Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

ΠΑΠΠΟΥΣ

   Μέρες τώρα, ψάχνω να βρω λόγια, να περιγράψω τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν, από τη στιγμή που ήρθε στη ζωή μας αυτό το πλάσμα.

   Οι παλιοί έλεγαν "του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου".
Και είχαν δίκιο!
   Κρατώντας την εγγονούλα στην αγκαλιά μου, κοίταξα τον πατέρα μου και προσπάθησα να καταλάβω τα δικά του συναισθήματα - πρώτο δισέγγονο και για αυτόν - και κατάλαβα πως βρισκόμασταν στον ίδιο παράδεισο.

Αυτόν της Αφροδίτης.

Ευλογημένος από τη ζωή που μου έδωσε πλουσιοπάροχα όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχής.

Και ας απουσιάζει το χρήμα.

Ίσως με αυτή την απουσία να βίωσα στο έπακρο κάθε ανθρώπινη συγκίνηση.

Να ευχηθώ σε κάθε άνθρωπο να το ζήσει.

Καλώς ήρθες στη ζωή μας γλυκύτατο πλάσμα!

Καλώς όρισες Αφροδίτη!

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Μέρες αγωνίας και προσμονής είναι το τελευταίο δεκαήμερο της ζωής μου, περιμένοντας να περάσω κι επίσημα το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, μόλις κάνει την εμφάνισή της η πρώτη μου εγγονή.
Αύριο είναι η τελευταία μέρα και αν δεν πάρει το θάρρος να βγει, θα την βγάλουμε με το ζόρι.

Όλες αυτές τις μέρες  γινόμουν δέκτης των γεγονότων που θεωρούν άξια σχολιασμού οι εποχούμενοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσά τους κυρίαρχη ήταν η είδηση της συναυλίας του Σάκη Ρουβά , πριν και μετά


και η σύγκριση που αυτόματα κάνει κανείς με τον μεγάλο Γρηγόρη Μπιθικώτση.



Απ' όσα διάβασα, για άλλη μια φορά βρέθηκε διχασμένη η κοινή γνώμη. Έχει δικαίωμα ένας σύγχρονος καλλιτέχνης της Ελληνικής POP μουσικής σκηνής να ασχοληθεί με τα ιερά και τα όσια της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη  και της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη ή όχι;








Ο ίδιος ο μουσικοσυνθέτης τάχθηκε υπέρ, με το πλέον απλό των επιχειρημάτων που έχουν ακουστεί. Από την απαγόρευση ερμηνείας ενός έργου του, προτιμά μια κακή ερμηνεία. Και πως ο καθένας κρίνεται από αυτό που κάνει από τον ίδιο τον αποδέκτη, τον ακροατή - θεατή.
Οι περισσότεροι από εμάς που κρίνουμε, φοβάμαι πως δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα, μιας και δεν βρισκόμασταν εκεί.
Με τα μικρά αποσπάσματα που είδαμε και ακούσαμε - σαφώς επηρεασμένοι από τα ανάλογα σχόλια που τα συνόδευαν - προσπαθούσε ο καθένας μας να βγάλει το πόρισμά του.


Φοβάμαι πως ελάχιστους ενδιαφέρει η γνώμη μου για το Σάκη Ρουβά  για τον τρόπο που ερμήνευσε ένα από τα μνημειώδη έργα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Γι' αυτό και δεν θα σταθώ σε αυτό.Άλλωστε δεν μπορώ να έχω άποψη, αφού δεν ήμουν παρών στη συναυλία.
Θα σταθώ όμως σε κάτι που διακρίνω να συμβαίνει και με χαροποιεί ιδιαίτερα.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ξαναφέραμε στα χείλη μας τους στίχους του Ελύτη.
Ακούσαμε και πάλι μέσα από το youtube όλες τις παλιές εκτελέσεις, και συγκινηθήκαμε με το μέγεθος της συγκίνησης, που είχαν προσφέρει σε όλους όσους παρακολούθησαν εκείνες τις συναυλίες.

Όμως, είναι άδικο να συγκρίνουμε ανόμοιες εποχές.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, αν και είχε υποπέσει σε σοβαρά παραπτώματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, βρέθηκε και πάλι δίπλα στο τεράστιο Μίκη και άφησε αξεπέραστο το στίγμα του πάνω σε αυτά τα έργα.
Πόσοι από εμάς όμως, όλα αυτά τα χρόνια της καταναλωτικής αποχαύνωσης σκύψαμε από πάνω τους;
Αρκεί άραγε οι επετειακή ενασχόληση κάποιων φιλότιμων δασκάλων για να κρατήσουν τη θέση που τους πρέπει;
Αρκεί για να γνωρίσουν οι ερχόμενες γενιές πως υπάρχει και αυτή η μουσική πρόταση που τους περιμένει να την ανακαλύψουν;
Οι περισσότεροι από εμάς, κουβαλώντας τις μνήμες μας και τα ιερά και όσια μας, θεωρήσαμε ιεροσυλία την προσπάθεια που έγινε στη Νέα Σμύρνη.
Θα πω, ευτυχώς που έγινε.
Είναι ο λόγος που άκουσα και πάλι αυτό το έργο.
Που συγκινήθηκα ξανά - όπως πάντα θα γίνεται - ακούγοντας το " μη λησμονάτε τη χώρα μου".
Είναι ένας τρόπος, να γίνεται επίκαιρο το ευχαριστώ που οφείλουμε σε όλους αυτούς τους μεγάλους δημιουργούς.

                                     


Σήμερα!
Μέσα στη ζωή!
Με νέες προσπάθειες που ανταποκρίνονται στα μεγέθη της εποχής.
Αποφεύγοντας τη σύγκριση με τα ιερά τέρατα, μιας άλλης για πάντα χαμένης εποχής, αφού υπάρχει μόνο μέσα στις μνήμες μας.
Και οι νέες γενιές έχουν δικαίωμα στη ζωή, να αποκτήσουν δικές τους μνήμες - καλές ή κακές θα το κρίνουν οι ίδιοι, δεν θα είμαστε τιμητές των πάντων,  για πάντα - .


Περιμένοντας λοιπόν την εγγόνα μου, αφήνω αυτές τις σκέψεις σαν σχόλιο στα γεγονότα των ημερών.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος να παλέψω με την αγωνία που με κατακλύζει τις περισσότερες ώρες τις ημέρας.



Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΣΤ'




