επισκευαστεί η στέγη του σπιτιού και να κλείσει με πόρτες και παράθυρα για να γίνει εντευκτήριο και να φιλοξενεί εκδηλώσεις και εκθέσεις όλο το χρόνο.
Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τις συνθήκες που κάνουν ξεχωριστό αυτόν το χώρο ατόφιες.
Δεν θα συνδεθεί με ρεύμα ηλεκτρικό, για να βιώνουμε κάθε φορά την αθωότητα στην επαφή μας με το φυσικό περιβάλλον.
Μακάρι να βρεθεί τρόπος.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Πέτρος Σατραζάνης - Γιώργος Γεωργιάδης Ανοιχτή πρόβα στο Σπίτι της Αλυκής με ένα πιάνο και κρουστά


Χρειάστηκε να κατέβω από το σύννεφο που βρίσκομαι, από το βράδυ του Σαββάτου, για να σας μεταφέρω εικόνες και εντυπώσεις από μια υπέροχη βραδιά.

Πιάνο στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής (foto: Tommy Kourtis)

Ανέβηκα, μόλις ακουμπήσαμε το πιάνο στη θέση του.
Μόλις ακούστηκαν οι πρώτες νότες, έκανα το δικό μου ουρανό.

Πέτρος Σατραζάνης (φωτό: Tommy Courtis)


Η παρουσία εξήντα περίπου φίλων σε αυτή τη βραδιά, ήταν η απόδειξη πως τα όνειρα μπορεί κανείς να τα μοιραστεί και να τα ζήσει, όταν δεν μεσολαβεί κάποια συνθήκη οικονομικής φύσης που μπορεί να τα διαταράξει.




foto: Tommy Kourtis


Με παρότρυνση του φίλου Τάσου Ορφανίδη, μια ομάδα φωτογράφων έφτασε στο Σπίτι του Φύλακα και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, άφησε παρακαταθήκη υπέροχες εικόνες μιας καταπληκτική βραδιάς. Είναι οι: Τόμμυ Κούρτης, Άγγελος Αραμπάς, Βίκυ Κεχλιμπάρη Σκούμα, Ντίνα Βαίτση. Ανάμεσά τους και η Ειρήνη Λαρδούτσου Κούρτη που αποτύπωσε με ένα ποιητικό κείμενο όσα μετέφερε ο φωτογραφικός φακός εδώ.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που έγιναν κρίκοι στην αλυσίδα αυτής της εκδήλωσης, που δίχως αυτούς, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
Η απαραίτητη συνθήκη για να γίνει αυτή η βραδιά, ήταν να φτάσει το πιάνο από το σπίτι μας, στο Σπίτι του Φύλακα, σώο και αβλαβές. Όσους υπολόγιζα για βοήθεια, εκείνη τη μέρα ήταν αδύνατο να είναι κοντά μου. 
Η τύχη το έφερε, να έρθει από το Λονδίνο για αυτή τη βραδιά ο Γιώργος Γεωργιάδης, φίλος του Πέτρου, για να τον συνοδέψει με κρουστά και να βιντεοσκοπήσει τη βραδιά. 
Επιστρατεύτηκε ως πρώτος μεταφορέας πιάνου !
Ο Χρήστος, ήρθε από την Άρτα με τη φωτογραφική του μηχανή να ζήσει από κοντά το όνειρό μου.
Επιστρατεύτηκε ως δεύτερος μεταφορέας πιάνου.
Ο Δάνης, γείτονας που ήρθε να βρει την ησυχία του, όντας μηχανικός τη μέρα και μουσικός τις νύχτες, επιστρατεύτηκε όχι μόνο ως τρίτος μεταφορέας πιάνου, αλλά έβαλε και το φορτηγάκι .
Ο Κώστας ο Γιαννακίδης, συμμαθητής από το σχολείο, μας έδωσε τους ιμάντες μεταφοράς και τα καταφέραμε!
Ο Πέτρος Σατραζάνης!
Τι να πω γι' αυτό το παιδί που ζει για τη μουσική .
Άλλωστε, οι δέκα παραστάσεις με τα Κόκκινα φανάρια, - όπου κάθε βράδυ αφουγκραζόταν τις ανάσες μας και τις έκανε νότες - ήταν η αιτία να τον καλέσω και αφού εμπιστεύτηκε το όνειρό μου, το ζήσαμε μαζί και παρασύραμε όσους βρέθηκαν κοντά μας.
Πολύ μεγάλη παρακαταθήκη για το μέλλον αυτή η αρχή και δεν έχω λόγια να τον ευχαριστήσω γι' αυτό.

φωτογραφία: Chris Panoy

Φωτό: Άγγελος Αραμπάς

Φωτό: Βίκυ Κεχλιμπάρη Σκούμα

Στόχος μας ήταν να ζήσει με όλες του τις αισθήσεις και με πλήρη συνείδηση, ο κάθε ένας από όσους συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτή την εκδήλωση.
Να αφουγκραστεί τους φυσικούς ήχους και να απολαύσει κάθε στιγμή.
Η ανταπόκριση, βεβαιώνει πως στόχος επετεύχθη.
Εις άλλα με υγεία!
(Υπάρχουν μικρές όμορφες ιστορίες, που πλέκουν αυτή τη μεγάλη. Κάποια στιγμή θα επανέλθω για αυτές...)

