Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

"Ιστορίες για το αλάτι ' Στο παλιό σπίτι του φύλακα της αλυκής Αγγελοχωρίου


 

'Έξι ερωδιοί και δυο κορμοράνοι πέταξαν πάνω από το κεφάλι μου και κατάλαβα πως έπρεπε να βγω από τη δεξαμενή πλήρωσης της αλυκής, όπου εδώ και λίγη ώρα ζεσταίνω τους ταλαιπωρημένους μύες της πλάτης και της μέσης μου.
Είναι και αυτός ένας τρόπος να αποζημιώνομαι για τον ιδρώτα που ρίχνω τούτες τις μέρες της προετοιμασίας.
Σουρούπωσε για τα καλά και με δυσκολία θα βρω να συμμαζέψω τα εργαλεία που άφησα βιαστικά, για να αποφύγω το αεράκι που φύσαγε και κολλούσε κατάσαρκα το ιδρωμένο πουκάμισο. Κάπως έτσι ξεκίνησε το πρόβλημα με τη μέση λίγες μέρες νωρίτερα και θέλει ιδιαίτερη προσοχή.
Θα αναρωτιέσαι τώρα, προετοιμασία γιατί;
Τι στην ευχή θα κάνεις στη μέση του πουθενά;
Κάποια πράματα ξεκινούν από μια απλή σκέψη και καταλήγουν σε κάτι πραγματικά όμορφο.






Τούτος ο τόπος, ποτισμένος από την αλμύρα της θάλασσας, που συλλέγει το θησαυρό που λέγεται αλάτι εδώ και εκατό χρόνια, έχει τις δικές του ιστορίες. 
Δεν τις ξέρουμε και φοβάμαι είναι λίγο αργά και για να τις μάθουμε.
Για αντιστάθμισμα καλέσαμε σε βοήθεια, μια από τις καλύτερες αφηγήτριες παραμυθιών  που γνωρίζω, την Ανθή Θάνου. 
Η πρότασή μας να έρθει και να μας διηγηθεί ιστορίες και παραμύθια για το αλάτι, έγινε δεκτή και την περιμένουμε μαζί με τον εξαιρετικό συνεργάτη της Αλέξανδρο Μακρή την Παρασκευή 24 Αυγούστου στις 8 το βράδυ.
Για να γίνει φιλόξενος ο χώρος, χρειάζεται να ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Να τον καθαρίσει από τα χόρτα και τα σκουπίδια, να συμμαζέψει τα κεραμίδια και τα τούβλα που η εγκατάλειψη τα αφαιρεί από το σώμα του σπιτιού και τα σπέρνει στην αυλή του. Να κλείσει τα σημεία που είναι επικίνδυνα για τους εποχούμενους, που πλησιάζουν στην περιοχή της αλυκής από την πλευρά της θάλασσας, και να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον ασφαλές και οικείο για οποιοδήποτε θα μείνει για μια ώρα, δίχως φως, δίχως μικροφωνικές, δίχως καθίσματα, να αφουγκραστεί τους ήχους της θάλασσας, του αέρα, να φέρνουν τις ιστορίες που θα μας αφηγηθεί η Ανθή και τις νότες του Αλέξανδρου που θα τις συνοδεύουν.





Αυτή λοιπόν είναι η αιτία που βρίσκομαι κάθε μέρα στο σπίτι της αλυκής, μουσκεύω με τον ιδρώτα μου την αυλή του και βουτάω λίγο πριν πέσει ο ήλιος στα ζεστά νερά της μικρής λιμνούλας που γεμίζει με θαλασσινό νερό τα "τηγάνια " της αλυκής για να γεμίσουν αλάτι.
Γεμίζει και η ψυχή μου με όνειρα και προσδοκίες, πως ο κόσμος που θα βρεθεί εκείνη τη μαγική βραδιά δίπλα μας, θα φύγει με ένα χαμόγελο στα χείλη και μια γλυκιά σπίθα στη ματιά, πως η ζωή μπορεί να είναι όμορφη και φωτεινή ακόμη και μέσα στο σκοτάδι.
Θα έρθεις;



Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ



Η εισήγησή μου στην 11η Πανελλήνια συνάντηση ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΩΝ που έγινε το Σαββάτο 12 Μαΐου στην πανέμορφη και φιλόξενη πόλη των Τρικάλων, σε έναν χώρο φορτωμένο με μνήμες και ως παλιά φυλακή και ως σημερινό μουσείο Τσιτσάνη.
Η συζήτηση φυσικά και δεν έληξε για το μεγάλο αυτό θέμα. Θα επανερχόμαστε για να προετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα, για όσα μας επιφυλάσσει το μέλλον.


