Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Το Πολυτεχνείο ...

Και να που ήρθε πάλι ο καιρός
μανάδες να κλάψουν...
πατεράδες να ραγίσουν...
αδέλφια να ορκιστούν εκδίκηση...
δημαγωγοί να επωφεληθούν την θυσία...
δημοσιογράφοι να λαϊκίσουν...
οράματα νέα να δημιουργηθούν...
πάνω στο αίμα που αχνίζει.
Ένα - δύο - τρία πολλά Πολυτεχνεία...
θα κρύψουν και πάλι
κάτω από το χαλί...
της κοινωνίας μας το χάλι.

Μακάρι να διαψευστούν οι φόβοι μου...
Μα φοβάμαι...
πως πολλοί - πολύ το επιθυμούν να συμβεί.



Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Ημέρα Φιλαναγνωσίας Στο Σπίτι Του Βιβλίου 21 Νοεμβρίου 2014


MediumMediumMedium
                                           


Λίγα λόγια για τις προετοιμασίες που πρέπει να γίνουν για την ημέρα φιλαναγνωσίας στις 
21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  2014
σε συνεργασία με τους δασκάλους του δημοτικού σχολείου του Αγγελοχωρίου και τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου, με αφορμή την επίσκεψη φίλων bookrosser από την Αθήνα και την ενίσχυση με βιβλία της ζώνης απελευθέρωσης  "Το Σπίτι Του Βιβλίου".
Για να κρατηθεί το ενδιαφέρον  των αναγνωστών και ειδικά των παιδιών σε υψηλό επίπεδο, θα πρέπει να ανανεώνονται συνεχώς τα βιβλία. 
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μπουν στην διαδικασία απελευθέρωσης και όσο το δυνατό περισσότεροι αναγνώστες που συμμετέχουν σε αυτή την διαδικασία.
Είναι κάτι που θέλει χρόνο, υπομονή και επιμονή. 
Η παρουσία των φίλων μας από την Αθήνα, μαζί με την προσφορά τους σε βιβλία, μας δίνει ώθηση και τροφοδοτεί με αποθέματα ενέργειας, υλικής και ψυχολογικής, όλους μας.
Γι' αυτό πρέπει να μνημονεύσω για την ώρα, όσους εκδήλωσαν την πρόθεση να μας στείλουν βιβλία όπως την Kermit60 , την TIFFANY1972, τον panost  και φυσικά την taxidiarikopoul  που θα μας τα φέρει και σαν εκπρόσωπος όλων, θα είναι το τιμώμενο πρόσωπο της ημέρας.
Να μη ξεχάσω να ευχαριστήσω την Margo  που ήδη παρέλαβα τα βιβλία της και την Αiναφετς που έχω την ελπίδα να την δω από κοντά και να τα φέρει ιδιοχείρως.

Έτσι, θα έχουμε την "πολυτέλεια" να κεντρίζουμε το ενδιαφέρον των αναγνωστών για μεγάλο χρονικό διάστημα και να μπολιαστούν πολλοί περισσότεροι φίλοι με το μικρόβιο της ανάγνωσης και του μοιράσματος της χαράς από το διάβασμα ενός βιβλίου με άλλους συμπολίτες μας.

Έχω την κρυφή ελπίδα, να βρεθεί κοντά μας ο Δημήτρης Μπασλάμ, αν το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις του από το ανέβασμα με το ΔΗΠΕΘΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ  του νέου του βιβλίου
Τα παπούτσια του Βαρύτονου
Σε περίπτωση απουσίας του, θα δούμε ποιος θα αναπληρώσει αυτό το κενό.

Αυτά σε γενικές γραμμές, είναι που απασχολούν την καθημερινότητά μου αυτόν τον καιρό και με κρατούν όρθιο και δυνατό.


Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Και η Ζωή συνεχίζεται...με το Σπίτι του Βιβλίου

Η κάθε απώλεια, θέλει τον χρόνο της για να λειάνει τις αιχμές τις και να επιτρέψει το μυαλό να ασχοληθεί και πάλι με τα τετριμμένα της καθημερινότητας.
Και η δική μου καθημερινότητα, έχει κάτι πολύ όμορφο και ουσιαστικό. 
Έχει την επίσκεψη στο Σπίτι του Βιβλίου και την επαφή με φίλες, φίλους και παιδιά που έρχονται και αναζητούν απαντήσεις στο ερωτηματικό, τί είναι αυτό;






Έχουν περάσει κάποιες μέρες από τότε που πήρε την θέση του στην πλατεία του Αγγελοχωρίου, μπροστά από το κοινοτικό κατάστημα, το ΚΑΠΗ, το πολιτιστικό κέντρο και δίπλα στην εκκλησία του χωριού.