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Μουσική για φίλους στο Σπίτι της Αλυκής


Όταν βρίσκεσαι σε έναν τόπο όπου ΒΔ του, έχει τον Όλυμπο και τα Πιέρια Όρη, ΝΑ του έχει τα τηγάνια της Αλυκής και από τα βόρεια τον φωτίζει ο Φάρος Αγγελοχωρίου.
Όταν έχεις έναν τόπο που η φύση σε περιβάλει με όλες τις ομορφιές της.
Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να τον σεβαστείς και να τον προστατέψεις από κάθε είδους ρύπανση.
Σε αυτό το πνεύμα, θα καλέσουμε φίλους μουσικούς να μοιραστούν μαζί μας, τις μουσικές και  τα τραγούδια που τους εμπνέει το περιβάλλον και η στιγμή.
Τα ήσυχα καλοκαιρινά βράδια θα αποκτήσουν άλλη διάσταση για όλους όσους αναζητήσουν  κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητά τους.
Κάτι διαφορετικό από αυτό που προσφέρεται ως διασκέδαση.
Δίχως τις ανέσεις του πολιτισμού μας.
Δηλαδή, δίχως φως.
Δίχως ενίσχυση του ήχου.
Δίχως τις ανέσεις ενός συναυλιακού χώρου.
Όπου ο ακροατής θα αφοσιωθεί στις νότες της μουσικής, στους στίχους των τραγουδιών, στους ήχους της φύσης, στην αλμύρα της θάλασσας, στον έναστρο ουρανό.
Στις 20 Ιουλίου, ημέρα Σάββατο, θα κουβαλήσουμε ένα πιάνο για χάρη του Πέτρου Σατραζάνη.
Τον κουβαλώ μαζί μου, από εκείνα τα υπέροχα βράδια της θεατρικής παράστασης "Τα Κόκκινα Φανάρια" στο θέατρο  Αυλαία, όπου κάθε βράδυ πριν και κατά τη διάρκεια της παράστασης μας καθοδηγούσε με το πιάνο του και είχε γίνει ο συνδετικός μας κρίκος.
Λατρεύω τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη μουσική και τον τρόπο που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους ακροατές του.
Συνθέτης ο ίδιος, δίνει νέα οντότητα στην ποίηση σημαντικών ποιητών και όχι μόνο. Μια συνέντευξη του πριν από ένα χρόνο περίπου, δίνει το στίγμα του.

Στις  25 Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη θα ακουστούν η κιθάρα και η φωνή του Γιώργου Γελαράκη μαζί με το ακορντεόν της Σοφίας Βουλγαρίδου.
Τον Γιώργο τον γνώρισα κατά την προετοιμασία της καλοκαιρινής γιορτής του συλλόγου μας, με πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Την Σοφία, την ακολουθώ εδώ και λίγα χρόνια, μέσα από το σχήμα της "Μέθωδος των 3" και θαυμάζω την αγάπη της για την μουσική.
Σύντομα θα επανέλθω  προσθέτοντας και άλλους φίλους μουσικούς που θα ήθελαν να παίξουν  "μουσική για φίλους".
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

12η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΩΝ ΧΑΛΚΙΔΑ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019





 ΟΙ ΚΑΘΗΓΕΜΟΝΕΣ  ΤΑ ΕΓΩ  ΚΑΙ ΟΙ ΚΗΠΟΙ

Όχι, δεν κάνω λάθος που βάζω δίπλα στην αφίσα της φετινής μας πανελλήνιας  συνάντησης και αυτήν της περσινής των Τρικάλων.

Με αυτόν τον τρόπο θέλω να τονίσω το χάσμα ανάμεσα στις δυο εκδηλώσεις.

