Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ - ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ - ...

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ ΑΧΕΠΑ


Πέμπτη 8 το πρωί ήταν το ραντεβού της μητέρας μου για ένα στεφανιογράφημα,μετά από ένα οξύ έμφραγμα της 24 Ιουλίου. Μετά από αναμονή μιάμισης ώρας ένας ειδικευόμενος ευγενέστατος γιατρός την εξετάζει , της παίρνει το ιατρικό ιστορικό και μας ενημερώνει πως εντός των επομένων τριών ωρών θα γίνει η στεφανιογραφεία και αν χρειαστεί και υπάρχει η ιατρική δυνατότητα θα γίνει κάποιο μπαλονάκι και αν όλα πάνε καλά το Σάββατο το πρωί θα πάρει εξιτήριο.
Όλα καλά και άγια μέχρι εδώ.
Σάββατο στις δέκα βρίσκομαι στο ΑΧΕΠΑ και αναζητώ κάποιον υπεύθυνο γιατρό να μάθω αν θα πάρει εξιτήριο ή όχι. Με ενημερώνουν πως επειδή έχει εφημερία θα υπάρχει καθυστέρηση στην έκδοση των αποτελεσμάτων. Δύο και μισή το μεσημέρι μας ανακοινώνουν πως έχει αυξημένα τα ένζυμα της καρδιάς και καλό θα ήταν να παραμείνει στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους.
Σήμερα πέμπτη ημέρα νοσηλείας βρίσκεται ακόμη στο θάλαμο νοσηλείας μιας ημέρας.
Στις 10 το πρωί τους βόλεψε να πάρουν αίμα,από έναν άνθρωπο διαβητικό,που κάθε πρωί πρέπει να φάει κάτι για να πάρει την ινσουλίνη του.
Αναζητώ τους γιατρούς για να μάθω τα αποτελέσματα των χτεσινής αιμοληψίας και να διαμαρτυρηθώ για την καθυστέρηση της σημερινής και δεν βγάζω άκρη. Η απάντηση κάποιων ειδικευομένων είναι πως δεν γνωρίζουν τους λόγους της καθυστέρησης και πως την απόφαση για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα την πάρει ο γιατρός που έκανε την στεφανιογραφεία.
Τα γράφω όλα αυτά για να καταδείξω ένα θέμα ,που πολλοί γιατροί, μες στην καθημερινότητά τους,παραβλέπουν και ξεχνούν.
Έχουν να κάνουν με ανθρώπους. Το να μιλήσεις με ανθρωπιά και να δείξεις το ενδιαφέρον σου στον ασθενή σου θα κάνει χίλιες φορές καλό απ' ότι ένα φάρμακο που θα του δώσεις. Το να σκύψεις και να ακούσεις την αγωνία του ασθενή σου θα σε βοηθήσει να τον πλησιάσεις και να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του πολύ πιο εύκολα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την γρηγορότερη αποθεραπεία των ασθενών σου και την ευκολότερη εκτέλεση των καθηκόντων σου.
Η υπόθεση της μητέρας μου,είναι μια παρωνυχίδα μπροστά σε όσα αντιμετωπίζουν άλλοι ασθενείς.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εκ των πραγμάτων δύσκολες. Πολύ περισσότερο οι σχέσεις μεταξύ ιατρών-ασθενών,νοσηλευτών-συνοδών και όλο το σύμπλεγμα που προκύπτει από την υποχρεωτική συμβίωση όλων αυτών.
Η έλλειψη συντονισμού που διαπίστωσα αυτές της μέρες, η απουσία κάποιου συντονιστικού κέντρου,επιτείνει ακόμη περισσότερο αυτό το πρόβλημα.
Και ο εκνευρισμός όσων αναζητούν μια απάντηση και δεν βρίσκουν τον κατάλληλο άνθρωπο για να τους την δώσει,δυσχεραίνει το έργο και ηλεκτρίζει το περιβάλλον του νοσοκομείου.
Όλα αυτά τα έγραψα για να ημερέψω το μέσα μου που αντάριασε με όσα είδα.
Είναι ένας τρόπος και αυτός να γαληνέψει.
Δημοσίευση σχολίου