"Είναι πρόκληση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, να φέρει κανείς τον Επίκουρο στη ψηφιακή εποχή του σήμερα. Και ως τέτοια την αποδέχθηκα, όταν μου έγινε από τον Αντώνη Μπιλίση και τον Κήπο της Θεσσαλονίκης.
Να φέρεις δηλαδή τον άνθρωπο που κήρυττε την αταραξία, στην εποχή της απόλυτης ταραχής. Όπου έχουν ανατραπεί συνθήκες πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές σε ολόκληρο τον  κόσμο και όχι μόνο σε μια χώρα.
Να φέρεις τον φιλόσοφο της φρόνησης, στην εποχή της παραφροσύνης.
Θέλω να επιστρέψουμε για λίγο στην εποχή που δίδασκε ο ίδιος τους μαθητές του και να δούμε το περιβάλλον και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής. Ποια ήταν;
«Ανδρώνεται σε μια Ελλάδα που, λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διατηρεί αμφίθυμες σχέσεις με τη Μακεδονική εξουσία. Η αυτονομία των πόλεων – κρατών, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό παρελθόν.  Οι δολοφονίες, οι λεηλασίες, το θλιβερό παρών. Ειδικότερα στην Αθήνα όπου εγκαθίσταται τελικά ο Επίκουρος, είναι φανερή η παρακμή της πόλης και εμφανή τα σημάδια στην καθημερινότητά της. Δημογραφικός μαρασμός, οικονομική κρίση, αδιαφορία για τα κοινά. Επικρατεί  γενικός σκεπτικισμός για τα παλιά ιδανικά και τους θεσμούς και συμβαίνουν καθοριστικές  κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές αλλαγές» (Σχολιάζει ο Γιώργος Ζωγραφίδης στην εισαγωγή του έργου Επίκουρος – Ηθική του Εξάντα)
Σας θυμίζει κάτι με όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας ;
Δεν θα το σχολιάσω, γιατί είναι διαφορετικό το θέμα της εισήγησής μου.
Θέλω όμως να σας μεταφέρω στο αύριο της ψηφιακής μας κοινωνίας και να σας περιγράψω με δικά μου λόγια, όσα παράξενα προέβλεψε σε μια ομιλία του – σχετικά πρόσφατα – ο κύριος Dieter Zetshe*, CEO DaimlerBenz.
. Το Uber είναι απλώς ένα εργαλείο λογισμικό, δεν διαθέτει ούτε ένα αυτοκίνητο. Σήμερα, είναι η μεγαλύτερη εταιρία ταξί στο κόσμο.
. Η Airbnb,είναι πλέον η μεγαλύτερη ξενοδοχειακή εταιρία στον κόσμο, αν και δεν διαθέτει ούτε ένα δωμάτιο ιδιόκτητο.
. Η συσκευή της  IBM Watson, στις ΗΠΑ, έχει αφήσει χιλιάδες δικηγόρους χωρίς δουλειά, γιατί μπορεί και δίνει νομικές συμβουλές σε ελάχιστο χρόνο με αξιοπιστία 90 % σε σχέση με αυτήν των ανθρώπων που έχει μετρηθεί στο 70 %.
. Το Facebook  έχει τώρα ένα λογισμικό αναγνώρισης σχεδίων, που μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα καλύτερα από άνθρωπο.
. Το 2018, θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά, τα πρώτα αυτοκίνητα αυτόνομης οδήγησης. Περί το 2020 το σύνολο της βιομηχανίας αυτοκινήτου θα αρχίσει να διαταράσσεται. Δεν θα θέλουμε πια να έχουμε αυτοκίνητο. Θα καλούμαι ένα αυτοκίνητο από το κινητό μας, θα εμφανιστεί εκεί που είμαστε και θα μας πάει στον προορισμό μας. Δεν θα χρειάζεται να αναζητούμε θέση στάθμευσης. Θα πληρώσουμε μόνο για την απόσταση που το χρησιμοποιήσαμε  και αφού δεν θα οδηγούμε μπορούμε να εργαστούμε. Τα παιδιά μας, δεν θα χρειαστεί να βγάλουν ποτέ τους δίπλωμα και δεν θα χρειαστεί να αποκτήσουν ποτέ τους αυτοκίνητο. Οι ασφαλιστικές εταιρίες – κομμάτι των οποίων είμαι κι εγώ – θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τον κλάδο του αυτοκινήτου. Σήμερα λέει ο κύριος Dieter, έχουμε ένα ατύχημα κάθε εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα. Με την αυτόνομη οδήγηση θα είναι ένα σε κάθε δέκα εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτό θα σώζει ένα εκατομμύριο ζωές κάθε χρόνο.
. Η ακίνητη περιουσία θα αλλάξει. Οι πόλεις θα αλλάξουν. Οι άνθρωποι θα αναζητήσουν καλύτερο και ομορφότερο περιβάλλον να ζήσουν μακριά από τις πόλεις, μιας και θα μπορούν να εργάζονται κατά την μετακίνησή τους.
. Ηλιακή ενέργεια: Πέρυσι, περισσότερη ηλιακή ενέργεια παράχθηκε παγκοσμίως απ’ ότι από ορυκτά.
. Πόσιμο νερό: Με τόσο φθηνή ηλιακή ενέργεια, έρχεται και η λύση για το πόσιμο νερό. Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού χρειάζεται μόνο 2kwh ανά κυβικό μέτρο. _- 0,25 sent.)
. Υγεία: Υπάρχουν εταιρίες που έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν σήμερα συσκευές που ονομάζονται Tricorder. Θα ενσωματωθούν στο κινητό μας τηλέφωνο. Θα σαρώνει τον αμφιβληστροειδή μας, θα παίρνει δείγμα αίματος, θα φυσάμε να μετρά τον αέρα από τα  πνευμόνια μας και θα αναλύει 54 βιοδείκτες που θα εντοπίζουν σχεδόν οποιαδήποτε ασθένεια. Θα είναι τόσο φθηνή εξέταση, που θα έχουν πρόσβαση οι πάντες σε αυτόν τον πλανήτη. Μπορείτε να διανοηθείτε τι σημαίνει για τα ασφαλιστικά ταμεία αυτή η εξέλιξη.
. Ψυχολογική διάθεση. Υπάρχει μια εφαρμογή, που ονομάζεται moodies η οποία μπορεί ήδη να πει σε τι διάθεση είμαστε. Μέχρι το 2020 θα υπάρχουν εφαρμογές στα κινητά μας, που μπορούν να ανακαλύψουν αν λέμε ψέματα. Αλλοίμονο στους πολιτικούς!
. Τρισδιάστατη εκτύπωση. Η τιμή του φθηνότερου εκτυπωτή 3D μειώθηκε από 18.000 $ σε 400 $ μέσα σε 10 χρόνια. Ταυτόχρονα έγινε 10 φορές πιο γρήγορος. Όλες οι μεγάλες εταιρίες υποδημάτων, αρχίζουν και  παράγουν παπούτσια 3D εκτύπωσης. Στο τέλος του τρέχοντος έτους, όλα τα σύγχρονα κινητά θα έχουν σαρωτή 3D. Θα σαρώνουμε τα πόδια μας και θα εκτυπώνουμε τέλεια παπούτσια στο σπίτι. Στην Κίνα, έχουν κτίσει ήδη κτίριο γραφείων 6 ορόφων,  κάνοντας χρήση αυτής της τεχνολογίας.
. Γεωργία. Ρομπότ θα καλλιεργούν τα χωράφια μας και η υδροπονική καλλιέργεια θα χρειάζεται πολύ λιγότερο νερό.
.Κτηνοτροφία.  Υπάρχουν ήδη έτοιμες νεοσύστατες εταιρίες που θα  φέρουν πρωτεΐνες εντόμων στην αγορά. Θα ονομαστεί, «εναλλακτική πηγή πρωτεινών» για να προωθήσουν το εμπόρευμά τους και να μην είναι αποκρουστικό σε όσους δεν μπορούν να συνηθίσουν την τροφή εντόμων.
Τέλος, εργασία. Προβλέπεται, όταν εξελιχθούν όλα αυτά , να έχουν χαθεί 70 με 80 % των θέσεων εργασίας.
Εδώ λοιπόν είναι που θα χρειασθούμε τον παππού Επίκουρο.
Εδώ είναι που πρέπει να εφοδιασθούμε με τη σοφία της φιλοσοφίας του και να κάνουμε τους Κήπους του Επίκουρου, εργαλείο εκπαίδευσης των ανθρώπων για να μπορέσουμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες μέσα σε τόσες και τόσο δραματικές αλλαγές.
Χρειαζόμαστε την φρόνηση και την ηθική του να μας φωτίζουν το δρόμο.
Πρέπει να δούμε μακριά. Να προετοιμαστούμε για το αύριο, ακολουθώντας το δρόμο της Επικούριας φιλοσοφίας.
Λέει ο Επίκουρος στις κύριες δόξες ΧV : «Ο πλούτος της φύσης είναι και περιορισμένος και ευπόριστος, ενώ ο πλούτος που αναζητά η ματαιοδοξία, δεν έχει όρια». Αν ο καθένας μας, έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του αυτήν τη σκέψη, δεν θα χαθούμε.
Δεν μπορούμε να μείνουμε έξω από τις εξελίξεις. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτές. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να κάνουμε πως δεν συμβαίνουν. Απλά πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτές και να βάλουμε στην καθημερινότητά μας τη φιλοσοφία και να αναπτύξουμε μεταξύ μας σχέσεις αλληλέγγυας συνεργασίας. Να βρούμε τρόπο να διαμορφώσουμε τις δικές μας Ευτοπίες.
Χρειαζόμαστε την Παρέκκλιση, στον τρόπο που μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε. Να ανατρέψουμε την συνήθεια που μας σπρώχνει να κάνουμε αυτά που έχουμε μάθει.
Αν δεν αλλάξουμε, δεν θα βρούμε την ευδαιμονία στην ζωή μας.
Οι αλλαγές πρέπει να έρθουν από τα μικρά καθημερινά. Το πώς πίνουμε το καφέ μας. Πόσο πλαστικό μιας χρήσης έχουμε σε ημερήσια διάταξη, πως μεταφέρουμε τα ψώνια μας, πως πετάμε τα σκουπίδια μας, πια φρούτα αγοράζουμε (εποχής; ή σταφύλια την άνοιξη), ποιες είναι οι διατροφικές μας συνήθειες, πως καπνίζουμε στους δημόσιους χώρους, πως οδηγούμε, πως συμπεριφερόμαστε στα μέσα μαζικής μεταφοράς, πως υπερασπιζόμαστε τη γνώμη μας, πως αναζητούμε το δίκιο μας.
Πρέπει να παρεκκλίνουμε από τον τρόπο ζωής που έχουμε συνηθίσει να ζούμε, για να συναντηθούμε με την ηθική του Επίκουρου.
Πρέπει να παρεκκλίνουμε από τον τρόπο ζωής, που μας έχουν συνηθίσει και ζούμε, για να συναντηθούμε ως ανθρώπινα όντα στο αύριο της ψηφιακής εποχής.
Σας χαιρετώ με το απόφθεγμα που με αντιπροσωπεύει.
«Δεν έχουμε ανάγκη από σοφές και μάταιες γνώμες, αλλά από μια αθόρυβη, γεμάτη έργα ζωή»
Ο Επίκουρος, μας οδηγεί."