Πέρυσι ο Αριστοτέλης Κερασοβίτης 
και Κήπος των Τρικάλων διοργάνωσε μια Πανελλήνια συνάντηση που πραγματικά ένιωθα τιμή που βρισκόμουν εκεί και συμμετείχα. 
Ένας καταπληκτικός χώρος μας φιλοξένησε και η όλη οργάνωση εξέπεμπε μια αξιοπρέπεια σπάνιας ομορφιάς. Ακόμη όμως και αυτές οι συνθήκες δεν μπόρεσαν να προστατέψουν την Συνάντησή μας, από την αμετροέπεια των Καθηγεμόνων και τις εγωιστικές αντιδράσεις κάποιων μελών των Κήπων μας.
Πολύ περισσότερο φέτος, που η 12η Πανελλήνια συνάντηση έγινε σε έναν χώρο που αν και φιλόξενος, ήταν ακατάλληλος για τις ανάγκες μας και ξένος ως προς τις πεποιθήσεις μας ως μέλη των Κήπων.
Δεν υπήρξε καμία μέριμνα των διοργανωτών να δημιουργηθούν συνθήκες κατάλληλες όπου θα μπορούσαν 50 - 60 άνθρωποι να συζητήσουν αξιοπρεπώς και να αποφασίσουν για το μέλλον και τις προοπτικές των Κήπων. 
Διέσχισα .όλη την Χαλκίδα για να φτάσω στο χώρο που θα φιλοξενούσε την εκδήλωση και δεν είδα πουθενά μια αφίσα.
Η αίθουσα που φιλοξένησε την 12η  Συνάντηση ανήκει στη Αθλητική Μοτοσυκλετιστική Λέσχη  Χαλκίδας, όμως το κτίριο που στεγάζει τη Λέσχη, δεν αναγράφει πουθενά τα διακριτικά της και έτσι, αν και πέρασα περπατώντας πέντε - έξη φορές από μπροστά, έβλεπα την επιγραφή Πολιτιστικός Σύλλογος Άγιος Ιωάννης Χαλκίδας και μόνο όταν βρήκα κάποιον μηχανόβιο που γνώριζε την ύπαρξη της λέσχης την ανακάλυψα κι εγώ. Ένοιωσα σαν να ήμασταν παράνομοι οργάνωση που μαζεύτηκε στην γιάφκα της.
Όταν το πρόγραμμα λέει πως η έναρξη της συνάντησης είναι στις 6 μμ , σημαίνει πως οι διοργανωτές θα είναι εκεί τουλάχιστον από τις 5 για να προετοιμάσουν το χώρο και να υποδεχθούν τους συνέδρους. Στις 5 ήμουν εκεί, όμως οι διοργανωτές έφτασαν στις έξη παρά πέντε και ο χώρος που μας παραχωρήθηκε ευγενικώς μεν, με καμιά μέριμνα δε για να γίνει κατάλληλος, ήταν έτοιμος για να φουρνίσουμε τα παξιμάδια.
Και φουρνιστίκαμε κανονικά και μας ξερόψησε μια μεθοδευμένη εριστική παρουσία του καθηγεμόνος του Κήπου των Αθηνών.

"Γιατί διδάσκεις την αυτάρκεια και την απόρριψη των μη αναγκαίων και μη φυσικών επιθυμιών;" Ρωτά ο Τυνδαρίων τον Επίκουρο.
"Για να μπορεί να  βιώνει ο άνθρωπος των ηδονή, την αταραξία και γενικά για να γίνεται πιο εύκολα ευτυχισμένος"
Απαντά ο Επίκουρος, σε κάποιο απόσπασμα του θεατρικού μας.
Τίποτε από όλα αυτά δεν κατάλαβε ο καθηγεμόνας του Κήπου των Αθηνών, θεωρεί πως είναι ο συνεχιστής του Έρμαρχου και του Ζήνωνος. Παρέλασαν ως να ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία, νέα και παλιά μέλη του Κήπου των Αθηνών, κρατώντας την αγιαστούρα τους και δοξάζοντας τον έναν και μοναδικό κύριο και ποιμένα τους.
Με πρόγραμμα και μέθοδο τέλεια, έριξε την πεπονόφλουδα ξεδιάντροπα μπροστά στα μάτια μας, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως τουλάχιστον δύο από τον Κήπο Θεσσαλονίκης θα την πατήσουν και θα ανταποκριθούν στο κάλεσμά του.
Η εριστική συμπεριφορά που βίωσα στη 11η Συνάντηση των Τρικάλων, έγινε ακόμη πιο έντονη και η βιαιότητά της έγινε ανυπόφορη μέσα σε μια ατμόσφαιρά ήδη τεταμένη λόγω των συνθηκών.
Τι και αν μεσολάβησε το θεατρικό μας και πήραν μια γεύση  οι συμμετέχοντες, από το πως θα μπορούσε η χρήση των τεχνών να γίνει εργαλείο για την μετάδοση των θέσεων της φιλοσοφίας μας!
Ήταν τόσο εμφανής η επιθυμία να δείξει ο καθηγεμόνας πως είναι ο μοναδικός φορέας της Επικούρειας αλήθειας, ώστε δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα και ξεκάθαρα επιζήτησε τη ρήξη και δυστυχώς ανταποκρίθηκαν τόσο ο Κώστας Καλεύρας, όσο και ο Γιώργος Καπλάνης. Και το ευχαριστήθηκαν που ανέβηκαν στο ριγκ της ανούσιας αντιπαράθεσης ξεχνώντας τα πάντα.
Ποιες ρήσεις, ποιες θέσεις και ποια φιλοσοφία μπορεί να μπει ανάχωμα στο υπέρμετρο ΕΓΩ των ανθρώπων που διεκδικούν το δίκιο τους και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο.
Σε αυτή την συνάντηση, κατάλαβα ξεκάθαρα πως άλλος είναι  δρόμος που βαδίζουμε ως Κήπος Θεσσαλονίκης, άλλος, αξιοπρεπής και μοναχικός ο Κήπος των Τρικάλων, άλλος ο της Χαλκίδας και φυσικά, ο ένας, μοναδικός, ακαδημαϊκός, πρώτος των πρώτων και Δοξάστε με Κήπος των Αθηνών, που οπωσδήποτε και καλά πρέπει να μας διδάξει πως κυβερνιούνται οι Κήποι.
Για τον Κήπο που συμμετέχω και μόνο για αυτόν έχω άποψη και είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσει να παράγει έργο και να συντροφεύει τις ζωές μας, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν ανιδιοτελώς αυτό που κάνουν και τολμούν να παραδεχθούν λάθη και παραλείψεις και να στοχεύουν στο αύριο, στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων που τολμούν να αναζητήσουν απαντήσεις για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωή τους, μέσα από την Επικούρεια φιλοσοφία.
Και το μοντέλο μας θα συνεχίσει να λειτουργεί σε πείσμα των καθηγεμόνων.
Είμαι αισιόδοξος!


