Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

Χένρυ Μίλλερ

... Η ζωή για τον άνθρωπο δεν ξεκινά από την νίκη πάνω στον εχθρό, ούτε και οι ατέλειωτες θεραπείες εξασφαλίζουν την υγεία. Η χαρά της ζωής έρχεται με την ειρήνη, που δεν είναι στατική, μα δυναμική.Κανένας ,άνθρωπος δεν μπορεί να παινευτεί πως ξέρει τι είναι η χαρά αν δεν έχει ζήσει την ειρήνη. Και χωρίς χαρά, δεν υπάρχει ζωή, κι ας έχεις μια ντουζίνα αυτοκίνητα,,υπηρέτες, πύργους, δικιά σου εκκλησία και γερό καταφύγιο για τις μπόμπες. 
Η αρρώστια μας είναι οι δεσμοί μας, ας λέγονται συνήθειες, ιδεολογίες, ιδανικά, αρχές, αποκτήματα,φοβίες, θεοί, λατρείες, θρησκείες, κι ότι άλλο θέλεις. Ένας καλός μισθός είναι το ίδιο αρρώστια όσο κι ένας κακός. Η σχόλη είναι το ίδιο αρρώστια μεγάλη όσο και η δουλειά. Σ'  οτιδήποτε  γαντζωνόμαστε απάνω , κι ας είναι ελπίδα ή πίστη, μπορεί να είναι το κακό που θα μας παρασύρει. Η υποταγή δεν πρέπει να είναι απόλυτη, αν προσκολληθείς στο παραμικρό, θα θρέψεις το σπέρμα που θα σε καταβροχθίσει. Όσο για να προσκολληθείς στο Θεό, ο Θεός από καιρό μας έχει εγκαταλείψει, για να μπορέσουμε να νοιώσουμε την χαρά, το πως φτάσαμε μόνοι μας στην θεότητα....

...Το να επιθυμείς, δεν είναι μόνο το να εύχεσαι.
Το να επιθυμείς, είναι να γίνεις αυτό που ουσιαστικά είσαι.


...Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο πλήρεις, τόσο πλούσιοι, που δίνονται τόσο απόλυτα, ώστε κάθε φορά που τους αφήνεις νιώθεις ότι δεν έχει σημασία αν χωρίζεστε για μια μέρα ή για πάντα.Έρχονται κοντά σου ξεχειλίζοντας και σε ξεχειλίζουν κι εσένα. Δε σου ζητάνε τίποτε εκτός από τη συμμετοχή σου στη δική τους υπεράφθονη χαρά της ζωής

Διάλεξα τα παραπάνω αποσπάσματα από το έργο του Χένρι Μίλλερ "Ο κολοσσός του Μαρουσιού"  σε μετάφραση Ανδρέα Καραντώνη.
Είναι μια έκδοση των εκδόσεων ΠΛΕΙΑΣ του 1983  της σειράς Ο Καθρέφτης Της Σύγχρονης Λογοτεχνίας. δρχ 150.


Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

                  



Έτοιμο πια, να παρουσιαστεί και να βρει την θέση του, να στεγάσει βιβλία που θέλουν να τινάξουν από πάνω τους την σκόνη των ραφιών της βιβλιοθήκης μου.

Το σπίτι του βιβλίου

 φιλοδοξεί:

-να στεγάζει βιβλία που αφού διαβάστηκαν και αγαπήθηκαν από τους αναγνώστες τους, απέκτησαν το δικαίωμα να βρουν την ελευθερία τους και να συναντήσουν και άλλους.

-να γίνει σημείο διανομής έργων ιδιωτικής έκδοσης,ποιητών και συγγραφέων, που επιθυμούν να μοιραστούν τις συλλογές τους και τα βιβλία τους με το αναγνωστικό κοινό και να συστηθούν . Αν αξίζουν, θα βρουν το δρόμο τους.

- να γίνει ζώνη απελευθέρωσης, όλων των φίλων που συμμετέχουν στο κίνημα του  bookcrossing.
Πληροφορίες για αυτό, θα βρείτε στον εξαιρετικό οδηγό, εδώ.
Σύντομα θα είμαι σε θέση να ανακοινώσω το σημείο που θα τοποθετηθεί.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για το αποτέλεσμα.


Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ



Ξύπνησα πριν το χάραμα, με την αγωνία για την τύχη του Σπιτιού του Βιβλίου, που το άφησα έξω στην ύπαιθρο, για πρώτη φορά, να δοκιμάσω τις αντοχές του και να αντιμετωπίσω τα τυχόν ελαττώματά του απέναντι στα στοιχεία της φύσης.
Είχα την φαεινή ιδέα, να ακούσω μουσική και επέλεξα το ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΊ, έτσι όπως το παρουσίασαν οι συντελεστές του, στις 28 Αυγούστου 1977 στο θέατρο Λυκαβηττού.
Κάποιες στιγμές φαντάζουν ευλογημένες, γιατί από το πουθενά, έμπλεος συναισθημάτων και πλήρους ευδαιμονίας, νοιώθω τυχερός που έχω την δυνατότητα μέσα από την ποίηση και την μουσική, να γεμίζω χαρά την ζωή μου.