*Τελικά, δεν μπόρεσα να ξεφύγω από τα παραπλανητικά δημοσιεύματα του διαδικτύου και απέδωσα στον κύριο Dieter Zetshe, όσα κατέθεσε ο Udo Gollub όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο φίλος Γιώργος Γιώτης, που ειδικεύετε στο να ανακαλύπτει παρόμοια δημοσιεύματα. Η διεύθυνση όπου τα ανακάλυψε είναι η https://www.facebook.com/udo.gollub/posts/10207978845381135.
Παρ' όλα αυτά, μπορεί να μην είναι λόγια του ηγέτη ενός εκ των κολοσσών της Ευρώπης, είναι όμως κοντά στην πραγματικότητα και ως τέτοια μου αρκούν. 
Στις 14/3 είχε επισημανθεί ως HOAXES   http://ellinikahoaxes.gr/2018/03/14/dieter-zetsche-enas-allos-kosmos-erchete-syntoma/  και δεν το πήρα είδηση.
Φίλε Γιώργο, σ' ευχαριστώ πολύ για τη διόρθωση.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Είναι η ζωή του καθενός, ένας μικρός ωκεανός που πρέπει να τον περάσει.

Ένας παράξενος γέρος βρέθηκε σε μια παρέα παιδιών και άρχισε να τους λέει μια ιστορία.

Είναι η ζωή του καθενός, ένας μικρός ωκεανός που πρέπει να τον περάσει.

Ο καθένας, σύμφωνα με τις δυνατότητές του, φτιάχνει τη σχεδία του και την εξοπλίζει με τα μέσα που μπορεί.

Πολλοί διαλέγουν να μείνουν στο μικρό ορμίσκο που γεννήθηκαν κολυμπώντας μόνο με τα χέρια τους.

Οι πλειοψηφία, καβαλά ένα κούτσουρο που περνούσε τυχαία και αν είναι τυχεροί, μπορεί και να πιάσουν κάποιο νησί να σωθούν, να ξαποστάσουν και αν έχουν τόλμη, να ξεκινήσουν και πάλι για το άγνωστο.

Αρκετοί, από τους λίγους που απέμειναν, φτιάχνουν μια μικρή σχεδία και παλεύουν με τα κουπιά, ή με το μικρό πανί τους να ξεκινήσουν το ταξίδι τους.




Ακόμη λιγότεροι, αντί για  σχεδία έχουν βαρκούλα, την εξοπλίζουν με μεγάλα πανιά στο κεντρικό τους ιστίο και με φλόκο για  μεγαλύτερη ταχύτητα. Και αν πέφτει ο άνεμος, έχει ο Θεός.




Ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να εξοπλίσουν το ιστιοφόρο τους και με μηχανή για να μη κολάν πουθενά.Με ότι καιρό και αν έχει, αυτοί  προχωρούν και  φτάνουν στον προορισμό που έχουν επιλέξει και όχι όπου τους βγάλει το ρεύμα της ζωής.




Το πως ξεκινά αυτό το ταξίδι ο καθένας, η ψυχούλα του το ξέρει.

Την σχεδία του, το σκάφος του, το κούτσουρό του, ο καθένας το επιλέγει, το χτίζει, το εξοπλίζει με το μυαλό του, τη θέλησή του και τις προτεραιότητές της ζωής του.
Το σκαρί που θα καβαλήσει είναι οι γνώσεις του, η παιδεία του, το μεράκι του για μάθηση και για δουλειά.
Η μηχανές του, είναι η εξειδίκευση του, η δεξιότητές του, η ατομική του προσφορά στην γενική εξέλιξη.
Το κεντρικό του πανί, είναι η ενασχόλησή του με το σώμα του, με τον αθλητισμό και την υγεία του.
Ο φλόκος του,  είναι η αγάπη του για τις τέχνες και τον πολιτισμό.
Κάτι από αυτά αν θα λείπει, σε κάποια φάση της ζωής του, θα καταλάβει πως δεν είναι πλήρης και πλήρως εξοπλισμένος. Θα βρεθεί σε δύσκολες στιγμές και δεν θα έχει όλα τα μέσα να τις ξεπεράσει.
Όλοι οι άνθρωποι μέχρι τα 24 τους χρόνια έχουν διαμορφώσει το "μέσον" που θα διασχίσουν τον ωκεανό τους.
Υπάρχουν αρκετοί, που συνεχίζουν να παλεύουν και να προσπαθούν να μεγαλώσουν τη σχεδία τους, να την εξοπλίσουν με πιο μεγάλο πανί, με καλύτερη μηχανή, με πιο μεγάλο φλόκο, σε όλη τους τη ζωή. Δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον αγώνα.
Το μεγάλο τους κέρδος είναι πως ποτέ τους δεν θα πουν, βαρέθηκα αυτό το ταξίδι. 
Κουράστηκα. 
Δεν αντέχω άλλο.
Γιατί, η ομορφιά είναι στο ταξίδι και ο προορισμός γνωστός εκ των προτέρων.
Άγνωστη παραμένει η άφιξη.
Καλό σας ταξίδι ομορφιές μου. Με όποιο τρόπο και αν το ξεκινήσετε, ποτέ μη σταματήσετε να εξοπλίζετε το σκαρί σας.


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

" γινάτι " Ο σοφός της λίμνης

Ήταν Δεκέμβριος του 2008, όταν ακούγοντας στο ραδιόφωνο την εκπομπή της Αναστασίας Γρηγοριάδου μια συνέντευξη του Γιάννη Καλπούζου καρφώθηκε στην καρδιά μου το παρακάτω απόσπασμα.