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Ιστορία ενός ξυλόγλυπτου





Τούτο εδώ, είναι μια σχίζα από την  καρδιά ενός κορμού βελανιδιάς που επροορίζετο για καυσόξυλο.
Την ώρα που έφευγα από το χωριό, μου το έδωσε ο αδελφός μου, ο μικρός και ο πλέον αγαπησιάρης της οικογένειας, ο Τάκης, να το σκαλίσω για να θυμάμαι τις ώρες που μας συντάραξαν και άλλαξαν τη ροή της ζωής μας.

Όλα ξεκίνησαν λίγες μέρες πριν από ένα υπογλυκαιμικό επεισόδιο της μάνας μας που μας την άφησε όρθια μεν και ολοζώντανη, δίχως όμως τη λογική επεξεργασία κάποιων βασικών νοητικών λειτουργιών, όπως για παράδειγμα να ξεχωρίσει το κοντρόλ της τηλεόρασης με το ασύρματο τηλέφωνο. Το κουτάλι  ή το πιρούνι  που έχει μπροστά της, να μη το αναγνωρίζει και να αναζητά άλλο. Τη λεκάνη της τουαλέτας να μη την αντιλαμβάνεται και να ουρεί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του χώρου. Να μην έχει την αίσθηση της αιδούς και να αλλάζει εσώρουχα μπροστά σε όλους μας. Το βασικότερο όλων όμως, να μη μπορεί να χειριστεί όπως πριν τα εργαλεία μέτρησης ζακχάρου και λήψης ινσουλίνης. Τη σωστή λήψη των φαρμάκων της.

Και τι τραγική ειρωνεία!
Αναγνωρίζει τους πάντες. Κατανοεί στη συζήτησή μας το πρόβλημα και κάνει χιούμορ με την κατάσταση αυτή. Συζητά στο τηλέφωνο με εγγόνια και συγγενείς και φίλους και τρελαίνομαι, γιατί είναι σαν μην έχει απολύτως τίποτα. Μόλις κλείνει το τηλέφωνο, να μας ρωτά ποιος ήταν στο τηλέφωνο. Για γέλια και για κλάματα.
Ευτυχώς, η συγκίνηση και η φόρτωση του Τάκη, δεν ξεπερνά την γαλήνια ηρεμία του Πατέρα μας.




Που στα 87 του χρόνια, στοιβάζει τα σχισμένα ξύλα στην αυλή και όταν κάτσουμε για φαγητό, αντί να πάρει τα χάπια που έπαιρνε προ δεκαετίας, βάζει λίγο τσίπουρο στο νερό του, ή λίγη κόλα στη ρετσίνα του και πίνει στην υγειά μας.
Στην ερώτηση, τι κάνουμε τώρα; Η απάντηση αφοπλιστική.
Υπομονή και κατανόηση.  Όλα θα πάνε καλά.
Δεν μιλά πολλά. Μα στις λίγες κουβέντες του αναγνωρίζεις τη δύναμη της σκέψης του και την αγαθότητα της ψυχής του. Δύναμη για όλους μας!
"Κάθε δρόμος, κρύβει δυσκολίες και εμπόδια. Δεν μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων ποιες είναι αυτές. Κράτα τη ψυχραιμία σου και όταν τα δεις, κρίνε και πράξε." Σαν να μας λέει, αυτή τη στιγμή η δυσκολία είναι αυτή που έχουμε μπροστά μας. Έχουμε έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα προσέφερε και ήρθε η ώρα να του προσφέρουμε. Τον τρόπο θα τον βρούμε. Έτσι, όμορφα και απλά.

Τούτη την ώρα που αναθυμάμαι και γράφω αυτές τις σκέψεις, με συγκινεί η αγάπη και η τρυφερότητα που έδειχνε ο Τάκης κάθε στιγμή που βρισκόταν δίπλα της. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις της ημέρας του, να ταΐσει τα άλογα και τα υπόλοιπα ζωντανά του, να κόψει τα ξύλα πριν έρθει η βαρυχειμωνιά, να μάθει πως είναι ο μεγάλος, ο Λάζαρος,που μόλις έφυγε στο στρατό, πως περνά ο Μάξιμος που σπουδάζει δουλεύοντας στην Θεσσαλονίκη, πως πάει ο Σωτήρης στο σχολείο, πως θα πάει η γυναίκα του στη ολιγόωρη  εργασία της στο Σκλήθρο, έχει να νοιάζεται για τις ανάγκες της μάνας μας.
Τη μέτρηση του σακχάρου, την ένεση ινσουλίνης, τα χάπια της, το φαγητό της, τη τουαλέτα της, το χάδι της.  Και να μην απαιτεί από τους υπόλοιπους που ζούμε μακριά τους την παρουσία μας, για να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.
Ένα μερίδιο όμως, που η αλήθεια είναι, πως πρέπει να βρούμε τρόπο και να το αναλάβουμε.

