Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΘΛΙΨΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Μια δύσκολη εβδομάδα πέρασε .
Άφησε πίσω της μια μελαγχολική διάθεση , θαρρείς και βρίσκομαι καταμεσής στο φθινόπωρο.
Ξεκίνησε με την αναπόφευκτη επέμβαση αμυγδαλεκτομής και αδενοειδών εκβλαστήσεων του Αλέξανδρου και τελειώνει με την αδιάκοπη γκρίνια των ανθρώπων που συναλλάχθηκα αυτές τις μέρες.
Ένα διαρκές μουρμουρητό δυσαρέσκειας κατά πάντων,έλλειψη ρευστότητας,δουλεύουμε για τις τράπεζες,είναι ανάγκη οι απεργοί να κλείνουν τους δρόμους,μια συντεχνία μας κρατά ομήρους,τι θα κάνω χωρίς καύσιμα,τα ράφια των Σ/Μ άδειασαν,το σφράγισμα των επιταγών πάει σύννεφο,είμαστε έρμαια των λιμενεργατών ,δεν υπάρχει φως στο τούνελ,μαύρη είναι η νύχτα, μαύρισε και η ψυχή μου .
Πολύ ήθελε? Άσε που ο Αλέξανδρος μας γανιάζει να πάρει αντιβίωση.
Μ' αυτά και μ' αυτά τι post ν' ανεβάσω .Μαύρο?
Ας είναι καλά η Νεφέλη ,που μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι στην ζωή μας το χαμόγελο _κόντεψα να το ξεχάσω -και η προσμονή να βρεθούμε η παρέα της καλημέρας την Κυριακή στο κτήμα Γεροβασιλείου στην Επανωμή και ξανάδα γαλάζιο ουρανό.
Το μόνο που θέλω να φωνάξω σε όλους όσους αντιμετωπίζουν την ζωή τόσο αρνητικά είναι
ΦΤΑΝΕΙ Η ΜΙΖΕΕΕΕΡΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑ.
Με την κλάψα και την μουρμούρα δεν πρόκειται να ανάψει κανένα φως .
Ας κοιτάξουμε ψηλά ,πέρα μακριά στον ορίζοντα.
Ας πάρουμε τα μάτια από τις μύτες των παπουτσιών μας .
Και αν δεν έχουμε την δύναμη να αντιδράσουμε σε όσους και όσα μας καταδυναστεύουν,ας μην αποτρέπουμε όσους μπορούν να αντιδράσουν.
Δημοσίευση σχολίου