"Ένα Ιμαρέτ είναι η γη.Το Ιμαρέτ του Θεού.Κι εμείς οι φτωχοί, τα ορφανά και οι ταξιδιώτες της ζωής , που μας φιλοξενεί.Μας τρέφει, ανοίγει την αγκαλιά του, μας δέχεται και μας επιτρέπει να απολαύσουμε και να χαρούμε την ζωή.Κι εμείς θαρρούμε πως το διαφεντεύουμε.Το μοιράσαμε, είπαμε "αυτός ο τόπος δικός μας, εκείνος δικός σας" κι ύστερα ορμήσαμε ο ένας στον τόπο του άλλου, χωρίς να νογάμε ότι δεν ανήκει σε κανέναν.Μας άφησε ο Θεός αυτό το ιμαρέτ να το διαχειριστούμε κι εμείς αρπάζουμε, κλέβουμε, αδικούμε, εκμεταλλευόμαστε, διεκδικούμε όλο και περισσότερα, μέχρι την ώρα που θα επιστρέψουμε το τομάρι μας εκεί όπου ανήκει, στο χώμα. Και θα αξίζει τότε με όσο ενός βοδιού ή ενός προβάτου, τίποτε παραπάνω."

Ήταν ουσιαστικά ο ιδανικός τρόπος για να βρεθώ στην πρώτη παρουσίαση βιβλίου στη ζωή μου. Είχα την ανάγκη να γνωρίσω από κοντά τον άνθρωπο που έγραψε αυτά τα λόγια.
Και τον γνώρισα.
Και γίναμε συνοδοιπόροι σε μία ονειρική πολιτεία έκτοτε.
Τον ακολουθώ, πιστός αναγνώστης των έργων του και λάτρης της γραφής του.
Όταν δέχθηκα την πρόσκληση πριν λίγο καιρό, να είμαι ένας από τους δύο που θα αναγνώσουμε αποσπάσματα του βιβλίου στην παρουσίαση της 30ης Μαρτίου στο Public, ένοιωσα τη χαρά της ολοκλήρωσης μιας σχέσης, που στα δέκα χρόνια που διανύσαμε από την πρώτη παρουσίαση του "Ιμαρέτ", μεσολάβησαν μια παρουσίαση στην Κομοτηνή που άφησε εποχή, μια παρουσίαση στην Καστοριά για το "Άγιοι & Δαίμονες", μια στο Αμύνταιο για το "Σέρρα" και πολλές συναντήσεις με διάφορες αφορμές Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Μια σχέση που δεν αρκέστηκε στην εκτίμηση, τον σεβασμό και την αγάπη ενός αναγνώστη προς τον αγαπημένο του συγγραφέα, αλλά και στα βιώματα που βάζουν θεμέλια για μια καθαρή και ουσιώδη φιλία.

Λίγες μέρες πριν, παρέλαβα το νέο έργο του Γιάννη Καλπούζου, το (" γινάτι" Ο σοφός της λίμνης) από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Το διάβασα με τη λαχτάρα του διψασμένου για νερό  ταξιδευτή.
Αν με ρωτήσει κανείς τι κρατώ από αυτές τις σελίδες, τι ξεχωρίζω από το "γινάτι", θα πω πως για πρώτη φορά φώλιασε μέσα μου ένα μυθιστόρημα ολόκληρο, αυτούσιο, δίχως ερωτηματικά, δίχως ενστάσεις, δίχως αναστολές.
Μαγικός ο τρόπος που προσεγγίζει η σκέψη του συγγραφέα τον τόπο, το χρόνο, τους χαρακτήρες των ηρώων του. Μα αυτό που με σαγηνεύει σε υπέρτατο βαθμό, είναι η σοφία που κουβαλούν τα λόγια και οι κινήσεις των ηρώων του. 
Ο κάθε ένας από όσους διαβάσουν το βιβλίο, θα βρει κάπου να σταθεί και να αναλογιστεί, πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας, αν οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να προσλάβουν μέρος αυτής της σοφίας.
Η ιστορία που έχω προσλάβει  σαν γνώση,  διαβάζοντας τα έργα του Γιάννη Καλπούζου είναι καταγεγραμμένη ανεξίτηλα μέσα μου, σαν να είναι βίωμά μου. 
Δεν είναι απλά ένας ευφάνταστος συγγραφέας με αναγνωρίσιμη, δική του γραφή. 
Είναι ένας ερευνητής της ιστορίας των ανθρώπων και όχι των κρατών. 
Εντάσσει στο ιστορικό πλαίσιο μιας εποχής και ενός τόπου τους ήρωες του και η μυθοπλασία του αποκτά νέα διάσταση. Πολλαπλά χρήσιμη, παιδευτική και διασκεδαστική.

Αν θέλετε να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας για ένα καλό βιβλίο, διαβάστε το "γινάτι" και είμαι σίγουρος πως θα σας οδηγήσει στο μονοπάτι που χαράζει η γραφή του Γιάννη Καλπούζου όλα αυτά τα χρόνια και θα γίνουμε συνοδοιπόροι προς ένα καλύτερο αύριο, γιατί θα έχουμε γνωρίσει το χθες.

Και ένα μικρό απόσπασμα από το φίλο μου Στέργιο Γκρέτζιο που μου έδωσε τη χαρά και τη μοιράζομαι μαζί σας.


Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΕ Παράσταση " Τα Κόκκινα Φανάρια"



Ένα θεατρικό ταξίδι που ξεκίνησε τον Οκτώβριο οκληρώθηκε στις 25 Ιανουαρίου, κάνοντας ένα γύρω για άλλες τέσσερις παραστάσεις 1 με 4 Φεβρουαρίου, με τη μεγάλη προσέλευση του κοινού, να μας υποχρεώνει για μία ακόμη παράταση 14,15,16 Φεβρουαρίου, στον ίδιο φιλόξενο χώρο του θεάτρου Αυλαία.

Έχω την επιθυμία να καταγράψω όσα κουβαλώ μέσα από αυτήν την εμπειρία.

Το σκαρί του Θεάτρου του Άλλοτε καλοχτισμένο, με καπετάνισσα την Βαρβάρα Δουμανίδου και πλήρωμα που ήταν χρόνια στο κουρμπέτι, υποδέχτηκε και κάποιους ξέμπαρκους, σαν και του λόγου μου. 
Ξεκινήσαμε να χτίζουμε κομμάτι - κομμάτι το νέο σκαρί με πολλές δυσκολίες σε ξένα καρνάγια. Πότε στο ΕΝΟ, πότε στο Μπενσουσάν και για λίγο στο Alte Fablon. Επίπονη προσπάθεια που γινόταν φοβερά δυσκολότερη όσο πλησίαζε ο καιρός, που θα έπρεπε να συντονιστούμε τόσοι άνθρωποι για να  δούμε ολοκληρωμένο το έργο.
Έγινε όμως! 
Και το φοβερό ήταν πως έγινε, δίχως εντάσεις, δίχως προστριβές, δίχως αναβολές. 
Και μετά από 59 χρόνια ζωής, μπορώ να το πω με σιγουριά, πως κανένα πλήρωμα δεν μπορεί να φτάσει κάπου, αν δεν έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό και αγάπη στον καπετάνιο του.



Όλα τα μέλη του πληρώματος, δώσαμε το καλύτερό μας εαυτό. Όμως η έμπνευση της Βαρβάρας να εντάξει στην ομάδα τον Πέτρο Σατραζάνη, όχι μόνο σαν συνθέτη της μουσικής, αλλά και σαν συνδετικό κρίκο των συναισθημάτων μας, αφού παίζοντας ζωντανά επί σκηνής, διαμόρφωνε τις μουσικές του,  σύμφωνα με όσα ο ίδιος προσλάμβανε από την ενέργειά μας και τα συναισθήματά μας παίζοντας το ρόλο του ο καθένας  και η καθεμία από μας, ήταν το κλειδί για να ξεφύγουμε και να μην έχουμε απλά ένα ωραίο σκαρί, αλλά με ούριο άνεμο το εξαιρετικό κείμενο του Αλέκου Γαλανού, να ταξιδέψουμε και να καταφέρουμε να πάρουμε μαζί μας, και όσους από το κοινό αντιλαμβάνονταν τις προσθέσεις  μας.
Και πρόθεσή μας ήταν μια και μόνη. 
Παραθέτω αυτούσια τα λόγια της Βαρβάρας Δουμανίδου για να είναι ακριβής η περιγραφή μου.