 Σήμερα που τα καταγράφω είναι Σάββατο 24 Νοεμβρίου και το απόγευμα θα ανέβει ο Τάσος με τη Φανή στο χωριό. Η αλήθεια είναι πως χρειαζόμαστε πάνω από δύο ώρες από Θεσσαλονίκη και άλλη μια η Φανή από Κασσάνδρα για να είμαστε εκεί και μια δαπάνη σε καύσιμα που ξεπερνά τις δυνατότητες της τσέπης μας. Άλλο ένα εμπόδιο στις επιθυμίες μας να είμαστε εκεί, είναι το οικονομικό. Και φοβάμαι αξεπέραστο.
Που χωρούν όλα τα παραπάνω στην ιστορία ενός ξυλόγλυπτου;
Χωρούν γιατί τα ξυλόγλυπτα, αυτό κάνουν. Κρύβουν ιστορίες του ανθρώπου που αναζητείς μέσα τους τη μορφή που κρύβουν και όση ώρα το σκάβει, το τρίβει, το γυαλίζει, αυτές οι σκέψεις είναι συνδημιουργοί του έργου.
Αυτό εδώ, κρύβει την αγωνία και την ζάλη για το τι μέλει γενέσθαι.
Έχει ακόμη δουλειά βέβαια.
Πάντως με οδηγεί σε κάτι που με εκφράζει και μου δίνει διέξοδο.


Ενημέρωση 8 Δεκεμβρίου 2018. Η ιστορία έχει συνέχεια.
Την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου, θα παραδοθεί στα χέρια του Μάκη Καραγιάννη σαν ευχαριστώ για την γνώση που αποκόμισα, διαβάζοντας το βιβλίο του "Μικρό και αλαζονικό έθνος" εκδόσεις Επίκεντρο.
Αφορμή, η συμμετοχή μου στην παρουσίαση του βιβλίου στην Ζώγια της Σβώλου.
Και η τελική του μορφή 


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΙΚΗΣ - ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΛΟΓΙΑ & ΕΡΓΑ

Βλέπω μπροστά μου το αναμνηστικό και έχω την αίσθηση πως έχει περάσει καιρός από τότε που μου το παρέδωσε ο Μιχάλης Τζωρτζής.

Αναμνηστικό. Δημιουργία  του Μιχάλη Τζώρτζη



1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Ξυλογλυπτικής!
Τι βαρύγδουπη, βαριά λέξη για κάτι τόσο απλό, ζεστό, όμορφο, όπως ήταν αυτό το εργαστήρι ξυλογλυπτικής που στήθηκε με μεράκι και αγάπη από λιγοστούς ανθρώπους, σε έναν πανέμορφο τόπο.
Ο Νίκος Μάνεσης είχε την ιδέα, την τρέλα, το όνειρο και κουβάλησε τα εργαλεία του από το εργαστήριό του για αυτόν τον σκοπό.
Ανταποκριθήκαμε τέσσερις  άνθρωποι από όλη τη χώρα και βρήκαμε τον τρόπο να φτάσουμε στην Κρήτη, όπου άλλοι τόσοι ενωθήκαμε και γίναμε ομάδα τέλεια!
Η Δέσποινα Πλευράκη με τον Βαγγέλη Σγουράκη και ο π. Νικήτας ανέλαβαν το κομμάτι της φιλοξενίας και το έκαναν με την καρδιά τους ζεστή και την αγκαλιά τους ανοιχτή.

Ο λόφος του Κοψά, το ξωκλήσι του προφήτη Ηλία, έγινε ο τόπος μας για έξι μέρες.

Πανοραμική του λόφου Κοψά

Χρήστος Ρέντας, Νίκος Μάνεσης, Κώστας Παναγιώτου, Δέσποινα Πλευράκη, Γιάννης Μαστοράκης (Δήμαρχος Χερσονήσου), Βαγγέλης Μίχος, Αργύρης Μπατσέλας


Εκεί χτυπούσε η καρδιά μας, συγχρονισμένη με τα σκαρπέλα, τα αλυσοπρίονα, τα τριβεία και κάθε λογής εργαλεία που χρησιμοποιήσαμε, για να ανακαλύψουμε τη μορφή που κρύβουν τα ξύλα μας.
Κάποιοι, που τους ονομάσαμε "σκαρπελάκηδες' ήταν μαστόρια καταπληκτικά και σκάλισαν στο ξύλο της φλαμουριάς, θέματα που είχαν επιλέξει εκ των προτέρων.
Κάποιοι άλλοι, δούλεψαν με διάφορα πιο "εξελιγμένα" εργαλεία για να πάρουν το αποτέλεσμα που ήθελαν από το ξύλο.
Οι υπόλοιποι, "οι βάρβαροι" αλυσοπριονάκηδες, κάτι φασαριόζηδες τύποι μας πήραν τα αυτιά μέχρι να φέρουν το έργο τους στα ίσα.
Όλοι όμως, ριχτήκαμε στη δουλειά με τέτοια διάθεση δημιουργίας, από την πρώτη μέρα, που δε χωρά αμφιβολία πως ήμασταν αφοσιωμένοι στο σκοπό μας, δίχως να προηγηθεί κάποια συνεννόηση για τον τρόπο που θα δουλέψουμε, το θέμα που θα αναζητήσουμε, τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε.
Αγαστή συνεργασία και πνεύμα ομοψυχίας ανάμεσα σε ανθρώπους που μόλις γνωριστήκαμε, δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα γινόταν τόσο απλά.