Τα γαβγίσματα ακούστηκαν από μακριά και όσο προχωρούσε ο Τάσος προς το μέρος του κοπαδιού, τόσο και αγρίευαν. Ήταν κομμάτι παράτολμη η απόφασή του να γνωριστεί με το τσομπάνη και το κοπάδι του. Τον τσίγκλισε η κουβέντα που είχε την προηγούμενη μέρα με τον αδελφό του, τον Τάκη και όσα του είπε για την αγριότητα των σκύλων και τον απότομο χαρακτήρα του ιδιοκτήτη τους. Αποφάσισε να το κάνει εν θερμώ  και να βρουν τρόπο να συμβιώσουν δίχως να υπάρχουν εκκρεμότητες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στην ομάδα. Αρκετά είχαν να αντιμετωπίσουν με την παράταση του χειμώνα στην καρδιά της άνοιξης. Έφτασε το Πάσχα και τα χιόνια στα ανήλια θα υποδέχονταν το καλοκαίρι. Ο Χρήστος με το κοπάδι του εδώ και χρόνια ξεκαλοκαιριάζει στα βοσκοτόπια της Περικοπής. Έχει μάθει να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της περιοχής και ίσως να δημιουργούσε προβλήματα η παρουσία της ομάδας στα πόδια του. Τα τσομπανόσκυλα σαν φύλακες του κοπαδιού θα κάνουν τη δουλειά τους. Θα ανιχνεύσουν τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει για το κοπάδι τους, η παρουσία ενός ανθρώπου στα μέρη τους. Με το μπαστούνι στο χέρι ο Τάσος, κάθισε κάτω και τα άφησε να αλυχτούν γύρω του μανιασμένα έξι από αυτά. Το μόνο που έκανε, ήταν να χαράξει ένα κύκλο γύρω του, ένα αόρατο νοητό σύνορο, πιο πολύ για να πιστέψει ο ίδιος πως θα παραμείνουν σε αυτή την απόσταση ασφαλείας και δεν θα του ορμήξουν. Καθισμένος ανακούρκουδα υπέμενε τα γαβγίσματα και η καρδιά του άρχισε να αποκτά σιγά - σιγά τους γνώριμους παλμούς της κατεβάζοντας στροφές, όσο λιγόστευαν τα γαβγίσματα σε ένταση και συχνότητα. Πολλές φορές στο παρελθόν σε εξορμήσεις του στα βουνά, βρέθηκε σε παρόμοια θέση και γνώριζε πως μόνο η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση μπορούσαν να τον γλυτώσουν από τα δόντια τους. Καμία κίνηση να τους επιτεθεί με πέτρες  ή ξύλα. Με αυτοκυριαρχία και με τη γλώσσα του σώματος να συμβάλει στην επικοινωνία με τα σκυλιά, αφού το κάθισμα κάτω, υποδηλώνει την διάθεση να έρθει στο επίπεδό τους και πως δεν έχει σκοπό να επιτεθεί εναντίον τους, κατόρθωνε πάντα, μέσα σε λίγα λεπτά να αποβάλει την ένταση και να γίνεται αποδεκτή η παρουσία του σαν ακίνδυνη. Σε απόσταση ικανή να παρέμβει - όμως δίχως να το κάνει - βρισκόταν ο τσομπάνης με την κάπα του. Στηριζόταν με τα δυο του χέρια πάνω στη γκλίτσα και χαμογελούσε κάτω από τα μουστάκια του.
Ποιος είσαι εσύ μωρέ που δεν κατέχεις από φόβο των σκυλιών;
Αφού συστήθηκα, τον κάλεσα να ρθει το βράδυ να γνωρίσει και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και να πιούμε ένα κρασί. Μου υποσχέθηκε πως θα το κάνει, μόλις αποσώσει τις δουλειές του. Για την ώρα ήρθε μόνο με το βοηθό του, τον Ρετζάι. Η οικογένεια θα καταφτάσει μόλις τελειώσουν τα παιδιά το σχολείο. Τον παρακάλεσα μόνο, να φέρει και τον αρχηγό της αγέλης  μαζί του, να γίνει η γνωριμία με όλη την ομάδα και τον σκύλο μας τον Ρεξ - ένα Βέλγικο ποιμενικό που βρίσκεται στη παρέα μας εδώ και λίγες μέρες - για να έχουμε πιθανότητες να αποφευχθούν στο μέλλον επεισόδια ανάμεσά μας.

Τα στερεότυπα στις ζωές των ανθρώπων χτίζονται με λέξεις και σκέψεις άλλων και καταρρίπτονται μόνο σαν αποφασίσουμε να βρεθούμε ενώπιος ενωπίω με τις καταστάσεις. Να μη αφήσουμε να δημιουργηθούν στο μυαλό μας και κατόπιν να παγιωθούν στη ζωή μας. Η επικοινωνία μεταξύ μας να γίνεται δίχως μεσάζοντες και υπόνοιες επικράτησης ο ένας πάνω στον άλλον. Να επικρατήσει η χαρά της συμβίωσης και όχι η υποψία του κέρδους." Κάποιος θα κερδίσει, κάποιος θα χάσει και εγώ θέλω πάντα να κερδίζω" Είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σύγκρουση. Κι εμείς εδώ ήρθαμε για να ζήσουμε και όχι για να κερδίσουμε. Όταν αυτό γίνεται κατανοητό, τότε καταρρέουν οι άμυνες και αφοπλίζονται τα χέρια.
Τη θέση των όπλων παίρνει μια κούπα με κρασί και το χαμόγελο αντικαθιστά το δάκρυ.

Η προσπάθεια της ομάδας να προετοιμάσει το έδαφος και να υποδεχτεί και τα υπόλοιπα μέλη προχωρά με σοβαρά εμπόδια από τον καιρό. Ο φετινός χειμώνας άργησε να ξεκινήσει και δεν λέει να το κουνήσει ρούπι. Χόρτασε η γη νερό. Βροχή -  χιόνι, χιόνι - βροχή, και δώστου από την αρχή!
Το σπορείο εδώ και καιρό έχει μπει, με την μέθοδο της βαργίας, όπως την έκαναν οι γιαγιάδες παλιά.
Σκάψιμο βαθύ στο σημείο που θα γίνει. Μια καλή στρώση κοπριά για να κρατά την ζέστη από κάτω, κατόπιν καλά ανακατεμένο χώμα με χωνεμένη κοπριά, κοσκίνισμα, ανακάτεμα τα σπόρια με ποταμίσια άμμο και σπορά με διακριτά τα σύνορα από είδος σε είδος. Κλαδιά ξερά από πάνω - δίχως να ακουμπούν στο χώμα που έχει σπαρθεί, - και αφού έχουμε τη πολυτέλεια του πλαστικού, σκέπασμα και πέτρες γύρω - γύρω να μείνει στη θέση του μέχρι να σκάσουν μύτη τα φυτά και να γίνει η μεταφύτευση. Σπόρους, με την ευγενική χορηγία του Πελίτη της περιοχής. Ο Νίκος από τη Πτολεμαΐδα και η ομάδα του ανταποκρίθηκαν στο αίτημά μας και κάλυψαν πλήρως όλες μας τις ανάγκες. Το μόνο σίγουρο είναι, πως δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο η προσπάθειά μας και στέκονται στο πλευρό μας με την πρώτη κουβέντα.
Είπαμε! Μεγάλη υπόθεση η αλληλεγγύη στον άνθρωπο!
Εκ περιτροπής, κάθε σαββατοκύριακο κάποιοι κατεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και εκτός από την ανάγκη τους να δουν αγαπημένα πρόσωπα, συγκεντρώνουν όσα καταγράφονται στη λίστα αναγκών στη διάρκεια της εβδομάδας. Η ομάδα έχει αποκτήσει ένα ρυθμό που δείχνει να ικανοποιεί τις
επιθυμίες του καθενός κι έτσι συνεχίζει δίχως άλλα απρόοπτα - πέρα τα του καιρού - τη πορεία της.
Σύντομα θα είναι σε θέση να ξεκινήσει την ανακατασκευή του πρώτου σπιτιού που θα υποδεχθεί τους υπόλοιπους.
Σε πολιτικό επίπεδο, όλα δείχνουν πως σύντομα θα αποδειχτεί σωτήρια η απόφασή τους να ζήσουν με αυτόν τον τρόπο, σε αυτόν τον τόπο.


Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Ε' μέρος

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ


Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες και ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς. Οι άνθρωποι, για αιώνες εναρμονίστηκαν με αυτούς και προσαρμόστηκαν σε παντός είδους συνθήκες. Στην εποχή μας όμως, οι μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ζει σε μεγάλα ή μικρά αστικά κέντρα, προσαρμοσμένη σε μια μορφή ζωής μακριά από την φύση και τους κανόνες της, είναι δύσκολο να κατανοήσει, δίχως να καταβάλει ιδιαίτερο μόχθο, πως η υπομονή είναι βασικό στοιχείο στην προσπάθεια να ανακαλύψει κανείς την ηρεμία και το δρόμο προς την ολοκλήρωση και την ευτυχία.
Οι φίλοι που βρέθηκαν αποκλεισμένοι από το χιόνι δίχως να έχουν εμπειρίες από παρόμοιες καταστάσεις στην ζωή τους, με μοναδική εξαίρεση τον Τάσο λόγω καταγωγής, άρχισαν να χάνουν την ψυχραιμία τους. Εξατμίστηκε σαν το νερό στο γκιούμη* που βράζει ολημερίς πάνω στη σόμπα ο αρχικός ενθουσιασμός. Βλέποντας ο Τάσος τις παρενέργειες του αποκλεισμού, στη ψυχική διάθεση των συντρόφων του, αποφάσισε να το αντιμετωπίσει στα ίσα και με σοβαρότητα πριν είναι αργά.
Τέταρτη μέρα δίχως κανένα σημάδι πως υπάρχει ήλιος πάνω από αυτό το γκρίζο ουρανό. Το χιόνι έχει φτάσει μέχρι την μέση και ο αγώνας να διατηρήσουν την πρόσβαση στο υπόστεγο με τα ξύλα και τα υπόλοιπα εργαλεία είναι μεγάλος και συνεχής. Τους βρήκε απροετοίμαστους, στο ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας και τους γονάτισε.
Τα πρώτα συμπτώματα πανικού εμφανίστηκαν στον Άκη.
Ο νοτιάς έφερνε ξεψυχισμένους τους ήχους της καμπάνας από τ’ Ασπρόγεια. Κυριακή πρωί, φαίνεται πως ο παπά Δαμασκηνός θα κάνει την λειτουργία για τους λιγοστούς κατοίκους του χωριού. Για πρώτη φορά εδώ και μέρες, έφτασε στις αισθήσεις τους κάποιος ήχος από ανθρώπινη δραστηριότητα. Και λειτούργησε σαν καταλύτης στα σπασμένα νεύρα του φωτογράφου της ομάδας. Βρισκόταν μαζί με τον Κώστα, τον Τάσο και τον Σάκη στο υπόστεγο και προσπαθούσαν ν’ ανασύρουν από τα χιόνια τις τελευταίες παλέτες και να ολοκληρώσουν την κατασκευή των κρεβατιών τους.
Ρε παιδιά, είμαστε σίγουροι για αυτό που πάμε να κάνουμε; Αν Μάρτιο μήνα ζούμε τέτοια κατάσταση, στην καρδιά του χειμώνα πως θα τα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα; Αναρωτήθηκε ο Άκης και με τα λόγια του, συμφωνούσε και ολόκληρο το σώμα του. Αφού οι κινήσεις ήταν σπασμωδικές και ασύμβατες με όσα είχε δείξει τις προηγούμενες μέρες. Πάντα έβρισκε τον τρόπο να ξεγλιστρά από την δουλειά και σηκώνοντας το φακό να αποθανατίζει τους υπόλοιπους και το έργο τους. Σήμερα από το πρωί, φωνάζει ολόκληρο το είναι του πως έφτασε στα όρια.
Νίκοοοο, Μήτσοοο, ελάτε έξω! Έβαλε μια φωνή ο Τάσος.
Σήμερα είναι η μέρα που θα αναμετρηθούμε με τις σκέψεις  μας. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας για να τα καταφέρουμε. Νίκο, αφήνεις κατά μέρος ότι κάνεις και βοηθάς τον Μητσάρα να ετοιμάσει ένα τραπέζι Κυριακάτικο σαν να ήταν Πάσχα. Άκη, Κώστα, Σάκη, ένα μικρό κουράγιο να τελειώσουμε τη δουλειά για να έχει ο καθένας το γιατάκι του. Στο μεταξύ, αφήστε το μυαλό σας να δουλέψει τις ανησυχίες που εξέφρασε ο Άκης. Θ’ αφιερώσουμε το υπόλοιπο της ημέρας μετά το φαγητό, στη συζήτηση. Θα βάλουμε κάτω τα ερωτηματικά μας και θα ψάξουμε γι’ απαντήσεις.
Το «καλογερικό» στρώθηκε με όλη τη καλή διάθεση, για να φτιάξει την διάθεση!
Ο μάγειρας της παρέας ετοίμασε ένα χοιρινό με πρασοσέλινο, πατατοσαλάτα με μπόλικο κρεμμύδι, λάχανο τουρσί με μπούκουβο  και τυρί ψημένο στη λαδόκολλα. Το χιόνι στάθηκε πολύτιμος σύμμαχος στη διατήρηση των ευπαθών τροφίμων σε καλή κατάσταση. Ανάμεσα σε άχυρα και χιόνι μπήκαν τα μεταλλικά δοχεία με τα κρέατα, τα τυριά και το βούτυρο, που λειτούργησε σαν αυτοσχέδιο ψυγείο.
Αν και η εντολή ήταν για πασχαλιάτικο, τα υλικά που βρίσκονταν στη διάθεσή τους, το έκαναν χριστουγεννιάτικο. Άλλωστε και ο καιρός συνηγορούσε σε αυτό.
Λοιπόν, ας αναζητήσουμε το νόημα της ζωής!  Ξεκίνησε ο Τάσος.
Τι μας οδήγησε σε αυτόν τον τόπο και τι περιμένουμε από αυτόν;
Το ότι μας υποδέχθηκε με το πιο σκληρό πρόσωπο, για μένα ήταν μια ευχή που πραγματοποιήθηκε. Γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα, με ξεκάθαρο τρόπο να δούμε τις συνθήκες που επικρατούν κάποιες μέρες του χρόνου και να προετοιμαστούμε κατάλληλα ώστε να ανταπεξέλθουμε δίχως κινδύνους και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Ο κάθε άνθρωπος έχει κάποιες ικανότητες, κάποιες δεξιότητες και με την κατάλληλη εκπαίδευση τις εμπλουτίζει και μπορεί να παράγει πολύ περισσότερο έργο από κάποιον άλλο.
 Όταν βρίσκεται κοντά στη φύση, κρατά μια ισορροπία και για να επιβιώσει υποχρεωτικά γίνεται αγρότης, κτηνοτρόφος, χτίστης, μαθαίνει να μετατρέπει το μαλλί σε κλωστή, τη κλωστή να την υφάνει, το δέρμα να το επεξεργαστεί, το ξύλο να το πελεκήσει και με φυσικά μέσα να καλύψει κάθε του ανάγκη και να βελτιώσει τη ζωή του. Όταν χρειαστεί, βάζει ένα χέρι και βοηθά το διπλανό του και σαν έρθει η ώρα να ζητήσει με τη σειρά του βοήθεια, τη βρίσκει. 
 Στις κοινωνίες αστικού τύπου, ο καθένας εγκλωβίζεται στην ανάγκη μεγαλύτερης εξειδίκευσης και χάνει την επαφή με τη φύση. Γίνεται γρανάζι μιας μηχανής που δεν μπορεί να δουλέψει αν όλα τα μέρη δεν λειτουργούν όπως πρέπει. Από αυτάρκης άνθρωπος γίνεται καταναλωτής και εξουσιάζεται από τις ίδιες του τις επιθυμίες και από τα αντικείμενα που υποτίθεται πως τα έχει για να βελτιώσουν τη ζωή του. Πουλά τις γνώσεις του, τις ικανότητές του και με το αντίτιμο που εισπράττει αγοράζει υπηρεσίες και προϊόντα. Όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, και η μηχανή της οποίας είναι γρανάζι αποδίδει, τότε πλεονάζει το χρήμα και το εμπιστεύεται σε τράπεζες ή σε επιχειρήσεις και περιμένει να αυγατίσει κι άλλο μέσα από τους τόκους και από τα κέρδη. Και αγωνιά γι’ αυτό πολλές φορές περισσότερο και από την ίδια του τη ζωή.
Για πολλά χρόνια, η πλειοψηφία των γραναζιών σταμάτησε να δουλεύει και να παράγει έργο, γιατί ζούσε από το πλεόνασμα του χρήματος που είχε επενδύσει και ζούσε δίχως σχεδιασμό, δίχως λογική και δίχως να ενδιαφέρετε για το σύνολο. Και χάλασε η μηχανή και κινδυνεύει πια και το ίδιο το γρανάζι, πως έχει χάσει τη δύναμη να ξαναγίνει άνθρωπος, αφού δεν έχει τη γνώση να επιβιώσει σαν άνθρωπος.
Βρισκόμαστε εδώ, γιατί θέλουμε, επιθυμούμε, να επανασυνδεθούμε με τη φύση. Να παλέψουμε για την ελευθερία μας και να δώσουμε νόημα στη ζωή μας. Σα γρανάζια μιας χαλασμένης μηχανής, δεν είχαμε ούτε ελπίδα, ούτε προοπτική. Καθόμασταν απραγείς και σκουριάζαμε περιμένοντας τη θεία πρόνοια να βάλει το χέρι της, μήπως και δουλέψει το σύστημα και φτιάξει η μηχανή.
Αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη δική μας μονάδα, να γίνουμε γρανάζια μέσα στα όρια που επιτρέπει η φύση να είναι ελέγξιμα από εμάς τους ίδιους και εύκολα διαχειρίσιμα. Το μόνο που θέλει είναι προγραμματισμό, συνεννόηση, δουλειά και όλα αυτά με καλή διάθεση και χαμόγελο. Σήμερα πια, σε σχέση με το παρελθόν, έχουμε τη γνώση και την τεχνολογία στη διάθεσή μας. Κρατάμε όσα δεν μας περιορίζουν στο φυσικό τρόπο ζωής και αφήνουμε στην άκρη όσα είναι κατάλοιπα ενός αρρωστημένου τρόπου ζωής.   Αναθεωρήσαμε πολλά ως προς τις προτεραιότητες που είχαμε.
Βρισκόμαστε τέσσερις μέρες μακριά, από αυτό που θεωρούμε πολιτισμό, και δημιουργούμε κάτι νέο που θα στεγάσει τα όνειρά μας, θα γίνει το εφαλτήριο για μια νέα εποχή στις ζωές μας. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη γη ζουν σε παρόμοιες συνθήκες σαν αυτές που επικρατούν τις τελευταίες μέρες εδώ. Έχουν μάθει να ζουν σε αυτές τις συνθήκες και να απολαμβάνουν τη ζωή και τις ομορφιές τις σε τέτοιο περιβάλλον. Είμαστε στην αρχή της προσπάθειας και θα πρέπει να καταλάβουμε, πως οτιδήποτε προέρχεται από τη φύση είναι απολύτως σεβαστό και το μόνο που επιβάλλεται να κάνουμε, είναι να την παρακολουθούμε με σεβασμό και να προετοιμαζόμαστε για να είμαστε αυτάρκεις στις χειρότερες συνθήκες που θα μπορούσαν να προκύψουν σαν απόρροια φυσικών φαινομένων.
Σε ότι με αφορά, τούτες τις μέρες που συμβιώνουμε και δουλεύουμε γι’ αυτό το σκοπό, τις μετρώ σαν τις ευτυχέστερες της ζωής μου. Το μόνο που τολμώ να ζητήσω από τον καθένα ξεχωριστά,  είναι να μη ξεχνούμε πως είμαστε ομάδα. Αν ένας από εμάς έχει πρόβλημα, έχουμε όλοι μας. Αν ένας απ’ όλους μας είναι προβληματισμένος, είμαστε όλοι μας. Κατανοώ τις ανησυχίες του Άκη και θέλω να τον διαβεβαιώσω πως πάντα μετά τη νύχτα, έρχεται η μέρα. Πάντα μετά το χειμώνα έρχεται η άνοιξη. Και ο δικός μας χειμώνας τελείωσε, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας σε τούτο τον τόπο και ας έχει ένα μέτρο χιόνι.
Δεν πρόλαβε να σώσει την κουβέντα του ο Τάσος και ακούστηκε από έξω ο θόρυβος μιας μηχανής που αγκομαχώντας έφτασε έξω από τη πόρτα της αυλής. Πετάχτηκαν όλοι έξω και χαμογέλασαν πλατιά σαν αντίκρισαν ένα JCB να έχει ανοίξει τον δρόμο από τα χιόνια, ερχόμενο από το Νυμφαίο.
Οι δυνάμεις του ανθρώπου πολλαπλασιάζονται, όταν συνδράμουν στη δυσκολία του, άνθρωποι και υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν για να υπηρετούν το κοινό καλό.
Ο οδηγός που έφτασε και εισέπραξε τις ευχαριστίες και τη χαρά έξη ανθρώπων, ήταν υπάλληλος του δήμου Αμυνταίου, με αρμοδιότητα να κρατά – στο μέτρο του δυνατού - τους δρόμους του δήμου ανοιχτούς κατά τη διάρκεια χιονοπτώσεων και αφού βρίσκονταν νέοι κάτοικοι στη Περικοπή, ήταν υποχρέωση και χαρά του να φτάσει ως εκεί.