✾ Ήθελα να φέρω την αλήθεια, ωμή, στο πρόσωπο του θεατή κι όχι να κρύψω την ασχήμια και τη βρωμιά κάτω από το χαλί. Να μη μείνω και προβάλλω την αισθησιακή, σεξουαλική πλευρά αυτών των γυναικών (γι αυτό και δεν έχει γυμνό η παράσταση), αλλά την κακοποίηση και την εκμετάλλευσή τους από οίκους ανοχής και νταβατζήδες, από έλλειψη άλλων επιλογών για την επιβίωσή τους, θύματα εκφοβισμού, αλλά και του έρωτα με λάθος άνθρωπο. Κι αυτό με τη νόμιμη σφραγίδα του κράτους και της κοινωνίας υποφέροντας μια στιγματισμένη ζωή γεμάτη κινδύνους, κακοποιημένες ψυχικά και σωματικά, συχνά εξαρτώμενες συναισθηματικά από τους δυνάστες τους». ✾

Και ήρθε αυτή  η αλήθεια. 
Κάποιους πλήγωσε, κάποιους πόνεσε, κάποιους τρομοκράτησε, αρκετούς τους ξένισε, μα αυτό που κρατώ, είναι τα ζεστά και υγρά βλέμματα όσων μας πλησίαζαν στο τέλος κάθε παράστασης και μας επέστρεφαν κάτι από όσα πήραν. Αυτό το κάτι, είναι που με ανατροφοδοτεί και έχω τη δύναμη να βρίσκομαι και το επόμενο βράδυ επί σκηνής.
Βίωσα αυτή την εμπειρία, μέσα σε μια ηρεμία μοναδική. Με ένα πνεύμα αλληλεγγύης και συναδελφικότητας πρωτόγνωρο.  
Ούτε στην κατασκευή των σκηνικών συναντήσαμε προβλήματα, αφού βρέθηκαν οι κατάλληλες λύσεις για να ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές της παράστασης. (Σημαντική η βοήθεια του αδελφού μου, Τάσου Μίχου και του φίλου Τάκη που μας παραχώρησε τα εργαλεία του ανενεργού εργαστηρίου του για αυτό τον σκοπό).

Δεν υπήρξε ούτε μια φορά στις δώδεκα παραστάσεις μας και στις αμέτρητες πρόβες, που να μου απόσπασε την προσοχή κάτι έξω από την παράσταση και να μη μπορώ να αφοσιωθώ στο ρόλο μου.
Και σε συνθήκες δύσκολες, αφού πολλά βράδια χρειάστηκε να διαλύσουμε το σκηνικό μας και την επόμενη να το ξαναστήσουμε.

Θα καταχωρήσω με τη σειρά που μου έρχονται στο νου και τους υπόλοιπους συντελεστές και μέλη αυτού του πληρώματος, σε αυτό το υπέροχο ταξίδι.
Ο καπετάν Νικόλας πήρε σάρκα και οστά χάρη στη στιβαρή και αισθαντική ερμηνεία του Στέργιου Κωνσταντζίκη. Κάθε βράδυ, μετά την παράσταση, ένοιωθα την ανάγκη να του σφίξω το χέρι για τον αψεγάδιαστο τρόπο που απέδιδε τον ρόλο του.
Η Μαίρη, είχε τη χάρη και την ομορφιά της Τζιωρτζίνας Βογιατζόγλου που μου έκανε φοβερή εντύπωση, πως από τις πρώτες πρόβες ήξερε όλα τα λόγια σε έναν από τους πιο μεγάλους ρόλους και είχε στυλιζαρισμένη προσέγγιση στο χαρακτήρα με ελάχιστες μεταβολές στη διάρκεια που έχτιζε το ρόλο.
Ο Μιχάλης, ένα αμούστακο και άβγαλτο παλικάρι, που εξελίχθηκε από την πένα του Γαλανού σε ένα αδίστακτο καιροσκόπο, έχει την όψη του πιο ευγενικού νέου ηθοποιού που έχω γνωρίσει. Του Γιώργου Κωνσταντίνου. Σπουδές, δουλειά, θέατρο τα έβαλε σε μια σειρά και τα προλαβαίνει και χαμογελά! Υπέροχος!
Ο πολυτάλαντος Νίκος Γκάρας  δεν σταματά να με εκπλήσσει, που βρίσκει τη δύναμη μέσα σε τόση πραότητα, να κάνει τόσα πολλά και τόσο καλά! Στην παράσταση πάντως είχε την υποχρέωση, να κάνει τον αστυφύλακα μέσα στη σκηνή και το αμερικανάκι πίσω από αυτήν με πολύ αξιόπιστο τρόπο.
Η Μαντάμ Παρί είχε το μπρίο και την αξιοπρέπεια της Όλγας Καλαμάρα με το απίστευτο χιούμορ της και την απέραντη τρυφερότητά της.
Η Μυρσίνη δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο με τα πάθη της και αυτό ήταν κατόρθωμα της Μαρίας Σεμερτζίδου. Η ζωντάνια της, το κέφι της, το χαμόγελό της έδιναν άλλον αέρα τόσο στις πρόβες, όσο και στις παραστάσεις. Την αγαπώ!
Το πιο παράδοξο ζευγάρι στο έργο του Αλέκου Γαλανού, αυτό της Μαρίνας και του Ντόρη,
ενσάρκωσαν η Άννα Μαρία Γάτου και ο Γιάννης Κυφωνίδης. Οι δυσκολότερες σκηνές του έργου. Και πως να γίνει βίαιος ένας τόσο ευγενής άνθρωπος! Και πως να υποδυθείς ένα ρόλο που η Χέλμη τον πήγε στο Θεό!  Πάλεψαν σκληρά και οι δύο, για να φτάσουν τις σκηνές τους στο επίπεδο που αναζητούσε η σκηνοθέτις μας και πιστεύω πως τα κατάφεραν.
Ο Πέτρος, ευτύχησε να είναι ένας Πέτρος και μάλιστα Φραγγόπουλος που του έδωσε φτερά και να αποσπά την προσοχή του κοινού αν και όντας ο μικρότερος ρόλος της παράστασης. Το πειραχτήρι της παρέας που αν και μπήκε τελευταίος στο πλήρωμα, έγινε ένα με όλους.