Όλα ξεκίνησαν από την μάντρα ξυλείας του Κώστα Κυρικλάκη.
Ήταν η μαγική κίνηση που πυροδότησε όλα μας τα όνειρα.

Στη μάνδρα του Κώστα Κυρικλάκη

Νίκος Μάνεσης, Βαγγέλης Μίχος, Αργύρης Μπατσέλας, ο υπάλληλος της μάνδρας και πολύτιμος βοηθός (συγνώμη που δεν συγκράτησα το όνομά σου φίλε) Χρήστος Ρέντας.

Χρήστος Ρέντας και Νίκος Μάνεσης

Είχε απίστευτη ποσότητα κορμών ελιάς.
Να μη ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις!
Και το καλύτερο;
Εν λευκώ, ότι διαλέξαμε, μας δόθηκε.
Για μένα, ήταν το ήμισυ του παντός και θα του είμαι ευγνώμων γι' αυτό.
Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018, πρώτη μέρα δημιουργίας και στο λόφο Κοψά αν πλησιάσει κανείς από μακριά, θα νομίσει πως βρίσκεται σε ξυλουργείο, μάντρα με καυσόξυλα, υλοτομούμενο δάσος. Απίστευτος θόρυβος από οκτώ ανθρώπους που δουλεύουν πυρετωδώς.
Ο Γιώργος Αθανασάκης, με τον Κώστα Παναγιώτου, οι "σκαρπελάκηδες" έχουν βάλει το φλαμούρι τους στον πάγκο και το πελεκάνε με τα σκαρπέλα τους.

Γιώργος Αθανασάκης επί το έργον με τα σκαρπέλα του.

Κώστας Παναγιώτου, έτερος σκαρπελάκιας!


Ο Νίκος ο Μάνεσης και ο Χρήστος ο Ρέντας με τα αλυσοπρίονα διαμορφώνουν τον κορμό ευκαλύπτου ο πρώτος, τον κορμό ελιάς ο δεύτερος για να δώσουν η φόρμα που θα σκαλίσουν.

Νίκος Μάνεσης δημιουργεί την Μετανάστευση στον κορμό Ευκαλύπτου

Χρήστος Ρέντας περιποιήτε το φτέρωμα του κύκνου του.

Κι εγώ ανάμεσά τους, να καθαρίζω το πόνεμα της ελιάς κουβαλώντας το μέσα έξω, ανάλογα με το εργαλείο που χρησιμοποιούσα.

Έξω, για να σώσω τους μέσα από την σκόνη του τροχού.


Το απόγευμα έγινε ο αγιασμός της εκδήλωσης. Λογική εξέλιξη, αφού η φιλοξενία μας ήταν υπό την σκέπη του π. Νικήτα.  Ο Πολιτιστικός σύλλογος Ανώπολης φρόντισε για τα κεράσματά μας και ήταν όλα νοστιμότατα!


Μέλη του Πολιτιστικού με τα καλούδια τους


Την επόμενη μέρα, προστέθηκαν στην ομάδα ο Αργύρης Μπατσέλας  από Άργος Ορεστικό Καστοριάς 



Αργύρης Μπατσέλας με το ηλεκτρικό του αλυσοπρίονο

και ο Μάνος Πετράκης από τα Χανιά


Ο απίστευτος καλλιτέχνης, Μάνος Πετράκης με το περίτεχνο γλυπτό του

Ο Μαρίνος Μαρκάκης, κάποιες φορές τα κατάφερε να είναι στη συντροφιά μας με την κιθάρα από ξύλο μαύρης μουριάς. 

Μαρίνος Μαρκάκης με την κιθάρα του...

Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν αρμονικά και δημιουργικά, με τα όποια μικροπροβλήματα να μη μας επηρεάζουν στο έργο μας.

Μια μέρα πριν παραδώσουμε τα έργα μας, ενσωματώθηκε στην ομάδα η Γεωργία Μάρκου από Αθήνα, κάτοικος Χανίων και πρόλαβε να παραδώσει την γοργόνα της το απόγευμα της Τρίτης 4/9.

Γεωργία Μάρκου, σκάβει στα γρήγορα τη φλαμουριά της να προλάβει το χρόνο


Η αλήθεια είναι, πως έχω απομακρυνθεί από την κατάσταση υπερδιέγερσης που βρισκόμουν τις μέρες της δημιουργίας. Έτσι, δεν θα έχει και το ανάλογο περιεχόμενο η περιγραφή που θα προσπαθήσω να κάνω, για τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα που μου ξυπνούσε όλη αυτή η διαδικασία.
Κάθε φορά που ξεκινώ ένα έργο, είναι αδύνατο να προσδιορίσω το αποτέλεσμα και φυσικά το θέμα του. Έτσι όταν ξεκίνησα να καθαρίζω αυτό το καρκίνωμα της ελιάς - στην Κρήτη έμαθα πως το καλούν  Πόνεμα  (τι όμορφη λέξη!) - δεν μπορούσα να φανταστώ την ιστορία που θα έπλεκα, καθώς αποδομούσα τα σαθρά υλικά, τα χώματα και τις πέτρες που είχε φυλακισμένα μέσα του.

