Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

ΓΙΑΤΙ Η ΑΓΑΠΗ , ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙ .

Τόσος πόνος από ανθρώπους που αγαπάς.
Τόση εγκατάλειψη.
Ερείπιο η ζωή.
Σαν πλινθόκτιστο σπίτι δίχως στέγη.
Μα τα σύνεργα της ζωής,
μπρούντζινα,
κρεμασμένα στους άχρωμους τοίχους,
προσμένουν κάποιο χέρι,
να αναδεύσει το φαγητό
που κόλλησε στο πάτο.
Πρόσεξε μόνο, μη πατήσεις το γρασίδι,
που φύτρωσε στο διαλυμένο βαρέλι του σταριού.
Είναι η ελπίδα της αναγέννησης.
Η αγάπη.
Η αληθινή αγάπη,
πάντα αναγεννάτε.


Subscribe Free
Add to my Page
Δημοσίευση σχολίου