Ο Γαλανός, υπηρέτησε στο κείμενό του όλες αυτές τις ψυχές που βρέθηκαν αλυσοδεμένες στο άρμα του αγοραίου έρωτα και αναζήτησε στην καθημερινότητά τους τις στιγμές που είχαν μια δόση ελευθερίας. Σε μια κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί εδώ και αιώνες με έναν τρόπο αγελαίο δεν υπάρχουν και πολλές τέτοιες στιγμές για τέτοιες υπάρξεις. Το ανώνυμο  πλήθος όλων αυτών των γυναικών, το ενσάρκωσε η τραγουδίστρια της παράστασης η Νατάσσα Κοψαχείλη. Βρήκε τον τρόπο και άντεξε να δεχτεί όλο το ανδρικό πληθυσμό του θιάσου - πλην του καπετάν Νικόλα - στο κρεβάτι της. Να γίνει έτσι το κύριο μέσο για να αντιληφθούν οι θεατές, πως πίσω από τα προφανή, υπάρχει ο πόνος και η εκμετάλλευση και η εγκατάλειψη και ο στιγματισμός. Υποκλίνομαι στη δύναμή της και στην υπέροχη φωνή της.
Σε όλη αυτή την προσπάθεια, είχα δίπλα μου αγόγγυστα και αρωγό μέχρι να βρω τα πατήματά μου, την Κατερίνα του Γαλανού, κατά κόσμο Θεοδώρα Κωστάκου, Την αγαπημένη μου Λόλα. Ήταν εκεί για όλους και για όλα. Προγραμματισμένη να δίνει λύσεις και να δίνεται. Η ψυχή της ομάδας και η μεγάλη μου χαρά για την τόσο κοντινή μας συνεργασία.
Ο Μιχαήλος που βροντοφώναξε την ισχύ του σαν κυρίαρχος στο πορνείο, που βρήκε το μάστορά του από ένα αδύναμο πλάσμα που εκμεταλλευόταν δίχως να ανταποκρίνεται στον έρωτά του, δεν θα έβρισκε καλύτερο εκπρόσωπο από τον Δημήτρη Βασιλειάδη. Αν κατόρθωσα κάτι παίζοντας το ρόλο του γέρου, τα μισά τα οφείλω στη δική του διδασκαλία κινησιολογικά. Στη δική του συμπαράσταση και στάση σε όλους μας. Υπέροχος συγκυβερνήτης σε ένα άξιο πλήρωμα!
Ο Πέτρος Σατραζάνης ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Δεν υπήρχε ρόλος για αυτόν και έγινε το χαλί για να πατήσουμε και να μας ενώσει όλους.  Τον λάτρεψα για τον τρόπο που έπαιζε το πιάνο. Για την αισθητική του. Για την παιδεία του. Για τις παρεμβάσεις του.



Θα τον ακολουθώ!

Τέλος, η Βαρβάρα Δουμανίδου, είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της. Όσα και αν γράψω σε αυτό το μικρό αφιέρωμα για αυτήν την ομάδα που χαράχθηκε μέσα μου ανεξίτηλα, θα είναι λίγα. Θα επανέλθω και όταν θα γίνει, θα συμπεριλάβω και το άλλο της μισό που μας χάριζε απλόχερα αγκαλιές και μας έδινε δύναμη. 
Τον  Ηλία Μάστορα
Αυτός δεν είναι μόνο κεφάλαιο, αλλά τόμος ολάκερος.





Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Γενέθλιος ημέρα

Σήμερα  κάνω το πρώτο βήμα στα




Όντας γεννημένος το



θέλω να πιστεύω πως θα τα καταφέρω να είναι μια δημιουργική χρονιά.

Θα την απολαύσω ως το μεδούλι της.

Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ο φόβος - Λύκος (Οροβάγχη)



Ο φόβος είναι το βασικότερο συστατικό της ανθρώπινης υπόστασης. Βρίσκεται στον πυρήνα των κυττάρων μας και τροφοδοτείται διαρκώς,  - ατομικά και συλλογικά – με νέες απειλές υπαρκτών και ανύπαρκτων κινδύνων.
Είναι ακριβώς το σημείο που εκμεταλλεύονται όσοι διαφεντεύουν τη μοίρα  των ανθρώπων. Χάρη σε αυτόν, κάθε εποχή έχει και τη μαζική της υστερία, που κρατά τους πληθυσμούς πειθήνια όντα στις βουλές των κρατούντων.
Ο ISIS και ισλαμοτρομοκρατία σήμερα, πυρηνικά ολοκαυτώματα σήμερα και χθες, Ναζισμός με τα φασιστοειδή του, προχθές, ο κομουνισμός που γεννά Μακαρθισμούς και ψυχρούς πολέμους αντιπροχθές, και όλα αυτά απλώνονται σαν το ζιζάνιο του λύκου, κίτρινα κόκκινα και μαβιά, πάνω στις ψυχές των ανθρώπων.
Οι θρησκείες και κυρίως οι ονομαζόμενες θρησκείες εξ αποκαλύψεως, όπου η αλήθεια και η γνώση δεν είναι θέματα αναζήτησης και ανάπτυξης αλλά αποκάλυψη άπαξ δια παντός κάποιων μύθων από τον όποιο θεό, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, στηρίχθηκαν σε μια ανοιχτή θέση εξουσίας. Μια εξουσία που πηγάζει από την δαμόκλειο σπάθη της κόλασης και της τιμωρίας όσων δεν συμμορφωθούν  με τις γραφές τους.
Ρίζωσε για τα καλά ο φόβος στη ζωή μας και διασπείρεται όπως ακριβώς το ζιζάνιο του λύκου, παρασιτικά.
Ο λύκος με την επιστημονική ονομασία  Οροβάγχη, δεν έχει χλωροφύλλη, που σημαίνει πως τα θρεπτικά του συστατικά τα προσλαμβάνει από το φυτό ξενιστή και το οδηγεί σε μαρασμό. Όπως ακριβώς ο φόβος τις ψυχές των ανθρώπων.
Κάθε φυτό οροβάγχης, παράγει 100,000 σπόρους οι οποίοι διασπείρονται και περιμένουν για πάνω από δέκα χρόνια το νέο φυτό ξενιστή που θα τους αναστήσει. Σε ένα προσβεβλημένο χωράφι με το ζιζάνιο του λύκου, μόνο η αμειψισπορά  για τρία ή τέσσερα χρόνια με φυτά που δεν προσβάλλονται θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση.
Αν παρέμβει κανείς και καταστρέψει το ζιζάνιο πριν αναπτύξει τους σπόρους, πάντα βοηθά και περιορίζει την εξάπλωση.
Το φόβο όμως των ανθρώπων, μόνο η πορεία προς τη γνώση και η φιλοσοφημένη στάση ζωής μπορεί να τον αποτρέψει.
Όταν γνωρίζεις, μπορεί να φοβάσαι, όμως δεν πανικοβάλλεσαι . Λειτουργείς με περισσότερη ψυχραιμία και έχεις τη δυνατότητα να αντιμετωπίσεις με καθαρό μυαλό την κατάσταση.
Δεν γίνεσαι ένα με το κοπάδι που καθοδηγείται από το φόβο της γκλίτσας του τσομπάνη.
Και όχι!
Μακριά από το μαντρί, δεν σε τρώει ο λύκος.

Μέσα στο μαντρί σε τρώει ο τσομπάνης.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΘΥΜΟΣ - ΤΡΙΒΟΛΙ



Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλείται συνήθως  από κάποια ταραχή, προσβολή, άρνηση. Σπάνια νιώθουμε θυμό δίχως να νιώθουμε πληγωμένοι σε κάποιο βαθμό και σπάνια νιώθουμε πληγωμένοι ψυχικά χωρίς να νιώθουμε θυμό γι’ αυτό που προκάλεσε τον πόνο.
Το σίγουρο είναι πως ο θυμός, πάντα προκαλεί πόνο σε όποιον απευθύνεται, μα κυρίως σε αυτόν που είναι θυμωμένος.
Υπάρχουν μικρά γεγονότα της καθημερινότητας, που αν δεν τα ελέγξουμε και τα αφήσουμε να συσσωρεύονται, θα έρθει η στιγμή της έκρηξης και θα είναι οδυνηρή.  Λειτουργεί όπως ακριβώς αναπτύσσεται το τριβόλι. Αν δεν το ξεριζώσεις νωρίς και το αφήσεις να καρπίσει, τότε σκορπά γύρω του τα αγκάθια και αλλοίμονο σε όποιον τα πατήσει.