Μεγάλη υπόθεση η αλληλεγγύη στον άνθρωπο! 

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Δ' μέρος

 Δ΄





ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΧΙΟΝΙΑΣ

Ήρθε η ώρα να βγουν για ένα τσιγάρο, μετά από τόση κουβέντα ανάμεσά τους για αυτό. Μοιρασμένη η παρέα σε καπνιστές και μη, διευθέτησαν με ηρεμία το ζήτημα του καπνίσματος σε κοινόχρηστους χώρους. Κατανόησαν πλήρως το πρόβλημα υγείας που έχει ο Τάσος σαν ΧΑΠίτης, παλιός καπνιστής και την επιθυμία των μη καπνιστών να ζουν σε καθαρό από δυσάρεστες συνήθειες και μυρωδιές περιβάλλον. Έτσι ο Σάκης, ο Κώστας και ο Μητσάρας έβαλαν τα μπουφάν τους, τα σκουφιά τους, πήραν τα τσιγαράκια που έστριψαν και ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισαν ένα θέαμα που τους έκανε να παγώσουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά!
Το χιόνι μέσα σε λίγη ώρα, είχε καλύψει κάθε σπιθαμή γης που  ήταν ορατή στα μάτια τους. Οι νιφάδες του χόρευαν σ’ έναν πανάρχαιο ρυθμό, που ήταν άγνωστος στα παιδιά της πόλης. Βρέθηκαν στα ορεινά και από την πρώτη τους νύχτα άρχισαν να χορεύουν στα βήματά του. Εξοπλισμένοι πλήρως  με τρόφιμα και τ’ απαραίτητα ξύλα για να κρατήσουν το χώρο τους ζεστό, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας που θα τους στερούσε αυτή τη χαρά, που δίνει το στοιχείο της φύσης, που όλα τα θάβει κάτω από το αθώο του λευκό.
Ξέχασαν και την επιθυμία για τσιγάρο και όσα λογάριαζαν να κάνουν την επόμενη μέρα, θάφτηκαν κάτω από το πέπλο του χιονιά. Τα τρία παράθυρα που θα έδιναν το φως στο χώρο, είναι κλειστά με πρόχειρα παντζούρια που έφτιαξε ο Κώστας για να συγκρατήσει το κρύο. Έτσι δεν είχαν εικόνα για το τι συνέβαινε έξω. Όταν άνοιξαν την πόρτα το πρωί, διαπίστωσαν πως ήταν αδύνατο να κάνουν οποιαδήποτε εξωτερική δουλειά. Στο υπόστεγο που είχαν βάλει τα καυσόξυλα, είχαν αφήσει και τα φτυάρια και όλα τα υλικά που είχαν φέρει με το τρέιλερ. Καθάρισαν την αυλή του σπιτιού για να έχουν τη δυνατότητα να κινηθούν περιμετρικά στο σπίτι και να κρατήσουν σε χαμηλά επίπεδα το χιόνι που συνέχιζε να πέφτει ακατάπαυστα εδώ και ώρες. 
Απαλά, δίχως βιάσει, δίχως αέρα να το παρασέρνει. Βούλιαζε το τοπίο σε μια απέραντη χιονισμένη σιγαλιά. Το βαμβάκι της φύσης, απορρόφησε κάθε θόρυβο. Ο καλλιτέχνης της παρέας δεν χόρταινε να φωτογραφίζει.
Σύντομα, όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή και είναι νομοτελειακός κανόνας, η χαρά αντικαταστάθηκε από τις πρώτες ανησυχητικές σκέψεις και η προσγείωση στην πρακτικότητα της λογικής ήταν απότομη. Όλοι συνειδητοποίησαν πως αυτός ο απρόσμενος χιονιάς, έβαζε φρένο στην προσπάθειά τους να κινηθούν γρήγορα για να προλάβουν το χρονοδιάγραμμα των εργασιών που είχαν προβλέψει.
Ο μάγειρας της παρέας, για να γιορτάσει το γεγονός και να απαλύνει τους προβληματισμούς, έβαλε στη κατσαρόλα του χοιρινό με λάχανο και ξερές πιπεριές Φλωρίνης. Μοσχοβόλησε ο τόπος, σπάσανε το ρουθούνια τους σαν μπήκαν μέσα μούσκεμα από τα χιόνια και απ’ τον ιδρώτα. Είχαν και θέμα για την ώρα με πρακτικά ζητήματα υγιεινής. Δεν πρόλαβαν να φτιάξουν ούτε ένα υποτυπώδες μπάνιο. Όσο για τη σωματική τους ανάγκη, ένας λόγος που χρειαζόταν καθάρισμα η αυλή από το χιόνι, ήταν και αυτός. Η πρόσβαση στην εξωτερική τουαλέτα, χαρακτηριστικό γνώρισμα των παλιών σπιτιών της περιοχής, ήταν μακριά από το σπίτι, στο πλέον απομακρυσμένο σημείο της αυλής.