Το πόνεμα μόλις το εντόπισα στη μάνδρα του Κώστα Κυρικλάκη

Βαγγέλης Μίχος και Κώστας Κυρικλάκης

Στην αρχή φάνηκε ένα κεφάλι κύκνου, να κρύβεται κάτω από την φτερούγα του. Δεν με ενέπνευσε αυτή η πρώτη ανακάλυψη. Όταν γύρισα πλευρά και άρχισα να καθαρίζω, ξεπρόβαλε μπροστά μου η εικόνα αυτή.




Ένα έμβρυο, στην μήτρα του πονέματος, με το ομφάλιο λώρο πάνω από το κεφάλι του. 
Και άρχισε να πλέκει και να ξεπλέκει ιστορίες το μυαλό μου. Να θυμάμαι, να ζω ξανά καταστάσεις, να ξεφεύγω από αυτές, πλάθοντας μια νέα ιστορία.
Δημιούργησα το δικό μου Ιδαίον Άνδρον.
Με αντίθετη πορεία από αυτήν της ιστορίας του Δία. (Γεννήθηκε στο Δικταίον και μεγάλωσε  στο Ιδαίον)Αφού όρισα το έμβρυο ως Δία, η άλλη όψη του πονέματος, σίγουρα θα είχε την Ρέα.
Και την είχε σε μια στάση, σαν αυτή που παίρνουν οι μητέρες όταν προσεύχονται για τα παιδιά τους. Όταν ανησυχούν γι' αυτά!


Στο πλάι του πονέματος, βρίσκονταν τα δυο κλαδιά που το μεγάλωσαν.


Το ένα από αυτά, έγινε ο Κουρήτης, φύλακας άγγελος του Δία.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών, ερχόντουσαν γονείς, γιαγιάδες και παππούδες κυρίως, με τα εγγόνια τους και συνομιλούσαμε. Μου άρεσε να ακούω τις ιστορίες που έβλεπαν στο έργο μου τα παιδιά.
Ένα από αυτά, ένα κοριτσάκι κοντά στα δέκα, αφού είπε την ιστορία του, άκουσε και τη δικιά μου και μου χάρισε το πολυτιμότερο πρόσωπο στο έργο. Με αυτό ολοκληρώθηκε πλήρως.


Στην άλλη πλευρά, το άλλο κλαδί που έτρεφε το πόνεμα, είχε γίνει το στόμα του Κρόνου που έτρωγε τα παιδιά του.Για να γλυτώσει το παιδί της η Ρέα, το τάιζε με φασκιωμένες κοτρόνες.

Από τη χαρά μου, τη συγκίνηση, ξέχασα και το όνομά της. Ήταν η πιο δυνατή στιγμή για μένα, όλης αυτής της προσπάθειας. Η στιγμή της συν-δημιουργίας του καλλιτέχνη με τον θεατή.
Η παρουσία μου σε αυτή τη δημιουργική προσπάθεια, ολοκληρώθηκε με δυο έργα μικρής εμβέλειας μεγάλης συναισθηματικής αξίας για μένα.
Το ένα ήταν αφιερωμένο στην Δέσποινα Πλευράκη, σαν ελάχιστη ανταπόδοση της ζεστής της φιλοξενίας και αναγνώριση της εξαιρετικά δύσκολης προσπάθειας να διαφυλάξει την ηρεμία σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.


Το δεύτερο, δημιουργήθηκε για να καλύψει την ανάγκη, να καταγραφούν τα ονόματα των δημιουργών σε ανάμνηση της συμμετοχής μας.

Από ένα κομμάτι ελιάς, που περίσσεψε από το έργο του Χρήστου Ρέντα, βγήκε αυτό.


Εκτός από τα ονόματα που χαράχθηκαν μπροστά, περιμετρικά της κεφαλής του, σκαλίστηκαν 8 φάτσες. (Είναι μια άσκηση αναζήτησης που αγάπησε ο π. Νικήτας)



Στην τελετή παράδοσης, την Τρίτη 4/9 ήταν η πρώτη δύσκολη στιγμή αυτής την ομάδας συν δημιουργών.
 Είναι πέντε η ώρα, και αποφασίζουμε με τον Κώστα και τον Χρήστο, να ανέβουμε στο ξωκλήσι για να ανταμώσουμε τον Νίκο που δήλωσε πως θα βρίσκεται εκεί από νωρίτερα.
Κλειστή πόρτα.
Σε λίγο εμφανίζονται δυο άνθρωποι, που κάποια μέρα, βρέθηκαν ανάμεσά μας και μας χάρισαν τις μελωδίες της φλογέρας που κατασκεύασαν επι τόπου.
Ήταν ο Δαμιανός Βασιλάκης και ο Χαραλάμπης Μανδελενάκης. Από αυτό το αντάμωμα, κρατώ τη γλύκα αυτής της φωτογραφίας από το φακό του Χρήστου Ρέντα, που εκτός από υπέροχος καλλιτέχνης ξυλογλυπτικής,  αποδείχθηκε και δεινός φωτογράφος.

