Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

ΜΙΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΑΝΑΖΗΤΩ

Πάνε μέρες τώρα, που παρατηρώ ένα γκρίζο μουντό τοπίο.
Όχι στον ουρανό.
Όχι!
Στα βλέμματα των ανθρώπων το παρατηρώ.
Στην σκιά τους , που όσο πάει και γίνεται και πιο τρομακτική.
Στις κινήσεις τους, που όσο πάει γίνονται σπασμωδικές, νευρικές , με άπειρα τικ.
Στον τρόπο που μιλάνε και διηγούνται τους φόβους τους.
Στην αγωνία τους , μη χάσουν τα κεκτημένα.
Στην αδιαφορία τους ,για τις αγωνίες των παιδιών τους.
Στην υποταγή τους. σε ότι προστάζει το αφεντικό.
Στον τρόμο τους, όταν αντιμετωπίζουν τον διευθυντή της τράπεζας ,να τους αρνείται μια ρύθμιση της οφειλής τους.
Στην λήθη τους , απέναντι στους αγώνες που έδωσαν κάποιοι για μια Δημοκρατία που η ανικανότητά μας την κατάντησε σε αυτό το καρκίνωμα δημοκρατίας που έχουμε σήμερα.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι…
Όλα αυτά τα είδα στο δικό μου βλέμμα .
Τι τα φορτώνω στους άλλους!
Τι κρίμα!
Δημοσίευση σχολίου