Και δεν μου λέτε ρε καρντάσια,  τι θα γίνει αν μας πάει έτσι μέρες; Ρώτησε ο Κώστας.
Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε βελτιώσεις εδώ, στο χώρο που ζούμε. Απάντησε ο Τάσος και συνέχισε. Η αλλαγή του καιρού υποχρεωτικά αλλάζει και το προγραμματισμό μας. Ας πάρουμε μέτρα για τα κουφώματα των παραθυριών, να μπορέσουμε να τα φτιάξουμε μια ώρα αρχύτερα να έχουμε τουλάχιστον φως της ημέρας για να μπορέσουμε να δουλέψουμε. Για μένα αυτό προέχει.
Όσο δεν φυσάει, να βγάλουμε τα προστατευτικά παντζούρια και να βάλουμε νάιλον θερμοκηπίου που έχουμε πάρει αρκετό. Το βράδυ, τα ξαναβάζουμε. Να κάνουμε οικονομία και στο καθαρό πετρέλαιο, μη καίμε μέρα νύχτα τις λάμπες και το λουξ!   Συμπλήρωσε ο Νίκος
Πολύ καλή ιδέα ρε φίλε! Τι καθόμαστε στα σκοτάδια με τέτοια ομορφιά γύρω μας! Καταπιαστήκαμε όλοι μας με τα χιόνια και χαθήκαμε.  Αντέτεινε ο Άκης.
Και αμ' έπος , αμ' έργω, έβαλαν μπρος και πριν το φαγητό ήταν έτοιμα τα τελάρα με το νάιλον. Μπήκαν από τη εσωτερική πλευρά των παραθύρων, για να μη εμποδίζουν την επανατοποθέτηση του παντζουριού σε λίγη ώρα που θα έπεφτε η νύχτα. Οι γνώσεις του Κώστα, ξυλουργού της ομάδας, ήταν πολύτιμες για να αντιμετωπιστούν με ταχύτητα και αξιοπιστία τα πρώτα εμπόδια.
Η προβλεπτικότητα ενός ανθρώπου μπορεί να είναι σωτήρια για τέτοιου είδους εγχειρήματα. Έτσι, οι τετράμετρες παλέτες μεταφοράς τζαμιών, από το εργοστάσιο εμπορίας και επεξεργασίας κρυστάλλων ΡΟΜΒΟΣ ΓΚΛΑΣ που έφτασαν λίγες μέρες νωρίτερα, έλυσαν τα χέρια της ομάδας και είχαν την πρώτη ύλη, που ήταν βασική για τις πρώτες κατασκευές ανάπλασης του χώρου. Ο Σάκης με το Νίκο ξήλωναν τα σανίδια και διαχώριζαν τα μεγέθη τους να είναι εύκολα στη διαλογή. Ο Κώστας με τον Τάσο και τον Άκη έστησαν τον πάγκο εργασίας και τοποθέτησαν τα εργαλεία περιμετρικά του. Ο Κώστας έριξε την ιδέα.
Τάσο, δεν κάνουμε και ένα τραπέζι με πάγκους αντί για καρέκλες, για να τρώμε σαν άνθρωποι;
Έτσι στήθηκε και το καλογερικό! Έτσι το ονόμασε ο Άκης σαν το είδε στημένο σιμά στη κουζίνα όπου έκανε τα δικά του θαύματα ο Μήτσος.
Μεγάλη υπόθεση να υπάρχει τροφοδότης γεύσεων και να σε κρατά σε φόρμα – ψυχικά και σωματικά – μ’ ένα πιάτο φαγητό που μπαίνει μπροστά σου, με την φροντίδα, το μεράκι και την αγάπη ενός φίλου. Παραμερίζει κάθε δυσάρεστη σκέψη και αναπτερώνει το ηθικό όποιου πάει να απογοητευτεί από την πρώτη αναποδιά.
Στην υγεία του Μήτσου ρε παιδιά! Βροντοφώναξαν όλοι μαζί και απόσωσε η μέρα.


Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ Γ' μέρος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’


Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Η παρέα των έξη φίλων, με οδηγό ενός αγροτικού τζιπ Land Rover με βαρυφορτωμένο τρέιλερ τον Τάσο Βέρνη,  δεν μπορεί να συγκρατήσει τη χαρά και τον ενθουσιασμό της από την θέα που ξεπροβάλλει απ’ όλες τις γραμμές του ορίζοντα καθώς στριφογυρίζει το αυτοκίνητο στο φιδωτό ανηφορικό δρόμο, με τις επαναλαμβανόμενες στροφές των 320ο μοιρών. 
Ανατολικά η λίμνη της Βεγορίτιδας και των Πετρών. Μεσολαβούν οι καμινάδες του ΑΗΣ Αμυνταίου και συνεχίζουν  νότια οι λίμνες του Λιμνοχωρίου, του Ζάζαρι με τη Χειμαδίτιδα και πίσω τους οι καμινάδες του ΑΗΣ Πτολεμαΐδας να ξερνοβολούν σύννεφα υδρατμών αλλά και μια λεπτή γραμμή μαύρου καυσαερίου. 
Στο τελείωμα του ασφαλτοστρωμένου οδοστρώματος , αφήνουν στα δεξιά τους τον πανέμορφο οικισμό του Νυμφαίου και παίρνοντας το δασικό δρόμο θα βρεθούν σε λίγο στον προορισμό τους. 
Το νέο τους καταφύγιο, την Περικοπή. 
Τεράστια δένδρα οξιάς αριστερά και δεξιά του δρόμου, τους υπόσχονται πως σύντομα θα πρασινίσουν και θα δώσουν τη νότα μιας νέας ροής, σε αυτό που λέμε κύκλοι της ζωής. Και αυτή η παρέα βρίσκεται στη δική της άνοιξη. Σ’ ένα νέο ξεκίνημα που θα δώσει πνοή στη μουχλιασμένη ανάσα της αστικής τους ζωής.
Ο Άκης Παντολέων με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό του, ετοιμοπόλεμος, δεν χάνει καμία ευκαιρία να συγκρατήσει στη ψηφιακή της μνήμη εκείνες τις στιγμές που θα συνθέσουν το αποτύπωμα του εγχειρήματος. 
Είναι αυτός που έχει αναλάβει μαζί με την Αμάντα τη δημιουργία ενός ντοκυμαντέρ με βασικό περιεχόμενο την πορεία του πειράματος εγκατάστασης και διαβίωσης αυτής της ομάδας στην Περικοπή. Στο μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια του Τάσου όταν φορτώνανε τα εργαλεία και τα υπάρχοντά τους γι’ αυτό το ταξίδι.

-Βρισκόμασταν όλοι μας στο ίδιο τόπο όλ’ αυτά τα χρόνια. Χιλιάδες άνθρωποι ποδοπατούσαμε καθημερινά λίγα μέτρα γης και τη κάναμε βούρκο. Κινούμενη άμμος μας καταβρόχθιζε και δεν υπήρχε τρόπος να χτίσουμε κάτι όμορφο σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. Αλλάζουμε τόπο. Βρίσκουμε στέρεο έδαφος και κάνουμε νέα αρχή. Αυτό να θυμόμαστε και τίποτε δεν θα μας λείψει από τα παλιά.