Δαμιανός Βασιλάκης, Βαγγέλης Μίχος, Χαράλαμπος Μανδελενάκης

Ο Νίκος πουθενά. Εμφανίστηκαν και άλλοι έξω από την αυλόπορτα και κάποια στιγμή ήρθε ο παπά Νικήτας και μπήκαμε μέσα.
Η απουσία του Νίκου τροφοδοτεί την ανησυχία μας και αλλάζει τα δεδομένα. Κάποια στιγμή, κατά τις έξι και τέταρτο, αφού έχουν έρθει όλοι, επίσημοι και μη, χορευτικά, κόσμος πολύς, ήρθε με ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι του.
Δεν αναζητήσαμε αιτίες και προσπεράσαμε την κατάσταση. Σοφή απόφαση. 
Η γιορτή μας κύλησε όμορφα και σιγά - σιγά χάθηκε η μαυρίλα.
Όμως η αιτία ήταν εκεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Με στεναχωρεί αφάνταστα το γεγονός, πως πριν απολαύσουμε τις χαρές της προσπάθειάς μας αυτής, χαλάσαμε καρδιές για το που θα γίνει το επόμενο.  Θαρρείς και είναι αυτοσκοπός!
Δήλωσα κάποια ανύποπτη στιγμή, όταν άνοιγε και έκλεινε η κουβέντα γι' αυτό το θέμα, πως ένας θεσμός για να έχει εξέλιξη, πρέπει να παραμείνει στον τόπο που ξεκίνησε. Να μη "μεταφυτευτεί" γιατί μπορεί να μη πιάσει.
Κατανοώ την ανάγκη των φίλων μου για μεγαλύτερη επισκεψιμότητα κατά τη διάρκεια των εργασιών. 
Όμως αυτό που βίωσα σε αυτόν τον ιστορικό λόφο Κοψά, δεν νομίζω πως μπορώ να το βρω οπουδήποτε αλλού. Την ενέργεια που μου προσέφερε η θέση, το αδιάκοπο αεράκι, η αεικίνητη μορφή του παπά Νικήτα, το φλογισμένο του βλέμμα για όσα γίνονταν. τα όνειρά του για τα έργα που θα κάνει για να στεγάσει τα γλυπτά, το μέλημά του για τη μορφή που θα πάρει ο λόφος σε λίγα χρόνια, με τα δένδρα που έχει φυτέψει και ποτίζει και περιποιήτε.
Αισθάνθηκα πως η παρουσία μας, ήταν μια πηγή αισιοδοξίας και κάτι πολύ πιο σημαντικό από αυτό καθ' αυτό το πόνημα του Συμποσίου Ξυλογλυπτικής.
Ρομαντικός γαρ, δηλώνω λάτρης των καταστάσεων που οι άνθρωποι αλληλοστηρίζονται και βρίσκουν λύσεις όταν και όπου  υπάρχουν προβλήματα και δεν τα δημιουργούν οι ματαιοδοξίες μας.

Το αποτέλεσμα της δουλειάς μας στο ξωκλήσι του προφήτη Ηλία, έγινε η μαγιά για να συνεχίσει αυτή η προσπάθεια και στο μέλλον, να ενώνει ανθρώπους, να δημιουργεί καλλιτεχνήματα, να γράφει ιστορία.
Και είναι αυτό.
Μινώταυρος και Αριάδνη, έργο του Αργύρη Μπατσέλα σε κορμό ελιάς

Κιθάρα, έργο του Μαρίνου Μαρκάκη σε ξύλο Μουριάς. Προτομή γυναίκας, έργο του Μάνου Πετράκη σε ξύλο ευκαλύπτου.

Ορφέας. Έργο του Κώστα Παναγιώτου σε ξύλο φλαμουριάς.

η αφεντιά μου, με το πόνεμα της ελιάς. και τον Νίκο Μάνεση να αναζητεί τρόπο να διώξει τα μαύρα σύννεφα.(Τον αγαπώ αυτόν τον τύπο!)

Ο μαύρος κύκνος, του Χρήστου Ρέντα, σε κορμό ελιάς. Ο Μινώταυρος και η Αριάδνη δίπλα του. Η μετανάστευση. Έργο του Νίκου Μάνεση σε κορμό ευκαλύπτου. Διακρίνεται και ο Ορφέας του Κώστα Παναγιώτου.

Ο Εσταυρωμένος . Έργο του Γιώργου Αθανασάκη σε ξύλο φλαμουριάς.

Πρώτο στη σειρά, το έργο Γοργόνα, της Γεωργίας Μάρκου σε ξύλο φλαμουριάς.

Προσωπείο. Έργο του Νίκου Μάνεση, σε ξύλο κυπαρισσιού.


Αυτή  η καταγραφή, έχει σκοπό να διασώσει στο χρόνο μια προσπάθεια με πολύ ευγενικά κίνητρα, από λίγους ανθρώπους με πολύ μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνουν.
Θα τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για τις στιγμές που έζησα μαζί τους και δηλώνω παρών σε μελλοντική προσπάθεια με τους ίδιους στόχους.