Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΚΙΣΣΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Είναι ξεκάθαρα φανερό μέσα μου, πως η ζωή μας είναι συνδεδεμένη με την ζωή άλλων συνανθρώπων μας .
Ξεκινώντας από τα δεσμά με τους γονείς, τ’ αδέλφια , του γάμου, των παιδιών και καθημερινά προστίθενται νέοι δεσμοί, επαγγελματικοί, φίλων, κτλ.
Θα παρομοιάσω τα δεσμά αυτά με καταπράσινες κλωστές για όσο είναι ενεργή η σχέση μας με κάποιον.
Αν χαθεί η επαφή στεγνώνει, ξεραίνεται, χάνεται.
Όσο περισσότερο κρατάει μια σχέση, τόσο περισσότερο μεγαλώνει και αποκτά κορμό –φαντάσου έναν κισσό που τυλίγει ένα δένδρο πόσο μεγάλος μπορεί να γίνει, χωρίς να υπαινίσσομαι πως οι δεσμοί είναι παράσιτα πάνω μας.
Ίσα- ίσα αλληλεπιδρούν και ανταλλάσσουν συνεχώς ζωτικής σημασίας ενέργεια, θετική ή αρνητική.
Στην θετική είναι όλα καλά και το κλαδάκι αναπτύσσεται μια χαρά.
Το πρόβλημα προκύπτει όταν η αρνητική ενέργεια ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό την θετική και αρχίζει και δηλητηριάζεται η σχέση και αποκτά δυσμορφίες ο κορμός , σε βαθμό που παύει να είναι πια κορμός, αλλά ένα καρκινογενές μόρφωμα, που δεν ανταλλάσσει πια ενέργεια, αλλά ανακυκλώνει εντός του, όλο το δηλητήριο που φορτώθηκε με λόγια και πράξεις και συναισθήματα των δυο αλληλένδετων υπάρξεων.
Ένα τέτοιο μόρφωμα έχω να αντιμετωπίσω σε μια σχέση ζωής για μένα.
Και λογαριάζω, πιά ενέργειά μου θα πονέσει λιγότερο.
Γιατί όπως και να το κάνουμε η παρέμβασή μας σε τέτοιες περιπτώσεις θα προκαλέσει πόνο και στις δυο πλευρές.
Και αφού αυτοί οι κορμοί αναπτύσσονται και μεγαλώνουν με λόγια και αισθήματα, επόμενο είναι ο πόνος να είναι της ψυχής.
Και όσο πιο βαθιά φτάνει η ρίζα του, τόσο πιο μεγάλος ο πόνος.
Τα γράφω αυτά για να συνειδητοποιήσω το μέγεθος του προβλήματός μου.
Μη κάνω κάτι παραπανίσιο, μέσα στην εγωιστική μου σκέψη, και δεν μετρήσω σωστά τις συνέπειες.
Αφού θέλοντας και μη, αρκετοί κορμοί μεγαλώνουν παράλληλα και αλληλοπλέκονται γύρω μας και κάθε ενέργειά μας που αφορά έναν, θα γίνεται άμεσα αντιληπτή και από τους αλληλοεμπλεκόμενους..
Και δυστυχώς θα πονέσουν δίχως να φταιν σε τίποτα..
Αυτό δεν αντέχω.
Να πονούν άλλοι, μαζί με αυτούς που προκάλεσαν τον πόνο.
Δημοσίευση σχολίου