Ο θυμός που έχει θαφτεί μέσα μας, είναι σαν το τριβόλι που σκεπάστηκε από την αγριάδα - εγωισμό. Δεν φαίνεται, όμως είναι εκεί και κάποια στιγμή θα το πατήσουμε και θα υποστούμε τις συνέπειες. Ο θυμός που εκδηλώνουμε ανεξέλεγκτα προς οποιονδήποτε θεωρούμε πως τον προκάλεσε, δεν έχει συνέπειες μόνο για αυτόν, αλλά και για μας. Μέσα μας γίνεται μια έκρηξη, ο οργανισμός μας βρίσκεται σε επιφυλακή, αναβαίνει το αίμα στο κεφάλι μας και αδυνατούμε να ελέγξουμε τις πράξεις μας. Είναι σαν να πατάμε ξυπόλητοι σε κήπο γεμάτο τριβόλια.
Ο Ιπποκράτης  έλεγε πως οι συγκινήσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με τα συναισθήματα, επιδρούν στη λειτουργία του σώματος και είναι αφετηρία έναρξης πολλών ασθενειών. Από την αρχαιότητα λοιπόν μέχρι και σήμερα γνωρίζουμε πως η έκρηξη θυμού μπορεί να σκοτώσει. Η αδρεναλίνη πιάνει κόκκινο και δρα ανεξέλεγκτη.
Πώς να αναπτυχθεί και να καρπίσει, να ανθοφορήσει ο κήπος της αγάπης, αν αφεθεί ελεύθερα ο θυμός  - τριβόλι να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα;
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε τη δυνατότητα να ξεριζώνουμε όλα τα τριβόλια σε νεαρή ηλικία, και πολλά από αυτά απλώνουν ακτινωτά τα κλαδιά τους γύρω μας, με τα πανέμορφα κίτρινα ανθάκια και τους μυτερούς πολύπλευρους ακάνθους σε απίστευτη ποσότητα. Μπορούμε να εστιάζουμε σε αυτό έγκαιρα, και αντί να τα πατάμε και να πληγώνουμε εαυτούς και αλλήλους, αθώους και ενόχους – πόσες φορές δεν ξεσπάμε στα παιδιά μας, στην οικογένειά μας, γιατί είμαστε εκνευρισμένοι από την δουλειά ή από τις δυσκολίες της ζωής; -  να γνωρίζουμε πως βρίσκεται μπροστά μας, μέσα μας, να το συλλέγουμε και να το κάνουμε βοτάνι το ζιζάνιο.
Όπως το τριβόλι έτσι και ο θυμός, μπορεί να μας αναγεννήσει ερωτικά και να καταπολεμήσει την κατάθλιψη, αν το επεξεργαστούμε κατάλληλα. Αφού το συλλέξουμε, το πλύνουμε, το βράζουμε  και πίνουμε το αφέψημα τρεις φορές την ημέρα. Θα μας θυμίζει πως στο χέρι μας είναι να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας και να εστιάσουμε σε αυτό που μας κάνει να θυμώνουμε δίχως να παίρνει η μπάλα τους πάντες.

Θυμός και εγωισμός πάνε χέρι – χέρι και διαφεντεύουν τις ζωές μας.  Έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο που έχουμε κτίσει τον κοινωνικό μας ιστό και δομήσει την κοινωνία μας. Πίσω από κάθε δυσάρεστη είδηση του κοινού ποινικού δικαίου, που φτάνει μέσα από τα ΜΜΕ στα αυτιά μας, υπάρχει ένας θυμωμένος άνθρωπος.
Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν, για μια ευχάριστη ευδαίμονα ζωή, να μπορούμε να έχουμε υπό έλεγχο το θυμό. Και πως μπορεί να γίνει αυτό;
Για την απάντηση θα δανειστώ τα λόγια του Αριστοτέλη: ‘Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. Αλλά το να θυμώνει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο’
Αυτό λοιπόν πρέπει να κάνουμε. Να γνωρίζουμε πάντα πως ο θυμός είναι τριβόλι που μπορούμε να ελέγξουμε και πριν ξεσπάσουμε κατά δικαίων και αδίκων, ας κάνουμε την ενσυνείδητη κίνηση να το ξεριζώσουμε, να κερδίσουμε το κατάλληλο χρόνο για να γίνει η αποσυμπίεση μέσα μας και να μπορέσουμε με λογική να στρέψουμε το βλέμμα προς τη βασική αιτία που προκάλεσε τον θυμό.


Η συγχώρεση είναι το μεγάλο φάρμακο κατά του θυμού. Λειτουργεί  κατευναστικά και μακροχρόνια. Μια αγαπημένη φίλη έβαλε στο στόμα κάποιου ήρωα θεατρικού τα εξής λόγια: «Το ασυγχώρητο σε δένει με το παρελθόν. Η αδυναμία της συγχώρεσης δεν έχει παρόν, ούτε μέλλον, μόνο παρελθόν». Σαν τα τριβόλια από το παρελθόν, παραμένει ο θυμός και υποσκάπτει το μέλλον μας. Μόνο αν μπούμε στη διαδικασία να μαζέψουμε τα αγκάθια του, θα συγχωρέσουμε και θα λυτρωθούμε. Θα αντικρίσουμε το σήμερα και το αύριο με καθαρό βλέμμα και ζεστή καρδιά.


Έτσι πάντα θα έχουμε τον κήπο της Αγάπης ολάνθιστο και καρπερό, να ομορφαίνει  και να τροφοδοτεί την ζωή μας με άνθη και καρπούς.

Να ευτυχούμε εμείς και όσοι βρίσκονται γύρω μας.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΖΙΖΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αγάπη!
Τι είναι η Αγάπη;
Είναι το συναίσθημα  που όταν επικρατεί, ζεις σε απόλυτη ευδαιμονία.
Το ευγενέστερο των συναισθημάτων.
Το συναίσθημα έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης.
Στη φιλοσοφία είναι η αρετή που  εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, την αφοσίωση, την συμπόνια, την στοργή.
Στο μυαλό μου υπάρχει σαν ένας κήπος.
Ο κήπος της Αγάπης.
Όπου τα φυτά εκπροσωπούν και κάποιο συναίσθημα.

Υπάρχουν τα ωφέλιμα φυτά – συναισθήματα, που με ιδιαίτερη φροντίδα αποδίδουν καρπούς και άνθη. Ομορφαίνουν την ψυχή, συντηρούν την ζωή, και οδηγούν τη νόηση σε ανώτερα στάδια. Ανάμεσά τους όμως, υπάρχουν και τα συναισθήματα – ζιζάνια, που αν αφεθούν, θα πνίξουν κάθε καλό και ευγενές συναίσθημα και θα γίνει ο κήπος της αγάπης, αλλά και η ζωή μας ρουμάνι αδιαπέραστο και αφιλόξενο.
Στο κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματα, αντιστοιχεί ένα ζιζάνιο που υπάρχει σε κάθε κήπο και λειτουργεί με τους κανόνες της φύσης. Μένει στον καθέναν από εμάς να παρατηρήσει και να διαμορφώσει τη δική του αντιστοίχιση, σύμφωνα με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια.