Πίστευε πως παράλληλα με την ανακατασκευή των οικημάτων που θα στέγαζαν την ύπαρξή τους, ήταν μοναδική ευκαιρία να βάλει σε εφαρμογή ένα όνειρο ζωής. Να προσπαθήσει να συνθέσει ένα έργο που πάντα ονειρευόταν. Το κίνητρό του είναι διπλό και οι εικόνες που περνάν από μπρος του και καταγράφονται στην μηχανή  του σαν φωτογραφία ή βίντεο το επιβεβαιώνουν πως το αποτέλεσμα θα είναι ανάλογο του μεγαλείου της φύσης που βρίσκεται γύρω του.
Με χαμηλή ταχύτητα, συνεχίζουν την πορεία τους αποφεύγοντας λακκούβες, πέτρες και σπασμένα ξερά κλαδιά δένδρων, κατάλοιπα του χειμώνα. Ήταν φανερό πως πρέπει να ήταν ένα από τα  πρώτα οχήματα που έκανε τη διαδρομή μετά το χειμώνα. Σύντομα έφτασαν στο προορισμό τους. 
Ο οικισμός της Περικοπής, με τα περισσότερα σπίτια γκρεμισμένα, διάσπαρτες πληγές στα πλευρά των γύρω λόφων, τους υποδέχτηκε με ένα λαμπρό ανοιξιάτικο ήλιο να δίνει χρώμα στο μουντό τοπίο. Μπορεί να μπήκε η άνοιξη, όμως σε αυτό το υψόμετρο κουμάντο κάνει ακόμη ο χειμώνας.
Το σπίτι που διάλεξαν να αποκαταστήσουν πρώτο και να γίνει κατάλυμα όλης της ομάδας και ορμητήριο εργασιών, ήταν το πλέον κατάλληλο από άποψη μεγέθους και κατάστασης. Είναι πέτρινο με σκεπή από λαμαρίνα μολύβδου, ειδική κατασκευή για να αντέχει το βάρος του χιονιού. Η τοιχοποιία είναι σχετικά σε καλή κατάσταση. Αυτό που πρέπει να ελεγχθεί με προσοχή, είναι η κατάσταση του ξύλινου σκελετού της σκεπής και η εσωτερική τοιχοποιία. Τα πατώματα είναι εμφανέστατα σάπια όπως επίσης τα ξύλινα κουφώματα στα παράθυρα και τις πόρτες. 
Ένα μικρό συμβούλιο, τους οδηγεί στην απόφαση, να διαμορφώσουν τον κάτω χώρο σε κατάλυμά τους αφού δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας για τις γρεδιές που στηρίζουν το πάτωμα. Θα γκρεμίσουν τελείως τα ετοιμόρροπα καλαμωτά χωρίσματα που έχουν ξεγυμνωθεί από τους σοβάδες τους, για να γίνει ενιαίος ο χώρος και σιμά στο τζάκι και στη καμινάδα θα στήσουν την κουζίνα τους και την τραπεζαρία. Σε λίγες ώρες ήταν έτοιμος ο χώρος που θα τους φιλοξενούσε για το πρώτο τους βράδυ και όλα τα επόμενα ώσπου να γίνει το πρώτο σπίτι.
Στην προηγούμενη επίσκεψη, ο Τάσος Βέρνης, ο Σάκης Λένος και η Αμάντα Χαραμίδου, ως εκπρόσωποι της ομάδας, βρέθηκαν με τον πρόεδρο της επιτροπής του δήμου Αμυνταίου και τον Δημήτρη Βαλιανέστη στην Περικοπή, προκειμένου να παραλάβουν τα δέκα σπίτια που είχαν παραχωρηθεί προς αποκατάσταση, για την εγκατάστασή τους. 
Τοποθέτησαν τις πινακίδες του δήμου σε κάθε οικόπεδο που παραλαμβάνουν και μέχρι να έρθουν οι αρμόδιοι του δασαρχείου Φλώρινας να τους υποδείξουν την περιοχή που ορίστηκε για να τους παραδοθεί για καλλιέργεια και εγκατάσταση των στάβλων, έκαναν την πρώτη τους γνωριμία με το χωριό. 
Επισκέφθηκαν την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και κάθισαν να πιουν ένα καφέ που πρόβλεψε να έχει η Αμάντα στο θερμός, στο κιόσκι, που κάποιοι μερακλήδες κάτοικοι του χωριού έφτιαξαν για να φιλοξενεί τους τολμηρούς επισκέπτες. Γιατί όπως τους ενημέρωσε ο υπεύθυνος, υπάρχουν κάτοικοι που τους καλοκαιρινούς μήνες και μέχρι το Σεπτέμβριο μένουν στο χωριό τους και με τους λίγους κτηνοτρόφους που φέρνουν τα κοπάδια τους να βοσκήσουν στα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής, είναι εδώ και χρόνια οι μόνες ανθρώπινες παρουσίες στην Περικοπή.

-Από τον Μάη και μετά θα αποκτήσει ζωή το χωριό είπε ο Δημήτρης Βαλιανέστης, πρόεδρος της κοινότητας Ασπρογείων και Περικοπής.
- Πως αντέδρασαν οι κάτοικοι σε αυτή την πρόταση μας για μόνιμη εγκατάσταση ξένων για το χωριό ανθρώπων; Ρώτησε ο Τάσος Βέρνης.
- Όταν πήραμε την απόφαση να συμμετάσχουμε σε αυτό το πρόγραμμα, είχαμε έρθει σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους που νοιάζονται για το χωριό και βρίσκονται εδώ, έστω και για λίγους μήνες. Τους ρωτήσαμε λοιπόν, πια είναι η γνώμη τους για αυτό και όχι μόνο συμφώνησαν, αλλά βοήθησαν και στην καταγραφή των σπιτιών που είναι προς διάθεση και δίχως ενδιαφερόμενους κληρονόμους. Μη σας βάλουμε σε μπελάδες. 
Γιατί εντάξει, μπορεί να σας δώσαμε νομιμοποιητικά έγγραφα, όμως τι να το κάνεις αν έχεις στο κεφάλι σου κάποιον να σου κάνει τη ζωή μαρτύριο πως του έκλεψες την περιουσία, τώρα που την είδε αποκαταστημένη; 
Άλλωστε και ποιος δε θα ήθελε να υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι που θα προσέχουν τα σπίτια τους το χειμώνα; Θα είναι ένα κίνητρο γι’ αυτούς, να έρχονται και το χειμώνα στο χωριό τους. Γιατί κακά τα ψέματα, μόνος ούτε στο παράδεισο.

Ήταν μια κουβέντα που έδιωξε και τα λίγα σύννεφα ανησυχίας που είχαν στο κεφάλι τους και τους έδωσε τη δυνατότητα να επιστρέψουν και να οργανώσουν την ομάδα για την εγκατάστασή της στο χωριό.
Και να που βρίσκονται εδώ, στη Περικοπή, που ελπίζουν να γίνει ο τόπος που θα τους δώσει όσα τους έχει περικόψει από τη ζωή τους η άναρχη και απάνθρωπα δομημένη αστική κοινωνία που ζούσαν. Ευελπιστούν να ανακαλύψουν τη δύναμη που θα τους κρατήσει σε αυτόν τον πανέμορφο όμως άγνωστο σε όλους περιβάλλον. 
Γιατί είναι εύκολο να αποδέχεσαι με ενθουσιασμό τις ιδέες, όμως πολύ δύσκολο να προσπαθήσεις να τις υλοποιήσεις. Και τώρα είναι προ των πυλών της απόλυτης δοκιμασίας. Όμως είναι αποφασισμένοι να κάνουν ότι είναι δυνατό για να πετύχουν. Είναι η δύναμη που αποκτά ο άνθρωπος η οποία πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, όσο είναι ενωμένος μέσα στην ομάδα του, με πνεύμα συνεργασίας δίχως εγωισμούς και κοκορέματα, δίχως το εγώ να διαλύει το εμείς. 
Και αυτή η ομάδα τουλάχιστον αυτό, το έχει καταφέρει.

Λίγο πριν πέσει το σούρουπο, μαζευτήκανε όλοι γύρω από την αναμμένη ξυλόσομπα στην πρόχειρη κουζίνα που φτιάξανε. Στη χύτρα σιγόβραζε η φασολάδα που ετοίμασε με περισσή χαρά και φροντίδα ο Μητσάρας. Ήρθε η ώρα να πιουν το πρώτο κρασί, ξινόμαυρο από τον Άγιο Παντελεήμονα, δώρο του Γιάννη Κιουμουρτζή που χρόνια τώρα τροφοδοτεί την παρέα, μαζί με δέκα λίτρα τσίπουρο γράπα για το καλωσόρισμα. 
Η κούραση της μέρας δεν μπόρεσε να σβήσει το χαμόγελο και τη λάμψη από τα μάτια  τους. Το πρώτο βήμα, η αρχή που είναι το ήμισυ του παντός, έγινε. Αύριο, ξεκινά μια νέα εποχή, όπου η κάθε στιγμή, θα είναι στιγμή δημιουργίας και δεν θα είναι χρόνος χαμένος στο πηγάδι της ανημποριάς. Δεν θα είναι άλλη μια στροφή στον έλικα της βίδας που ακινητοποιούσε την ψυχή του καθενός στο κάθισμα μιας καφετέριας, να προσμένει τη λύση από το υπερπέραν αναπολώντας της όμορφες μέρες της νιότης του ο καθένας ξεχωριστά.