Οι πρώτες εντυπώσεις.
Ευτυχώς διαψεύστηκαν οι κασσάνδρες, πως δεν θα επιβιώσει κάτι τέτοιο στο χωριό, τα βιβλία θα τα καταστρέφουν τα παιδιά, κανείς δεν θα φέρνει βιβλία, μόνο θα παίρνουν και άλλα πολλά ανησυχητικά.
Τίποτε από όλα αυτά.
Και το πιο όμορφο. Τα ίδια τα παιδιά, έχουν γίνει οι προστάτες του.
Καθημερινά πριν ή και μετά το σχολείο,  κάνουν στάση και ψάχνουν κάτι "παιδικό"
Δυστυχώς στην βιβλιοθήκη μου δεν βρίσκονται βιβλία που θα ταίριαζε στην ηλικία τους.
Μέχρι τώρα, έχουν φιλοξενηθεί στο Σπίτι 66 βιβλία, κυρίως λογοτεχνία, ποίηση, φιλοσοφία και δοκίμια.
Μια όμορφη ιστορία που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι αυτή της Καιτούλας.
Χθες το βράδυ, έβαλε στην τσαντούλα της για το νηπιαγωγείο ένα βιβλίο.
Όταν την ρώτησε η μητέρα της τι θα το κάνει, η απάντηση ήταν "θα το πάω στο σπιτάκι με τα βιβλία, να αφήσω αυτό, για να μου φέρει ένα παιδικό".
Έτσι, σήμερα το απόγευμα θα περάσει να πάρει το παιδικό της βιβλίο, προσφορά της Ζωής.
Αυτές οι μικρές - μεγάλες στιγμές, είναι η χαρά  και η ανταμοιβή για τον κόπο και το ξόδι.
Να ευχηθώ, να συνεχίσει αυτή η όμορφη στιγμή της καθημερινότητάς μου.


Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Το αντίο σε ένα φίλο αγαπημένο - Αντίο Kalio!



Ήταν άνοιξη του 2010 όταν τον γνώρισα και παρά την διαφορά ηλικίας, έγινε αμέσως φίλος καρδιακός. Ο Δημήτρης,  γνωστός σε όλους ως Kalio, μαζί με τον Κώστα τον Ζαμπούνη αγκάλιασαν την πρότασή μου για την δημιουργία ενός φορέα πολιτισμού στον Πολύγυρο, δίχως επισημότητες και κρατικοδίαιτους παρεμβατισμούς. Και όταν η ομάδα αυτή μεγάλωσε και στένεψαν τα περιθώρια να συνεχίσει την λειτουργία της με την ίδια φιλοσοφία, ο Kalio ήταν αυτός που αντέδρασε σθεναρά  και έβαλε βέτο.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια και η ζωή μας απομάκρυνε χιλιομετρικά - όμως όχι και ψυχικά. Μόλις χθες ένιωσα την ανάγκη να του στείλω ένα μήνυμα και να επικοινωνήσω μαζί του. Να του πω την ανάγκη μου να δω τους παλιούς μου φίλους.
Και σήμερα, από το πρωί που διάβασα στην ΡΕΣΠεΝΤΖΑ την είδηση, πως ο Kalio έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων, ψάχνω να βρω τρόπο να συμμαζέψω το μυαλό μου.
Ο Δημήτρης δεν είναι πια εδώ.
Ο Kalio δεν θα ξανασχολιάσει την επικαιρότητα με τον δικό του τρόπο.
Μόλις χθες ανάρτησε το τελευταίο του σκίτσο




Μόνο που το "Χ" που κυνήγησε αυτόν, ήταν άλλο...
Κάποια στιγμή, ίσως να εκτιμηθεί η προσφορά του στον χώρο που αγάπησε και προσέφερε ότι είχε και δεν είχε.
Το νεαρό της ηλικίας, και ο τόπος που διάλεξε να ζει, δεν του επέτρεψαν να έχει την σταδιοδρομία που του άξιζε.
Το μέλλον ήταν μπροστά του. Όλοι μας αυτό λέγαμε.
Όχι όμως όλοι. Ο "Χ"άρος είχε άλλη γνώμη.
Και αναρωτιέμαι, που είναι η δύναμη που θα μας  κάνει να καταλάβουμε τον τρόπο που μπορούμε να διαχειριστούμε τέτοιες απώλειες, τέτοιων νέων, ταλαντούχων, χαρισματικών ανθρώπων.
Το post αυτό βγήκε από την ανάγκη μου να διαχειριστώ αυτή την απώλεια.
Να καταλαγιάσω μέσα μου τον πόνο.
Φοβάμαι πως το δάκρυα που κυλάνε από τα μάτια μου δηλώνουν πως αυτό - τουλάχιστον σήμερα - δεν είναι εφικτό.
Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να τον αποχαιρετίσω.
Αντίο καλέ μου φίλε!
Αντίο.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Μιχάλης Γκανάς - Τα χέρια

Είχα την χαρά να τον ακούσω να διαβάζει ποιήματα και στίχους τραγουδιών του, στην σκηνή του δημοτικού θεάτρου Καλαμαριάς "Μελίνα Μερκούρη", στα πλαίσια της Λογοτεχνικής σκηνής 2014 που οργάνωσε ο Γιώργος Κορδομενίδης με πολύ μεράκι όπως πάντα.
Ξεκίνησε με τον "Μικρό Τιτανικό" και τελείωσε με αυτό το εκπληκτικό κείμενο.
Θα το ονομάσω "μικρή ιστορία για απόμαχα χέρια"

Είναι να την έχεις την χάρη να ταιριάζεις τις λέξεις. Και ο Μιχάλης Γκανάς, την έχει και με το παραπάνω!