Η δική μου διαβάθμιση είναι η  παρακάτω:

·         ο εγωισμός - αγριάδα,
·         ο θυμός - τριβόλι,
·         η κακία – γερμανός,
·         η οργή - ήρα,  
·         ο φόβος - λύκος,
·         ο φθόνος - μουχρίτσα,
·         το μίσος - δατούρα,
·         το άγχος - βάτος,
·         η ζήλεια - κολλιτσίδα,
·         η κακεντρέχεια - τσουκνίδα, 
·         η λύπη - αγριομάρουλο,
·         η μοναξιά - αγριοκρέμυδο, 
·         η ντροπή - καλέντουλα,
·         η ενοχή – κισσός,
·          η απομόνωση - μολόχα,
·        η απογοήτευση – βλίτο,
·         η ανασφάλεια - περικοκλάδα,
·          ο πανικός - κόνυζα,
·         
       
Έχω την αίσθηση, πως ενώ η φύση λειτουργεί με αντικειμενικά κριτήρια, εμείς, ως έλλογα όντα που ο καθένας μας έχει τη δική του διαδρομή στη ζωή, έχει τη δυνατότητα να αποδώσει σε κάθε συναίσθημα και διαφορετική υπόσταση. Γι’ αυτό και υποκειμενική.
Άρα, ο καθένας μπορεί να αποδεχθεί τη δική μου σύνδεση ή να διαμορφώσει τη δική του, σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.

Θα προσπαθήσω να στηρίξω την άποψή μου, περιγράφοντας τα αντικειμενικά δεδομένα των ζιζανίων - φυτών και τα υποκειμενικά των ζιζανίων - συναισθημάτων.
Έχοντας μια επιθυμία.
Το καλό που νιώθω πως κουβαλώ μέσα από την ενασχόλησή μου  με αυτήν την ιστορία, να φτάσει στους αναγνώστες που θα έχουν το κουράγιο να το διαβάσουν.


ΑΓΡΙΑΔΑ – ΕΓΩΙΣΜΟΣ



Εγωισμός είναι η τάση να ευνοεί κανείς το προσωπικό του συμφέρον σε βάρος των υπολοίπων. 
Να επιθυμεί να κυριαρχεί η γνώμη του έναντι οποιασδήποτε άλλης. Πολλαπλασιάζεται με τον ίδιο τρόπο, αυτόν  της αγριάδας. Τα ριζώματά του, αναπτύσσονται βαθιά μέσα στο εγώ και το υπέργειο τμήμα του, όσο δεν επεμβαίνει κανείς να το περιορίσει, εξαπλώνεται με απίστευτη ταχύτητα, δημιουργώντας νέα ριζώματα, καταλαμβάνει ζωτικό χώρο άλλων συναισθημάτων. 
Συμβιωτικά μαζί του αναπτύσσεται ο Θυμός - Τριβόλι, το Μίσος – Δατούρα, ο Φόβος – Λύκος, ο Φθόνος –Μουχρίτσα και η Ανασφάλεια - Περικοκλάδα.  

Ο Εγωισμός, όπως και η αγριάδα δεν καταστρέφεται ποτέ. Ακόμη και αν τον κάψεις και καταστρέψεις το υπέργειο τμήμα του, με το πρώτο δάκρυ που δεν βγαίνει προς τα έξω, να κυλήσει στο μάγουλο αλλά κρατιέται και σταλάζει στην ψυχή, ξαναφυτρώνει και διεκδικεί να διαφεντέψει την ύπαρξή σου. 
Μπορείς να το διατηρήσεις με συχνά κουρέματα και τακτικά ποτίσματα σαν γκαζόν. Μπορείς να παίζεις γκολφ και να χορτάσεις πράσινο, θα στερήσεις όμως από την ζωή σου την πολυχρωμία, την πολλαπλή χρησιμότητα και την ομορφιά ενός κήπου, σαν αυτόν της Αγάπης.
Τρέφει και τρέφεται από το εγώ. Στερεί από όλα τα’ άλλα συναισθήματα ζωτικό χώρο και λειτουργεί αρνητικά σε οποιαδήποτε σχέση. Πολύ περισσότερο στη συμβίωση δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Να τον περιορίσεις μόνο μπορείς.
Καταπολεμάται με την εκρίζωση και την  αγάπη προς τους άλλους, την κατανόηση της διαφορετικότητας, την πραότητα, τη  γνώση, το διαλογισμό και την ενσυναίσθηση. Όσο εξασθενεί ο εγωισμός, τόσο μεγαλώνει η ηρεμία, η αίσθηση ελευθερίας από τα δεσμά του, η ευτυχία να ζεις δίχως τα αρνητικά αποτελέσματα της παρουσίας του.  
Τότε μόνο μπορεί να περιορισθεί και να μετατραπεί σε βοτάνι. Βράζοντας αυτές τις ρίζες, πίνεις το νερό και καταπολεμάς τα προβλήματα του προστάτη, τις πέτρες στα νεφρά, την κυστίτιδα.
Την αγριάδα χρησιμοποιούν οι γάτες και τα σκυλιά σαν φυσικό καθαριστικό για να κατευνάσουν τις πεπτικές τους διαταραχές.
Τον εγωισμό μας, χρησιμοποιούν όσοι γνωρίζουν να χειρίζονται τους ανθρώπους και να μας κατευθύνουν σύμφωνα με το συμφέρον τους.
Έχοντας επίγνωση πως ο εγωισμός  είναι βασικό μας συναίσθημα,  μπορούμε να τον κρατήσουμε σε τέτοια κατάσταση που να μην επηρεάζει την ζωή μας, να τον ξεριζώνουμε, για να μη καταστρέφει τον κήπο της Αγάπης.
Είμαι σίγουρος πως όσοι από εμάς το καταφέρουμε, θα έχουμε τη χαρά να ζήσουμε με πληρότητα και ευδαιμονία, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα ουσιαστικά του πνεύματος και όχι στην επίπλαστη ευδαιμονία της κατανάλωσης.
Ο εγωισμός τρέφεται από την επιθυμία για υλικά αγαθά, ενώ καταστέλλεται από την πνευματική καλλιέργεια. 
Όσο περισσότερα θέλει κανείς, τόσο περισσότερα μέσα θα χρησιμοποιήσει για να τα αποκτήσει. Τόσο περισσότερο θρέφει τον εγωισμό του. Οι απόλυτοι εγωιστές, είναι δυστυχείς άνθρωποι. Μπορεί να έχουν τον κόσμο της ύλης στα χέρια τους και να τον εξουσιάζουν, όμως δεν θα αποκτήσουν ποτέ την ψυχική γαλήνη και την ευτυχία που μόνο η αγάπη μπορεί να προσφέρει, γιατί το ζιζάνιο – εγωισμός, έχει πνίξει κάθε άλλο συναίσθημα που υπάρχει μέσα του και γύρω του.


Μόνο τα σύμφυτα μπορούν να επιβιώσουν σε τέτοιες συνθήκες.  Ο φόβος, ο θυμός, το μίσος, η κακία και ο φθόνος γιατί, ενώ τα έχουν όλα όσα μπορούν να αγοράσουν με το χρήμα, δεν μπορούν να έχουν, όσα κάποιοι άλλοι τα κατέχουν μόνο με την αγάπη.