 Όμως να που αντάμα χτίζουν το μέλλον τους χαμογελώντας και μετρώντας τους κάλους στα απαίδευτα χέρια τους.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ συνέχεια



ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ


Ένας μουντός, γκρίζος ορίζοντας, πάνω από το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, έδινε ένα καταθλιπτικό τόνο στο απογευματινό τοπίο.
Ο Τάσος υποδέχτηκε την παρέα στο σπίτι, που είχε γίνει ο παράδεισός του τα δυο προηγούμενα χρόνια. Βρισκόταν σ’ έναν από τους διάσπαρτους οικισμούς του Αγγελοχωρίου, με θέα προς την πόλη της Θεσσαλονίκης. Είχε οργανώσει τη ζωή του, μαζί με τη σύντροφό του σύμφωνα με όσα πίστευε και όριζε ως αξιοπρεπή διαβίωση. Είχαν αυτάρκεια σε μια σειρά από διατροφικά αγαθά. Λίγες κότες, μία κατσίκα κι ένας μικρός μπαξές, κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τις καθημερινές ανάγκες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν έτοιμος για το μεγάλο εγχείρημα. Θα ξεκινούσε αυτός και σύντομα θ’ ακολουθούσε και η σύντροφος, που περιέκλειε όλη τη σημασία της λέξης όταν την αποκαλούσε ‘η σύντροφος της ζωής μου’.
Η σόμπα διέχεε μια όμορφη ζεστασιά που γλύκανε την απογευματινή μουντάδα. Στο τραπέζι βρίσκονταν λίγοι μεζέδες, όμως εκλεκτοί, για να συνοδέψουν το τσίπουρο και την κουβέντα. Τσιγαρίδια, μανιτάρι του βουνού από τον καταψύκτη, τουρσί ντομάτα, μελιτζανάκι τουρσί, ζοχιά και λίγες ελιές με ζυμωτό ψωμί, αρκούσαν για να προϊδεάσουν τα φιλαράκια του για τα μελλούμενα. Σε λιγότερο από μισή ώρα, άπαντες βρίσκονταν στην διάθεσή του και αδημονούσαν για όσα θα τους μετέφερε ο άνθρωπος, που βάλθηκε να τους αλλάξει ρότα.
Ο Τάσος Βέρνης είναι ένας άνθρωπος με μετρημένα λόγια. Σπάνια θα πλατειάσει την κουβέντα του και υποστηρίζει τις ιδέες του με πάθος, μόνο όταν θα είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τις υποστηρίξει με επιχειρήματα. Πολύ περισσότερο τώρα που έχει μπροστά του ανθρώπους που εκτιμά και θέλει να μοιραστεί  μαζί τους κάτι περισσότερο από ιδέες. Την ίδια του τη ζωή. Έτσι λοιπόν, μπήκε κατευθείαν στο θέμα.
-Εκατόν είκοσι χρόνια πριν, η Περικοπή είχε 1200 κατοίκους. Το 1940 είχε 545. Αν εκείνη την εποχή, με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν, μπορούσαν να ζουν τόσες ψυχές σε αυτόν τον οικισμό, σκεφτείτε σήμερα με τα μέσα που διαθέτουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Ξεκίνησε ο Τάσος και συνέχισε. Λίγους μήνες πριν  ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, στα πλαίσια ενός προγράμματος νέων απ’ όλη την Ευρώπη, πρότεινε να γίνει ο οικισμός της Περικοπής, ένας προορισμός για Ευρωπαίους συνταξιούχους, που αναζητούν ένα ομορφότερο περιβάλλον να περνάνε κάποιους μήνες της ζωής τους. Αυτό το πρόγραμμα, ήταν ουσιαστικά και η σπίθα να επιλέξω αυτό το χωριό για τον νέο τόπο, όπου θα μπορούσαμε να το φτιάξουμε ιδανικό τόπο να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Το πείραμά μας, είναι ανεξάρτητο από το αν θα γίνει πράξη αυτή η πρόταση του δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Σας μοιράζω το κείμενο που θα σας διαβάσω για να μπορέσω να αποδώσω δίχως κενά και παραλείψεις όσα κατάφερα να συνθέσω σαν χαρτογράφηση αναγκών και χρονοδιάγραμμα εργασιών για να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο εγχείρημά μας.
«Το Πείραμα της Περικοπής, έχει τα υπέρ και τα κατά.
Θα ξεκινήσω με τα κατά.  
Η απόσταση που βρίσκεται σε σχέση με την τωρινή μας αφετηρία, είναι το μεγαλύτερο για όσους θα έχουν την επιθυμία να επισκέπτονται συχνά τους δικούς τους και να κρατήσουν επαφή. Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης τον χειμώνα και η μεγάλη διάρκειά του, είναι το δεύτερο. Με κατάλληλη προετοιμασία όμως, ίσως να είναι και υπέρ για όσους θα ήθελαν μεγάλη διάρκεια χειμερίας ξεκούρασης και δημιουργίας μέσα από την εσωστρέφεια. Οι ελάχιστες έως και ανύπαρκτες υποδομές του οικισμού σε δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλέφωνο, είναι μια πρόκληση. Για την επιτυχία του εγχειρήματος, θεωρώ δεδομένη την ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας και χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θα εξηγήσω τους λόγους παρακάτω. Αυτό το δεύτερο κατά όμως, είναι και το μεγάλο υπέρ. Διότι θα έχουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εκείνες τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε τον οικισμό μας πρότυπο. Βρίσκεται πολύ κοντά στον παραδοσιακό οικισμό του Νυμφαίου, όπου όλο το χρόνο έχει τουριστικό ενδιαφέρον και προσελκύει αρκετό κόσμο κυρίως από την Ελλάδα. Είναι σε μια γεωγραφική θέση με πολύ καλό προσανατολισμό και υπέροχο κλίμα. Το παρελθόν με την διαβίωση τόσων ανθρώπων, δείχνει πως έχει καλλιεργητική δυνατότητα. Με τις νέες προτάσεις ήπιας εκμετάλλευσης και υγιούς ανάπτυξης θα μας δοθεί η δυνατότητα να έχουμε ένα ικανό εισόδημα για αυτάρκεια στη διαβίωσή μας.
Από την έρευνα που έκανα, οι καλλιέργειες που θα ευδοκιμούσαν δίχως ιδιαίτερο κόπο και κόστος, είναι οι παρακάτω. Το Τσάι του Βουνού,  το Μύρτιλο, το Ιπποφαές, η Αρώνια, η Κρανιά, η φλαμουριά, το υπερικό, σε συνδυασμό με τα άγρια κορόμηλα, τις μηλιές, τις κυδωνιές, τις γκορτσιές και σε λίγο χαμηλότερο υψόμετρο, προς τον οικισμό των Ασπρογείων, κάστανα, φουντούκια και καρύδια, μαζί με την καλλιέργεια Τρούφας, είναι ένας άριστος συνδυασμός εναλλακτικής καλλιέργειας με πολλές προοπτικές. Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες προτάσεις που ενδεχομένως να μου διέφυγαν της προσοχής, όμως εδώ είμαστε να συμπληρώσουμε τον κατάλογο. Για να υπηρετήσουμε τη διατροφική μας αλυσίδα, θα πρέπει να ασχοληθούμε και με τη καλλιέργεια πατάτας, φασολιών, καλαμποκιού, και όσων ζαρζαβατικών μας επιτρέπει το υψόμετρο.