“Κοιτάζει τα χέρια της. Πώς έγιναν έτσι; Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της;
Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν.
Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της –όποτε τύχαινε, μια στις τόσες– κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της “πού τα ‘μαθες αυτά μω γυναίκα;”
Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.
Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και στα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ‘πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της; Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.
Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.
Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δεν λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά, το ένα μέσα στο άλλο, “κοίτα”, λέει, “που μ’ έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα” και γελάει από μέσα της που δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να ‘χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα.”


(Από το βιβλίο “Γυναικών – μικρές και πολύ μικρές ιστορίες, εκδ. Μελάνι”)

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ - ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ



Ένα απόσπασμα από το πολύτιμο βιβλίο του Ρούσσου Βρανά, Η ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ, είναι η αιτία αυτής της ανάρτησης και είναι το παρακάτω:

"Αυτή η φθορά της σάρκας και του πνεύματος, η αίσθηση πως δεν φτάνει ο χρόνος, βαραίνει και στο διάβασμα. Σε κάποια ηλικία, το βιβλίο παύει πια να είναι ένα "μαγικό κουτί" και γίνεται απλώς ένα άλλο βιβλίο. Ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου, αν το διαβάσεις στα δεκαεννιά σου. Μα στα πενήντα σου, κανένα μυθιστόρημα, καμία βιογραφία, κανένα ποίημα δεν πρόκειται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, γιατί έχεις κιόλας γίνει αυτό που είσαι - ένα βιβλίο μπορεί να σε βυθίσει ακόμη πιο βαθιά σε αυτό."

Πολύ θα ήθελα να βρίσκεται κοντά μας ο Ρούσσος Βρανάς για να του εκφράσω τον αντίλογό μου σε αυτή την θέση του.
Όμως θα το κάνω, γιατί έχω την αίσθηση πως θα το ήθελε και ο ίδιος.
Στα πενήντα μου ακριβώς, γνώρισα ένα διαφορετικό κόσμο, μέσα από την ποίηση του Αργύρη Μπαρή.
Ίσως δεν ήταν μόνο η ποίηση.
Ίσως να ήταν και οι άνθρωποι που γνώρισα με αφορμή αυτή την ποίηση, όπως ή Ασπασία Καρρά, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Δημήτρης Μαστροδήμος, ο Γιάννης Καραβίδας, η Χαρούλα Αποστολίδου, ο Γεράσιμος Μπαμίχας και τόσοι άλλοι που θα αδικήσω κάποιον αν προσπαθήσω να τους ονοματίσω όλους.
Από τότε και μετά, άλλαξε η κοσμοθεωρία μου. Ο τρόπος να αντιλαμβάνομαι τα πράματα και ο τρόπος να αντιδρώ.
Ίσως να έχει δίκιο πως πολλές φορές με παίρνει ο ύπνος καθώς διαβάζω,  μα ακόμη και τότε, επηρεάζει τα όνειρά μου.
Απολαυστικός κατά τα άλλα σε αυτό του το έργο, το οποίο με αναγκάζει κάθε τόσο να κρατώ σημειώσεις και να ανατρέχω στις παραπομπές του.
Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από την έκδοσή του, και αισθάνομαι την φρεσκάδα της σκέψης του σαν να γράφτηκε για το σημερινό του χρονογράφημα.
Ίσως και να είναι ο λόγος που κρατά τόσο ψηλά την τιμή πώλησης σε τόσο δύσκολους καιρούς.


Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Περί μέθης - Κωστής Παπαγεώργης





Μία είναι η αναπνοή που μας ζει, 
ένας ο θάνατος που μας πεθαίνει.
Μέσα σε αυτό το ένα υπάρχει ο δρόμος της περίφοβης αυτοσυντήρησης, 
της φτηνής τόλμης, 
της πλεονεξίας που δεν τρώει τα σκατά της, 
της άλογης υπερβολής, 
του σοφά εκλεγμένου θανάτου.
Μάτια που αποφεύγουν  και μάτια που ζητάνε να δουν. 
Μέσα από τις άπειρες διαφορές το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο.
Άπαξ και ανάψει, 
το κερί αρχίζει να σώνεται.
Άλλοι το ανάβουν από την μία μεριά, 
άλλοι κι από τις δύο.