Θα μου πεις, χαρά από κάτι, που περιγράφει τις δυσκολότερες ώρες του ανθρώπινου γένους;

Απαντώ, ναι! Γιατί, ο τρόπος που έρχεται αυτή η γνώση μέσα μου, απαλύνεται από τον τρόπο και την πηγή. Έχει εξαγνιστεί από την ποίηση του Ελύτη και την ευλογημένη από τους θεούς συναισθηματική μουσική ευφυΐα του Θεοδωράκη.

Και ας μετριάζεται αυτή η χαρά από την ανάγνωση των σχολίων στο βίντεο και από όσα διάβασα  εδώ αναζητώντας πληροφορίες για την συγκεκριμένη συναυλία.

Άξιον Εστί!!!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Κάπου το φετινό μας Πάσχα, έκανα κάτι που καιρό το σκεφτόμουν και αφού ωρίμασε, ήρθε η ώρα να γίνει. Έτσι, έκανα την πρώτη μου κίνηση και μοίρασα τα πρώτα μου βιβλία ποίησης στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κρεμώντας τα βιβλία στα δένδρα.




 Αυτή η ενέργεια, είχε και ωφέλιμες παρενέργειες. 
Μια καλή φίλη, ένας ωραίος, νέος άνθρωπος, η Αλς , σε απάντηση  μιας ελεγχόμενης απελευθέρωσης, έκανε μια ανάρτηση, η οποία περιελάμβανε την παρακάτω φωτογραφία.



Μου έκανε τόσο εντύπωση, που αμέσως σκέφτηκα να κάνω κάτι παρόμοιο και να το στήσω στην παραλία της πόλης, ελπίζοντας πως θα πάρω την άδεια από τον δήμο και να μου υποδείξουν το κατάλληλο μέρος γι' αυτό τον σκοπό.

Μετά από δύο μήνες, η όμορφη ιδέα βρίσκεται σε ένα στάδιο, που όπως θα δείτε και στις φωτό που ακολουθούν, σύντομα θα είναι έτοιμο να παρουσιαστεί και να εγκατασταθεί.





Όπως είναι σήμερα 31 07 2014.





 01 Αυγούστου 2014



04 Αυγούστου 2014


Τα δέκα πιο αγαπημένα μου βιβλία, στηρίζουν το σπίτι.



9 Αυγούστου
Τέλος και το Θεό δόξα!


Η πόρτα, είναι αποτέλεσμα της δουλειάς, μιας αγαπημένης μου οικογένειας.
Οικογένεια Πάσχου.
Τους ευχαριστώ πολύ και ειδικά την Χαρά, για την πολύτιμη βοήθειά της.



Η τροφοδοσία του , για όσο αντέχει η βιβλιοθήκη μου, θα γίνεται από μένα. 
Ελπίζω μόνο, πως όσοι διαβάσουν τα βιβλία, θα έχουν την επιθυμία να τα μοιραστούν και με άλλους φίλους και φίλες.




Θα ενδιαφερθούν δηλαδή, κάποια στιγμή, να επιστρέψουν, αν όχι το ίδιο, κάποιο άλλο βιβλίο και να τροφοδοτείται με αυτό τον τρόπο συνεχώς, από όσους αγαπήσουν αυτήν την κίνηση.
Για να υπάρχει η δυνατότητα διαδικτυακής επικοινωνίας, η κίνηση αυτή, θα ενταχθεί στο boocrossing και θα είναι κοινή με όλους τους φίλους και τις φίλες που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια αυτής της οργανωμένα - ανοργάνωτης κίνησης, που ξεδιπλώνει κάποιες όμορφες πτυχές της προσωπικότητας των ανθρώπων.

Αλς, όπως βλέπεις, δεν χρειαζόμαστε και πολλά για να πούμε πως η ζωή δεν έχει τον τρόπο της να γίνεται ευχάριστη και δημιουργική.
Έβαλες την ιδέα, έβαλα το μεράκι και να...


Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΥ ΚΟΧΛΙΑ



Ανηφορίζοντας προς την δουλειά, μέσα στην κάψα του Ιουλίου, παρατήρησα χιλιάδες μικρά σαλιγκάρια να κρέμονται στα ξερόχορτα στην άκρη του δρόμου.
Αυτόματα ήρθε στην σκέψη μου η επαγγελματική μου κατάσταση και ο δρόμος που έχω πάρει.
Έχω συλλάβει τον εαυτό μου να κατεβαίνει την σπείρα του επαγγελματικού μου κοχλία, και να πλησιάζει στο κέντρο.
Ίσως η διαπίστωση πως δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής από αυτό το σημείο, να μου δώσει την καθαρότητα της σκέψης και την δύναμη για να πάρω ανατρεπτικές αποφάσεις και να βγω από το αδιέξοδο.
Τέσσερα χρόνια τώρα  βρίσκομαι σε αυτήν την διαδικασία της κατάβασης δίχως δυνατότητα αντίδρασης. Αυτοματοποιημένα κατευθύνομαι προς το έσχατο σημείο του μη παρέκει.
Διάφορες στάσεις και μικρές αναλαμπές στα διάσελα του κοχλία μου, δεν ήταν δυνατό να ανατρέψουν την πορεία.
Διαπιστώνω, πως αν δεν φτάσεις στο κέντρο του, στο πλήρες αδιέξοδο, δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής. Τα τοιχώματα διαμορφώθηκαν από όλες εκείνες τις καταστάσεις που χρόνια κτίζανε την φυλακή μου. Το μυαλό εγκλωβισμένο στην καθημερινότητα και στα χιλιάδες μικρο ζητήματα αδυνατούσε να βρει τρόπο αντίδρασης.
Τώρα που η διαπίστωση του αδιέξοδου επιζητεί την λύση, ο μόνος τρόπος είναι να σπάσω το εύθραυστο κέντρο του και να βρεθώ έξω από την ασφάλεια που μου προσφέρει το πολυτελές μου καβούκι.
Οπουδήποτε αλλού αναζητήσω λίγη ελευθερία, θα είναι καλύτερα.
Αρκεί να βρω το θάρρος μιας τόσο σημαντικής αλλαγής.
Αρκεί να πάρω την απόφαση.
Να κατασκευάσω τον καινούριο μου κοχλία....

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ

Μια όμορφη ιστορία για την οικονομία σήμερα. Εν ολίγοις εξηγεί με παραστατικό τρόπο το πώς φτάσαμε εδώ πέρα.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ





Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα  γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 500 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 750 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 1000 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά, αφού διαπίστωσε πως στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος, ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι  2000 ευρώ!!!  Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 1500 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 500 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 3 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

 Ένας – ένας λοιπόν, ξαναγόρασαν τα ζώα που λίγες μέρες πριν είχαν πουλήσει για να κερδίσουν χρήματα, υποθηκεύοντας την ζωή τους.
Φυσικά  και  προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη, μιας και ο αγοραστής που τους τα φούσκωσε δεν είχε λόγω να φανεί, κάπου αλλού γλεντούσε τα κέρδη του. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

 Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου!
 
 Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Επιβλήθηκε αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

 Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται  οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

 *(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαιδάρων.)* Μόνο που στη δική μας περίπτωση το παραχέσανε!

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Η ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ Σ' ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Μία ιδέα της Μαρίας ξύπνησε μέσα μου μνήμες μιας όμορφης στιγμής της ζωής μου.

Πριν πέντε χρόνια, τέτοιες μέρες, βρισκόμουν σε πυρετώδης προετοιμασίες της ποιητικής βραδιάς αφιερωμένη στον Αργύρη Μπαρή. Ένας ποιητής, που με την ποίησή του, χάραξε ανεξίτηλα την ύπαρξή μου.

Το παρακάτω ποίημα, είναι  το μότο της ζωής μου

Απ' όσα κρατώ,
μονάχα ο ουρανός είναι δικός μου.
Τίποτε άλλο.
Κι αυτός χωρά εσένα
κι όλον τον κόσμο.

Στην παρακάτω διεύθυνση, θα βρείτε το πρώτο μέρος της εκδήλωσης.




Στο βίντεο, εμπεριέχονται μουσικές και τραγούδια που συνόδευσαν αυτή την βραδιά και δεν θα μπορούσα να διαλέξω κάτι άλλο που θα συνόδευε αυτήν την ανάρτηση.

Κάποια στιγμή, ίσως στην φετινή επέτειο της εκδήλωσης, κάνω και τον απολογισμό, κρατώντας την χρονική απόσταση σαν ασπίδα προστασίας.

Διάλεξα την συγκεκριμένη  προτροπή της Μαρίας για έναν και μόνο λόγο.

Φωνές σαν αυτή του Αργύρη Μπαρή, θα πρέπει να συνεχίζουν να ακούγονται στον κόσμο μας και να τον γνωρίσουν και άλλοι.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία, για αυτή την ευκαιρία.

Περισσότερα ποιήματα του Αργύρη Μπαρή, στο ανθολόγιο αυτής της ανάρτησης...