Για τις ανάγκες κάλυψης του ζωικού κεφαλαίου που θα έχουμε για τις καθημερινές μας ανάγκες σε γάλα, τυροκομικά, αυγά, κρέας, θα πρέπει να προβλέψουμε καλλιέργεια σιτηρών σε όλη την κλίμακα. Σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη. Χρειαζόμαστε μια μελέτη για τον αριθμό των ζώων που θα επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες μας όχι μόνο τις διατροφικές, αλλά και άλογα, μουλάρια και όνους που πάντα ήταν πολύτιμοι βοηθοί σε όλες τις κοινωνίες ανθρώπων και από αυτό θα εξαρτηθεί και η ποσότητα των δημητριακών που θα πρέπει να καλλιεργήσουμε. Στον αριθμό των κατοίκων του οικισμού, θα πρέπει να προβλέψουμε εκτός από εμάς και διπλάσιο αριθμό επισκεπτών που θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα για φιλοξενία και διατροφή τους. Είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του αυτό.
Βασικές προτεραιότητες, τα πρώτα μας βήματα για την εγκατάστασή μας, θα πρέπει να είναι τα παρακάτω. Αφού πάρουμε τα έγγραφα παραχώρησης χρήσης των ακινήτων που θα αναλάβουμε να αποκαταστήσουμε και να εγκατασταθούμε από την αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αφού μας ορίσουν τις εκτάσεις που θα έχουμε τη δυνατότητα να καλλιεργήσουμε, το πρώτο μας μέλημα είναι να διαμορφώσουμε, το πλέον καλά διατηρημένο οίκημα, σε χώρο υποδοχής μας, όπου θα μείνουμε οι πρώτοι από εμάς που θα αναλάβουμε να δημιουργήσουμε τις υποδομές μόνιμης εγκατάστασης της ομάδας.
Κατασκευή μεγάλου φούρνου και κουζίνας με κτιστό μαγειρείο που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της καθημερινής σίτισης της ομάδας και των επισκεπτών. Διαμόρφωση των χώρων για κατάλυμα του καθενός ξεχωριστά, μέχρι να κατασκευαστεί το προσωπικό οίκημα του, σε βάθος χρόνου και ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Κατασκευή λουτρών και χώρων υγιεινής με την απαραίτητη υποδομή για την υποδοχή των αποβλήτων δίχως συνέπειες για το περιβάλλον. Η κατασκευή απομακρυσμένου βόθρου με εκμετάλλευση της βιομάζας  μεθανίου σε συνδυασμό με τα λύματα των στάβλων, είναι η ενδεικνυόμενη λύση. Η μελέτη της Ανάβρας θα είναι ο οδηγός μας σε αυτό.
Η κατασκευή στάβλων για την στέγαση των ζώων μας θα πρέπει να είναι η επόμενη προτεραιότητα. Θα εξαρτηθεί το μέγεθος και από την μελέτη κάλυψης που θα εκπονηθεί άμεσα από φίλο της κτηνιατρικής σχολής του ΑΠΘ. Θα είναι καλό, να είναι μακριά από τον οικισμό μας και πολύ κοντά σε τρεχούμενο νερό που υπάρχει άφθονο.
Όπου χρειαστεί να κάνουμε εκτενείς παρεμβάσεις με εκσκαφές, πχ  βόθρου λυμάτων, δικτύου απορροών αποβλήτων, θα έχουμε τη βοήθεια από τη νεοσύστατη  ΜΟΜΑ με μηχανήματα του στρατού. Τα υλικά της υποδομής αποχέτευσης, καθώς επίσης και για το δίκτυο ύδρευσης του οικισμού, θα μας τα καλύψει η περιφέρεια ως έχουσα υποχρέωση από το πρόγραμμα εγκατάστασης μας.
Σπορείο και κατασκευή μικρού και ανθεκτικού θερμοκηπίου και χώρους αποθήκευσης τροφίμων και γεωργικής παραγωγής, σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις αποξήρανσης είναι το τρίτο βήμα. Στις άμεσες προτεραιότητες θα είναι η αγορά ενός γεωργικού ελκυστήρα με τα εξαρτήματά του και ενός αγροτικού φορτηγού για τη μεταφορά υλικών. Μια επίσκεψη σε ΟΔΔΥ  για να δούμε τι υπάρχει σε κατασχεμένα και φθηνά θα είναι το πρώτο βήμα. Από τον ίδιο χώρο, θα προμηθευτούμε και μια γεννήτρια παραγωγής ηλεκτρισμού για τις άμεσες ανάγκες φόρτισης ηλεκτρονικών συσκευών και χρήσης εργαλείων σε όλη τη διάρκεια της κατασκευής και αναστύλωσης του οικισμού μας.
Φίλος γεωπόνος από την Καστοριά, θα μας συνδράμει στην προσπάθεια επιλογής σε ποιο χωράφι, ποια καλλιέργεια. Επίσης στον εμβολιασμό ικανού αριθμού άγριων οπωροφόρων για άμεση απόδοση φρούτων. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη πιθανότητα, να γίνει νόμιμη η καλλιέργεια ινδικής κάνναβης, αυτού του θαυματουργού φυτού, όχι τόσο για τη χρήση ως  μέσου ψυχικής εφορίας δια του καπνίσματος, όσο για τις χιλιάδες άλλες ωφέλειες που έχει ως φυτό. Είναι κάτι που θέλει διερεύνηση και ως προς την καταλληλότητα του τοπίου, λόγω υψομέτρου.
Όλοι μας λίγο – πολύ έχουμε κάποια εργαλεία. Ένας κατάλογος το τι έχουμε στην κατοχή μας θα είναι χρήσιμος, για να συμπληρώσουμε όσα μας λείπουν, είτε με αγορά, είτε με παραχώρηση από φίλους και γνωστούς που έχουν διπλά και θα ήθελαν να μας βοηθήσουν με την παραχώρησή τους.
Αυτά όσον αφορά στο τεχνικό κομμάτι του πειράματος.
Υπάρχει όμως και το φιλοσοφικό και η αναγκαιότητα, το πρακτικό να υπηρετήσει τους υψηλούς μας στόχους για το πνευματικό. Το ορεινό μας καταφύγιο να γίνει ορμητήριο για διάφορες δράσεις όλων μας και χώρος υποδοχής φίλων και μη, που θα αναζητούν ένα διαφορετικό τρόπο να γεμίσουν τη ψυχή τους.  Εδώ ακουμπά και η ύπαρξη ηλεκτρονικής επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο και τα social media, για να κρατάμε επαφή με όσους θα ήθελαν να βρίσκονται κοντά μας.
Είναι νωρίς για να ορίσουμε τον αριθμό των ανθρώπων που θα μπορούμε να φιλοξενούμε και να εξυπηρετήσουμε, καθώς επίσης και  τι αντίτιμο θα ορίσουμε για να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες μας και στα έξοδά μας. Πάντως αυτή θα είναι η στόχευσή μας. Αυτάρκεια διατροφικών ειδών και κάλυψη των υπολοίπων αναγκών με χρήματα από ανθρώπους που θα αναζητήσουν ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής για λίγο. Δεν στοχεύουμε στον πλουτισμό, αλλά στην αέναη ανάπτυξη του οικισμού προς όφελος μόνιμων κατοίκων και παραθεριστών.
Αν συμφωνείτε, δεν έχετε παρά να υποβάλετε τις προτάσεις για τη σύσταση του καταστατικού λειτουργίας του συνεταιρισμού μας, τους όρους συμβίωσης και τις δυνατότητες του καθενός ξεχωριστά για τους τομείς που θα μπορούσε να συμβάλει προσφέροντας την εργασία του, τις γνώσεις καθώς επίσης και για τις καλλιτεχνικές ανησυχίες και όνειρα που θα ήθελε να εκπληρώσει.
Έτσι κι αλλιώς, όλοι μας θα είμαστε παντού. Απλά, κάποιοι θα αναλάβουν και την ευθύνη λειτουργίας και το συντονισμό μιας δράσης, τόσο στη προσπάθεια διαμόρφωσης του οικισμού, όσο και στις ανάγκες της καθημερινότητας σε τροφή και ένδυση. Είναι ένα τεράστιο εγχείρημα, μια πραγματική επανάσταση στη ζωή μας. Χρειάζεται πριν από την αποδοχή, να σταθμίσει ο καθένας και η κάθε μία από εμάς  τις δυσκολίες του και πως κάθε υπαναχώρηση μετά το ξεκίνημα, μόνο κακό θα μπορούσε να κάνει στους υπόλοιπους.

Το πείραμα της Περικοπής ξεκινά με μοναδικό σκοπό την ευτυχία όλων μας, δίχως δυσάρεστες παρενέργειες σε κανέναν από εμάς.»

Συνέχεια...